Fragment książki "Żywot Świętej Ryty. Patronka rzeczy nadzwyczajnych", wyd. Rafael

ZOBACZ WIĘCEJ: rafael.pl.

Kanonizacja połączona z obchodami Roku Świętego Jubileuszowego dała okazję do publikacji jej żywotów w różnych językach, także w języku polskim. Autorem tekstu dla odbiorcy polskiego był ks. dr Zygmunt Mścichowski, znany w środowisku warszawskim autor prac z zakresu historii i filologii klasycznej, profesor Seminarium Duchownego w Warszawie, profesor prywatnego Seminarium Nauczycielskiego w Ursynowie, członek prestiżowej Archikonfraterni Literackiej oraz promotor warsztatów rzemieślniczych dla młodzieży.

Żywot nie należy do dzieł wyróżniających się na gruncie polskiej hagiografii. Jego styl, forma, język oraz treści są typowe dla tego rodzaju prac pisanych w kręgach historiografów kościelnych przełomu XIX i XX wieku. Zawartość odpowiada wprawdzie ówczesnej impostacji prawnej, teologicznej i obyczajowej Kościoła, ale nie jest wolna od braków warsztatowych, że wskażę tu tylko dwa, a mianowicie przesadę hagiograficzną i nadmierną idealizację. Natomiast cechą, która zasługuje na uznanie, jest atrakcyjna narracja.

Redagując żywot świętej, ks. Mścichowski inspirował się ustaleniami kilku innych autorów, głównie włoskich augustianów, w tym Agostino Cavalluciego (1610), Juana Rivaroliego (1654), Nicola Simonettiego (1697) i Lorenzo Tardiego (1805), niemniej – co warto nadmienić – interpretował je z uwzględnieniem klimatu polskiej kultury religijnej. Dzieło jest zatem wytworem i odzwierciedleniem epoki, ale jednocześnie świadectwem problemów religijno-społecznych, jakich doświadczał naród polski w schyłkowym okresie zaborów. Czy dzisiaj warto się oddawać lekturze żywotów dawnych świętych, które są konstruktem równie dawnych autorów? Warto!

Święci bowiem, jak mówił św. Jan Paweł II w homilii wygłoszonej w Lisieux przy grobie św. Teresy, nigdy się nie przedawniają, gdyż są świadkami przyszłości. Jak nie przedawnia się Ewangelia, lecz pozostaje aktualna dla każdego pokolenia, języka, ludu i narodu, tak też święci. Bez względu na czas, w którym żyli i przestrzeń, w której żyli, czy była to starożytność czy okres średniowiecza, czy były to czasy nowożytne czy najnowsze, ich świętość wywodziła się z Ewangelii, była owocem naśladowania Chrystusa, Syna Boga Żywego, który przez Ewangelię rzucił światło na życie i nieśmiertelność. Święci bez względu na czas i przestrzeń uczą naśladowania Chrystusa i trwania w wierze, rozwiązywania problemów także przez pryzmat wiary religijnej.

Żywot św. Rity, jakkolwiek napisany stosunkowo dawno i opowiadający o życiu oraz niezwykłej kulturze kobiety żyjącej jeszcze dawniej, to jednak może inspirować i przekonywać czytelnika naszych czasów przede wszystkim do rozwiązywania problemów życiowych z uwzględnieniem principiów religijnych. Święta zetknęła się przecież z tymi samymi trudnościami życia co wielu dzisiejszych ludzi, a zatem z biedą materialną i duchową, ubóstwem kulturalnym, cierpieniem ciała, siłą nienawiści, uciskiem wrogich struktur społecznych i politycznych, nietolerancją, próbą marginalizacji i wykluczenia, brakiem miłości i empatii otoczenia. Jak w każdym zatem żywocie świętego czy świętej, tak i w tym, który postanowiono wznowić i oddać do rąk czytelników, chodzi nie tyle o kunszt pisarski, co o wartości ewangeliczne i kulturę chrześcijańską, o człowieczeństwo i godność życia ludzkiego na miarę Boskiego daru.

MODLITWA DO ŚW. RITY

(Zaaprobowana d. 10 Listopada 1898 r. w Medyolanie przez O. Karola Nardiego, pro-wikaryusza jeneralnego).

Święta Ryto, Patronko rzeczy nadzwyczajnych, w beznadziejnych sprawach obrono, cudna gwiazdo świętego Kościoła naszego, drugi Hiobie w cierpieniach, pogromicielko szatanów, lekarko chorych, pociecho strapionych, zdumienie świętych, wzorze prawdziwej świętości, ukochana oblubienico Chrystusa Pana, przyozdobiona cierniem z korony Ukrzyżowanego! z głębi serca czczę Ciebie i zarazem błagam, byś raczyła wyjednać mi u Boga uległość woli Najwyższej we wszystkich przeciwnościach mego żywota. Uproś mi u Boga, bym z takiem, jak Ty, uczuciem codziennie rozważał(a) święte tajemnice męki i śmierci Zbawiciela. Wejrzyj, o Święta Patronko moja, na czystość intencyi w tej mojej pokornej prośbie i spraw, by Bóg Miłosierny przebaczył mi winy moje, skutecznie łaską Swą prowadził do końca żywota, i dał mi wiekuiste szczęście obok Ciebie. Amen. + 3 Ojcze nasz, Zdrowaś, Chwała Ojcu i Synowi.