Papież widział w tym wydarzeniu nie tylko agresję, ale także szczególną łaskę. Pan Bóg dopuścił do tego zamachu, doświadczył nim Papieża, aby on mógł dać świadectwo prawdzie i miłości. Oto druga katecheza o zamachu z tłumaczeniem na język polski, poprzedzona krótkim streszczeniem, którego dokonał dla polskich pielgrzymów sam Papież.

14 października 1981 r. Jan Paweł II przyznał, że sam zamach i jego konsekwencje miały oczywiście aspekt czysto ludzki. Jednakże, jak zauważył, aspekt ten nie może przysłonić wymiaru głębszego: Boskiego Doświadczenia.

Mogłem dać świadectwo Prawdzie i Miłości

Pan Bóg przyzwolił, aby Papież doświadczył cierpienia i zagrożenia życia, aby on jako Następca Piotra mógł dać świadectwo.

„Chrystus, który jest Światłością świata, Pasterzem swojej owczarni, a nade wszystko Księciem pasterzy, dał mi tę łaskę, że mogłem cierpieniem, zagrożeniem własnego życia i zdrowia dać świadectwo Jego Prawdzie i Jego Miłości. To właśnie poczytuję sobie za szczególną łaskę” – mówił Jan Paweł II.

Zdaniem Papieża to świadectwo wpisuje się w misję, jaką Chrystus dał Apostołom, mówiąc: „gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”.

Wielu Papieży przypieczętowało swą misję ofiarą życia

Jan Paweł II podkreślił, że słowa te w sposób szczególny odnoszą się do Piotra i jego następców. Przypomniał, że wielu papieży przypieczętowało świadectwo nauczycielskiej i pasterskiej posługi ofiarą życia.

„O tych sprawach – powiedział – trudno mówić bez głębokiej czci, bez wewnętrznego drżenia. Oto bowiem z ofiary tych, którzy dawali świadectwo Chrystusowi ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu, zwłaszcza na przestrzeni pierwszych stuleci, rosło Ciało Mistyczne Chrystusa, powstawał Kościół, gruntował się w duszach i umacniał w tym starożytnym świecie, który na Dobrą Nowinę Ewangelii odpowiadał – jakże często – krwawymi prześladowaniami”.

Moc w słabości się doskonali

Papież podkreślił, że trzeba o tym pamiętać, ilekroć przybywa się w pielgrzymce do progów apostolskich. „Ja także jestem tutaj pielgrzymem. Jestem przybyszem, któremu z woli Kościoła wypadło pozostać i przejąć następstwo na rzymskiej stolicy po tylu wielkich Papieżach, Biskupach Rzymu. I ja także czuję głęboko moją ludzką słabość – i dlatego z ufnością powtarzam słowa Apostoła: virtus in infirmitate perficitur – moc w słabości się doskonali. I dlatego też z wielką wdzięcznością dla Ducha Świętego myślę o tej słabości, jakiej pozwolił mi doświadczyć od dnia 13 maja, wierząc i ufając pokornie, że mogła ona posłużyć ku umocnieniu Kościoła, a także mojej własnej ludzkiej osoby”.