Reklama

Watykan

Koronczarka i zegarmistrz

To była miłość, która naprawdę się zdarzyła. Dwojgu ludziom, całkiem niedawno, tu, na ziemi. Poznali się na moście. Koronczarka i zegarmistrz. Dali światu św. Teresę – doktora Kościoła, Leonię – służebnicę Bożą i jeszcze trzy karmelitanki. Ukochali wolę Bożą bardziej niż wszystko inne

Jest rok 1925, trwa uroczystość związana z kanonizacją Teresy Martin z Lisieux. Nagle kard. Antonio Vico, prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrządku, wykrzyknął: „A teraz prosimy Stolicę Apostolską, żeby zajęła się tatusiem!”. Prośba ta doczekała się spełnienia 32 lata później.

Droga do chwały ołtarzy

Najpierw procesy małżonków Martin toczyły się oddzielnie. Proces Ludwika rozpoczął się w Lisieux 22 marca 1957 r. Również w 1957 r., ale 10 października, rozpoczął się proces Zelii. 15 lutego 1991 r. Stolica Apostolska stwierdziła prawomocność obydwu procesów i podjęto decyzję o ich połączeniu. To była żmudna praca. Przejrzano materiały z 49 bibliotek i archiwów, przeczytano 9,7 tys. listów, zgromadzonych w Karmelu w Lisieux, świadczących o kulcie małżonków Martin. Wszystkie te prace pozwoliły wreszcie na zredagowanie „Positio” w dwóch tomach, liczących 690 i 1340 stron.

Osąd merytoryczny „Positio” doprowadził do uznania heroiczności cnót małżonków. Dekret podpisał papież Jan Paweł II, a 19 października 2008 r. w bazylice św. Teresy w Lisieux Zelia i Ludwik zostali ogłoszeni błogosławionymi. 18 października 2015 r. w Rzymie zostali ogłoszeni świętymi.

Reklama

Dlaczego święci?

Najkrótsza z odpowiedzi brzmi: bo wytrwali w miłości do końca. Ale skoro Kościół potrzebował 58 lat na dowiedzenie ich świętości i ponad 2 tys. stron materiałów na wydanie świadectwa, to odpowiedź musi kryć się głębiej i być bardziej złożona... Albo zaskakująco prosta, jak każda świętość.

Nie uda nam się w krótkim tekście nakreślić pełnego portretu miłości, jaką darzyli się małżonkowie Martin, ale możemy przyjrzeć się najwyraźniejszym rysom duchowości tych dwojga.

Zwyczajni święci

Małżeństwo Zelii i Ludwika zostało zawarte 13 lipca 1858 r. i trwało 19 lat. Na zewnątrz było zupełnie zwyczajne. Pracowali, rodziły się dzieci, prali, gotowali, dbali o ogród i zarabiali pieniądze – udało im się zgromadzić nawet mały majątek. Jednak wewnątrz, w swej najgłębszej, najbardziej ukrytej tkance, to było małżeństwo całkowicie oparte na Bogu. On był jedynym odniesieniem ich decyzji i wyborów. Wstawali o 5 rano, by już na 6 zdążyć na Mszę św. Odmawiali Różaniec i sami przygotowywali dzieci do Pierwszej Komunii św. Pracowali, każde zgodnie ze swoimi predyspozycjami i umiejętnościami, jednak tylko dla wspólnego dobra. Zelia była porywcza, ale świadoma tej porywczości ciężko pracowała nad swoim charakterem, Ludwik – raczej wyciszony, pełen przedziwnej dobroci. Zelia umiała dbać o dom, robota paliła jej się w rękach. Ludwik, mimo ryzyka utraty klientów, nigdy nie otwierał zakładu w niedzielę. Gdy spotkali się po raz pierwszy, na moście w Alençon, Zelia usłyszała w sercu: „To właśnie tego mężczyznę przygotowałem dla ciebie”. Czy mogłaby usłyszeć ten głos, gdyby nie była otwarta na Ducha Świętego? Po wielu latach pisała do brata: „Jestem wciąż z Ludwikiem bardzo szczęśliwa, on mi osładza całe życie. Mój mąż jest świętym człowiekiem, życzę takiego wszystkim kobietom”.

Reklama

Ogniowe próby

Bóg, gdy miłuje, doświadcza. Św. Teresa lubiła powtarzać Bogu za Hiobem: „Choćbyś mnie zabił, będę Ci ufać” (por. Hi 13, 15). Jej świętość nie wzięła się znikąd. Była – jak pięknie napisał o. Władysław Kluz OCD – „owocem dobrego drzewa”. Dobre drzewo Teresy – Zelia i Ludwik wierzyli wbrew nadziei, choć Bóg pozwalał, aby ich małżeństwo zostało wypróbowane w ogniu. Wyznanie Hioba w ich życiu powtarzało się wielokrotnie, w ekstremalnie trudnych dla małżonków sytuacjach. Zelia urodziła dziewięcioro dzieci, czworo z nich zmarło. W XIX wieku nie było psychologów, pochylających się nad matką bolejącą po stracie dziecka. Dla Zelii jedynym psychologiem był sam Jezus. To Jemu oddawała swój ból i lęk. I ponawiała zawierzenie... Żałoby po śmierci dzieci są jednym z ważniejszych rysów małżeństwa Martin. Nade wszystko zaś sposób, w jaki je przeżywają. „Kiedy zamknęłam oczy moich drogich maleństw i pochowałam je, odczuwałam ogromny ból, z którym jednak się pogodziłam. Nie żałowałam kłopotów i zmartwień, które miałam z ich powodu. Wcale nie uważałam, żeby troski i zmartwienia można było porównać z wiecznym szczęściem moich dzieci. Poza tym nie straciłam ich na zawsze, życie jest krótkie i pełne utrapień, spotkam ich tam, w górze” – pisała do szwagierki, która sama straciła dziecko. „Godzę się z wolą Bożą, nawet jeśli tak ciężko jest tracić tę tak drogą córeczkę” – pisała w innym liście po śmierci Eleny 22 lutego 1870 r. Gdy odchodzą najmniejsi, serce rodziców wystawione jest na najcięższą z prób. Zelia i Ludwik zdali egzamin z zawierzenia woli Bożej aż czterokrotnie. Śmierć dzieci rozrywała im serca, a oni ufali Bogu dalej... To heroizm.

Egzamin z rozstania

W 1877 r. Zelia przegrała walkę z rakiem piersi. Osierociła pięć córek. Najmłodsza, Teresa, dziś doktor Kościoła, miała wtedy cztery lata. Symptomy choroby pojawiły się już w 1865 r. Zelia zauważyła nienaturalne powiększenie się piersi w miejscu wcześniejszego uderzenia o róg stołu. Nowotwór rozwijał się stopniowo, operacja w tamtych czasach była bardzo ryzykowna. Tym, co uderza, jest fakt, że świadoma choroby Zelia od postawienia diagnozy urodziła pięcioro dzieci, z których troje zmarło. W 1876 r. choroba powróciła nagle, brutalnie zaatakowała organizm. Zelia pisała do męża: „Oddajmy się w ręce Boga, On wie dużo lepiej od nas, czego potrzebujemy: to On zsyła na nas rany, aby je potem uleczyć. Pójdę do Lourdes z pieszą pielgrzymką”. Kilka miesięcy później w liście do szwagierki stwierdziła: „Już nie choruję, nie cierpię, najbardziej bolesne w dotyku jest miejsce przy szyi, ale to nic w porównaniu z obrzmieniem. W każdym razie dobry Bóg daje mi łaskę braku przerażenia; jestem spokojna, prawie szczęśliwa, nie zamieniłabym mojego losu na żaden inny. Jeśli dobry Bóg zechce mnie uzdrowić, będę najszczęśliwsza, gdyż pragnę żyć: trudno mi opuścić męża i córki. Z drugiej strony – mówię sobie: Jeśli nie wyzdrowieję, to pewnie dlatego, że dla nich będzie lepsze moje odejście. Póki co, robię wszystko, co w mojej mocy, aby otrzymać łaskę cudu; wierzę w pielgrzymkę do Lourdes, ale jeśli nie zostanę uzdrowiona, będę jednakowo szczęśliwa”. List nosi datę 20 lutego 1877 r. Cudu nie było. 28 sierpnia o wpół do pierwszej w nocy Zelia odeszła. Pochowano ją, ze szkaplerzem, w Lisieux. Ludwik został sam.

Bóg chciał wszystkie ich dzieci

Egzamin z oddawania dzieci Bogu był w domu Martin naprawdę trudny i zdawany dziewięciokrotnie. Czworo oddali Bogu razem. Egzamin z pięciu pożegnań Ludwik musiał zdać sam, już jako wdowiec. Pięć córek zostało zakonnicami – cztery, w tym Teresa, wstąpiły do karmelitanek. Piąta, Leonia, najtrudniejsza w wychowaniu, wstąpiła do wizytek.

Pierwsza opuściła dom Paulina. Wstąpiła do Karmelu w Lisieux w 1882 r., po niej Maria, a dwa lata później młodziutka Teresa (miała wtedy 15 lat). Celina walczyła z pragnieniem pozostania z owdowiałym ojcem i pójścia za głosem powołania. Jak święte i zapatrzone w Boga musiało być serce Ludwika, który odczytał rozterki córki i powiedział: „Chodź, pójdziemy razem podziękować Panu przed Najświętszym Sakramentem za łaski, którymi nas obdarzył, i za honor, jaki daje, wybierając oblubienicę w moim domu”. Był to czas, w którym pojawiły się już pierwsze symptomy choroby psychicznej Ludwika i obawy Celiny były słuszne. Ojciec jednak był nieustępliwy i hojny: „Możecie wszystkie wyjechać. Będę szczęśliwy, mogąc przed śmiercią ofiarować was wszystkie dobremu Bogu”.

Tęsknota świętego wdowca

Śmierć Zelii była dla Ludwika tragedią życia. Celina wspominała o tym po latach w liście: „Przed swoją chorobą nigdy nie płakał, jedynie podczas Ostatniego Namaszczenia naszej mamy”. Gdy okazało się, że żony nie uda się wyleczyć, bardzo cierpiał. „Mój mąż – pisała Zelia – nie daje się pocieszyć; zrezygnował nawet z łowienia ryb, zaniósł swoje wędki na poddasze, nie uczęszcza na spotkania, (...) wydaje się załamany...”.

„Boże mój, oto stoję przed Tobą biedny i mały, pozbawiony wszystkiego. Jestem niczym, nie mam nic, niczego nie mogę. Klęczę u Twoich stóp pogrążony w nicości. Obym w Królestwie Twoim był nie jak oszlifowany kamień, lecz jak zapomniane ziarnko piasku, które uciekło od popiołu ogniska...”. Ta modlitwa Ludwika, którą przez wiele lat powtarzał, została wysłuchana. Ludwik Martin zmarł 29 lipca 1894 r. umęczony postępującą encefalopatią naczyniową. Pochowano go, ze szkaplerzem, w Lisieux. Wrócił do Zelii, wrócił do Domu.

2015-10-21 08:50

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Stulecie kanonizacji Joanny d’Arc: święta dla Kościoła i państwa

2020-05-14 18:51

[ TEMATY ]

kanonizacja

święta

Joanna d'Arc

Musei Vaticani

W najbliższą sobotę przypada stulecie kanonizacji św. Joanny d’Arc. Dziewica Orleańska od samego początku była uważana za świętą. Jednak na oficjalne wyniesienie na ołtarze musiała czekać niemal 500 lat. Jej beatyfikacja odbyła się dopiero w 1909 r., a kanonizacja 11 lat później.

Jednym z pierwszych „cudów” Joanny d’Arc po kaznonizacji było ponowne zbliżenie Francji do Kościoła po radykalnej separacji z 1905 r. Już podczas I wojny światowej była ona patronką francuskich żołnierzy. To do niej modlili się w okopach. Jak mówi prof. Jean Garrigues z uniwersytetu orleańskiego, było to możliwe dzięki asymilacji Joanny d’Arc przez ruchy republikańskie.

Joanna d'Arc bohaterem religijnym i świeckim

„Postać Joanny d’Arc wykracza poza strefę czysto religijną. We Francji już w XIX w. historycy i intelektualiści republikańscy przyswoili sobie historię i legendę Joanny d’Arc, uznając ją za element dziedzictwa narodowego – powiedział Radiu Watykańskiemu prof. Jean Garrigues. – Była dla nich po prostu bohaterem narodowym. Dołączyli ją do grona wielkich bohaterów Francji. To republikańskie przyswojenie sobie Joanny d’Arc sprawia, że jest ona dzisiaj zarówno bohaterem religijnym, jak i świeckim.“

Pomimo radykalnego rozdziału Kościoła i państwa, w dorocznych uroczystościach upamiętniających męczeńską śmierć św. Joanny d’Arc uczestniczą najwyżsi przedstawiciele państwa. Tradycję tę zapoczątkował po II wojnie światowej generał Charles de Gaulle. Przez wiele lat byli jej wierni wszyscy, nawet najbardziej laiccy prezydenci Francji. Ostatnio, począwszy od Nicolasa Sarkozy’ego prezydenci nie uczestniczą już w uroczystościach Dziewicy Orleańskiej. Prawdopodobnie jest to związane z tym, że jest ona dziś postrzegana jako patronka Frontu Narodowego. Emmanuel Macron uczestniczył w uroczystościach św. Joanny d’Arc jako minister gospodarki.

CZYTAJ DALEJ

Meksyk: ksiądz w czasie Mszy św. odebrał telefon od papieża

2020-05-24 21:49

[ TEMATY ]

telefon

Free-Photos/pixabay.com

W Meksyku szerokim echem odbiła się niecodzienna sytuacja podczas Mszy św., kiedy odprawiający ją kapłan nagle przerwał czytanie Ewangelii, aby odebrał telefon. Okazało się, że dzwonił Franciszek – poinformował 20 maja hiszpański magazyn katolicki „Vida Nueva”. Na filmiku wideo, który umieściła na Facebooku parafia z Jalostotitlán w zachodniomeksykańskim stanie Jalisco, widać, jak ks. Miguel Dominguez czyta przy pulpicie tekst Ewangelii, gdy nagle zadzwoniła jego komórka; celebrans natychmiast przerwał czytanie, przeprosił wiernych i wyszedł do zakrystii, skąd po chwili przez głośnik przekazał swoją rozmowę z papieżem „na żywo” uczestnikom liturgii.

Następnie kapłan stanął ponownie przy pulpicie, poprosił wiernych o oklaski dla Ojca Świętego i powrócił do czytania Ewangelii. Do chwili ukazania się wiadomości o zdarzeniu na portalu nagranie wideo miało ponad 90 000 wejść. Według mediów ksiądz jest przyjacielem obecnego papieża.

Zaraz też w sieci pojawiły się pytania, czy można przerwać liturgię, aby odebrać telefon, nawet wtedy, gdy dzwoni sam papież. Liturgista z Miasta Meksyku ks. José Alberto Medel Ortego powiedział w rozmowie z „Vida Nueva”, że wprawdzie kapłan nie złamał zasady, jednak przerwanie liturgii jest – jego zdaniem – „poważnym naruszeniem modlitwy”.

Liturgista wyraził ubolewanie, że wielu ludzi uważa, iż liturgia jest stosowną realizacją serii obrzędów, które są ściśle określone w tzw. rubrykach czy normach liturgicznych i że dana osoba okazuje jej szacunek, gdy przestrzega tych ustaleń. „Jeśli trzymamy się tych norm rybrycyzmu czy rytualizmu, to nie ma tam żadnych przepisów, które zabraniałyby przerwania Eucharystii z jakiegokolwiek powodu lub choćby tylko wspominałyby o takiej możliwości” – stwierdził meksykański liturgista. Wyjaśnił, że w tym sensie ksiądz z Jalostotitlán nie naruszył żadnej normy, zrobił jedynie przerwę w czytaniu Ewangelii i na tym się skończyło.

Jednakże dla prezbitera, jeśli nawet brakuje mu świadomości tego, czym jest liturgia, istnieje przede wszystkim modlitwa i liturgia jest modlitwą opartą na obrzędzie, który jest środkiem, podporządkowanym swemu znaczeniu, swej racji i swej istocie, a jest nią modlitwa. „I w tym znaczeniu popełniono tu zło, ponieważ jest oczywisty brak szacunku dla modlitwy” – podkreślił rozmówca magazynu.

Wyjaśnił, że w modlitwie eucharystycznej, zwłaszcza w Ewangelii, głosi się to, co Bóg „rzeczywiście i naprawdę mówi” w danej chwili. Znaki towarzyszące temu przepowiadaniu uświadamiają nam to: stanie (nie siedzenie), śpiew Alleluja, aby uwielbić zmartwychwstałego Chrystusa, który przemawia, kapłan lub diakon, który pozdrawia zgromadzony lud Boży, aby wezwać go do uważnego słuchania, bo to sam Chrystus mówi; czasami nawet towarzyszą temu zapalone świece i okadzanie. Księga, z której czyta się Ewangelię, jest zwykle bogato zdobiona, bo wszystkie te znaki mówią, że to Jezus przemawia. Dlatego w rubrykach mszalnych nazywa się tę część liturgii „Słowem Bożym” – przypomniał ks. Medel Ortega, dodając, że „głoszenie Ewangelii zawsze jest uroczyste”.

Stwierdził, że kapłan, odbierając telefon w czasie Mszy, okazał brak szacunku dla liturgii, ulegając próżności, „mile połechtany tym, że jego przyjaciel papież zadzwonił do niego w tej chwili”.

CZYTAJ DALEJ

50 Róż dla dzieci

2020-05-24 21:57

krasnobrod-sanktuarium.pl

W przeciągu 6 lat przy sanktuarium Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krasnobrodzie powstało 50 Róż Różańcowych Rodziców. Choć idea modlitwy rodziców za dzieci powstała w Gdańsku, to na Roztoczu przyjęła się ona z ogromnym entuzjazmem.

- W trakcie tej modlitwy prosimy Pana Jezusa, przez wstawiennictwo Jego Matki i świętych patronów, o uzdrowienie relacji rodzice-dzieci, o to aby skutki naszych, czyli rodziców, grzechów, nie dotykały dzieci oraz o pełnię błogosławieństwa Bożego dla naszych dzieci. Przez lata modlitwy ukształtowały się intencje tej modlitwy, potwierdzone licznymi świadectwami. Kilkoro rodziców z Krasnobrodu, usłyszawszy świadectwa ogromnej mocy tej modlitwy i mając świadomość licznych zagrożeń czyhających dziś na dzieci, zapragnęło zapoczątkować i rozpowszechnić taki rodzaj modlitwy na naszej Roztoczańskiej ziemi w domu naszej Matki, Pani Krasnobrodzkiej. Pomysł ten z radością pobłogosławił gospodarz tego miejsca ks Eugeniusz Derdziuk obejmując tym samym duchową opiekę nad tym dziełem – wyjaśniła inicjatorka dzieła, Marzena Kałuża.

Szczególnym patronem Róż Różańcowych w Krasnobrodzie jest Jan Paweł II. Jak przyznają inicjatorzy oraz członkowie Róż, opieka Matki Bożej nad ich dziećmi doskonale wpisuje się w charakter krasnobrodzkiego sanktuarium. Współczesność jest dla młodych ludzi niebezpieczna i bardzo niepewna. To właśnie modlitwa ma dać im nie tylko poczucie opieki Maryi i Opatrzności Bożej, ale i stanowi rodzicielski wymiar miłości.

- Wierzę że modlitwa potrafi zdziałać cuda. A matka nie może dać dziecku cenniejszego daru niż modlitwą za niego – przyznała Agnieszka Kostrubiec, członkini Róży Różańcowej, która obecnie w modlitwie powierza piątkę swoich dzieci.

50 Róża powstała 13 maja 2020 roku podczas Nabożeństwa Fatimskiego, sprawowanego tradycyjnie przy kaplicy objawień w Krasnobrodzie czyli tak zwanej Kaplicy na wodzie.

- Z wielką radością mogliśmy przyjąć przyrzeczenie rodziców, którzy utworzyli 50 Różę. W każdej Róży jest dwadzieścia osób, czyli tysiąc rodziców modli się za swoje dzieci. W Różach modlą się także rodzice chrzestni. Nie wszyscy mamy dzieci, ale chyba każdy z nas jest rodzicem chrzestnym. Rodzice ofiarowali 50 białych róż, które złożyli przed ołtarzem przy Kaplicy na wodzie. Niech wszystkim rodzicom modlącym się w Różach Bóg błogosławi a Niepokalana Matka, która tak prosi o różaniec, otula te dzieci – powiedział kustosz sanktuarium, ks. prał. Eugeniusz Derdziuk.

Nie dla wszystkich modlitwa różańcowa jest prosta, jednak z każdym dniem umożliwiała zgłębianie tajemnic miłości.

- Różaniec do tej pory nie był mi szczególnie bliski. Mając świadomość swoich słabości jako człowiek i jako matka chciałam, żeby ktoś zaopiekował się moimi dziećmi. Bałam się tylko tego zobowiązania, codziennego odmawiania dziesiątki różańca. Okazało się jednak, że to wciąga. Kto jak nie Ona, jak Maryja, zaopiekuje się moimi dziećmi. Miałam już małego Dominisia i byłam w ciąży oczekując na Madzię. To właśnie wtedy postanowiłam przyłączyć się do Róży – wyjaśniła Dominika Burak, obecnie mama trójki wspaniałych dzieci i inicjatorka Róży Różańcowej modlącej się za swoich współmałżonków. Aktualnie przy krasnobrodzkim sanktuarium powstaje druga tego typu Róża.

Apel Matki Bożej, by Jej dzieci odmawiały różaniec jest wciąż żywy. Z radością i nadzieją należy spoglądać w te miejsca, gdzie wierni w imię Boga poświęcają swoją modlitwę w intencji swoich bliskich.

- Nie ma silniejszej modlitwy od tej, gdy rodzice modlą się za swoje dzieci – powiedział ks. prał Eugeniusz Derdziuk.

Ewa Monastyrska

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję