Reklama

Służyć Bogu i Polsce

2016-11-03 09:50

Lilianna Sicińska
Edycja wrocławska 45/2016, str. 4

Paweł Siciński

W Dniu Flagi, 2 maja, przychodzimy specjalnie na wrocławski rynek. Chcemy pokazać naszym dzieciom, że symbole narodowe nie są obecne jedynie w podręcznikach. Tego dnia nasze dzieci, jak wszyscy wokół, dostają biało-czerwone chorągiewki od harcerzy, rozdawane hojnie w akcji „Flaga”. Akcja ma na celu uświadomienie szacunku i dumy z biało-czerwonych barw narodowych i zaproszenie społeczności do wspólnego świętowania. Skojarzenie harcerzy z polskim symbolem narodowym jest natychmiastowe i trwałe. ZHR bowiem, nawiązując do najlepszych tradycji skautingu polskiego, powstałego w 1911 r. i późniejszych doświadczeń organizacji takich, jak Szare Szeregi czy Hufce Polskie, wciąż wychowuje do patriotyzmu i poszanowania tradycji narodowych, m.in. poprzez aktywny udział w świętach narodowych. Harcerzy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej spotykamy znów w Miasteczku Harcerskim podczas obchodów 11 listopada.

Harcerze w Polsce, której nie było

Lata, w których skauting zakiełkował na ziemiach polskich (1909-1911) nieodłącznie wiążą go z działaniami niepodległościowymi. Kiedy Baden-Powell uczył swoich skautów surwiwalu na łonie przyrody, polscy harcerze przekuwali w czyn skautowe idee służby bliźniemu i Ojczyźnie w Polsce, której na mapie Europy wówczas nie było. Późniejsza historia, znów wojenna, zapamięta harcerzy w takich organizacjach jak Szare Szeregi czy Hufce Polskie. „Wszystko, co nasze, Polsce oddamy” – brzmią słowa hymnu harcerskiego, wydrukowanego w 1. numerze „Skauta” z 1911 r. To oddaje też sens i charakter organizacji, której nadrzędnym celem jest wychowanie – w myśl Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego – dzielnych, prawych i zdolnych do poświęceń ludzi. Podstawową formą tej służby jest służba ludziom i Ojczyźnie.

Przez historię i działanie w teraźniejszości

ZHR działa na zasadach wolontariatu, pomagając w wychowywaniu dzieci i młodzieży poprzez pracę metodą harcerską podczas cotygodniowych zbiórek, biwaków i obozów. Umiłowanie Ojczyzny zapisane jest zarówno w Prawie Harcerskim, jak i w treści Przyrzeczenia: „Mam szczerą wolę służyć Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim i być posłusznym Prawu Harcerskiemu”. Kształtowanie postaw obywatelskich i patriotycznych jest jednym z celów wychowania w ZHR. Jest dopasowane do konkretnej grupy wiekowej i odbywa się w na wszystkich poziomach – zuchowym, harcerskim i wędrowniczym i realizowane jest tradycyjną metodą harcerską – poprzez zbiórki, biwaki, gry terenowe, zdobywanie stopni i sprawności.

Reklama

Ks. hm. Krzysztof Bojko zwraca uwagę, że wychowanie patriotyczne z ZHR kształtowane jest w dwóch kierunkach – przez poznawanie przeszłości, tradycji rodzinnych i regionalnych oraz przez rozwijanie poczucia odpowiedzialności za swoją rodzinę i wspólnotę lokalną, angażowanie się w inicjatywy społeczne. Przy tym pierwszym aspekcie w utrwalaniu pamięci o przeszłości ważną rolę odgrywają wspomniane zbiórki, wyjazdy, czy gawęda. W drugim – pomocne są stopnie i sprawności, których zdobycie wymaga wykonania zadań, zaangażowania się w konkretną służbę.

Wychowanie patriotyczne odbywa się również poprzez poznawanie postaci historycznych. Drużyny mają swoich patronów, którymi zazwyczaj są bohaterowie narodowi, a ich postawa ma być wzorem dla harcerzy: np. Szare Szeregi, gen. Władysław Anders, hetman Stefan Czarniecki.

Dla młodszych i starszych

Jak w praktyce ZHR wychowuje do patriotyzmu? Młodsi biorą udział w paradach niepodległościowych, koncertach pieśni patriotycznych, realizowanych np. z okazji 11 listopada czy 3 maja w parafiach, na terenie których działają drużyny.

W rocznej pracy zastępowi przygotowują zbiórki poświęcone tematom historycznym. W tym roku takim tematem była 1050. rocznica chrztu Polski. Wreszcie poprzez udział w obchodach świąt narodowych, np. jako asysta.

Starsi harcerze i harcerki sami przygotowują wiele takich wydarzeń, jak Tydzień Patriotyczny, proponując wówczas np. gry miejskie. Na letnim obozie starsi harcerze porządkowali i naprawiali polskie mogiły na dzisiejszej Ukrainie. We Wrocławiu zwyczajowo organizują Miasteczko harcerskie przy okazji Święta Niepodległości.

Patriotę wychowuje dom, szkoła, środowisko. Jeśli środowiskiem tym jest harcerstwo – o wychowanie patriotyczne możemy być spokojni.

Tagi:
harcerze skauting

Prorodzinny marsz bez harcerzy z ZHP

2019-06-13 08:41

Artur Stelmasiak

Według informacji udzielonych przez organizatorów Marszu Dla Życia w Przasnyszu harcerze ze Związku Harcerstwa Polskiego otrzymali zakaz udziału w tej inicjatywie. Rzecznik prasowy ZHP dementuje tą informację. A jak było naprawdę?

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

W miniony weekend ulicami polskich miast, miasteczek i miejscowości przeszła potężna fala Marszy Dla Życia i Rodziny. Ich frekwencja była pokaźna, co było efektem wielkiego zaangażowania lokalnych społeczności. Dobrym przykładem może być kilkunastotysięczny Przasnysz, gdzie po raz pierwszy zorganizowano taki marsz, który był wyrazem społecznego poparcia jednomyślnego przyjęcia Samorządowej Karty Praw Rodziny przez radnych powiatu przasnyskiego.

Inicjatywa marszu połączyła wszystkie lokalne środowiska konserwatywne, katolickie i wszystkie parafie w Przasnyszu. Jednak harcerzy ze Związku Harcerstwa Polskiego nie było. - Pewnie członkowie ZHP byli na naszym marszu, ale nie mogli być oficjalnie w mundurach - mówi "Niedzieli" Andrzej Dołęga, współorganizator marszu w Przasnyszu. - Według moich informacji Chorągiew Mazowiecka ZHP z Płocka nie wyraziła zgody na udział harcerzy w naszym marszu. Taką informację otrzymałem od harcerzy, którzy początkowo uczestniczyli w spotkaniach przygotowawczych do Marszu dla Życia i Rodziny. Nawet na wstępnym projekcie przygotowywanego plakatu zapraszającego na Marsz był znak ZHP. Harcerze z Przasnysza tłumaczyli, że jest im przykro, ale muszą odmówić - dodaje.

Informację tą potwierdza kilku rozmówców "Niedzieli" w tym także rodzice dzieci z ZHP, którzy są zaniepokojeni cała sytuacją. Komendant hufca w Przasnyszu phm. Łukasz Kijora powiedział "Niedzieli", że dostał od władz ZHP zakaz wypowiadania się w tej sprawie do mediów. Również rzecznik prasowy ZHP hm. Martyna Kowacka nie chciała rozmawiać telefoniczne i porosiła, by pytania przesłać mailem, a następnego dnia wysłała jedynie link do oświadczenia Mazowieckiej Chorągwi ZHP.

"W związku z publikacjami prasowymi dotyczącymi zakazu udziału harcerzy z Hufca ZHP Przasnysz w Marszu dla Życia i Rodziny wyjaśniamy, że nieprawdziwe i wprowadzające w błąd opinię publiczną są informacje tam zawarte. Komenda Chorągwi Mazowieckiej ZHP oświadcza, że takiego zakazu nie wydawała żadnej jednostce harcerskiej ani jej członkom. Kwestię udziału w Marszu pozostawiono do indywidualnej decyzji harcerzy i instruktorów oraz ich rodziców i opiekunów" - czytamy w oświadczeniu.

W świetle tego oświadczenia decyzja, by harcerze w mundurach nie uczestniczyli w inicjatywie prorodzinnej, zapadła na szczeblu lokalnym. Natomiast organizatorzy Marszu twierdzą, że harcerze chcieli wziąć w nim udział, ale ich władze na to nie pozwoliły. Dzieci i młodzież z ZHP - co potwierdza także oświadczenie ZHP - bardzo często angażują się w inicjatywy parafialne, patriotyczne i religijne. Dlaczego tym razem było inaczej?

Pewne jest, że na Marszu dla Życia i Rodziny harcerzy z ZHP w mundurach nie było. Tak samo nie widać ich na zdjęciach z wielu innych marszy, które 6 czerwca były organizowane na Mazowszu. O zaangażowaniu ZHP w jakikolwiek marsz nie wiedzą też nic w biurze Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny, która koordynuje Marsze dla Życia i Rodziny w całej Polsce.

Wygląda więc na to, że oficjalnego zakazu nie było, ale nikt lokalnie się nie zdecydował na udział w mazowieckich prorodzinnych marszach. - My tylko poprosiliśmy harcerzy, by zabezpieczyli nasz Marsz Dla Życia i Rodziny tak samo, jak to robią to przy okazji Orszaku Trzech Króli. Niestety spotkaliśmy się z odmową, a harcerzy zastąpili uczniowie z klasy mundurowej - mówi Andrzej Dołęga.

Odpowiedzi na to pytanie najprawdopodobniej można znaleźć, gdzie indziej. Tegoroczne Marsze Dla Życia i Rodziny są bowiem formą publicznego sprzeciwu wobec propagandy aktywistów #LGBT, a dotychczasowa postawa władz ZHP w tej sprawie była bardzo niejednoznaczna.

W zeszłym roku władze ZHP włączyły się w promowanie tego typu postaw. Wydano broszurki, a nawet "przewodnik religijny", w których można było przeczytać treści afirmujące homoseksualizm. I właśnie przeciwko takim publikacjom zaprotestował w ubiegłym roku Zespołu Wychowania Duchowego i Religijnego Chorągwi Warmińsko-Mazurskiej ZHP.- Nie można pod hasłem tolerancji promować postaw, z którymi nie wszyscy się zgadzają i nie dla wszystkich są naturalne. Uważamy za niedopuszczalne udostępnianie artykułów, które w jawny sposób w katolików, bądź też próbują wskazać na to, iż wartości wyznawane przez Kościół katolicki są uderzeniem w osoby o innej orientacji seksualnej - napisali w oświadczeniu kapelani i harcerze ZHP z Warmii i Mazur.

O ZHP zrobiło sie szczególnie głośno po słynnym „Zlocie Związku Harcerstwa Polskiego Gdańsk 2018”, gdy w ramach nauki tolerancji zorganizowano spotkania z feministkami oraz aktywistami LGBT, jak m. in. Robert Biedroń, który jako polityk-homoseksualista wprost atakuje Kościół katolicki i chrześcijańskie wartości.

Natomiast teraz po kilku tekstach prasowych o zakazie udziału harcerzy w Marszu dla Życia i Rodziny w specjalnym oświadczeniu czytamy, że "chorągiew Mazowiecka ZHP – podobnie jak Związek Harcerstwa Polskiego – realizując program w zgodzie z wartościami przyjętymi w naszym harcerskim ruchu wyróżniającymi się braterskim stosunkiem do innych, przyjacielską i serdeczną postawą wobec wszystkich ludzi, gotowością i umiejętnością bezinteresownej służby innym ludziom, Bogu i Polsce w żaden sposób nie ogranicza zaangażowania hufców i drużyn w uroczystości religijne i kościelne".

Pozostaje więc jeszcze raz publicznie zapytać: Dlaczego na organizowanym przez wszystkie parafie w Przasnyszu Marszu dla Życia i Rodziny nie było harcerzy? Niestety ci harcerze, którzy mogliby odpowiedzieć na to pytanie, dostali zakaz wypowiadania się do mediów. Ale przecież wiadomo, że w innych marszach na Mazowszu także umundurowanych harcerzy z ZHP nie było. Trudno więc uwierzyć, że w każdym lokalnym hufcu podjęto oddolnie taką sama decyzję jak w Przasnyszu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież nie przyjął dymisji kard. Ouelleta

2019-07-20 09:20

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty nie przyjął rezygnacji z pełnionych obowiązków przez prefekta Kongregacji ds. Biskupów kard. Marca Ouelleta – informuje portal il sismografo. Kanadyjski purpurat, jeden z najbliższych współpracowników Franciszka 8 czerwca ukończył 75 lat i zgodnie z wymogami prawa złożył swoją rezygnację.

michael_swan / Foter.com / CC BY-ND

Powołując się na bliskiego współpracownika kard. Ouelleta, ks. Massimo Cassolę il sismografo podaje, że papież poprosił prefekta Kongregacji ds. Biskupów, by dalej pełnił swoje obowiązki, aż do chwili, kiedy podejmie inną decyzję. Dykasteria ta zajmuje się kwestią doboru odpowiednich kandydatów na stanowiska biskupów oraz innymi dotyczącymi ich sprawami.

Kard. Marc Ouellet urodził się 8 czerwca 1944 w Lamotte (prowincja Quebec w Kanadzie) jako trzecie z ośmiorga dzieci Pierre’a Ouelleta i Grazielli z domu Michaud. Po studiach teologicznych w wyższym seminarium duchownym w Montrealu (w latach 1964-68) uzyskał kościelny licencjat z teologii na Uniwersytecie w Montrealu. Święcenia kapłańskie w przyjął 25 maja 1968, po czym przez dwa lata pracował duszpastersko. Następnie nauczał filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w stolicy Kolumbii – Bogocie, kierowanym wówczas przez kanadyjską prowincję zgromadzenia księży sulpicjanów, do którego później sam wstąpił.

Następnie studiował w Rzymie, gdzie w 1974 uzyskał licencjat z filozofii na Uniwersytecie św. Tomasza „Angelicum”. Wykładał potem w wyższych seminariach duchownych w Manizales w Kolumbii oraz w Montrealu w Kanadzie. W 1983 r. uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Był profesorem seminariów w Kolumbii i Kanadzie. W latach 1996-97 wykładał na Instytucie Jana Pawła II na Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, a następnie został kierownikiem katedry teologii dogmatycznej na tej uczelni.

3 marca 2001 Jan Paweł II mianował go sekretarzem Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan i biskupem, a 19 marca tegoż roku osobiście udzielił mu sakry. Jako motto swej posługi obrał słowa «Ut unum sint» (Aby byli jedno). Był też konsultorem kilku innych kongregacji, członkiem Międzydykasterialnej Komisji ds. Kościoła w Europie Wschodniej, sekretarzem Komisji ds. Stosunków Religijnych z Judaizmem i członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej.

15 listopada 2002 św. Jan Paweł II mianował go arcybiskupem metropolitą Québecu, a 21 września 2003 włączył abp. Ouelleta do Kolegium Kardynalskiego. W październiku 2008 był relatorem generalnym 12. Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów obradującego pod hasłem: „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła”. 30 czerwca 2010 Benedykt XVI ponownie ściągnął kanadyjskiego purpurata do Watykanu, powołując go na prefekta Kongregacji ds. Biskupów. Jest on także członkiem kilku innych Kongregacji i rad papieskich. Jest znany przede wszystkim z obrony życia poczętego i ostrych wystąpień przeciw aborcji, dlatego też dla wielu, szczególnie dla liberalnych mediów, jest postacią kontrowersyjną. Jest też weteranem szkoły Communio i uczniem Ursa von Balthasara. Do dziś jest członkiem redakcji tego czasopisma.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem