1 Kor 2, 10b-16 <- KLIKNIJ

Paweł pisze do wspólnoty żyjącej w mieście, które kochało mowę popisową, spór oraz uznanie. W takim środowisku łatwo było mierzyć Ewangelię sprawnością języka. Apostoł prowadzi ku innemu źródłu poznania. Poznanie Boga przychodzi przez Ducha. Paweł mówi o „głębiach” Boga, czyli o tajemnicy dostępnej tylko Bogu samemu. Greckie bathē wskazuje na to, co przekracza zwykłe badanie. Człowiek sam z siebie nie dochodzi do wnętrza Boga. Bóg sam otwiera swoje życie tym, których nawiedza Duch.

Porównanie z duchem człowieka porządkuje cały wywód. Tak jak wnętrze osoby zna jej własny duch, tak sprawy Boga zna Duch Boga. Dlatego wiara rodzi się z daru objawienia. Paweł przeciwstawia też „ducha świata” Duchowi, który jest od Boga. Chodzi o dwa sposoby patrzenia. Duch świata kieruje ku prestiżowi, przewadze, zyskowi oraz samouwielbieniu. Duch Święty prowadzi ku darom otrzymanym w Chrystusie. W wersecie 13 stoi trudne greckie słowo sugkrinontes. Może ono znaczyć „wyjaśniając”, „zestawiając” lub „przekazując”. Sens pozostaje ten sam. Treść przepowiadania ma wypływać z Ducha. Słowo głosiciela ma służyć prawdzie objawionej.

Paweł mówi też o człowieku psychikos. To człowiek zatrzymany w porządku czysto naturalnym. Taki słuchacz słyszy Ewangelię, lecz nie wnika w jej sens. Brakuje mu duchowego rozeznania, które Paweł wyraża czasownikiem anakrinein. Człowiek duchowy rozeznaje, ponieważ otrzymał udział w Bożym świetle. Finał prowadzi do słów o „myśli Chrystusa” (nous Christou). Chodzi o udział w spojrzeniu Syna. W tym spojrzeniu mieszka posłuszeństwo Ojcu, pokora oraz miłość. Jan Chryzostom widział tu wielką pociechę dla Kościoła. Prawda Ewangelii nie zależy od triumfu w sporze. Ona dojrzewa w człowieku prowadzonym przez Ducha.

Łk 4, 31-37 <- KLIKNIJ

Łukasz prowadzi Jezusa do Kafarnaum. To miasto leżało przy ważnej drodze handlowej nad Jeziorem Galilejskim. W szabat Jezus naucza w synagodze. Słuchacze doznają zdumienia, ponieważ Jego słowo niesie władzę. Greckie exousiaoznacza uprawnienie, które wypływa z samej osoby. Jezus mówi z własną władzą Syna posłanego przez Ojca.

W synagodze znajduje się człowiek opanowany przez ducha nieczystego. Łukasz pokazuje przez to, że przyjście Mesjasza dotyka także miejsca modlitwy. Zło nie ustępuje przed świętą przestrzenią samo przez się. Ono zostaje wypędzone przez obecność Jezusa. Duch krzyczy: „Wiem, kto jesteś, Święty Boga”. Tytuł ten wskazuje na szczególne uświęcenie Jezusa oraz Jego pochodzenie od Ojca. Jezus ucisza ducha krótkim rozkazem. Działa jednym rozkazem. Jego słowo samo niesie skuteczność. Człowiek upada pośród zgromadzenia, lecz nie doznaje szkody. Łukasz ukazuje tu dobrą nowinę dla wspólnoty. Jezus przychodzi po to, by oczyścić człowieka bez zniszczenia jego życia.

Reakcja ludzi skupia się na pytaniu o słowo Jezusa. W tym pytaniu kryje się początek wiary. Cyryl Aleksandryjski podkreślał, że Jezus nie przyjmuje świadectwa demona. Prawda o Synu ma być przyjęta w wierze, w posłuszeństwie oraz w świetle Ducha Świętego. Wieść rozchodzi się po całej okolicy. Łukasz zaznacza od początku, że nauczanie Jezusa niesie wyzwolenie. Tam, gdzie dociera Jego słowo, tam zaczyna się porządek królestwa Bożego.