Reklama

Słownik ideologów aborcji

2017-05-04 09:44

Agnieszka Porzezińska
Niedziela Ogólnopolska 19/2017, str. 46-47

pict rider/Fotolia.com

Kto chce dokonywać radykalnego zła, ten usiłuje manipulować słowami, by tego zła nie nazwać po imieniu. To typowy chwyt ludzi przewrotnych. Z całą premedytacją podmieniają oni znaczenie słów po to, by nawet największą podłość przedstawić jako coś pozytywnego, a przynajmniej neutralnego moralnie

Warto zdemaskować absurdalność podstawowych pojęć i postulatów, którymi posługują się zwolennicy zabijania nienarodzonych dzieci, a które przypomnieli nam uczestnicy niedawnych marszów „czarnych parasolek”.

Edukacja seksualna

Jednym z koronnych sloganów feministek i innych ideologów zabijania dzieci w fazie prenatalnej jest domaganie się, by wychowanie do życia w rodzinie zastąpić tzw. wiedzą seksualną czy edukacją seksualną. W rzeczywistości „edukatorzy” seksualni nie promują wiedzy o seksualności, lecz tę wiedzę ukrywają. Dla przykładu – nie wspominają ani słowem o bardzo ważnym fakcie, że jedynym stuprocentowo skutecznym sposobem ochrony przed AIDS czy innymi chorobami wenerycznymi są seksualna wstrzemięźliwość przedmałżeńska i wzajemna wierność w małżeństwie. „Edukatorzy” seksualni ukrywają też wiedzę o cyklu płodności pary ludzkiej. Czynią to po to, by młodzi ludzie myśleli, że nie da się odpowiedzialnie planować rodzicielstwa bez antykoncepcji. Równie skrzętnie „edukatorzy” seksualni ukrywają wiedzę o przebiegu ciąży, o potrzebach dziecka w fazie rozwoju prenatalnego czy o zasadach wychowywania dzieci po porodzie. Usiłują wyrobić w wychowankach przekonanie, że przekazywanie życia potomstwu nie wchodzi w grę, bo dziecko to nieszczęście dla rodziców, przed którym należy się „zabezpieczać”. „Edukatorzy” seksualni twierdzą, że sensem współżycia seksualnego nie jest komunikowanie miłości ani odpowiedzialne przekazywanie życia, lecz jedynie doznawanie chwilowej przyjemności, i że w tej dziedzinie nie obowiązują żadne normy moralne. Dążą zatem do tego, by odbiorcy ich wykładów stali się niepłodnymi i niemoralnymi erotomanami. Taka „edukacja” seksualna powoduje obniżanie się wieku inicjacji seksualnej, coraz większą liczbę niechcianych ciąż i aborcji u nieletnich, a także wzrost liczby nastolatków zakażonych chorobami wenerycznymi. W Anglii czy Szwecji, gdzie już dawno wprowadzono ideologiczne pranie mózgów pod płaszczykiem przekazywania „wiedzy” seksualnej, statystyki problemów seksualnych wśród młodocianych są katastrofalne.

Zdrowie reprodukcyjne

Mówienie o zdrowiu reprodukcyjnym – zamiast o odpowiedzialnym przekazywaniu życia – ma na celu odarcie macierzyństwa i ojcostwa z powagi i wyjątkowości. Powyższe wyrażenie ma sugerować, że chodzi tu o podobnie banalny i pozbawiony aspektu moralnego proces jak rozmnażanie zwierząt hodowlanych. Posługiwanie się terminem „zdrowie reprodukcyjne” to poniżanie rodziców dziecka i zrównywanie ich ze zwierzętami rozpłodowymi. Kobieta nie reprodukuje, lecz wraz z ojcem dziecka przekazuje życie niepowtarzalnemu człowiekowi, a nie zwierzęciu, o którego losie ma prawo decydować hodowca. Mówienie o zdrowiu reprodukcyjnym jest przewrotne również z tego powodu, że pod tym terminem kryje się agresywne promowanie wszelkich możliwych form antykoncepcji, łącznie ze sterylizacją. Chodzi zatem o takie „zdrowie” reprodukcyjne, które w rzeczywistości nie jest zdrowiem, lecz chorobą, gdyż oznacza niszczenie płodności, a niepłodność jest przecież umieszczona na liście chorób WHO.

Reklama

Dziecko staje się człowiekiem dopiero po urodzeniu

To jedno z najbardziej absurdalnych twierdzeń, które są formułowane w XXI wieku. Tego typu twierdzenie jest rażąco sprzeczne z obecnym stanem wiedzy naukowej. W świetle tej wiedzy jest oczywiste, że nie ma innego momentu w rozwoju człowieka, który mógłby sprawić, iż rozwijający się organizm, który na razie nie byłby organizmem człowieka, nagle by się nim stawał. O tym, że człowiek jest człowiekiem także w fazie prenatalnej, niezbicie świadczą nie tylko medycyna prenatalna, która potrafi leczyć dzieci już na tym etapie rozwoju, lecz także psychologia prenatalna. To najbardziej dynamicznie rozwijająca się gałąź psychologii w XXI wieku. Psychologia prenatalna dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że istnieje ciągłość rozwoju psychospołecznego przed urodzeniem się dziecka i po nim. Gdyby dziecko w okresie prenatalnym nie było jeszcze człowiekiem, to matka, która odczytałaby niepokojące znaki, że coś złego dzieje się z płodem w jej wnętrzu, nie mogłaby iść na badania prenatalne do lekarza, lecz musiałaby iść do weterynarza. Lekarze nie mają przecież prawa badać ani leczyć czegoś, co nie jest człowiekiem. W Stanach Zjednoczonych zalegalizowana jest aborcja przez poród. Tam nie próbuje się już nawet sprawiać wrażenia, że aborcja to coś innego niż zabijanie człowieka.

Poczęte dziecko to zlepek komórek

Za tego typu twierdzenie już uczeń szkoły podstawowej dostałby pałę. W biologii w ogóle nie istnieje i nie może istnieć tego typu pojęcie. Organizmy żywe w żadnej fazie rozwoju nie są bowiem zlepkiem komórek, lecz właśnie organizmem, czyli zorganizowaną całością. Dziecko od poczęcia ma już pełną strukturę chromosomalną, a także zapisane w swoim DNA wszystkie cechy, które będą się pojawiać w kolejnych fazach rozwoju, łącznie z określeniem np. wzrostu, koloru oczu i włosów.

Kobieta ma prawo decydować, czy chce być matką

To oczywiste, że nie wolno nikogo zmuszać do bycia rodzicem – ani kobiet, ani mężczyzn. Równie jednak oczywiste jest to, że korzystanie z tego prawa z samej definicji możliwe jest dopóty, dopóki kobieta jeszcze nie jest matką. Gdy doszło do poczęcia dziecka, czyli gdy kobieta stała się już matką, nie ma już ona możliwości, by decydować, czy chce być matką, czy też nie. Nic nie może bowiem zmienić faktu, że matką już jest. Ma ona natomiast zupełnie inny wybór: czy chce być matką, która chroni swoje dziecko, czy też matką, która własne dziecko skazuje na śmierć. Z chwilą pojawienia się dziecka w jej organizmie staje zatem przed decyzją o tym, czy chce być matką dziecka żywego, czy też matką dziecka zabitego. A to zupełnie inny wybór niż decyzja o tym, czy chce się stać matką.

Mój brzuch – moja sprawa

To kolejny absurd, który już w szkole podstawowej oznaczałby dyskwalifikację ucznia za brak elementarnej wiedzy z zakresu biologii. Dziecko nie jest bowiem częścią brzucha swojej matki, lecz oddzielnym organizmem, który przez pierwsze miesiące życia rozwija się w jej wnętrzu. Gdyby nie był to oddzielny organizm, lecz rzeczywiście część brzucha kobiety, to kobieta w ciąży miałaby dwie głowy, dwa serca, cztery płuca, cztery ręce, cztery nogi itd. Dziecko rozwijające się w organizmie kobiety stanowi odrębny organizm. Gdy osiągnie szósty miesiąc życia, może być uratowane przez lekarzy nawet wtedy, gdy na skutek choroby czy innej przyczyny umiera jego matka. Jej brzuch umiera wtedy razem z nią, jednak jej dziecko ma szansę przeżyć.

Aborcja to prawo kobiety

Unia Europejska zakazuje kary śmierci dla morderców, a dopuszcza karę śmierci dla niewinnych dzieci. Zabijanie drugiego człowieka jest morderstwem, a morderstwa żadne praworządne państwo nie może uznać za prawo człowieka. Ponadto twierdzenie, że aborcja to prawo kobiety, ukrywa fakt, że kobieta nie zachodzi w ciążę sama. Z chwilą, gdy współżyje z mężczyzną, daje mu prawo do bycia ojcem jej dziecka. Dopóki ów ojciec nie zostanie przez sąd pozbawiony praw rodzicielskich, ma prawo do obrony swojego dziecka nawet wbrew matce tegoż dziecka. W polskim prawie nikt nie może sprzedać kawałka ziemi bez zgody współwłaściciela danej działki. Jakże można zatem legalizować decydowanie o losie dziecka przez jedno tylko z rodziców, z pominięciem drugiego? Mówienie, że aborcja to prawo kobiety, jest ewidentnym przejawem dyskryminowania ojców, czyli pozbawiania ich praw rodzicielskich bez wyroku sądowego.

Życie dziecka ważniejsze niż życie kobiety

To zwolennicy aborcji usiłują wmówić, że przeciwnicy zabijania dzieci niżej stawiają życie matki niż życie dziecka. W rzeczywistości jest to kłamstwo na usługach lobby aborcyjnego. W żadnym państwie nie istnieje takie ustawodawstwo, które zakazywałoby leczyć chorą matkę dlatego, że może to zaszkodzić zdrowiu jej poczętego dziecka. Nikt też takiego prawa nie postuluje w Polsce. Fakt, że podziwiamy matki, które bronią życia dziecka nawet kosztem własnego zdrowia czy życia – to oczywiste, jak oczywisty jest podziw dla o. Kolbego, który wyżej postawił życie pewnego męża i ojca niż swoje własne. Nikt jednak z przeciwników aborcji nie zmusza kobiet do takiego heroizmu.

Więzienie za poronienie

To kolejny absurd, którym straszą zwolennicy aborcji. Poronienie jest procesem samoczynnym, a nie efektem świadomego i dobrowolnego działania. Żadne prawo nie ukarze kogoś za działania niezależne od jego woli. Karanie za samoistne poronienie dziecka nie wchodzi w grę, podobnie jak nie wchodzi w grę karanie kogoś za niepłodność. Zupełnie natomiast czymś innym byłoby świadome podejmowanie takich działań, które prowadzą do wyrządzania poważnej krzywdy poczętemu dziecku, do prowokowania poronienia włącznie. Takie działania byłyby formą przestępstwa, które podlega odpowiedzialności karnej.

Zakaz badań prenatalnych

Nikt z obrońców życia nie postuluje zakazu badań prenatalnych! Zakaz zabijania dzieci nienarodzonych nie jest w żaden sposób zależny od tego, czy ktoś przeprowadza badania prenatalne, czy też nie. Takie badania – jak każde badania – są cenne, gdyż wczesne wykrycie chorób u poczętych dzieci stwarza szansę na ich leczenie. Obecnie można już operować dzieci we wnętrzu matki. Chodzi natomiast o to, by nie wykorzystywać badań prenatalnych w patologiczny sposób, czyli po to, by dokonywać eutanazji dzieci chorych zamiast po to, by je leczyć.

Klauzula sumienia – lekarz nie ma prawa ingerować w decyzje kobiety

Korzystanie z klauzuli sumienia nie jest ingerowaniem w życiowe wybory czy decyzje kobiety. Jest jedynie wyrazem wierności powołaniu lekarza. Jest też elementarnym prawem każdego obywatela do respektowania własnego sumienia. Kobieta, która chce zabić swoje dziecko, nie ma prawa wymagać, by pomagał jej w tym lekarz. Zadaniem lekarzy jest bowiem ratowanie życia, a nie zabijanie. Specjaliści od zabijania to zupełnie inna kategoria ludzi. Podobnie odmowa przepisywania tabletki „dzień po” nie jest przejawem ingerowania w decyzje kobiety, lecz respektowaniem standardów medycznych. Żaden kierujący się sumieniem i wiedzą medyczną lekarz nie będzie przepisywał kobiecie substancji, które nie są lekiem, lecz szkodzą, gdyż są dawką zbędnych dla organizmu hormonów. Współżycie seksualne czy poczęcie dziecka nie jest chorobą. Nie sprawia, że kobieta staje się pacjentką i że w takiej sytuacji potrzebuje pomocy lekarza. Jeśli ma ona obawy co do przyjęcia potomstwa, to może zgłosić się o pomoc do psychologów, duchownych czy odpowiednich instytucji. Ma też prawo po porodzie oddać dziecko do adopcji. Nie może natomiast wymagać od lekarza, by ten przestał być lekarzem, czyli by płodność traktował jak chorobę czy stał się wspólnikiem w zabiciu niewinnego człowieka.

Tagi:
aborcja

Reklama

Katoliccy lekarze apelują, aby prawo nie wymuszało na lekarzach dokonywania aborcji

2019-12-03 10:09

Elżbieta Kortyczko, maj / Warszawa (KAI)

„Wyznaczenie przepisami prawa lekarza do wykonania procedury uśmiercającej pacjenta jest sprzeczne z naszym moralnym obowiązkiem ochrony życia i nakazami etyki zawodowej sformułowanymi w Kodeksie Etyki Lekarskiej” – piszą lekarze w liście do Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej. Protestują wobec zawartego w ustawie określającej warunki dopuszczalności przerywania ciąży w Polsce sformułowania, że przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza.

Robert Skupin/Fotolia.com

List lekarzy zrzeszonych w Katolickim Stowarzyszeniu Lekarzy Polskich został skierowany do prof. dr hab. n. med. Andrzeja Matyi, prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej. Publikujemy jego treść:

LIST LEKARZY DO PREZESA NACZELNEJ RADY LEKARSKIEJ W TROSCE O ETYCZNE WYKONYWANIE ZAWODU LEKARZA 30.XI.2019 Warszawa

Szanowny Panie Prezesie Jako członkowie Izb Lekarskich, zwracamy się do Pana Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, w związku z koniecznością wprowadzenia zmian do przepisów prawa dotyczących wykonywania w Polsce zawodu lekarza. Nasza propozycja zmierza w kierunku właściwej, lepszej realizacji powołania lekarskiego bez szkody dla sumienia lekarza. Proponowane zmiany przyczynią się do poprawy jakości opieki medycznej i wzrostu zaufania pomiędzy lekarzem a pacjentem.

Każdy absolwent Uniwersytetu Medycznego w Polsce, przyjmując tytuł lekarza, składa przyrzeczenie lekarskie, zobowiązując się do sumiennego spełniania swoich obowiązków: „służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu” w oparciu o najlepszą wiedzę, „a chorym nieść pomoc bez żadnych różnic”.

Ustawowo zalegalizowana w Polsce w 1956 r., z ostatnią modyfikacją w 1996 r., aborcja prowadzi do śmierci poczętego dziecka oraz bezpośrednich i odległych powikłań zdrowia fizycznego i psychicznego matek. Protestujemy wobec prawnego nakazu w tej ustawie, że: „Przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza”. Wyznaczenie przepisami prawa lekarza do wykonania procedury uśmiercającej pacjenta jest sprzeczne z naszym moralnym obowiązkiem ochrony życia i nakazami etyki zawodowej sformułowanymi w Kodeksie Etyki Lekarskiej (KEL). „Najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego - salus aegroti suprema lex esto. Mechanizmy rynkowe, naciski społeczne i wymagania administracyjne nie zwalniają lekarza z przestrzegania tej zasady”.

Kodeks Etyki Lekarskiej zobowiązuje samorząd lekarski do podejmowania działań chroniących przestrzeganie zasad etyki lekarskiej w przepisach prawa. „Izba lekarska jest obowiązana do czuwania nad przestrzeganiem zasad etyki i deontologii lekarskiej oraz zachowaniem godności zawodu przez członków samorządu lekarskiego a także do starań, aby przepisy prawa nie naruszały zasad etyki lekarskiej”.

Jesteśmy zaniepokojeni, że wykonanie prawnie zalegalizowanej procedury aborcji zobowiązuje lekarza do zabijania ludzi we wczesnym okresie ich rozwoju i wyposaża do nienależnej mu funkcji sędziego i kata, co jest sprzeczne z nakazami Kodeksu Etyki Lekarskiej, które jednoznacznie: „zobowiązują lekarza do przestrzegania praw człowieka i dbania o godność zawodu lekarskiego”. Jeden z warszawskich profesorów słusznie stwierdził, że nie zleca się strażakom podpalania lasów, ani ratownikom topienia ludzi.

Oczekujemy, że organ samorządu lekarskiego zadba, aby prawo nie wymuszało na lekarzu wykonywania procedur sprzecznych z jego powołaniem i szkodliwych, a wręcz uśmiercających pacjentów.

Pod obywatelskim projektem ustawy „Stop Aborcji” podpisało się ponad 830 tysięcy obywateli, oczekując zaprzestania wykonywania aborcji eugenicznej. W Polsce nadal chore dzieci musi zabijać lekarz. Klauzula sumienia pozwala lekarzom odmówić wykonywania tej procedury, ale dostępność aborcji sprzeczna z prawem naturalnym przyczynia się do zaburzenia wizerunku lekarza w społeczeństwie oraz pogorszenia stanu zdrowia kobiet. Jest realnym zagrożeniem sumiennego wykonywania zawodu przez lekarzy.

Chcemy, aby praca lekarza była realnie zgodna z zasadami wyznaczonymi w Kodeksie Etyki Lekarskiej, który jasno określa: „Powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, zapobieganie chorobom, leczenie chorych oraz niesienie ulgi w cierpieniu; lekarz nie może posługiwać się wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem”.

Jest to sprawa ogromnej wagi dla przyszłości stanu lekarskiego w Polsce. Oczekujemy, iż Naczelna Rada Lekarska wskaże godne rozwiązanie. W imieniu Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich, zgromadzeni na zebraniu Zarządu Głównego KSLP: 1. dr n.med. ELŻBIETA KORTYCZKO, Prezes KSLP, specjalista pediatrii i neonatologii 2. prof. dr hab. n. med. BOGDAN CHAZAN, V-ce Prezes KSLP i Prezes Oddział Mazowieckiego specjalista ginekologii i położnictwa 3. lek. GRAŻYNA RYBAK, Delegat Oddziału Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii 4. lek. ANNA GRĘZIAK, Honorowy Prezes KSLP, specjalista anestezjologii, członek Zespołu przy Rzeczniku Praw Pacjenta ds. oprac. standardów postępowania w terapiach medycznych stosowanych w okresie kończącego się życia 5. lek. BARBARA KOPCZYŃSKA, Prezes Oddziału Śląskiego KSLP, specjalista anestezjologii i opieki paliatywnej 6. lek stom. JADWIGA KAZANA, Prezes Oddziału Ziemi Radomskiej KSLP, specjalista protetyki stomatologicznej 7. lek. ANDRZEJ MAŁYSA, Prezes Honorowy Oddziału Brzeskiego KSLP, internista 8. lek. IRENA BŁASZCZEĆ, Prezes Oddziału Częstochowskiego KSLP, specjalista chorób wewnętrznych 9. lek. MARIA SZCZAWIŃSKA, Przewodnicząca Ogólnopolskiej Sekcji Ginekologiczno – Położniczej KSLP, specjalista ginekologii i położnictwa 10. lek. ANNA MARKIEWICZ, Prezes Oddziału Małopolskiego KSLP, specjalista psychiatrii 11. dr n. med. OLAF CZARNIAWSKI, Prezes Oddziału Łódzkiego KSLP, specjalista chirurgii 12. dr n. med. GRAŻYNA SŁOPECKA-BOREJKO, V-ce Prezes Oddziału Dolnośląskiego KSLP, specjalista chorób wewnętrznych i kardiologii 13. dr n. med. ELŻBIETA KRZYMIŃSKA-STASIUK, Prezes Oddziału Pomorskiego KSLP, specjalista chorób wewnętrznych i kardiologii 14. dr n. med. PIOTR GARBOCZ, członek Zarządu Głównego KSLP, specjalista chorób wewnętrznych i kardiologii www.kslp.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Duka: to Jan Paweł II położył kres fałszywej tolerancji

2019-12-05 18:22

Krzysztof Bronk /vaticannews / Praga (KAI)

Jedną z przyczyn skandali seksualnych w Kościele jest osłabienie prawa kanonicznego, które w przeszłości funkcjonowało bardziej precyzyjnie i bezwzględnie – uważa kard. Dominik Duka, prymas Czech. Podkreśla on, że w przeszłości biskup nie miał trudności z rozwiązywaniem takich problemów. Kiedy na przykład okazywało się, że ktoś jest homoseksualistą – mówi kard. Duka - to natychmiast trzeba go było wydalić. Potem jednak w czasach rewolucji seksualnej i soboru wszystko to stało się bardziej dyskusyjne. Twierdzono, że nie można karać człowieka za to, na co nie ma wpływu. Było większe otwarcie, pozostawała tylko spowiedź i nikt sobie z tym nie radził – wspomina 77-letni kard. Duka. Podkreśla on, że przełom wprowadził dopiero Jan Paweł II, który w pewnym momencie jasno powiedział „dość”, położył kres tej fałszywej tolerancji i wskazał na potrzebę współpracy z policją i sądownictwem.

Vatican News / ANSA
kard. Dominik Duka, prymas Czech

Skandale seksualne to jeden z tematów obszernej rozmowy pomiędzy kard. Duką i czołowym czeskim reżyserem filmowym Jiřím Strachem, opublikowanej w miesięczniu Xantypa. Arcybiskup Pragi przypomina, że jeśli chodzi o wykorzystywanie nieletnich, to w czeskim Kościele wciąż są to przypadki marginalne. Od 1990 r. tylko w dziesięciu sprawach zapadły wyroki. Jiří Strach pyta się również o uwidaczniające się coraz bardziej rozbicie czeskiego Kościoła. Kluczową rolę odgrywa tu postać praskiego kapłana Tomáša Halíka, który publicznie krytykuje kard. Dukę i skupia wokół własnej osoby jego przeciwników. „Gdyby ktoś na planie filmowym przez cały czas mówił mi, że wszystko, co robię jest złe i nieustannie rzucał mi kłody pod nogi, to moim świętym prawem reżysera byłoby go wyrzucić. Czy arcybiskup Pragi nie może tego zrobić?” – pyta czeski reżyser. „Nie mogę sobie na to pozwolić i nawet nie chcę – odpowiada kard. Duka. Jeśli łączy cię z kimś kawał wspólnego życia, dużo z nim przeżyjesz, współpracujesz, to potem nie jest tak łatwo powiedzieć: zejdź mi z oczu!”.

Zdaniem arcybiskupa Pragi dzielenie Kościoła na dwa obozy świadczy o nieumiejętności prowadzenia dialogu, o brakach w postawie demokratycznej. Problemem dzisiejszego społeczeństwa jest straszna nienawiść. Jeśli ktoś mi nie pasuje, to wszystko będę robił przeciwko niemu. Jeśli nie wybraliście mojego kandydata, to nie będę z wami współpracował. Pod tym względem, zauważa kard. Duka, doszło do strasznego upolitycznienia życia społecznego, kulturalnego i religijnego.

Arcybiskup Pragi odniósł się również do stawianego mu często zarzutu, że za bardzo przyjaźni się czeskimi prezydentami. Przyznał, że z Milošem Zemanem zna się od dawna, wie dużo o jego życiu osobistym i problemach. „Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie utrzymujemy przyjacielskich relacji, choć niekiedy się nie zgadzamy” – powiedział Prymas Czech. Z Václavem Klausem odbył wiele dyskusji, również na tematy religijne. „Wzajemnie się szanujemy i w wielu sprawach się rozumiemy” – potwierdza kard. Duka. Sięgając natomiast do przyjaźni z Václavem Havlem, przypomina, że zawiązała się ona w komunistycznym więzieniu. Przywołuje też swe ostatnie spotkanie z byłym prezydentem, kiedy to w słowach na pożegnanie, Havel, który przez całe życie deklarował się jako agnostyk, przyznał się jednak do wiary w Boga. „Jaroslavie – mówił Vaclav Havel, zwracając się do kard. Duki, jego cywilnym, więziennym, a nie zakonnym imieniem – przecież to wiemy, On istnieje!”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: inauguracja szopki na Placu św. Piotra

2019-12-06 11:03

azr (KAI) / Watykan

Na Placu św. Piotra odsłonięto bożonarodzeniową szopkę i zapalono lampki na choince. Tegoroczone symbole Bożego Narodzenia są darem z terenów, przez które przechodził front I wojny światowej i które w ubiegłym roku zostały nawiedzone przez silne nawałnice.

Włodziemierz Rędzioch

Ponad 26-metrowy świerk pochodzi z płaskowyżu Asiago w regionie Veneto, natomiast wykonana z drewna szopka jest darem mieszkańców przysiółka Scurelle w regionie Trydent-Górna Adyga i została zamontowana na placu św. Piotra przez strażaków przybyłych z tej wioski, liczącej 1400 mieszkańców. W odsłonięciu szopki wzięli udział m.in. przewodniczący oraz sekretarz generalny Gubernatoratu Państwa Watykańskiego: kard. Giuseppe Bertello oraz bp Fernando Vérgez Alzaga.

Tego samego dnia papież przyjął na audiencji pielgrzymów z diecezji, które ofiarowały świąteczne symbole. Także w czwartek w Auli Pawła VI odsłonięto szopkę bożonarodzeniową, która jest darem dla papieża Franciszka od wolontariuszy z regionu Veneto, nawiedzanego tej jesieni przez wyjątkowo niebezpieczne powodzie. Obie szopki oraz choinkę będzie można oglądać do 12 stycznia. W ten sposób kontynuowany jest zwyczaj, zapoczątkowany przez papieża Jana Pawła II w 1982 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem