Kobieta, matka dwójki dzieci, którą zostawił mąż. Inna, także z dwójką dzieci, została sama po tragicznej śmierci męża w wypadku samochodowym. Kolejna z małymi dziećmi uciekła od męża alkoholika. Jest też ojciec, który został sam z synem, bo matka dziecka wybrała inne życie, czy mężczyzna, którego żona zmarła. Samotni w decyzjach, w rozterkach, wyborach. Wspierani – albo i nie – przez swoje rodziny: babcie, dziadków, kuzynów. Kumulują w sobie role mamy i taty jednocześnie, starając się, jak mogą, wychować swoje dzieci tak, by w dorosłym życiu nie cierpiały z powodu braku miłości i umiały okazać ją innym. Są katolikami, chodzą do kościoła. Materialnie w codzienności radzą sobie sami, nie wyciągają ręki po pomoc rzeczową, nie biegają po zapomogi. Potrzebują jedynie wsparcia duszpasterskiego w wychowaniu dzieci i rozwiewaniu wątpliwości.

Bo pytań, na które czasem trudno samemu odpowiedzieć, jest wiele. Mają je zwłaszcza rodzice nastolatków, kilkulatków. Jak wytłumaczyć zbuntowanemu chłopakowi, że coniedzielna Msza św., sakramenty – są ważne. Jak przy wielu problemach zwykłego dnia ogarnąć czasem pojawiający się nieład i ten związany z wiarą, z duszą ludzką? Dlatego często może nie mają problemów wychowawczych, mają tylko pytania: jak? Oczekują wsparcia kapłana i – na zasadzie wzajemności pomocy – innych rodziców, którzy podobnie jak oni, sami wychowują dzieci. I wychowują je w wierze katolickiej.

Może czas, by duszpastersko zainteresować się sporą przecież grupą niepełnych rodzin – mówi jedna z młodych matek. Podpowiada, że warto je skrzyknąć. I także dla ich problemów znaleźć miejsce w opiekuńczej wspólnocie Kościoła, który przecież jest jak matka.