Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Zbyszek – wierny Bogu, żonie i morzu

„Boże, Ty wszystko możesz. Dziękuję Ci za pomoc w morskiej tragedii, z której wyszedłem szczęśliwie dzięki szybkiej i energicznej akcji załogi pod kierunkiem kapitana Szcześniaka”

2017-07-26 10:53

Niedziela szczecińsko-kamieńska 31/2017, str. 4

[ TEMATY ]

świadectwo

Bogdan Nowak

Zbigniew Matyjaśkiewicz

Takie słowa wdzięczności można usłyszeć od pierwszego oficera mechanika PŻM Zbigniewa Matyjaśkiewicza, którego odwiedzam w jego gościnnym mieszkaniu szczecińskim. W jego oczach widzę łzy wzruszenia, gdy przypomina sobie tamto smutne wydarzenie sprzed kilkunastu lat. Po chwili dodaje: – Człowiek zawsze odwołuje się do Boga, gdy znajduje się w dramatycznej sytuacji swego życia. Na niespokojnych falach morskich, gdy wszystkie nawigacyjne możliwości zostaną wykorzystane, marynarze intuicyjnie proszą Stworzyciela o nadzwyczajny ratunek. Zawsze na statku czułem się bezpieczny, bo bezgranicznie ufam Temu, który może wszystko. Jakże często takimi anielskimi posłańcami są ludzie, jak choćby w tej katastrofie morskiej sprzed lat – amerykańskie małżeństwo lekarsko-pielęgniarskie Nancy i Larry Hessowie, którzy płynęli z nami w tym trudnym rejsie z IJmuiden na Wielkie Jeziora Północnoamerykańskie. To oni walczyli o życie marynarzy, którzy ulegli wypadkowi na naszym statku.

Owa para na zaproszenie pana Zbyszka zechciała później odwiedzić Ojczyznę Jana Pawła II. Przez miesiąc podziwiali w pielgrzymce samochodowej w towarzystwie Matyjaśkiewiczów miejsca kultu katolickiego i narodowego. Ich zachwyt okazał się tak wielki, że emerytowany oficer postanowił swój wolny czas pozytywnie wykorzystać w turystyce krajowej.

Z każdej takiej podróży przywozi nie tylko cenne fotografie, ale i ciekawe historie ludzi i miejsc, umieszczając je na swojej stronie internetowej. W ten sposób stał się patriotą Polski, podziwianym w wirtualnym świecie.

Reklama

Szczecińscy emeryci, renciści i inwalidzi poprzez swoją organizację chętnie zapraszają go do klubu „Słowianin”, by podzielił się tym bogatym doświadczeniem z morskich rejsów po świecie i ogólnopolskich wędrówkach. Charakterystyczny głos, ogromna wiedza i miłość do wszystkich spotykanych ludzi sprawiają, że taki przekaz obrazowo-słowny utrwala się na stałe w umysłach słuchaczy. Do tych interesujących rozmów o marynarskim powołaniu i dalekim świecie przez siebie odwiedzanym przygotowuje się wręcz pedantycznie, jak zresztą do wszystkiego, co w swoim pracowitym życiu robi.

Do Szczecina przyjechał z rodzinnego Radomia we wrześniu 1970 r., przerywając studia na Wydziale Transportu Kolejowego Wyższej Szkoły Inżynierskiej, by je potem kontynuować na Wydziale Budowy Maszyn i Okrętów Politechniki Szczecińskiej. Wspomina ten przełomowy moment swej biografii: – Mając 23 lata, zabrałem jedną walizkę i tę, która była mi najdroższa, moją żonę Alicję, i opuściliśmy nasze rodzinne gniazdo.

Tutaj podjął pracę w Stoczni Remontowej „Gryfia”, kontynuując wspomniane studia, zakończone w 1974 r. otrzymaniem dyplomu tej uczelni. Był to szczęśliwy rok dla Alicji i Zbyszka, bo otrzymali stoczniowe mieszkanie w tzw. leningradach, budowanych przez Rosjan. Wówczas też stali się rodziną, poprzez oczekiwane urodziny córki. Matyjaśkiewicz cały czas marzył o pracy na morzu. Był to niewątpliwy wpływ lektury książek kaszubskiego marynisty Augustyna Necla, którego miłość do rybołówstwa i marynarskiej służby zachwyciła bardzo wielu młodych czytelników szukających zmierzenia się z morskimi żywiołami. Podjęcie się tego trudu przez radomianina stało się możliwe dopiero we wrześniu 1978 r., bo wtedy dopiero zamustrował się na rybacki trawler „Langusta”, znany mu wcześniej z przeprowadzanych na nim remontów.

Po ogłoszeniu stanu wojennego w pamiętnym grudniu 1981 r. Matyjaśkiewicz miał kilkuletnią przerwę w pływaniu, a jego pracodawca – Przedsiębiorstwo Połowów Dalekomorskich i Usług Rybackich „Odra” – uległ samolikwidacji.

– Podczas pierwszego rejsu w dniu 2 października 1979 r., przepływając Równik, zostałem jako neofita ochrzczony i przyjęty do królestwa króla mórz i oceanów Neptuna – wspomina emerytowany rybak. – W środowisku ludzi morza istniało szereg najróżniejszych zwyczajów i obyczajów, a każdy z międzynarodowej rodziny marynarskiej wnosił swój wkład do skarbca tradycji marynarskich, z których wiele jest pielęgnowanych do dnia dzisiejszego. A przedsiębiorstwo „Odra” wpływało na życie całego Świnoujścia, bowiem zatrudniało nawet sześć tysięcy osób. Nam dawało dobrze płatną pracę, a naszym rodzinom nieco wyższy poziom życia. Ale było to kosztem ogromnych wyrzeczeń z obu stron. Mężów i ojców nie było w domu przez pół roku i dłużej, a nasze „dziewczyny” były w tym czasie ojcem, matką i wychowawczyniami naszych dzieci. Morze wymagało od nas doskonałej znajomości morskiego rzemiosła, odpowiedzialności, umiejętności pracy zespołowej, ale i pokory.

Potem Matyjaśkiewicz stał się pracownikiem Polskiej Żeglugi Morskiej, mustrując na m/s „Stary Piotrków Trybunalski”. Znał te statki ze swojej pracy w stoczni „Gryfia”. Gdy zaczynał swoje stoczniowe zmagania w Szczecinie, ten największy polski armator posiadał około 120 statków. Ale późniejsza ich modernizacja doprowadziła, iż obecnie PŻM ma 76 nowoczesnych jednostek floty o wysokim stopniu automatyki, masowce, siarkowce i promy. Później Zbigniewowi było dane pływać na tzw. japończykach przewożących stal z Holandii aż na Wielkie Jeziora Północnoamerykańskie. Tak dotrwał jako pierwszy oficer mechanik do roku 2008, kiedy to przeszedł na emeryturę.

Cieszy się, że swoje marynarskie powołanie kontynuuje jego wnuk; jest bowiem uczniem Technikum Morskiego w klasie nawigacji. Potem tę wiedzę zamierza pogłębiać w Akademii Morskiej, by popłynąć w odległy świat.

– Na statkach religijność marynarzy jest taka, jaką wynieśli z rodzinnych domów – podkreśla Matyjaśkiewicz. – Nikt ze swoimi praktykami nie afiszuje się, ale też nikt nikomu nie zabrania wyznawania swej religii. Najważniejsze, by wszędzie zachowali swoją ludzką godność. Bardzo uroczyście obchodzona jest Wigilia Bożego Narodzenia na statku z dzieleniem się opłatkiem i konsumowaniem postnych dwunastu potraw. Przedtem marynarze ubierają choinkę. W czasie świąt posiłki podawane są formie tzw. szwedzkiego stołu. Podobnie ma to miejsce w czasie Wielkanocy. Najbardziej wzruszające były wtedy radiowe bądź telefoniczne rozmowy z rodzinami na lądzie. Natomiast bardzo ceniliśmy sobie rozmaitą pomoc duszpasterzy w portach, którzy wypełniali nam czas postoju statku zgodnie z naszymi oczekiwaniami: jedni udawali się na zwiedzanie ciekawych zabytków, inni po zakupy, a drudzy do pobliskiego kościoła na Mszę św. i rozmowę z kapłanem. Dzięki inicjatywom portowego pastora lub księdza kapitan statku nie miał problemów z załogą marynarską. Do takiej misji są powołane duszpasterstwa ludzi morza w portach świata. Armatorzy finansują ich trud. Miałem okazję w arabskim kraju, jakim jest Maroko, odwiedzić w Casablance kaplicę prowadzoną przez polskiego kapłana. Najpierw wraz z kolegą mechanikiem widzieliśmy, jak do południa katechizował kilkoro polskich dzieci, a po południu zostaliśmy przez niego zaproszeni na Eucharystię, w czasie której nawet czytałem odpowiednie wersety biblijne. Było to budujące dla nas, że nawet w kraju zdominowanym przez islam było miejsce na bezpieczne katechezy i nabożeństwa rzymskokatolickie. Taka ekumenia byłaby dobrze widziana na całym świecie.

Zbigniew Matyjaśkiewicz w swoich morskich podróżach dotarł do bogatych państw (USA), ale również do bardzo biednych, jak choćby Peru. Był też w Ziemi Świętej, o której zmienił dotychczasowe wyobrażenie biblijne, bowiem jest to obszar wielowiekowych konfliktów religijnych i narodowych. Coraz bardziej przekonuje się, że świat nie jest tylko „czarno-biały”, tylko zróżnicowany, bo ludzkość nieustannie zmaga się z rozmaitymi trudnościami, walkami, biedami, żywiołami… sprawiającymi, iż codziennie tylu cierpi i ginie, pomimo rozwoju przemysłu i nauki.

Za dwa lata Matyjaśkiewiczowie będą obchodzić złote gody swego sakramentalnego małżeństwa. Są dumni, że dotrwali razem, pomimo marynarskiej rozłąki (która bardziej scalała ich związek niż dzieliła). Pan Zbyszek trafnie zauważył, że obecnie młodzi ludzie najpierw chcą mieć, czyli dorobić się materialnie, stąd późniejsze ożenki i zamążpójścia. Niestety, później do ślubów nie dochodzi, a małżeństwa te rozpadają się z rozmaitych powodów, czasem bardzo błahych.

A gdy przychodzi wiek dojrzały, a potem starość ludzie przekonują się, jak bardzo źle jest żyć samotnie. Wówczas taki singiel odczuwa brak rodziny, bo nikt nikomu nie poda szklanki herbaty lub lekarstwa w samotnym cierpieniu. – Nasze pokolenie było przywiązane do polskich i katolickich tradycji, czując się mocnym, mając wsparcie w małżeństwie i rodzinie – mówi.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Uzdrowienie wspomnień

2020-01-16 08:53

[ TEMATY ]

świadectwo

adoracja

freelyphotos.com

Kolejną sprawą, z jaką okazało się, że muszę się zmierzyć, to potrzeba usłyszenia „kocham cię”. Zwłaszcza że nigdy nie usłyszałam tego od osoby, od której tego oczekiwałam.

Mam na imię Marta i od dłuższego czasu widziałam potrzebę uzdrowienia pewnej relacji, która bardzo mi ciążyła i nie dawała spokoju. Choć podjęłam wolę przebaczenia, to w dalszym ciągu czułam, że ono tak na prawdę nie nastąpiło. Między innymi dlatego zdecydowałam się na rekolekcje uzdrowienia wspomnień.

Myślę, że najważniejszym i przełomowym dokonaniem Pana Boga w czasie tych rekolekcji było zaproszenie mnie do szczerego wyrażania uczuć i emocji w trakcie modlitwy. Pan Jezus pokazał mi, że jest moim Przyjacielem, któremu zawsze mogę opowiedzieć o wszystkim i wcale nie muszę się ograniczać do „poprawnych formułek”.

Tak jak Przyjacielowi, wystarczy Mu zaufać, a On od razu przychodzi z odpowiedzią na moje wątpliwości. I choć potrzebowałam paru dni, żeby się przełamać, i tak naprawdę opowiedzieć Bogu o wszystkim, a raczej wyrzucić z siebie wszystkie żale, pretensje, troski, to Pan Jezus nie czekał ani chwili – przyszedł i uleczył, a ja poczułam ulgę.

Kolejną sprawą, z jaką okazało się, że muszę się zmierzyć, to potrzeba usłyszenia „kocham cię”. Zwłaszcza że nigdy nie usłyszałam tego od osoby, od której tego oczekiwałam. I choć nie chciałam się do tego przyznać sama przed sobą, to cały czas żyło we mnie to oczekiwanie. Zde-cydowałam się w końcu prosić Pana Jezusa, żeby przyszedł i spełnił je.

I tak, w czasie jednej z Eucharystii, zaczęłam się modlić, żeby Pan Jezus przyszedł do mnie jako Oblubieniec, żeby powiedział mi, jak bardzo mnie kocha i jak cenną i piękną kobietą jestem w Jego oczach. To pra-gnienie było we mnie tak silne, że aż chciałam wymóc to na Panu Bogu. – Panie Jezu – myślałam – Ty musisz do mnie przyjść, musisz dać mi swoje słowo, że ja nie jestem dla Ciebie tylko bezkształtną osobą, ale że naprawdę przy Tobie mogę się rozwinąć jak kwiat, że Ty mnie widzisz jako piękną Przyjaciółkę. Czas mijał, a tu nic. Znów zaczęłam być sfrustrowana... Dzień się skończył, o sprawie, zrezygnowana, zapomniałam.

Już prawie kończyły się rekolekcje, trwała modlitwa i usłyszałam słowa: „Bo jak młodzie-niec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje” (Iz 62, 5).

No i nareszcie się rozradowałam. Takiej radości w życiu nie czułam – trudno to opisać słowami. Pan Bóg wiedział, co dotknie mojego serca i można powiedzieć, że w tej radości uczynił mnie piękną. Po modlitwie kilka osób, niezależnie od siebie, powiedziało mi, że jestem bardzo radosną osobą, że moje oczy są radosne, a nawet że mój głos jest pełen radości.

Kolejnym „odkryciem” była dla mnie adoracja Najświętszego Sakramentu. Oczywiście wcześniej stawałam przed Panem Jezusem w Jego Eucharystycznej Postaci, ale te rekolekcje dały mi odczuć, jak wiele zdziałać może Pan Jezus, kiedy po prostu trwamy przed Nim, bez zbędne-go gadania. Samo „wpatrywanie się” w Jego Najświętsze Ciało odczuwam jako most, między mną a Nim, po którym On przekazuje mi swoją miłość, a ja mogę oddać Mu wszystko to, co mi ciąży.

Trudno wyrazić słowami, jak istotnym elementem tych rekolekcji była dla mnie adoracja. Wiem jedynie, że jeśli tylko w tym czasie pozwalałam Panu Jezusowi wlewać do mego serca Jego łaski, zawsze mnie ubogacał.

Mam poczucie, że to, co piszę, to nic w porównaniu z błogosławieństwem, jakie otrzymałam od Pana Boga. Pan Jezus nie tylko na nowo przypomniał mi o swojej bezgranicznej miłości, ale dał mi ją odczuć wielokrotnie. Wierzę, że owoce Jego działania będą pojawiać się jeszcze przez długi czas.

CZYTAJ DALEJ

Wielka Brytania: upadło pięć klinik aborcyjnych

2020-01-20 16:58

[ TEMATY ]

aborcja

Wielka Brytania

AnyaLogic / Foter.com / CC BY

Zamknięto jeden z czołowych brytyjskich ośrodków aborcyjnych prowadzonych przez światowego giganta tego przemysłu – organizację Marie Stopes International. Klinika w Birmingham jeszcze dwa lata temu była czwartym co do wielkości tego typu centrum w Wielkiej Brytanii, z liczbą ponad 6 tysięcy aborcji dokonanych w samym 2018 roku. Upadła na skutek licznych doniesień o nieprawidłowościach w zakresie bezpieczeństwa zdrowia.

Środowiska pro-life informują o upadku dalszych czterech ośrodków Marie Stopes w hrabstwie West Midlands, chodzi o kliniki w Birmingham, Nuneaton, Sandwell i Wolverhampton. Straciły one dostęp do refundacji kosztów swojej działalności ze środków publicznych w ramach narodowego systemu służby zdrowia na rzecz konkurencyjnej organizacji aborcyjnej, która również prowadzi szereg klinik aborcyjnych w tym regionie.

Czołowa na Wyspach organizacja pro-life: Stowarzyszenie Obrony Dzieci Nienarodzonych przywołuje finansowy raport Marie Stopes International za ostatnie pięć lat, który podaje kwotę 44 milionów funtów wsparcia ze strony Departamentu Międzynarodowego Rozwoju, brytyjskiej rządowej agencji zajmującej się udzielaniem pomocy poza granicami kraju. Dzięki tej współpracy aborcyjny gigant odnotował rekordowy zysk w postaci blisko 297 milionów funtów.

Jak komentują sprawę organizacje pro-life, Marie Stopes International zamyka swoje ośrodki na skutek braku publicznego źródła refundacji, lecz jej dyrektor zarządzający Simon Cooke otrzymał w 2018 roku ponad 434 tysięcy funtów pensji.

Najstarsza brytyjska organizacja pro-life Stowarzyszenie Obrony Dzieci Nienarodzonych (SPUC) bije na alarm: Marie Stopes nie tylko prowadzi nielegalne ośrodki aborcyjne poza granicami kraju, ale promuje również kulturę taśmowego dostępu do aborcji non stop w Wielkiej Brytanii. Stowarzyszenie przywołuje ustalenia Care Quality Commission, instytucji oceniającej jakość usług opieki zdrowotnej, której raporty ujawniły katalog nadużyć w klinikach aborcyjnych prowadzonych przez Marie Stopes International. Nadużycia obejmowały m.in. wypłacanie premii dla personelu za promowanie aborcji i pozostawianie szczątków abortowanych dzieci w otwartych pojemnikach na śmieci.

Według danych Departamentu Zdrowia w 2018 roku w Wielkiej Brytanii przeprowadzono rekordową liczbę ponad 200 tysięcy aborcji.

CZYTAJ DALEJ

Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą

2020-01-20 20:42

[ TEMATY ]

śpiew

stevepb/pixabay.com

Podzielenie się opłatkiem oraz Wieczór wspólnego śpiewania kolęd tradycyjnych i ocalonych od zapomnienia kolęd patriotycznych: legionowych, harcerskich, partyzanckich, kresowych, kolęd Orląt Lwowskich i Powstańców Warszawskich, kolęd z niemieckich i sowieckich łagrów, z komunistycznych więzień, kolęd stanu wojennego.

Obrazy Kazimierza i Aleksandra Markowskich

Wieczór pod honorowym patronatem poseł do Parlamentu Europejskiego Jadwigi Wiśniewskiej

22 stycznia 2020 r. o godz. 16. 30 w kościele pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Częstochowie przy ul. St. Starzyńskiego 11.

Śpiewniki w cenie 20 zł

Zapraszają:

ks. Gabriel Maciejewski i Aleksander Markowski – tel. (34) 322 05 29

Koło Przyjaciół Prawdy i Ocalonych od Zapomnienia Polskich Pieśni

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję