Reklama

Luizjana pod wodą

2016-09-07 08:38

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 37/2016, str. 40-41

East news/AP Photo/Scott Threlkeld

Położona na południu USA Luizjana zmaga się ze skutkami największej powodzi w historii stanu. Jest to również najpoważniejszy kataklizm naturalny, który nawiedził ten rejon Ameryki od czasów huraganu Katrina w 2005 r. Jak obecnie wygląda sytuacja? Dotarłem do naocznych świadków powodzi, by opowiedzieć ich przejmującą historię ludziom w odległej Polsce

Autostradą międzystanową nr 10 dotrzemy w południowe rejony stanu, czyli w sam środek tragedii tysięcy mieszkańców Luizjany. Sama droga w wyniku powodzi została częściowo sparaliżowana, co spotęgowało i tak poważne już problemy, z którymi do dzisiaj borykać się muszą członkowie lokalnych społeczności. Jest to bowiem ważna arteria komunikacyjna, łącząca oba wybrzeża USA. Jej odcinkami, które w wyniku kataklizmu zostały zamknięte, codziennie jeździły dziesiątki tysięcy amerykańskich kierowców.

Na terenie stanu Luizjana znajdują się 64 tzw. parafie cywilne, czyli podstawowe jednostki administracyjne. Powódź dotknęła jedną trzecią z nich. To pozwala wyobrazić sobie skalę tego historycznego kataklizmu. Najbardziej ucierpiały rejony położone na południu stanu oraz na południowym wschodzie. Jak wyliczyło biuro gubernatora Luizjany, zniszczonych zostało ponad 60 tys. domów, a 30 tys. ludzi trzeba było ewakuować. Pozostali opuszczali swoje domostwa na własną rękę.

Zalane Lafayette

Nazwa tego miasta nie jest przypadkowa. Wpływ kultury francuskiej widać tu niemal na każdym kroku. W przeszłości kontrolę nad tym obszarem sprawował Paryż, Amerykanie kupili jednak od Napoleona wszystkie francuskie ziemie znajdujące się na terenie dzisiejszych Stanów Zjednoczonych. Był rok 1803.

Reklama

Docieram do jednej z wielu ofiar powodzi. Moim rozmówcą jest Doug Mitchell, mieszkaniec położonego na południu Luizjany Lafayette – czwartego co do wielkości miasta stanu.

– Straciłem wszystko, co znajdowało się wewnątrz domu, a ponadto swój samochód. Mój dom wymaga gruntownej odbudowy – opowiada.

Sytuację osób, które zostały dotknięte powodzią, nazywa katastrofą.

– Obecnie mieszkam u rodziny oddalonej o 48 km od mojego zniszczonego domu. Codziennie muszę być dowożony do pracy prawie 50 km. Nie mam samochodu. Moje dwa psy są z moją mamą, która mieszka 30 mil w przeciwnym kierunku – wyjaśnia mój rozmówca z Lafayette. – Codziennie pracuję przez 8-10 godzin, a następnie wieczorem spędzam 3-4 godziny, odgruzowując dom, usuwając pleśń i inne skutki zalania przez wodę – dodaje.

Pytam o akcję ewakuacyjną. Doug Mitchell opowiada, że gdy fala powodziowa zalała jego dom, z pomocą przypłynął bratanek, który zabrał go łodzią. Głębokość wody wynosiła wtedy prawie 2 m. Na zalanych obszarach to właśnie łódki i pontony stały się podstawowym środkiem transportu.

Mitchell przewiduje, że przez najbliższych 6 miesięcy może jeszcze nie wrócić do swojego domu. Ma jednak to szczęście, że wcześniej ubezpieczył się na wypadek powodzi. – Wiele osób spośród poszkodowanych nie miało takiego ubezpieczenia – zauważa ze smutkiem.

Pomoc Czerwonego Krzyża

Amerykański Czerwony Krzyż to jedna z wielu organizacji charytatywnych, która przyszła z pomocą powodzianom. W chwili gdy rozmawiam z jej przedstawicielem, na obszarze dotkniętym kataklizmem działa 14 schronisk, które zapewniają dach nad głową 1,8 tys. poszkodowanym. Dzięki pomocy organizacji udało się przygotować noclegi dla ponad 50 tys. ludzi, a w ręce powodzian trafiło ponad 150 tys. różnych niezbędnych produktów. Po rejonach, które ucierpiały w wyniku powodzi, porusza się ponad 90 pojazdów dostarczających żywność i wodę oraz inne potrzebne rzeczy, m.in. środki higieny osobistej czy preparaty przeciw owadom. Od początku powodzi Czerwony Krzyż we współpracy ze swoimi partnerami wydał ponad 400 tys. posiłków i różnego typu przekąsek. Na miejscu cały czas działają specjalne kuchnie, które stale wydają coś ciepłego do jedzenia. Przewiduje się, że w nadchodzących tygodniach amerykański Czerwony Krzyż rozda jeszcze ok. miliona posiłków. Zapewnianie pomocy na tak ogromną skalę jest możliwe dzięki zaangażowaniu olbrzymiej rzeszy pracowników.

Z terenu całych Stanów Zjednoczonych na pomoc zalanej Luizjanie przybyło ponad 2,5 tys. członków amerykańskiego Czerwonego Krzyża, przygotowanych do niesienia pomocy na wypadek klęsk żywiołowych. Ponad 90 proc. z nich to osoby działające na zasadzie wolontariatu. Luizjanę zalały prawie 4 biliony litrów wody! Dokładnie tyle potrzebowaliby organizatorzy igrzysk w Rio, gdyby chcieli napełnić 10 mln basenów olimpijskich.

– W wyniku tej powodzi rodziny straciły swoje domy oraz cały dobytek. W najbliższych dniach, tygodniach i miesiącach amerykański Czerwony Krzyż będzie kontynuował swoją pracę, by pomóc mieszkańcom Luizjany ponownie stanąć na nogach – zapewnia Peter Wilson, przedstawiciel amerykańskiego Czerwonego Krzyża ds. komunikacji z mediami.

Jak podkreśla mój rozmówca, tak dużej liczby ludzi potrzebujących schronienia nie było w Ameryce od czasu huraganu Sandy, który uderzył w New Jersey w 2012 r.

– Obecnie tysiące ludzi w Luizjanie czekają na usunięcie strat spowodowanych powodzią – dodaje Wilson.

Powódź, która nawiedziła Luizjanę, to jednak nie tylko zniszczenia i smutek. Z tej tragedii wyłania się również obraz braterstwa i solidarności. Mieszkańcy tego terenu nieśli sobie nawzajem wszelkiego rodzaju pomoc – od akcji ratunkowych i ewakuacyjnych, przez zapewnienie schronienia i dystrybucję żywności, aż po pomoc przy usuwaniu ogromnych szkód, które spowodowała fala powodziowa. Bardzo pomocne okazały się lokalne wspólnoty kościelne, które koordynowały te działania, zanim na miejsce dotarły duże organizacje charytatywne. Przekazywano paczki żywnościowe, ubrania i inne potrzebne produkty na rzecz powodzian. – W pierwszym tygodniu po powodzi Luizjana sama o siebie zadbała – mówi Angelina Stanford, pisarka i nauczycielka, która od urodzenia mieszka w tym stanie, w Opelousas.

Kontrowersje

Działanie Czerwonego Krzyża wywołało jednak pewne kontrowersje. Niektórzy mieszkańcy, w tym moja rozmówczyni, skarżyli się, że pracownicy organizacji nie chcieli przyjmować darów i paczkowanego jedzenia przekazywanych przez ludzi dobrej woli. Czerwony Krzyż preferuje datki finansowe, za które samodzielnie organizuje produkty potrzebne powodzianom. Zdaniem krytyków, chodzi o możliwość pozyskiwania większych pieniędzy np. na pensje dla wyższych rangą pracowników tej organizacji.

– Ludzie przekazywali te produkty, by pomóc głodnym i potrzebującym rodzinom, ale ponieważ nie były to rzeczy zatwierdzone przez Czerwony Krzyż, zostały odrzucone – wyjaśnia Angelina.

Reakcją na te praktyki miały być apele w mediach społecznościowych, w których wzywano do tego, by zamiast wspierać Czerwony Krzyż kierować swoją pomoc bezpośrednio do lokalnych organizacji charytatywnych, które takie dary przyjmowały z otwartymi ramionami. W celu wyjaśnienia całej sprawy poprosiłem o komentarz przedstawiciela amerykańskiego Czerwonego Krzyża. Niestety, na to pytanie nie uzyskałem odpowiedzi.

Angelina Stanford krytykuje również niektóre działania rządu federalnego. Twierdzi, że niekiedy wchodził on w drogę lokalnym społecznościom, prowadzącym akcję ratunkową na własną rękę.

– Ludzie są podobnego zdania, gdy chodzi o Federalną Agencję Zarządzania Kryzysowego. Rząd po prostu tylko wchodzi w drogę – mówi moja rozmówczyni. – Było wiele przypadków, że rządowe agencje i biurokracja uniemożliwiały lokalnym ratownikom niesienie pomocy – dodaje.

Mieszkańcy Luizjany uważają, że Biały Dom oraz media głównego nurtu nie poświęciły wystarczającej uwagi ich tragedii.

A prezydent na wakacjach

Barack Obama ściągnął na siebie lawinę krytyki po tym, jak w obliczu historycznej powodzi w Luizjanie nie przerwał nawet swoich wakacji. Podczas gdy mieszkańcy stanu walczyli o życie i ratowali swoje majątki, ich prezydent... grał w golfa! Obama zbulwersował mieszkańców Luizjany również wezwaniem skierowanym do lokalnych społeczności przez Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, by przy świadczeniu pomocy nie kierowali się rasizmem.

– Ten apel oburzył mieszkańców stanu, którzy poczuli się głęboko urażeni. Jednym z wielu wspaniałych zjawisk, które dało się obserwować w trakcie tego kryzysu, była współpraca między białymi i czarnymi w zakresie niesienia sobie wzajemnej pomocy – opowiada Angelina. – To tylko pokazuje, jak bardzo oderwany od rzeczywistości jest prezydent i jak wykorzystuje katastrofę do celów politycznych – dodaje.

Ostatecznie Obama udał się na zalane tereny. Znacznie spóźniona wizyta nie mogła jednak poprawić prezydenckiego wizerunku w oczach mieszkańców stanu Luizjana. Jak to mówią – szansę na zrobienie pierwszego wrażenia ma się tylko raz.

Politykiem największego kalibru, który jako pierwszy odwiedził zalane tereny, był kandydat republikanów na prezydenta – Donald J. Trump. Ze swojego przyjazdu nie uczynił jednak wielkiego wydarzenia medialnego – zamiast tego zorganizował olbrzymią ciężarówkę z pomocą dla poszkodowanych, przyglądał się zniszczeniom i rozmawiał z ofiarami żywiołu. – Trump jest kandydatem kontrowersyjnym, ale zdobył u nas duże uznanie, bo widać było, że jest naprawdę pełen współczucia – mówi „Niedzieli” Angelina Stanford.

Wielkiego zaangażowania nie było też widać ze strony kandydatki demokratów – Hillary Clinton. Jej „wsparcie” ograniczyło się do odbycia rozmowy telefonicznej z gubernatorem Luizjany oraz wygłoszenia apelu o dotacje dla Czerwonego Krzyża i innych organizacji charytatywnych. Luizjana to tradycyjnie republikański stan i kandydat na prezydenta startujący z ramienia partii demokratycznej nie ma tutaj szans na poparcie, dlatego Clinton lekceważy ten rejon.

Kandydatka demokratów broniła się, twierdząc, że odwiedzi Luizjanę w późniejszym terminie, by swoją obecnością nie przeszkadzać w akcji niesienia pomocy. Takie wyjaśnienie nie było jednak zbyt przekonujące dla krytyków Clinton.

Kiedy piszę te słowa, od momentu powodzi upłynęły już dwa tygodnie. Nie oznacza to jednak, że zakończył się dramat mieszkańców zalanych terenów Luizjany. Problemy życia codziennego, które często spędzają nam sen z powiek, stały się dla nich odległym marzeniem – symbolem normalności, której jeszcze długo nie zaznają.

* * *

Tomasz Winiarski
Student dziennikarstwa, amerykanista zafascynowany kulturą, polityką i historią USA. Dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych. W życiu stara się kierować mottem: Nie ma rzeczy niemożliwych!
Autor może przekazać dodatkowe informacje dotyczące pomocy powodzianom w Luizjanie.
Więcej pod adresem: tomasz.winiarski@niedziela.pl

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem, pamiętam, czuwam – dziś 66. rocznica Apelu Jasnogórskiego

2019-12-08 13:46

it / Częstochowa (KAI)

Dziś przypada 66. rocznica Apelu Jasnogórskiego. W tej formie jako wieczorna modlitwa kierowana do Maryi, Królowej Polski i Matki Kościoła w intencji Ojczyzny i Kościoła rozpoczęła się 8 grudnia 1953 r. Dziś to jedna z najbardziej znanych jasnogórskich modlitw, gromadząca każdego wieczoru o godz. 21.00 tysiące pielgrzymów w Kaplicy Matki Bożej i kolejne tysiące dzięki transmisji na cały świat.

Marcin Mazur/episkopat.pl

Genezy Apelu jasnogórskiego można dopatrywać się w wydarzeniach z 4 listopada 1918 r. kiedy polscy żołnierze z 22. Pułku Piechoty, dowodzeni przez podporucznika Artura Wiśniewskiego, wyzwolili Jasną Górę spod okupacji austriackiej i o godz. 21.15 stanęli, wraz z paulinami przed Cudownym Obrazem Królowej Polski, dziękując za odzyskaną wolność po 123 latach niewoli narodowej i zaborów.

Inny przekaz mówi o kapitanie Władysławie Polesińskim, pilocie zmarłym w 1939 r., trochę „wadzącym się z Bogiem”, który podczas próbnego lotu usłyszał nagle jakby wewnętrzny rozkaz: „zniż lot, ląduj!” Wylądował szczęśliwie. Po opuszczeniu samolotu nastąpiła jego eksplozja. Była godzina 21.00.

Gdy po powrocie do domu opowiedział swojej żonie o tym wydarzeniu, ona zapytała go, którego to było dnia i o której godzinie to się stało? Okazało się, że właśnie tego dnia o godz. 21.00 polecała go Matce Bożej. Kapitan stanął „na baczność”, zasalutował i zwrócił się do Matki Bożej Jasnogórskiej, meldując się Jej jako swemu Dowódcy, od którego otrzymał ten wewnętrzny nakaz ratujący go od śmierci. Odtąd czynił to codziennie.

Kapitan Władysław Polesiński nawrócił się, zmienił życie i założył wśród oficerów polskich katolicką organizację - „Krzyż i Miecz”. Członkowie tej organizacji mieli w zwyczaju codziennie o godzinie 21.00 meldować się na apel przed Matką Bożą Częstochowską.

Podczas okupacji hitlerowskiej ks. Leon Cieślak, pallotyn, szerzył tę praktykę w Warszawie wśród młodzieży akademickiej na tajnych kompletach i w sodalicjach mariańskich. O godzinie 21.00 młodzież modliła się do Matki Bożej Jasnogórskiej i odmawiała akt zawierzenia się Maryi.

W tym samym czasie na Jasnej Górze o. Polikarp Sawicki, paulin, gromadził różne grupy akademickie, najczęściej członków sodalicji mariańskiej, na wieczorową modlitwę przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

Po otrzymaniu wiadomości o internowaniu kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski w późnych godzinach nocnych 25 września 1953 r., paulini na Jasnej Górze podjęli z pielgrzymami specjalne modlitwy o jego rychłe uwolnienie.

Prymas podczas swego internowania w Stoczku Warmińskim – w okresie stalinowskiego terroru – postanowił dokonać osobistego Aktu oddania się w niewolę miłości Matce Bożej, zawierzając Jej całkowicie swój los. Oddał się Maryi w uroczystość Jej Niepokalanego Poczęcia 8 grudnia 1953 r. W tym samym dniu rozpoczęto na Jasnej Górze wieczorową modlitwę, zwaną Apelem, w jego intencji o godz. 21.00.

Papież Pius XII w tym czasie ogłosił początek Maryjnego Roku Jubileuszowego.

Na Jasnej Górze z tej okazji ks. biskup Zdzisław Goliński, ordynariusz częstochowski, w otoczeniu kapituły katedralnej, paulinów i licznie zgromadzonych wiernych celebrował Mszę św. pontyfikalną 8 grudnia 1953 r. wieczorem - w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Podczas tej Mszy św. kazanie wygłosił przeor Jasnej Góry o. Jerzy Tomziński, w którym między innymi zapowiedział: „Staniemy dziś wszyscy na jasnogórski apel. Co to jest? Nic trudnego! Codziennie o godz. 9.00 wieczorem przeniesiemy się myślą i modlitwą na Jasną Górę, do cudownej kaplicy. Są rodziny, które o tej porze przerywają rozmowę, pracę i stają w milczeniu albo na czele ze swym ojcem odmawiają dziesiątkę różańca. Są całe zastępy polskiej młodzieży akademickiej, które to czynią. Gdy powiedziano o tym Księdzu Prymasowi Kardynałowi Wyszyńskiemu, odniósł się życzliwie do tego, potem jednak, kiedy przemyślał tę sprawę, powiedział parę miesięcy temu, że codziennie o godzinie 9 wieczorem przenoszę się myślą na Jasną Górę, modlę się i błogosławię całemu Narodowi. Wszyscy, jak nas jest przeszło 30 milionów na całym świecie; wszyscy o jednej godzinie, gdziekolwiek będziemy, czy w pracy, czy na ulicy, czy w kinie, czy na zabawie; wszyscy zbratani jedną myślą, jednym polskim sercem, staniemy przy naszej Pani i Królowej, przy Matce i Pocieszycielce, aby prosić i żebrać za Polskę, za Naród...”.

Zgodnie z tą zapowiedzią i pod jego przewodnictwem zgromadziła się w kaplicy Matki Bożej o tej wieczornej porze grupka osób, w tym paulini – o. Teofil Krauze, o. Aleksander Rumiński oraz kilka pań z Instytutu Prymasowskiego z Marią Okońską na czele, by polecić szczególnej opiece Maryi internowanego Prymasa Polski. Postanowili zbierać się codziennie o godzinie 21.00, by odmawiać modlitwy do Matki Bożej przed zasłoniętym Cudownym Obrazem.

To było oficjalne zapoczątkowanie jasnogórskiego Apelu. Paulini wzywali rodaków, by sercem, myślą i modlitwą stawać przed Obliczem Jasnogórskiej Pani o godz. 21.00 i modlić się o uwolnienie Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Nowe impulsy dla apelu jako wieczornego nabożeństwa maryjnego dały Jasnogórskie Śluby Narodu złożone 26 sierpnia 1956 r., zawierające program religijno-moralnej odnowy życia narodowego. Odtąd Apel jasnogórski stał się modlitwą wieczorną w intencji Narodu. Prymas Wyszyński o godz. 21.00 błogosławił całej Polsce, a za jego przykładem czynili to inni biskupi, a zwłaszcza ks. biskup Lucjan Biernacki, biskup pomocniczy prymasowskiej archidiecezji gnieźnieńskiej, który za wierność współpracy z kard. Wyszyńskim został usunięty przez władze komunistyczne z Gniezna i przebywał na wygnaniu na Jasnej Górze.

Do upowszechnienia praktyki Apelu jasnogórskiego przyczyniła się przede wszystkim peregrynacja kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej (od 1957 r.). We wszystkich parafiach, gdzie był Obraz Nawiedzenia, utrwalała się praktyka Apelu jasnogórskiego o godzinie 21.00. Paulini, prowadzący misje przed nawiedzeniem kopii Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w Człuchowie i okolicy, zaczęli wprowadzać już w 1961 r. praktykę jasnogórskiego apelu każdego wieczora. Spotkało się to z ogromnym zainteresowaniem, bo wierni wypełniali świątynie po brzegi. Niektórzy z nich urozmaicali apel przeźroczami o tematyce jasnogórskiej.

Apel jasnogórski miał różne melodie i był śpiewany w różnych wersjach. Autorem najbardziej znanej i rozpowszechnionej melodii jest ks. Stanisław Ormiński, salezjanin, który skomponował ją w 1956 r.

W późniejszych latach melodię do apelu skomponował także ks. Marian Michalec CM. Młodzież zwykle śpiewa swój własny apel, nawiązujący w swej treści do jej zadań na nowe Tysiąclecie i wyrażający prośbę uświęcenia siebie i rodziny.

Jak wynika z zapisów kronikarskich, Apel wszedł już na stałe do programu nabożeństw maryjnych na Jasnej Górze, zwłaszcza w uroczystości odpustowe - od 1960 r.

Z okazji rozpoczęcia tzw. „Czuwań soborowych” w 1962 r. ówczesny przeor Jasnej Góry o. Anzelm Radwański podjął decyzję, aby tę praktykę wieczorowego spotkania z Królową Polski jeszcze bardziej ożywić i pogłębić. Postanowiono więc na tę szczególną chwilę spotkania z Maryją odsłaniać Cudowny Obraz i nadać temu nabożeństwu bogatszą oprawę. Najczęściej od Apelu zaczynały się czuwania modlitewne wiernych w intencji prac ojców Soboru Watykańskiego II. Tak pomyślana i zaplanowana modlitwa maryjna zaczęła gromadzić nie tylko pielgrzymów przybyłych na „Czuwania soborowe”, ale także mieszkańców Częstochowy.

Po powrocie kard. Stefana Wyszyńskiego na stolicę prymasowską (28 X 1956 r.), Apel wzbogacił się o specjalne modlitewne rozważania i intencje. Odtąd Prymas Polski błogosławił o godz. 21.00 całej Polsce, a także Polonii rozsianej po wszystkich kontynentach.

Do spopularyzowania modlitwy Apelu jasnogórskiego przyczynił się przede wszystkim kard. Wyszyński. Prymas Polski, który nie tylko na Jasnej Górze, ilekroć był obecny, ale wszędzie, nawet w swojej prywatnej kaplicy, gromadził domowników na to wieczorne spotkanie z Matką Bożą, Królową Polski i osobiście prowadził rozważania i modlitwy apelu. Wiele z nich zostało nagranych na taśmę magnetofonową i stanowi dziś bogaty zbiór modlitw w intencji aktualnych spraw Kościoła i Ojczyzny. Te modlitwy i rozważania ks. Prymasa pogłębiły znaczenie i wartość apelu. Przypomniał on, że Maryja, Królowa Polski, jest nam dana jako skuteczna pomoc i obrona dla naszego Narodu. Kard. Wyszyński wciąż zaświadczał, że wszystko postawił na Maryję. Apel jasnogórski - w ujęciu Prymasa - to modlitwa zawierzenia się w opiekę macierzyńską Maryi. Jego rozważania nawiązują do najbardziej aktualnych problemów społecznych w Polsce, do potrzeb Narodu zagrożonego w swej wierze i suwerenności, a także do zwykłych, codziennych spraw ludzkich. Ich treść wyrastała przede wszystkim z Jasnogórskich Ślubów Narodu, z duchowych mocy Wielkiej Nowenny, z owoców nawiedzenia kopii Obrazu Jasnogórskiego, a w następnych latach z Milenijnego Aktu Oddania w macierzyńską niewolę Maryi, z przeżyć Tysiąclecia Chrztu, „Społecznej Krucjaty Miłości” i przygotowań do jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry.

Kard. Stefan Wyszyński rozmiłował się w tej maryjnej modlitwie, nadał jej właściwy charakter i treść oraz stał się jej szczególnym propagatorem. On pozostawił pewien model rozważania modlitewnego przy Apelu. - Jest to godzina czuwania przy Pani Jasnogórskiej, godzina rachunku sumienia i składania u Jej królewskich stóp naszego dorobku. Jest to godzina modlitwy, zjednoczenia przez miłość i błogosławieństwo – mówił podczas jednego z Apeli kard. Wyszyński.

Wzorując się na przykładzie kard. Stefana Wyszyńskiego i jego sposobie prowadzenia Apelu, przeor jasnogórski o. Józef Płatek wprowadził od 1975 r. krótkie rozważania modlitewne - spontaniczną modlitwę do Królowej i Matki Polaków, nawiązując do aktualnych potrzeb Ojczyzny. Następnie od 28 marca 1978 r. jako generał zakonu, przez kolejne 12 lat osobiście prowadząc Apel, utrwalił już na stałe taki styl prowadzenia jasnogórskiego Apelu, nadając mu przez to charakter serdeczny i zarazem rodzinny. Podobnie jak w dobrej rodzime wszyscy wieczorem gromadzą się wokół matki, tak samo czciciele Maryi stają po dziś dzień przed Nią jako Matką i Królową.

Największym promotorem i animatorem Apelu jasnogórskiego stał się św. Jan Paweł II. On bowiem ukazał najgłębszą treść ewangeliczną i zarazem narodową, zwłaszcza podczas swych pielgrzymek na Jasną Górę, ale i także podczas swych spotkań z Polakami. Chętnie śpiewał Apel ze swymi rodakami i nawiązywał do jego zobowiązującej treści. Wskazywał na historyczny i rycerski charakter Apelu i jednocześnie ukazał, że śpiewając czy odmawiając go, stajemy jakby „na baczność”, meldując się Maryi z oświadczeniem swego oddania: jestem cały Twój i do Twej dyspozycji! Jest to więc spotkanie z Maryją ubogacające i zarazem zobowiązujące.

Wielką zasługą papieża z Polski pozostanie na zawsze to, że jasnogórskiemu Apelowi VI Światowego Dnia Młodzieży na Jasnej Górze nadał charakter uniwersalny i zarazem eklezjalny. Jak podkreśla o. Józef Płatek, paulin „nie była to próba jakiejś polonizacji, ale raczej chrześcijańska postawa dzielenia się tym, co nasze z innymi w ich własnym języku i kulturze”. Papież w swym przemówieniu (14 sierpnia 1991 r.) zwrócił uwagę młodzieży na trzy słowa: jestem – pamiętam – czuwam. Są to kluczowe słowa apelu, które stały się programem życia dla młodego pokolenia całego świata. Dzięki inspiracji wypływającej z Ewangelii apel nabrał charakteru międzynarodowego, światowego i uniwersalnego i stał się nie tylko programem, ale i modlitwą do Maryi Matki Kościoła i Królowej świata.

Po Światowym Dniu Młodzieży z udziałem Jana Pawła II na Jasnej Górze, w dniach 14-15 sierpnia 1991 r., swą działalność rozpoczęło archidiecezjalne częstochowskie Radio „Fiat”. Ono pierwsze podjęło transmisję Apelu z Kaplicy Matki Bożej Jasnogórskiej.

Od 25 marca 1995 r. przekazuje Apel już na stałe i codziennie Radio „Jasna Góra”.

Radio „Maryja” podjęła początkowo transmisję we wszystkie soboty od adwentu 1996 r. Na mocy umowy tej rozgłośni z Radiem „Jasna Góra”, od 2 lutego 1997 r. Radio „Maryja” transmituje codziennie Apel na całą Polskę i poza jej granice bezpośrednio z kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej.

Od 5 grudnia 1997 r.- dzięki „Radiu Jasna Góra” - tysiące osób może w godzinie Apelu jasnogórskiego przekazywać swoje intencje kierowane do Jasnogórskiej Bogarodzicy Maryi. Jedni czynią to za pomocą telefonu (w godz. 20.30-21.00), a inni przesyłają swoje intencje drogą mailową, sms-ową lub pocztową.

W specjalnej księdze, którą nazwano „księgą modlitwy apelowej”, są zapisywane prośby i podziękowania. Księga ta jest też po części obrazem religijności Polaków, którzy bezgraniczną ufność pokładają w przemożnym wstawiennictwie Maryi i pragną się łączyć w modlitwie Apelu, stając duchowo przed obliczem Jasnogórskiej Królowej Polski. Tę księgę modlitwy apelowej składa się w czasie Apelu na ołtarzu. Księga pozostanie dla potomnych świadectwem miłości naszych rodaków z Polski i zagranicy – do swojej Matki i Orędowniczki.

Na to niepowtarzalne spotkanie modlitewne z Królową Polski składają się: pradawna pieśń „Bogurodzica Dziewica”; trzykrotnie śpiewany hejnał: Maryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam!; modlitewne rozważanie na tle tajemnic życia Maryi, Jej udziału w misterium Chrystusa, Kościoła i Narodu; dziesiątka różańca; antyfona „Pod Twoją obronę”; wezwania: „Królowo Polski, módl się za nami!”; błogosławieństwo, którego udziela prowadzący rozważanie, albo któryś z dostojników kościelnych; pieśń do Matki Bożej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem