„Polecam się waszej modlitwie!”. Tymi słowami Leon XIV zakończył modlitwę Anioł Pański w niedzielę 11 października 2026 roku, informując o planowanym zabiegu usunięcia guzka w płucu. Zmiana została wykryta podczas badań kontrolnych. Jak wyjaśnił Papież, jest „ograniczona”, wykryta „na bardzo wczesnym etapie” i „dobrze zlokalizowana”. Ojciec Święty poinformował, że zdecydował się na operację zgodnie z zaleceniem lekarzy, i podziękował wiernym za duchową bliskość.

Paweł VI: podziękowania przed operacją

1 listopada 1967 roku, w uroczystość Wszystkich Świętych, Paweł VI rozpoczął rozważanie przed modlitwą Anioł Pański od nawiązania do swojego zdrowia: „Witajcie, najdroższe dzieci, i dziękuję wam za zainteresowanie, jakie okazujecie naszemu zdrowiu”. Trzy dni później, 4 listopada, miał przejść operację prostaty z powodu łagodnego schorzenia. Zabieg przeprowadził zespół chirurga Pietra Valdoniego na sali operacyjnej przygotowanej w Pałacu Apostolskim. W tamtym wystąpieniu papież Montini nie opisywał zbliżającej się operacji, lecz wyrażał wdzięczność wszystkim, którzy interesowali się jego stanem zdrowia. Następnie podjął refleksję nad życiem przekraczającym doczesność, chrześcijańską nadzieją i komunią ze zmarłymi.

Jan Paweł II: od cierpienia do modlitwy

17 maja 1981 roku, cztery dni po zamachu na placu św. Piotra, głos Jana Pawła II ponownie dotarł do wiernych za pośrednictwem nagranego w Poliklinice Gemelli przesłania, wyemitowanego podczas modlitwy Regina Caeli. Papież podziękował za modlitwy, wspomniał dwie osoby, które zostały ranne razem z nim, i wyraził przebaczenie zamachowcowi. Następnie mówił o cierpieniu, którego doświadczał: „Zjednoczony z Chrystusem, Kapłanem i Ofiarą, ofiaruję moje cierpienia za Kościół i za świat”.

Szczególnie wymowny w tym kontekście był również 12 lipca 1992 roku. „Chciałbym teraz zwierzyć się wam z czegoś” – powiedział Jan Paweł II po modlitwie Anioł Pański, informując, że tego wieczoru uda się do szpitala Gemelli, „aby poddać się niektórym badaniom diagnostycznym”. Poprosił wiernych, by towarzyszyli mu modlitwą, i ponowił zawierzenie Maryi słowami „Totus tuus”. 15 lipca przeszedł operację usunięcia łagodnego guza jelita. Warto zatem odróżnić to, co sam ogłosił – hospitalizację w celu przeprowadzenia badań – od późniejszego zabiegu.

29 maja 1994 roku, po powrocie do okna Pałacu Apostolskiego, skąd odmówił modlitwę Anioł Pański po pobycie w szpitalu związanym ze złamaniem kości udowej, Jan Paweł II podziękował lekarzom, pielęgniarkom, siostrom zakonnym i personelowi medycznemu, a także wszystkim, którzy okazali mu solidarność. Okres rekonwalescencji stał się również okazją do refleksji nad chrześcijańskim znaczeniem cierpienia, w kontekście Roku Rodziny.

Myśląc o przywódcach świata, z którymi miał się spotkać, i zwracając się do nich niejako z wyprzedzeniem, powiedział: „Znowu muszę spotkać się z tymi potężnymi tego świata i muszę mówić. Jakimi argumentami? Pozostaje mi ten argument cierpienia. I chciałbym im powiedzieć: zrozumcie to, zrozumcie, dlaczego Papież znowu znalazł się w szpitalu, znowu w cierpieniu; zrozumcie to, zastanówcie się nad tym!”. Następnie wyraził wdzięczność wiernym za ich „wspólnotę modlitwy”. Więź podtrzymywana podczas leczenia ponownie znalazła wyraz w niedzielnym spotkaniu.

Benedykt XVI: siły a posługa

Inny charakter miały słowa Benedykta XVI z 11 lutego 2013 roku, wypowiedziane podczas konsystorza, na którym ogłosił historyczną rezygnację z posługi Piotrowej. W swojej deklaracji, wygłoszonej po łacinie, wyjaśnił, że z powodu podeszłego wieku jego siły nie są już wystarczające do pełnienia powierzonego mu urzędu. Nie informował o diagnozie ani planowanym zabiegu, lecz o decyzji podjętej w procesie rozeznawania przed Bogiem, w którym zestawił swoje możliwości z odpowiedzialnością związaną z posługą.

Papież Ratzinger przypomniał, że posługa realizuje się również poprzez cierpienie i modlitwę. Uznał jednak, że kierowanie Kościołem i głoszenie Ewangelii wymagają także „sił zarówno ciała, jak i ducha”, których osłabienie odczuwał w ostatnich miesiącach. Benedykt XVI wskazał ponadto modlitwę jako sposób, w jaki będzie nadal służył Kościołowi.

Franciszek: ze szpitala Gemelli spojrzenie na wszystkich chorych

11 lipca 2021 roku, tydzień po operacji jelita grubego, Franciszek odmówił modlitwę Anioł Pański z balkonu na dziesiątym piętrze szpitala Gemelli. Podziękował wiernym za bliskość i wsparcie modlitewne. Własny pobyt w szpitalu stał się dla niego punktem wyjścia do refleksji nad znaczeniem „dobrej służby zdrowia, dostępnej dla wszystkich”. Podkreślił potrzebę troski o to dobro i zachęcił lekarzy, pracowników służby zdrowia oraz personel szpitali do wytrwałego zaangażowania.

Jak mówił, opieka obejmuje także słuchanie, troskę i czułość – gesty, które mogą łagodzić ból i podnosić na duchu chorego. Obok Papieża znajdowało się kilkoro hospitalizowanych dzieci. Franciszek zachęcił do modlitwy za nie, rozszerzając swoją myśl na wszystkich chorych, zwłaszcza tych w najtrudniejszym stanie, aby nikt nie został pozostawiony sam sobie.

Operacja, następstwa zamachu, hospitalizacja na badania, rekonwalescencja i utrata sił – każde z tych wydarzeń miało inny kontekst. W wypowiedziach papieży osobista kruchość łączy się jednak z posługą, wdzięcznością za otrzymaną opiekę i troską o cierpiących. Towarzyszy temu modlitwa: ta, o którą proszą, którą dzielą z innymi lub ofiarują za Kościół i świat. Również w czasie choroby więź między Pasterzem a wspólnotą nadal znajduje swój wyraz.