Oto pełny tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!`

Drodzy Bracia w biskupstwie,

Kapłani, Seminarzyści, Członkowie Rodzin!

Przede wszystkim z całego serca dziękuję wam za to, że jesteście dziś tutaj.

Wasze drogi są różne i pochodzicie z dwóch różnych regionów, jednak w tym roku wasze domy obchodzą jubileusze. W Molfetcie świętujecie setną rocznicę powstania nowej siedziby, utworzonej z woli Papieża Piusa XI, którego imię nosi wasze Seminarium, natomiast w Aversie obchodzicie trzechsetną rocznicę otwarcia obecnej siedziby.

Spotykając się z wami, pragnę podkreślić jeden z wymiarów waszej drogi formacyjnej: relację z Tym, który was powołał. Studium, dyscyplina i kolejne etapy tej drogi są ważnymi elementami, o których należy zawsze pamiętać, mają jednak wartość tylko wtedy, gdy są zakorzenione w relacji z Bogiem.

Św. Marek opowiada w swojej Ewangelii, że Jezus „wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, [których nazwał apostołami,] aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki” (Mk 3, 13-14).

W tych kilku słowach zawiera się już wszystko. Zatrzymując się nad tą krótką perykopą, możemy dostrzec w niej niezwykłą syntezę doświadczenia wspólnego każdemu, kto został powołany, wszystkim, którzy pragną głębiej poznać prawdę o swoim powołaniu. Jest góra, na którą trzeba wejść, aby spotkać Chrystusa, a przede wszystkim, aby z Nim przebywać. Właśnie tu tkwi istota doświadczenia seminaryjnego: w uczeniu się przebywania z Mistrzem, Panem Jezusem.

Ewangelista opowiada, że Pan „przywołał do siebie tych, których sam chciał” (Mt 3, 13), i od razu ukazuje wolność Boga, z której wypływa każde powołanie. Nie ma tu żadnego konkursu ani listy rankingowej, nie napisano też, że wybrał najlepszych: wybrał tych, których sam chciał. W świecie, który tak usilnie sławi samorealizację, trzeba z całą mocą przypomnieć, że nikt z was ani nikt z nas nie jest tutaj dlatego, że sobie na to zasłużył, lecz jedynie dzięki wolnemu wyborowi Boga Ojca, będącemu znakiem i zadatkiem bezinteresownej miłości, która zawsze nas uprzedza i nigdy nie zawodzi.

Drodzy seminarzyści, już sama wasza obecność w seminarium jest znakiem nadziei dla całego Kościoła. Nie chodzi o bliżej nieokreślony optymizm, lecz o pewność, że Pan nieustannie powołuje, w każdej epoce dziejów i w każdym miejscu. Patrząc na każdego z was, dostrzegam cud działania Boga, który nigdy nie męczy się szeptaniem do serc młodych ludzi o pięknie ofiarowania życia dla Niego i dla Kościoła.

Każde powołanie rodzi się z osobistego dialogu z Bogiem, pielęgnowanego w ciszy i na modlitwie, który często toczy się „pomimo niekiedy ogłuszającego zgiełku świata” (Orędzie na LXIII Światowy Dzień Modlitw o Powołania, 16 marca 2026)[1]. To właśnie tam rozstrzyga się wszystko, a aby ten dialog mógł się dokonywać, trzeba nauczyć się przebywać z Bogiem.

Macie wiele przykładów, sądzę jednak, że Czcigodny Sługa Boży Biskup Tonino Bello, szczególnie wyraźnie ukazuje wam wszystkim, co znaczy być kapłanem i biskupem: nie słowami, lecz każdym gestem i każdą decyzją, dając temu świadectwo aż do końca.

Dlatego czas spędzony w seminarium jest nadal konieczny - dziś nie mniej niż dawniej. W świecie pełnym pośpiechu, który nieufnie patrzy na każde dłuższe zatrzymanie, seminarium można by uznać za luksus albo za instytucję należącą do przeszłości, lecz tak nie jest. Właśnie dlatego, że nasze czasy cechują pośpiech i zgiełk, potrzebne są miejsce i czas, aby nauczyć się trwać, rozeznawać i pozwalać się formować bez chodzenia na skróty. Seminarium nie jest odsuwaniem misji na później, lecz warunkiem jej podjęcia. Nie wolno pomniejszać jego znaczenia.

Gdy bowiem usłyszy się głos Pana, trzeba wyruszyć ku Niemu i wejść na górę. Bywa to niekiedy trudne, ponieważ wspina się pieszo, chwilami z trudem łapiąc oddech, a szczytu wciąż jeszcze nie widać.

W podejmowaniu trudu życia duchowego wspierają nas jednak piękno braterstwa i wspólnie przeżywanej misji. Na górze Jezus nie powołuje bowiem jednego człowieka, lecz dwunastu ludzi o najróżniejszych osobowościach, niekiedy, w naszych oczach, wręcz niepasujących do tego grona. Pan gromadzi ich i stawia obok siebie, aby nauczyli się, że żyć Kościołem można tylko wspólnie. Kościół nie jest własnością żadnego z nas, wszyscy zaś jesteśmy powołani, by jako jedno ciało kochać Kościół i mu służyć. Wy, którzy przybyliście z Molfetty, doświadczacie tego w sposób szczególny, ponieważ w Seminarium Regionalnym komunia między Kościołami Apulii nie jest jedynie ideałem, lecz konkretną przyjaźnią, która zawiązuje się w czasie lat formacji i będzie wam towarzyszyła przez całe kapłańskie życie.

Podobnie bowiem jak „żaden pasterz nie istnieje sam” (List apost. Wierność, która rodzi przyszłość, 8 grudnia 2025, 15), tak żaden seminarzysta nie może pojmować swojej drogi z Panem jako prywatnej - powinien zawsze dostrzegać i doświadczać piękna pośrednictwa eklezjalnego. Seminarium zatem, zanim jeszcze stanie się miejscem zdobywania wiedzy, „powinno być szkołą uczuć” (tamże, 12). Was zaś, drodzy formatorzy, proszę, abyście byli pierwszymi mistrzami tej troski i tego braterstwa, które wyrażają się w autentycznych relacjach osobistych i wspólnotowych, zakorzenionych w prawdzie i miłości. Nie można improwizować roli formatora: wasza posługa jest niezwykle delikatna i wymaga przygotowania opartego na wiedzy, cierpliwości i miłości.

Pozostaje jeszcze ostatni krok: zejście z góry, ponieważ góra nie jest schronieniem. Jezus nie prowadzi Dwunastu na górę po to, aby zapewnić im bezpieczeństwo, lecz aby po doświadczeniu Boga mogli zostać posłani i nieść światu tę nowość życia.

Zostaniecie zatem wezwani, by zejść z góry i zostać posłani do ludzi żyjących na waszych ziemiach: do rodzin, które z trudem wiążą koniec z końcem; do młodych, którzy w wieku dwudziestu lat pakują walizki i wyjeżdżają w poszukiwaniu pracy; do samotnych osób starszych; do ludzi zepchniętych na margines oraz do tych, którzy utracili sens życia. Kapłan jest posłany do wszystkich, aby wszystkim głosić piękno wiary w Jezusa Chrystusa, Dobrą Nowinę o naszym zbawieniu. To zbawienie zostało nam dane przez Maryję. Powierzcie się Jej jako Tej, która pierwsza uczyniła to, czego dziś oczekuje się od was. Proście Maryję o łaskę, abyście każdego dnia uczyli się mówić Panu Jezusowi swoje „tak”.

Drodzy seminarzyści, zanim się pożegnamy, pragnę wam podziękować. Dziękuję wam w imieniu Kościoła za „tak”, które wypowiedzieliście i które każdego dnia wypowiadacie na nowo. W dzisiejszym świecie nie jest to ani łatwe, ani oczywiste, a Kościół dobrze o tym wie.

Szczególne podziękowanie pragnę skierować do obecnych tutaj rodzin. Powołanie nigdy nie rodzi się bez sprzyjającego środowiska, często zaś potrzebuje domu oraz rodziców, którzy się modlą i potrafią pozwolić dziecku odejść. Wam, drogie rodziny, wyrażam wdzięczność moją i całego Kościoła.

Pozdrawiam i błogosławię diakonów, którzy za kilka dni zostaną wyświęceni na prezbiterów. Pamiętam o was w mojej osobistej modlitwie, abyście zawsze byli wiernymi, radosnymi i odważnymi uczniami Pana. Wszyscy będziemy się za was modlić.

Z serca błogosławię wam wszystkim, a także waszym biskupom, formatorom, rodzinom oraz wspólnotom, które na was czekają i już modlą się za was.

Dziękuję!

[1] Wewnętrzne odkrywanie daru Boga, „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 4 (481)/2026, s. 45.