Reklama

Ruszył Klub Mamy

2016-11-23 13:09

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 48/2016, str. 7

Duszpasterstwo Rodzin
Zajęcia w Klubie Mamy

Przy bielskiej parafii św. Pawła na os. Polskich Skrzydeł powstał Klub Mamy skierowany głównie do mam pozostających w domu z dzieckiem, ale też do mam będących jeszcze w ciąży i babć opiekujących się wnukami. – Zapraszamy osoby, które czują potrzebę takiego spotkania i wsparcia, ale też takie, które chciałyby się włączyć w prowadzenie takich zajęć dla innych mam – zachęcają organizatorzy. Mamy spotykają się w środy o godz. 10 w salce na plebanii. Dzielą się doświadczeniami i angażują się w twórcze zajęcia. – Dla chętnych, zapracowanych mam, nie tylko tych z małymi dziećmi, będą też organizowane Msze św. w kościele św. Pawła na os Polskich Skrzydeł – informuje diecezjalny duszpasterz rodzin ks. Tomasz Gorczyński. Więcej informacji o Klubie pod nr. tel.: 518-625-378.

Tagi:
Klub dla Mam

Reklama

Jak w domu

2012-12-07 11:50

Z Igą Stolar-Łypczak – inicjatorką Klubu dla Mam „Karmelowe Dzieci”, który od niedawna działa przy klasztorze Ojców Karmelitów przy ul. Rakowickiej w Krakowie – rozmawia Agnieszka Konik-Korn
Edycja małopolska 50/2012, str. 4-5

W Krakowie nie brakuje mam z małymi dziećmi. Brakuje za to miejsc, w których kobiety opiekujące się najmłodszymi, mogłyby miło i owocnie spędzić czas, nie zaniedbując przy tym swoich pociech i obowiązków rodzinnych. Pojawiają się jednak miejsca, w których mamy mogą spotykać się, dyskutować, dzielić doświadczeniami, a także wspólnie modlić.

Archiwum prywatne
Iga Stolar-Łypczak

AGNIESZKA KONIK-KORN: - Skąd wziął się pomysł na założenie Klubu dla Mam?

IGA STOLAR-ŁYPCZAK: - Pomysł na stworzenie takiego miejsca pojawił się ładnych parę lat temu. Chciałam go zrealizować już wiele razy, ale zawsze nie było okoliczności, które by za stworzeniem takiego klubu przemawiały. Ponieważ studiowałam w Karmelitańskim Instytucie Duchowości i dzięki tej uczelni zaprzyjaźniliśmy się z Ojcami Karmelitami, weszliśmy z mężem w duchowość karmelitańską, nie wyobrażaliśmy sobie, by działać w jakimkolwiek innym miejscu. Kiedy podzieliliśmy się z ojcami naszym pomysłem na Klub dla Mam, oni od razu wyrazili zgodę. To było coś niesamowitego, zważywszy na poprzednie nieudane próby zapoczątkowania podobnej inicjatywy. Klub dla Mam „Karmelowe Dzieci” działa od października br. Mój mąż natomiast podjął się poprowadzenia odradzającego się Bractwa św. Józefa - grupy dla mężczyzn.

- Gdzie odbywają się spotkania Klubu?

- Spotykamy się w każdą środę w sali św. Anny, tuż przy furcie. Schodzimy się, mniej więcej od godz. 9.30 - dojeżdżają do nas mamy z różnych zakątków Krakowa, więc nieraz to chwilę trwa. Spotkania zaczynają się o godz. 10 i kończą się w południe. Na sposób stały w spotkaniach uczestniczy ok. 6 mam z dziećmi lub w stanie błogosławionym. Z każdym jednak spotkaniem jest nas coraz więcej, ostatnio było nas już ponad 10.

- Dlaczego patronkami Klubu są właśnie bł. Zelia Martin i Mama Róża?

- Bł. Zelia Martin, mama św. Tereski od Dzieciątka Jezus, była dla mnie patronką najbardziej naturalną i oczywistą. Nie było mowy o innej. Dlaczego? Po pierwsze, jej otwartość na Boga była całkowita i szczera - jest to moje marzenie. Po drugie, Zelia przyjmowała w tej otwartości każde dziecko, jakim Bóg obdarzył jej małżeństwo - to postawa bardzo bliska mojemu sercu. Po trzecie, Zelia chorowała na raka, a mimo to, przyjmowała potomstwo w wielkim zaufaniu Panu Bogu. Ja także zmagam się z chorobą, Zelia Martin jest dla mnie niedoścignionym wzorem.
Druga patronka Klubu to bł. Eurosia Fabris Barban, zwana Mamą Różą. Mamy znajomych, którzy działają w Stowarzyszeniu Rodzin bł. Mamy Róży i gdy przeczytałam życiorys tej błogosławionej, zrozumiałam, że i ona, i Zelia są sobie bardzo bliskie. Obie żyły w XIX w., obie miały dziewięcioro dzieci, obie oddawały swoje życie, choć każda w inny sposób. Jedna była Francuzką, druga Włoszką. Mama Róża poślubiła wdowca, który miał bardzo trudny charakter. Łagodność Róży i miłość, która płynęła z głębokiej wiary, zmieniły tego człowieka. Mama Róża jest przykładem dla żon, których małżeństwo jest trudne. Warto oddać życie, dla nawrócenia swojego męża. Dzięki prawdziwej miłości - a ta pochodzi tylko od Boga - te żony były w stanie doprowadzić swoich mężów do świętości. Dlatego postaci naszych patronek bardzo korespondują ze sobą.

- Skąd czerpiecie pomysły na tematy spotkań?

- Pierwsze pomysły pojawiły się podczas moich spacerów z dziećmi. Z czasem uczestniczki naszych spotkań zaczęły zgłaszać swoje. Dlatego już teraz uroczyście obiecuję, że po Nowym Roku będzie się w Klubie wiele działo. Muszę tu podkreślić, że nasze klubowe mamy cały czas wspierają nas swoimi pomysłami, pomocą i radą. Basia odpowiada za sprawy techniczne, plakaty, stronę internetową i za nasze bezpieczeństwo podczas spotkań. Joasia zajmuje się sprawami praktycznymi, dogląda, czy czegoś nie brakuje, jest doradcą laktacyjnym i specjalizuje się w masażu Shantala. Agata to najwspanialsza specjalistka od „chustowania”. Maja jest skarbnicą pomysłów, a Marta, świeżo upieczona psycholog dziecięcy, to nasz promyczek radości, zawsze pomocna w problemach dotyczących wychowania dzieci. Karolina natomiast, choć niewiele mówi, to jednak bardzo dużo robi, jest pracowita i skromna. Z takim zespołem pomysłów nie może zabraknąć.

- Przeglądałam Waszą stronę internetową i zaciekawiła mnie... zupa! Jak Wy to robicie, że w czasie spotkań przygotowujecie ciepły posiłek?

- Jestem wielką wielbicielką zup. Niektórzy nawet żartują, że nasz najmłodszy syn zaraz po pierwszym wypowiedzianym przez siebie słowie „mama”, nauczył się mówić „zupa” (śmiech). Dlatego na każde spotkanie przygotowuję o świcie świeżą zupę i przynoszę ją w termosach. To zupy zdrowe i proste, ze świeżych warzyw i ziół, z masłem. Nadają się i dla małych dzieci i dla mam w ciąży czy karmiących piersią.

- Wyjątkowy, ciepły i czuły, jest jeden ze stałych punktów programu Klubu dla Mam: „Modlitwa za naszych mężów”. Nie spotkałam się wcześniej z takim pomysłem na wspólną modlitwę żon…

- Na początku naszego małżeństwa mocno odczułam dopasowywanie charakterów - mojego i męża. To było dla mnie trudne doświadczenie. Wówczas opatrznościowo wpadła mi w ręce książka o św. Joannie Beretcie Molli. Postanowiłam wtedy zaprzeć się siebie i modlić się więcej za mojego męża. Kilka razy w miesiącu zaczęłam także przyjmować Komunię św. w jego intencji. To była łaska Ducha Świętego. W życiu każdego małżeństwa trafiają się trudniejsze momenty. Ta wspólna modlitwa żon, to tarcza na takie chwile. Nasza modlitwa podczas spotkania zajmuje 2 minuty, jednak jej wartość i owoce są nieocenione. Poza tym nasi mężowie są zadowoleni, że ich żony, oprócz kawy i babskich pogaduszek, pamiętają także o nich. Dlatego też pojawił się pomysł na rekolekcje adwentowe dla mam z małymi dziećmi w godzinach przedpołudniowych i popołudniu dla ich mężów. W Wielkim Poście planujemy rekolekcje dla rodziców pracujących. Chcemy specjalizować się w przygotowywaniu co roku takich rekolekcji rodzinnych.

- Co trzeba zrobić, by dołączyć do „Karmelowych Dzieci”?

- Trzeba po prostu przyjść i nie bać się, że jesteśmy zwartą grupą. My dopiero raczkujemy. Kolejne mamy, które dołączają do naszej grupy mogą potwierdzić, że nawet po pierwszym spotkaniu czują się tutaj jak u siebie.

* * *

Iga Stolar-Łypczak
szczęśliwa żona, mama trójki dzieci, inicjatorka Klubu dla mam „Karmelowe Dzieci”. Spotkania Klubu odbywają się w każdą środę w Sali św. Anny przy kościele oo. Karmelitów przy ul. Rakowickiej 18 w Krakowie. Więcej informacji na stronie: www.karmelowedzieci.pl.

* * *

Najbliższe spotkania w klubie dla mam

12 grudnia 2012
„Jak przystroić stół wigilijny” - praktyczne porady
oraz
„Jak zadbać o ciepły, świąteczny nastrój w domu”
Święci Karmelu - cykl w każdą drugą środę miesiąca.
Modlitwa dziękczynna za męża i dzieci.

19 grudnia 2012
„Św. Rodzina dziś”
Modlitwa o dobry czas Świąt Bożego Narodzenia.

9 stycznia 2013
Wspólne kolędowanie i życzenia noworoczne
Modlitwa za naszych mężów, nasze małżeństwa i rodziny w Nowym Roku 2013

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Belgia: Kelly jest zdrowa, ale chce eutanazji, czuje się brzydka

2019-10-18 18:16

Krzysztof Bronk/vaticannews / Leuven (KAI)

W Belgii na oczach mediów rozgrywa się kolejny dramat cywilizacji śmierci. Od siedmiu miesięcy o eutanazję ubiega się tam cierpiąca na depresję 23-letnia Kelly z uniwersyteckiego miasta Leuven. Jej historia przypomina przypadek 17-letniej Noe Pothoven z sąsiedniej Holandii, która w maju tego roku skorzystała z prawa do eutanazji.

Vatican News

Dolegliwości młodej Holenderki wiązały się doświadczeniem gwałtu. Flamandka Kelly jest ładna, ma rodzinę i narzeczonego. Cierpi na paraliżującą nieśmiałość. Kiedy patrzę w lustro widzę potwora – opowiada dziennikarzom. I jak wielu młodych w jej wieku twierdzi, że po prostu się sobie nie podoba.

O możliwości, które oferuje eutanazyjne prawo w Belgii poinformował ją psycholog. Na eutanazję czeka już siedem miesięcy, bo aby śmiertelny zabieg został wykonany, potrzebna jest pozytywna opinia dwóch psychiatrów i jednego lekarza ogólnego. Jej rodzice i rodzeństwo, w tym siostra bliźniaczka, dowiedzieli się o całej sprawie dopiero kilka dni temu.

Przypadek Kelly budzi w Belgii zrozumiałe kontrowersje. Z powodów psychicznych jest wykonywanych w tym kraju 2,4 procent wszystkich eutanazji. Statystycznie co trzecia osoba, która wnioskuje o wspomagane samobójstwo ze względu na cierpienie psychiczne, otrzymuje aprobatę psychiatrów.

Przypadek Kelly budzi kontrowersję, bo przedostał się do mediów. W pełnym świetle ukazuje on zwyrodnienie państwa, które zamiast podać cierpiącym pomocą dłoń, oferuje im pomoc w samobójstwie. Przypomnijmy, że kiedy pół roku temu w Holandii uśmiercono 17-letnią Noę, Papież Franciszek zareagował na jej zgon tymi słowami: „Eutanazja i wspomagane samobójstwo są porażką wszystkich. Odpowiedź, do której jesteśmy wezwani to nieporzucanie nigdy tych, którzy cierpią; nie poddanie się, ale objęcie troską i miłością, by przywrócić nadzieję”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Synod dla Amazonii - drugi tydzień obrad

2019-10-20 16:46

tom, vaticannews, pb, st (KAI) / Watykan

Inkulturacja Ewangelii i dialog międzykulturowy w perspektywie misji, brak powołań kapłańskich, konieczności prowadzenia dzieł edukacyjnych oraz formacji, rola świeckich we wspólnocie, posługa kobiet nie związanych ze święceniami, znaczenie duszpasterstwa powołaniowego, ekologia integralna i gospodarka - to główne tematy drugiego tygodnia obrad Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Amazonii, które odbywa się w dniach 6-27 października br. w Watykanie. Jego hasło brzmi: „Amazonia: nowe drogi dla Kościoła i ekologii integralnej”. Dyskusje prowadzono podczas kongregacji generalnych i w grupach językowych.

sinodoamazonico.va

Inkulturacja Ewangelii

W czasie dziewiątej kongregacji generalnej, która odbyła się 14 października przed południem, mówiono wiele o konieczności prowadzenia formacji stałej i katechumenatu z położeniem nacisku na inkulturację Ewangelii. Podkreślono zarazem, że Kościół musi pozostać głosem i obrońcą wyzyskiwanych ludów Amazonii i pomóc im odpowiedzialnie wziąć przyszłość w swoje ręce. Nie można jednak ulec pokusie opierania ewangelizacji jedynie na programach pomocowych i walce o prawa człowieka. Zastanawiano się, jak dać odpór coraz większemu rozprzestrzenianiu się sekt pentakostalnych, a zarazem kulturze relatywizmu eksportowanej do Amazonii z krajów uprzemysłowionych.

Abp Rino Fisichella zauważył, że w Kościele powszechnym każdy naród, każda kultura i każda tradycja ma coś do powiedzenia i do wniesienia we wspólne dziedzictwo. Stąd też, jak podkreślił przewodniczący Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, włoska grupa robocza zaproponowała wprowadzenie specjalnego obrządku amazońskiego. Podkreślił przy tym, że Amazonia już jest otwarta na wiarę, istnieją tam wspólnoty kościelne i chodzi o to, by dać im większą możliwość życia zgodnie z własnymi tradycjami. „Postuluje się, by synod przyjął propozycję zgodnie, z którą ludy Amazonii mogą podjąć nową drogę własnego rytu amazońskiego, wyrażającego dziedzictwo liturgiczne, teologiczne, dyscyplinarne i duchowe, które do nich należy" – powiedział abp Fisichella.

Dialog międzykulturowy

Ewangelia sprawia, że kultura tubylcza zachowuje całe dobro, które posiada, a jednocześnie spotyka nowość, która sprawia, że może ona wzrastać. Aby nieść skutecznie Jezusa, musimy być blisko ludzi, do których wychodzimy. Wskazał na to misyjny biskup José Ángel Divassón Cilveti. Od ponad pół wieku pracuje on w Amazonii z ludami tubylczymi mieszkającymi na pograniczu wenezuelsko-brazylijskim. Po raz pierwszy przybył tam jako 16-latek na salezjańską formację. Wtedy działalność misyjna polegała głównie na sakramentalizacji. „Chrzciło się kolejne wioski, a księża przez wiele lat tam nie wracali. Potrzeba było wiele czasu byśmy zrozumieli, że mieszkańcom Amazonii trzeba przede wszystkim towarzyszyć” – wskazał hiszpański salezjanin. Podkreślił, że ta świadomość zrewolucjonizowała pracę misyjną. Zaczęły powstawać wędrowne grupy ewangelizacyjne złożone z kapłana i katechistów, a także tłumaczy i ludzi znających lokalną kulturę. Postawiono na stały katechumenat. Misjonarze coraz częściej zaczęli dzielić życie z powierzonymi im ludźmi. „Poznanie ich życia, wierzeń, codziennej kultury i wartości otworzyło nas wzajemnie na siebie. Ta bliskość potrzebna jest także dzisiaj” – mówił bp Divassón Cilveti. Wskazał, że na synodzie przypominano, iż także dziś Kościół wciąż musi oczyszczać się z postawy kolonizatorów eksportujących jedynie zachodnią kulturę i ją narzucających, zapominając zupełnie o inkulturacji.

Powołania kapłańskie

Wychodząc od stwierdzenia, że brak powołań kapłańskich jest problemem nie tylko amazońskim, w czasie 10 kongregacji generalnej pytano, dlaczego kwestię „viri probati” rozważa się właśnie teraz. Wskazano, że zanim zacznie się wytyczać nowe drogi dostępu do święceń kapłańskich, należy z uwagą podjąć refleksję nad wartością i znaczeniem celibatu. Padła sugestia zwołania w tej sprawie osobnego synodu.

Jak zauważył amerykański kardynał Sean P. O'Malley, który należy do Rady Kardynałów pomagającej Franciszkowi w reformie Kurii Rzymskiej, Synod Biskupów dla Amazonii nie jest „referendum” w sprawie kapłańskiego celibatu. Jest czasem szukania sposobów większej troski duszpasterskiej o mieszkańców tego regionu, a także możliwości zapewnienia im regularnego życia sakramentalnego. Kard. O'Malley wskazał, że troska o zapewnienie kapłanów mieszkańcom Amazonii będzie wymagała poświęcenia ze strony całego Kościoła. Wskazał, że warto się m.in. zastanowić nad redystrybucją księży na świecie. Podkreślił też, że istnieje konieczność rozpalenia na nowo ducha misyjnego i wzięcia większej odpowiedzialności, także finansowej, za Kościół w Amazonii. Hierarcha wskazał zarazem na konieczność promowania miejscowych powołań i zatroszczenia się, by mogły odbywać formację w swoim środowisku, we własnym języku i kontekście kulturowym.

Z kolei brazylijski biskup Wellington Tadeu de Queiroz Vieira podkreślił, że nie ma przeszkód doktrynalnych, by święcić żonatych mężczyzn, wskazał jednak, że to nie celibat jest głównym problemem, by mieć więcej księży, także w Europie. Problemem jest brak wiarygodnego świadectwa.

Diakonat stały

Zanim zdecydujemy o udzieleniu święceń kapłańskich żonatym mężczyznom postawmy na rozwój diakonatu stałego. To może być konkretna odpowiedź na wyzwania duszpasterskie z jakimi na co dzień boryka się Kościół w Amazonii. To jedna z propozycji, która padła na 10 kongregacji generalnej synodu. Temat święcenia żonatych mężczyzn, co rusz, wraca w wypowiedziach ojców synodalnych, którzy dzielą się swym duszpasterskim doświadczeniem. Stąd właśnie wskazanie niedocenionej wciąż w Amazonii drogi wykorzystania stałych diakonów w codziennej pracy ewangelizacyjnej. Jeden z biskupów wskazał, że zanim Kościół wejdzie na drogę święcenia „viri probati” kapłanów, powinien przejść przez doświadczenie „viri probati” diakonów. Hierarcha zauważył, że diakonat stały może stanowić wspaniałe laboratorium wprowadzenia żonatych mężczyzn w sakrament święceń.

Rola kobiet

Wiele mówiono też o konieczności docenienia zaangażowania kobiet w codzienności duszpasterskiej. Podkreślano, że ich misja wcale nie musi być związana z sakramentem święceń. Mogą odgrywać zasadniczą rolę w głoszeniu Słowa Bożego, prowadzeniu celebracji liturgicznych, towarzyszeniu chorym oraz dziełach społeczno-charytatywnych. Wskazano zarazem na konieczność lepszej formacji młodzieży i objęcia jej większą troską Kościoła, co jest pierwszym krokiem ożywiania duszpasterstwa powołaniowego w Amazonii.

Edukacja i fundusz wsparcia

Kościół w Amazonii potrzebuje wsparcia w swej pracy formacyjnej i ewangelizacyjnej, także pod względem finansowym. Stąd pojawił się postulat stworzenia międzynarodowego funduszu kościelnego, który finansowałby takie działania. Mówiono o tym 15 października na 11 kongregacji generalnej. Ojcowie synodalni wiele mówili o konieczności pogłębionej formacji zarówno kapłanów, jak i świeckich. Tu pojawiła się propozycja stworzenia wręcz integralnej sieci edukacyjnej dla Amazonii. Zauważono, że ubogi w środki i struktury Kościół pod względem kadry profesorskiej mógłby zostać wsparty np. przez katolickie uniwersytety z całego świata, które organizowałyby kursy akademickie w różnych miejscach tego regionu. Wskazano na konieczność prowadzenia takiej edukacji, która chroniłaby i promowała tożsamość kulturową ludów tubylczych, tak by przekazać ją przyszłym pokoleniom. Jedną z propozycji, jaka się pojawiła jest promowanie dwujęzycznych projektów edukacyjnych, które doceniałyby miejscowe języki i przekazywały w nich wartości. Byłaby to ewangelizacja przez edukację.

Przywołując świadectwa wielu misjonarzy, którzy oddali swe życie głosząc w tym regionie Ewangelię przypomniano, że dalsza praca misyjna i ewangelizacyjna wymaga również poważnych nakładów materialnych, którymi amazońskie wspólnoty nie dysponują. Stąd postulat wsparcia ich funduszem finansowanym przez wszystkie episkopaty świata. Pojawiła się również propozycja utworzenia stałego forum biskupów Amazonii, współpracującego ściśle z Kościelną Siecią Panamazońską, które koordynowałoby posługę duszpasterską i misyjną w dziewięciu krajach, na terenie których leży Amazonia.

Kreatywne duszpasterstwo

Amazonia nie potrzebuje duszpasterstwa zachowawczego, ale kreatywnego. Nie można kurczowo trzymać się przestarzałych metod, tylko z misyjną odwagą należy stawiać czoło nowym wyzwaniom. Mówiono o tym 16 października na 12. kongregacji Synodu Biskupów. Wskazano zarazem, że wychodząc od przesłania Ewangelii, Kościół musi zatroszczyć się o swe miłosierne i misyjne oblicze, będąc głosem wyzyskiwanych i prześladowanych ludów Amazonii, nawet za cenę męczeństwa.

Poruszając na synodzie kwestie duszpasterskie, zauważono, że nie można pozostać obojętnym na głos wspólnot, które chronicznie pozbawione są kapłanów. Przypomniano, że ta rzeczywistość dotyczy 70 proc. Amazonii, a katolicy nie mogą korzystać z sakramentów nie tylko w niedziele, ale nawet na Boże Narodzenie czy Wielkanoc. Ojcowie synodalni zauważyli, że brak księży powoduje odchodzenie wiernych do sekt, w których pastorzy są bardziej bliscy i pozostają na miejscu. Odnotowano też znaczące osłabnięcie zapału misyjnego szczególnie w najbardziej oddalonych wspólnotach, w których panują trudne warunki życia. „Amazonia potrzebuje misjonarzy, tylko im ludność tubylcza wciąż w pełni ufa” – mówiono na forum synodu. Kolejny raz pojawiała się propozycja tworzenia wędrownych grup misyjnych, co odzwierciedla styl życia i głoszenia Jezusa. W tym kontekście podkreślono, że bez zbędnej nostalgii trzeba zrezygnować z przestarzałych i niesprawdzających się już metod duszpasterskich, by z kreatywnością wypracować nowe, bardziej skuteczne na dzisiejsze czasy. Zwrócono tu uwagę na znaczenie ściślejszej współpracy ze świeckimi i docenienie ich zaangażowania. Ojcowie synodalni przypomnieli zarazem, że wielkim wyzwaniem dla Kościoła w regionie Amazonii wciąż pozostaje duszpasterstwo w dużych metropoliach i dotarcie w nich m.in. do tubylców, którzy zostali wykorzenieni ze swej ziemi i zmuszeni do jej opuszczenia, co generuje nowe formy wykluczenia.

Ekologia integralna i gospodarka

Podczas kongregacji przypomniano, że wspierając ludność tubylczą, należy prowadzić takie działania, które będą motywować ją do współodpowiedzialności za przyszłość Amazonii i wzmacniać przekonanie, iż tubylcy nie są jedynie ofiarami systemu, ale prawdziwymi protagonistami swej przyszłości. Wskazano zarazem, że zachowanie tego regionu przed zniszczeniem jest obowiązkiem całej ludzkości. Zaproponowano m.in. zacieśnienie współpracy między naukowcami z całego świata zajmującymi się ochroną stworzenia i skutkami zmian klimatycznych oraz włączenie do tych działań Papieskiej Akademii Nauk.

Zgłoszono także propozycję utworzenia Międzynarodowego Obserwatorium Kościelnego ds. Przestrzegania Praw Człowieka w tym regionie. Wskazano, że papieskie przedstawicielstwa obecne w Amazonii mogłyby odgrywać większą rolę wobec lokalnych władz i międzynarodowych koncernów, gdy chodzi o ochronę ziemi, wody i puszczy. Przypomniano też zasadę suwerenności żywnościowej, mówiącą o tym, że każdy lud ma prawo wyboru tego, co chce uprawiać i jeść, i decydowania o tym, jak zapewnić wszystkim wystarczający dostęp do wyżywienia przy poszanowaniu miejscowego ekosystemu.

"Podejmujemy tematy bardzo konkretne w czasie prac w małych grupach. W kontekście ekologii integralnej mówiliśmy o dramatycznych skutkach, jakie ma dla Amazonii nielegalna wycinka drzew i coraz większe pustynnienie tego obszaru, a także o szkodach, jakie powoduje powstawanie ogromnych elektrowni wodnych i kolejnych kopalni odkrywkowych. Nie myślę tu tylko o szkodach środowiskowych, ale także społecznych, o ludziach zmuszonych do migracji w poszukiwaniu źródła utrzymania, bo zaczyna np. brakować ryb. Tymi, którzy płacą najwyższą cenę, jak zwykle są najbardziej bezbronni i najubożsi" – mówił brazylijski biskup Neri Josè Tondello.

Handel ludźmi i narkomania

Na synodzie pojawił się też postulat zacieśnienia współpracy wszystkich episkopatów obejmujących Amazonię w walce z procederem handlu ludźmi, a także konieczności większego zaangażowania Kościoła w wypracowanie polityki społecznej chroniącej kobiety i dążącej do uszczelnienia granic. O tym, aby młodzież przyjeżdżająca do wielkich miast choć trochę przygotowana na to, co tam zastanie mówił bp Stanisław Dowlaszewicz, franciszkanin od 33 lat pracujący w Boliwii. Zwrócił uwagę, że w pogoni za łatwiejszym życiem, tysiące młodych ludzi ucieka z wnętrza Amazonii do wielkich miast na jej obrzeżach. Żeby przeżyć często angażują się w transport narkotyków, a kiedy przestają być potrzebni, giną z rąk sicarios, płatnych morderców. Jego zdaniem młodymi powinni zająć ci, którzy mieszkają z nimi w ich wioskach, czyli rodzice, wspólnoty kościelne, wszyscy muszą mówić im o konkretnych niebezpieczeństwach, które na nich czyhają.

Komisja przygotowująca dokument

Na półmetku synodalnych obrad, 15 października, podano nazwiska 12 członków komisji, której powierzono przygotowanie dokumentu Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Regionu Amazonii. Przewodniczącym został kard. Cláudio Hummes, OFM, emerytowany arcybiskup São Paulo, przewodniczący Episkopalnej Komisji ds. Amazonii Narodowej Konferencji Biskupów Brazylii (C.N.B.B.) i prezydent Panamazońskiej Sieci Kościelnej (REPAM) (Brazylia).

Spotkanie i Droga Krzyżowa

W ramach wydarzeń towarzyszących synodowi 17 października papież spotkał się z grupą około 40 Indian amazońskich. Część z nich jest uczestnikami zgromadzenia synodu, a pozostali biorą udział w innych inicjatywach, jakie odbywają się w Rzymie. Z kolei 19 października rano odprawiono Panamazońską Drogę Krzyżową, która przeszła spod Zamku św. Anioła na plac św. Piotra.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem