Reklama

Dzieci z okna

2016-04-06 08:37

Maria Fortuna-Sudor
Niedziela Ogólnopolska 15/2016, str. 46-47

Maria Fortuna-Sudor
Urodzinowy tort krakowskiego Okna Życia pokroili Aleksandra i Daniel – rodzice adopcyjni Oliwii i Maciusia

Dzięki istniejącym w Polsce Oknom Życia zostało uratowanych 90 dzieci. Najstarsze okno znajduje się w Krakowie przy ul. Przybyszewskiego 39, w prowadzonym przez siostry nazaretanki Domu Samotnej Matki

Przy okazji okrągłej – 10. rocznicy otwarcia krakowskiego Okna Życia odbyła się uroczystość, w ramach której była okazja do refleksji i podsumowań dotyczących istnienia miejsc stanowiących dla zdesperowanych matek ostatnią deskę ratunku. Były więc przemówienia wygłaszane przez zaproszonych na wydarzenie gości – w tym m.in. kard. Stanisława Dziwisza, rzecznika praw dziecka – Marka Michalaka i dyrektora krakowskiej Caritas – ks. Bogdana Kordulę, było świętowanie niezwykłych urodzin i typowy na takie okazje słodki tort. Jednak największe zainteresowanie zebranych, w tym mediów, wzbudzała rodzina, która wychowuje dwoje dzieci pozostawionych w Oknach Życia.

Decyzja nie była łatwa

O rodzinie tej dowiedziałam się już wcześniej, podczas rozmowy z s. Esterą Smok, kierownikiem ośrodka przy ul. Przybyszewskiego. Nazaretanka opowiadała, że czasem przyjeżdżają pod Okno Życia i pokazują swym dzieciom to miejsce. – Z tego, co wiem, to oni zaadoptowali niemowlęta, które pozostawiono w Oknach Życia, jedno – w naszym, a drugie – w innym – mówiła s. Estera. Podkreślała piękną postawę tych rodziców, którzy nie ukrywają przed dziećmi ich historii.

To podczas rozmowy z s. Esterą pomyślałam, że byłoby cudownie ich poznać. Szybko jednak odrzuciłam pomysł, wychodząc z założenia, że dobro tych dzieci, tej rodziny, jest cenniejsze niż najciekawszy artykuł. Toteż byłam mocno zaskoczona informacją, że rodzina będzie gościem urodzin najstarszego w Polsce Okna Życia. Ale już w trakcie spotkania zrozumiałam sens jej obecności, a także doceniłam mądrość i otwartość państwa Aleksandry i Daniela (ustalono, że media nie podadzą ich nazwiska) – małżeństwa, które przed kilkoma laty zdecydowało się na adopcję dzieci – najpierw Oliwii, a później Maciusia.

Reklama

Rodzice przyznali, że decyzja o adopcji nie należy do łatwych. – Jednakże mieliśmy wsparcie Ośrodka Adopcyjnego „Dzieło Pomocy Dzieciom”, znajdującego się w Krakowie przy ul. Rajskiej – mówi pan Daniel. Podkreśla, że zawsze mogli i mogą liczyć na pomoc psychologiczną oraz prawną tej instytucji, i zauważa: – Decyzja, która początkowo wydaje się trudna, po pewnym czasie okazuje się łatwa. Traktujemy te adoptowane dzieci jak swoje własne. Nie ma czegoś takiego, że one są inne. Mieliśmy też wsparcie ze strony rodziny, która nasze dzieci i pomysł zaakceptowała. Pani Aleksandra dodaje: – To, że Oliwka i Maciuś są z Okien Życia, nie ma większego znaczenia. Myślę, że dla kogoś, kto chce mieć dzieci, chce je adoptować, to nie jest istotne, czy one są z Okna Życia, czy np. z rodziny zastępczej.

Człowiek wie od razu

Z rozmowy z rodzicami wynika, że dobrze pamiętają chwile, kiedy dzieci pojawiły się w ich życiu. – Tego się nie zapomina przez całe życie – przyznaje pan Daniel, który zapamiętał, że Oliwka była bardzo maleńka i gdy ją zobaczyli, znajdowała się w szpitalu, w inkubatorze. Wspomina: – To była taka kruszyna, że nie wiedziałem, jak wziąć ją na ręce. Miałem świadomość, że na to maleństwo trzeba szczególnie uważać, że trzeba nad nim czuwać. Mama dzieci dodaje, że z kolei Maciuś, choć też drobny i malutki, był znacznie starszy, bo miał już kilka miesięcy i przebywał w rodzinie zastępczej. Rodzice mówią, że dzieci były spokojne. Przekonują, że z miłością do dzieci jest tak jak z zakochaniem. – Jak się spojrzy na takie maleństwo, to człowiek od razu wie, że to jego dziecko – wyznaje, uśmiechając się, pani Aleksandra.

Podczas urodzinowego spotkania Aleksandra i Daniel kilkakrotnie podkreślali, że są normalną rodziną, jakich w Polsce wiele, a ich dzieci nie różnią się od innych. Tata Oliwii i Maciusia przekonywał: – Żyjemy jak każda zwyczajna polska rodzina. Pracujemy, wychowujemy dzieci, które podobnie jak inne czasem płaczą, czasem się kłócą, a innym razem oglądają bajki... O Oliwii, która uczęszcza już do szkoły, rodzice mówią, że uczy się dobrze, ale trzeba pilnować, aby odrabiała lekcje. Pani Aleksandra podkreśla, że córka opanowała umiejętność czytania, co sprawia jej przyjemność, toteż chętnie sięga po książki. O synku mówi: – Maciek jest w ogóle bardzo dobrym, uczuciowym dzieckiem. Potrafi podejść, wyściskać mnie, wycałować, nawet po rękach, i powiedzieć, że mnie kocha najbardziej na świecie...

Gdy dopytuję, skąd pomysł, aby przychodzić z dziećmi do Okna Życia, aby mówić im o miejscu, gdzie zaczyna się ich historia życia, pan Daniel wyjaśnia: – Budujemy naszą rodzinę na prawdzie. Dlatego maluchy muszą wiedzieć, że pochodzą z Okna Życia, że nie są naszymi biologicznymi dziećmi. Gdybyśmy je okłamywali i prawda wyszłaby na jaw później, gdyby się dowiedziały np. w szkole od koleżanki czy od kolegi, to wówczas całe to nasze budowanie rodzinnej wspólnoty ległoby w gruzach w ciągu jednego dnia czy nawet godziny. Tymczasem nasze dzieci znają swoją historię, wiedzą, że my jesteśmy ich rodzicami z wyboru, że zdecydowaliśmy się dać im dom, stworzyć rodzinę, wychować, że je pokochaliśmy...

Nie mają obaw

Rodzice potrafią też dostrzec dobre strony historii swych dzieci. Pani Aleksandra zauważa: – Okno Życia daje nam ten komfort, że nie znamy wcześniejszej sytuacji rodziców biologicznych naszych dzieci. Zaczynaliśmy życie z nimi na zasadzie czystej kartki. Nie mamy żadnych obaw, że kiedyś nasze dziecko może dziedziczyć taką czy inną chorobę, ponieważ nie wiemy nic o ich biologicznych rodzicach i na co dzień nie staramy się o tym myśleć. Nie znamy przeszłości naszych dzieci i, co istotne, ta wiedza nie jest nam do niczego potrzebna (uśmiech).

Pani Aleksandra widzi też plusy oswajania Oliwki i Maciusia z Oknem Życia. – Dzieci całkiem fajnie to odbierają, bo one wiedzą, że te okna służą czemuś dobremu. Oliwka już się tym interesuje i jeśli w mediach pojawiają się jakieś informacje na ten temat, to ona wie, że to miejsce służy czemuś dobremu – podkreśla mama dwójki dzieci, po czym stawia pytanie: – Dlaczego nie mielibyśmy ich tutaj zabierać, nie mielibyśmy im pokazywać tego miejsca i uświadamiać im już teraz, że to faktycznie idea, która służy czemuś dobremu?

Podczas wspomnianej uroczystości Oliwka i Maciuś byli bardzo grzeczni. Chyba nawet onieśmieleni szumem telewizyjnych kamer, ciągłym fotografowaniem. Dzieci ze stoickim spokojem znosiły zainteresowanie, jakie dorośli wykazywali ich obecnością. Gdy zapytałam Aleksandrę i Daniela, co sprawiło, że pokazali swą rodzinę i opowiedzieli o niej, wyznali, że decyzję podjęli sami, ale była to także odpowiedź na prośbę dyrektor ośrodka, za pośrednictwem którego adoptowali dzieci. Pan Daniel: – Pani dyrektor prosiła, żebyśmy przyjechali i dali świadectwo. Sami również czujemy wewnętrzną potrzebę, aby o tym opowiedzieć. My także uważamy, że Okna Życia są potrzebne, że ratują życie, a więc należy o nich mówić dobrze i głośno.

Reklama

Ona by tak chciała służyć ze mną - ministranci stworzyli muzyczny hit!

2019-12-09 09:40

Red.

“Ona by tak chciała służyć ze mną” to pierwsza amatorska superprodukcja Ministranckiej Wytwórni Muzycznej - która od wczoraj podbija Internet! Zrealizowana została na terenie parafii pw. św. Szczepana w Katowicach - Bogucicach i parafii pw. św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej.

youtube.com

Utwór w jeden dzień zdobył 120 tyś wyświetleń na serwisie Youtube. Jak piszą sami twórcy ministranckiego hitu: Nasza parodia została stworzona w celach humorystycznych przez prawdziwych ministrantów, a nie jakichś podrabiańców i nie ma na celu nikogo obrazić.

Ministranci stworzonym hitem ukazują, że nie wstydzą się wiary i służby liturgicznej. W humorystyczny sposób dają piękne świadectwo radosnego życia w Kościele.

Utwór "Ona by tak chciała służyć ze mną" spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem słuchaczy, poniżej zamieszczamy kilka ciekawych komentarzy:

- Chciałbym to oficjalnie ustanowić hymnem Ministrantów

- chłopaki mam nadzieje ze to dopiero poczatek i jeszcze cos nagracie!

- A jednak ktoś mnie jeszcze zaskoczył XD

- Nooo takie "Ona by tak chciała" to ja rozumiem. Po prostu rewelacja! Świetna robota kochani gratulacje!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

I miejsce w XX Konkursie Literackim im. prof. Zofii Martusewicz

2019-12-16 12:24

Temat: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”

Jan Paweł II

Aleksandra Chazy

Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Częstochowie

Opiekun: Szymon Ziętal

„I za to Wam dziękuję”

Bywają w życiu chwile, gdy zaczynamy wątpić. Nie wierzymy w siebie. Przestajemy wierzyć w innych. Tracimy wiarę w Boga. Ulewne deszcze łez pojawiają się każdej nocy. Burza rozpętana na dnie serca wydaje się trwać bez końca. Nic nie jest w stanie nas pocieszyć. Nic nie jest w stanie sprawić, aby na naszych twarzach pojawił się uśmiech. Co wtedy czujemy? Smutek? Złość? Żal? Jesteśmy przekonani, że nie ma dla nas nadziei. Szanse, które zesłał los, zostały niewykorzystane. Ludzie, którzy mieli na zawsze pozostać w naszym życiu, nagle z niego odeszli. Szczęście, które do tej pory nam sprzyjało, prysło niczym bańka mydlana. Sytuacja, w której tkwimy, jest sytuacją niemalże beznadziejną. Nie ma z niej takiego wyjścia, które mogłoby nas usatysfakcjonować, a mimo to szukamy. Szukamy, choć sami nie wiemy czego. Szukamy, choć nie wierzymy, że kiedykolwiek to odnajdziemy. Szukamy bez map, drogowskazów i często po omacku. Szukamy, przemierzając czarne górskie szlaki, drepcząc nieopodal urwiska, stojąc nad przepaścią. Niczym niewidomi, wyciągamy przed siebie ręce, aby odnaleźć. Szukamy obecności. Szukamy kogoś, kto mógłby po prostu być. Kogoś, od kogo niczego więcej nie musielibyśmy i nie chcielibyśmy wymagać. A co najważniejsze, szukamy kogoś, kto tak bardzo pragnąłby znaleźć nas.

Słowa Jana Pawła II wypowiedziane na Placu św. Piotra są wskazówką dla ludzkości. Prezentem od Ojca dla przyszłych pokoleń. Jan Paweł II powiedział bowiem: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”. Czyż nie tak powinien funkcjonować nasz świat? Czyż nie tak powinniśmy funkcjonować my wszyscy?

Dostaliśmy największy dar i przywilej, jaki można sobie było wymarzyć. Obdarzono nas życiem. Dano czystą kartkę i pióro z wiecznym wkładem. Pozwolono tworzyć, działać i rozwijać się. Sprawiedliwie rozdano szanse. Dano możliwość odczuwania, przeżywania i dążenia do własnego szczęścia. Nie zakazano przyjemności. Nie zabrano nam wolnej woli, swobody i dowolności. Pozwolono wręcz być, kim tylko się zechce, robić, co tylko się kocha oraz żyć według siebie samego. Wprowadzono tylko jedną żelazną zasadę. Zasadę, zgodnie z którą powinniśmy być dla siebie i szukać się nawzajem, darząc się przy tym miłością, szacunkiem i troską o wspólne szczęście. To tak, jakby Bóg chciał nam powiedzieć: „Dawajcie sobie obecność, bowiem dopóki jedno drugiego szuka, dopóty jedno drugie znajduje”.

Wyobraźmy sobie dwoje ludzi, którzy się kochają. Spotkali się na pewnym skrzyżowaniu swoich życiowych dróg i od tej pory już razem szli przez życie jedną, wspólną drogą. Szukali się, choć sami nie byli tego świadomi. Sam proces poszukiwania rozpoczyna się bowiem w sercu. Chcemy być, więc jesteśmy. Będąc, wystawiamy swoją obecność na zewnątrz. Inni ludzie również nieświadomie ją dostrzegają. Ten, kogo będziemy mieli odnaleźć, zauważy naszą obecność, przygarnie ją do siebie i zaopiekuje się nią na zawsze. Ale nie tylko w miłości się szukamy. Szukamy się nawzajem przez całe życie. Matka szuka swojego dziecka. Brat szuka swojej siostry. Przyjaciel szuka swojego przyjaciela. Nauczyciel szuka swoich uczniów, a właściciel firmy szuka pracowników. Wszyscy kogoś szukamy. A znajdując jedną osobę, wcale nie zaprzestajemy poszukiwań.

Rodzice, oczekując swojej pociechy, stale jej szukają. Darząc się nawzajem uczuciem, tworzą owoc tego związku. Kupują ubranka, szykują wyprawkę, remontują pokój czy zmieniają mieszkanie na nowsze i większe, specjalnie na potrzeby nowego członka rodziny. Ale czy tylko rodzice szukają swojego dziecka? Nie. Ono również ich szuka. Szuka ich w każdym biciu swojego małego serduszka, w każdym oddechu, w każdym ruchu, jaki wykonuje, będąc jeszcze w brzuchu mamy. Gdy przychodzi na świat, dalej szuka. Szuka rodziców w pierwszych słowach, w pierwszych gestach i w pierwszych krokach. Szuka ich później na wspólnych wakacjach, podczas szkolnej nauki czy nawet po wyjeździe na studia. Szuka ich, mając swoją żonę lub męża, rozpoczynając pracę zawodową czy posiadając już własne dzieci. Rodzice, również szukają go, gdy upada po raz kolejny, ucząc się chodzić. Gdy wypowiada pierwsze „mama” i pierwsze „tata”. Gdy wychodzi z domu z koleżankami i kolegami i wraca późną nocą. A wreszcie, gdy wyprowadza się do własnego mieszkania i zakłada swoją rodzinę. Szukają go przez całe swoje życie. Na tym bowiem polega szukanie. Na tym bowiem polega sens naszego istnienia. Szukamy się, aby siebie odnaleźć, ale gdy już się nawzajem odnajdujemy, nie przestajemy się szukać. Jan Paweł II powiedział kiedyś: „Ludzi można spostrzec, zamykając oczy”. Miał wielką rację, bowiem fakt, że widzimy, wcale nie ułatwia nam poszukiwań. Widząc, dostrzegamy to, co złe, negatywne i brzydkie w drugim człowieku. Często są to rzeczy nieistotne i zupełnie nieświadczące o jego wartości, ale przez to, że zauważyliśmy je jako jedne z pierwszych cech, zaprzestajemy naszych poszukiwań. To błąd. Z szukaniem bowiem jest jak ze zwiedzaniem świata. Niezbędnikiem każdego podróżnika jest kompas, który wskazuje kierunek, a więc i cel każdej podróży. Bez niego nie sposób uniknąć pomyłek, błądzenia i częstego zbaczania z trasy. Naszym wewnętrznym kompasem jest serce. To nim powinniśmy się kierować podczas szukania. Tylko ono kocha prawdziwie, tylko jego nie da się oszukać. Szukając oczyma, zbłądzimy. Szukając sercem, odnajdziemy się.

Słowa, które są myślą przewodnią niniejszego tekstu, Jan Paweł II skierował do młodych ludzi. Zaskoczony faktem, iż na Plac św. Piotra przybyło ich tak wielu, wyraził swoją wdzięczność i tym samym przekazał im największą mądrość, którą powinni się w życiu kierować. Nie ma bowiem piękniejszego czasu dla człowieka niż młodość. W młodości wszystko się liczy, wszystko jest ważne i nic niczego nie przekreśla na stałe. Młodym ludziom wiele się wybacza. Młodym ludziom na wiele się pozwala. Młodość rządzi się swoimi prawami, ale tylko w młodości jest nadzieja. Nadzieja na lepsze jutro, na dobrą przyszłość, na spokojne lata. Młodzi ludzie często sami nie są świadomi daru, jaki właśnie przeżywają. Mają w ręku walizkę, jeszcze lekką, prawie zupełnie niewypełnioną. Idą przez świat, wymachując ją radośnie. Doświadczają pierwszych sukcesów. Otrzymują dyplomy i świadectwa potwierdzające ukończenie szkół, kursów czy praktyk zawodowych. Zakochują się. Poznają przyjaciół na całe życie. Rozpoczynają pracę. Zakładają rodziny. Dalej idą przez świat, choć ich bagaż jest coraz cięższy. Niełatwo nim już tak sprawnie poruszać. Do pierwszych sukcesów dołączają pierwsze porażki. Pierwsze złamane serca i miłosne rozczarowania. Pierwsze konflikty z przyjaciółmi. Pierwsze zakończone relacje. Pierwsze niezdane egzaminy. Pierwsza utrata pracy. Rozwody. Rozpad rodziny. Bagaż młodych ludzi staje się bardzo ciężki. Ile trudu i wysiłku potrzeba, aby go podnieść. Ilekroć rodzice oraz dziadkowie mówili im: „Pomożemy Ci. Nie dźwigaj tego sam”, tylekroć usłyszeli: „Dam sobie radę. Chcę zostać sam. Nie szukajcie mnie”. Ale oni dalej szukali. Nie przestawali szukać. I dzięki ich poszukiwaniom młodzi ludzie stali się silniejsi. Bagaż, którego kiedyś nie byli w stanie podnieść, nie ciąży im już. Idą z nim dalej przez życie, uzupełniając go stale nowym wyposażeniem. Wiedzą, jak dźwigając przeszłość, podróżować dalej ku lepszej przyszłości. Wiedzą, jak szukać, bo kiedyś ktoś ich znalazł. Znalazł ich i szukał ich dalej. Dzięki temu oni również zaczęli szukać.

Jan Paweł II również szukał młodych ludzi. Byli mu szczególnie bliscy. Stanowili dla niego wzór. Papież darzył ich szczególną sympatią. W młodym człowieku widział bowiem Boga – szansę na lepsze jutro. Widział siłę tego świata. Młodzi ludzie zawsze stanowili dla niego fundament życia. Jan Paweł II bardzo troszczył się o ich los. Dziękując im za to, że go odnaleźli, pragnął im uświadomić, jak bardzo ważne jest, aby oni również odnajdywali siebie nawzajem. Jak ważne jest, aby drugi człowiek czuł ich obecność – nie tę wymuszoną, nie tę z obowiązku oraz nie tę dla zysku. Obecność samą w sobie.

Na koniec warto przypomnieć inne słowa Jana Pawła II, również skierowane do młodych ludzi. Papież powiedział: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od Was nie wymagali”. Próbując sprostać własnym wymaganiom i ideałom, łatwiej będzie nam zrozumieć i uszanować cele, marzenia i sposób życia innych osób. Łatwiej będzie żyć, wspinając się na coraz wyższe szczeble ziemskiego istnienia. Co więcej, łatwiej będzie nam się szukać. Łatwiej będzie nam się znaleźć. A w końcu łatwiej będzie nam się jednoczyć w dobru, które spośród wszystkich znanych światu wartości jest wartością nadrzędną i wyjątkową.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem