Reklama

Matka Boża wymyśliła sobie ten dom

2017-07-26 10:53

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 31/2017, str. 4-5

Karolina Krasowska
Ks. Michał Sabada

Dom Maryi, Dom Nadziei, Szpital Duchowy, Szpital dla Dusz – tak młodzież już nazywa Salezjański Dom Ewangelizacyjny Królowej Pokoju (SDE), który powstaje w Lubrzy nieopodal Świebodzina. Z kompleksowej pomocy duchowej i schronienia będą mogli skorzystać tu młodzi ludzie, którzy na co dzień są krzywdzeni przez bliskich czy rówieśników bądź już w przeszłości zostali poranieni przez różne przykre doświadczenia życiowe

O potrzebie takiego miejsca, pierwszego w naszej diecezji, ale również jednego z pierwszych w Polsce, opowiada założyciel, salezjanin ks. Michał Sabada.

Poraniona młodzież

Charyzmatem założonego przez św. Jana Bosko zgromadzenia księży salezjanów jest praca z młodzieżą. – Jako salezjanie pracujemy z młodzieżą, przede wszystkim z młodzieżą zagrożoną, która w swoim życiu ma również określone potrzeby. Ks. Bosko zbierał chłopaków z ulic Turynu, którzy przychodzili z małych wiosek i chcąc siebie utrzymać, najczęściej popadali w przeróżne zagrożenia i kończyli na ulicy jako małoletni przestępcy. Celem wychowania według ks. Bosko jest natomiast kształtowanie młodych ludzi na dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli – zaczyna swoją opowieść ks. Michał Sabada. – Dzisiejsza młodzież jest poraniona – ma pieniądze, dom i rodziców, ale tak naprawdę dosyć często nie ma miłości, relacji czy uczucia, nie ma sensu życia. I to jest, jak sądzę, problem, który dzisiaj rzeczywiście trapi młodzież. Ks. Michał, zanim podjął posługę w Lubrzy, zdobywał doświadczenie w pracy z młodzieżą, posługując w salezjańskich szkołach i sierocińcach, w pogotowiu opiekuńczym i ośrodku wychowawczym. Ostatnie 3 lata spędził natomiast w szkole salezjańskiej w Aleksandrowie Kujawskim. – Spotykałem się z młodzieżą, która dosyć często miała przeróżne zranienia. Te zranienia były trudne dla nich do wyrażenia, a nawet do nazwania. Są to różne sytuacje, nieraz nawet błahe dla nas, ludzi dorosłych. Może to być na przykład brak akceptacji ze strony mamy, która nawet nie zdaje sobie sprawy, że nie akceptuje własnej córki, a jednak w tym dziecku, później młodej osobie, powoduje to jakiś brak dowartościowania, poczucia pewności siebie, a nawet brak poczucia sensu życia – opowiada salezjanin.

Dom otwarty

Ks. Michał zauważa, że współcześnie młodzi ludzie, którzy są wierzący, bardzo często nie potrafią odnaleźć się w społeczeństwie. – Gdy patrzymy na nasze społeczeństwo, to musimy sobie powiedzieć realnie, że do kościoła chodzi od 20 do 30% ludzi. Gdybyśmy spojrzeli na uczęszczanie wśród młodzieży, to będzie to jeszcze niższy procent. Czyli okaże się, że dzisiejszy młody człowiek wierzący dosyć często, gdy idzie do szkoły czy jakiegoś innego nowego środowiska, spotyka się z rówieśnikami, którzy są po prostu niewierzący, nie żyją podobnymi ideałami, przekonaniami, a nawet je negują. Później taki młody człowiek nie odnajduje się w tym środowisku, nie wie, co jest dla niego dobre, w którą stronę pójść, nie potrafi zatrzymać swojej wiary. Dlatego powstał taki dom, otwarty dla ludzi młodych, którzy szukają pomocy w swoich życiowych problemach, a z drugiej strony dom pomocy dla ludzi młodych, którzy będą mogli tutaj duchowo wzrastać, odnajdywać swoje powołanie czy życiową drogę – tłumaczy salezjanin. – Młodzież ma dużo problemów, które są dla niej dosyć często wstydliwe. Często spotykam dziewczyny, które są wykorzystywane nawet przez kolegów w klasie, przez ojców. Jest to bolesny temat, którym z nikim nie chcą się dzielić, ponieważ boją się reakcji środowiska czy samych rodziców. Coraz częściej takie osoby zgłaszają się właśnie do mnie, czy też do nas jako kapłanów, i wiele razy jako ksiądz znalazłem się w takiej sytuacji, że nie miałem gdzie wysłać takich osób. Oni nie chcą iść do szpitala czy jakiegoś specjalnego ośrodka, nie chcą iść na stronę sądową. Chcą natomiast, żeby ktoś pomógł im emocjonalnie i duchowo poukładać sytuację, która nieraz w przeszłości się wydarzyła, czy zranienie, z którym nie mogą sobie poradzić. Sam jako ksiądz, salezjanin, który pracuje z młodzieżą, miałem problem, żeby znaleźć miejsce dla takich ludzi, jednak Matka Boża tak pokierowała mną, że nabrałem odwagi, i wyraźnie dała mi do zrozumienia, że skoro nie ma takiego miejsca, to powinienem je stworzyć, no i tworzę (śmiech).

Reklama

Lubrza albo wcale

Ks. Michał rozważał myśl o powstaniu SDE na modlitwie. – Kiedyś przyszedł taki moment, że powiedziałem wyraźnie: „Matko Boża, Maryjo, jeżeli Ty chcesz tego domu, to proszę, daj mi pieniądze albo pokaż, że one będą”. Pewnego dnia podzieliłem się tą myślą z kolegą, który obiecał, że zorientuje się, czy da się coś w tej sprawie zrobić. Powiedziałem mu o tym w piątek, a on zadzwonił do mnie następnego dnia, w sobotę, z wiadomością, że już załatwił 1,5 mln zł (śmiech). To był dla mnie znak z góry, od Matki Bożej: „Masz działać, masz to zrobić” – opowiada z uśmiechem ks. Michał. – To nie miała być Lubrza. Wręcz przeciwnie, chciałem ładny, klimatyczny domek gdzieś w górach. Przełożeni powiedzieli, że albo Lubrza, albo wcale, ponieważ stoi tu dom, który jest niewykorzystany i nie wiedzieli chyba za bardzo, co z nim zrobić. Na dzień dzisiejszy bardzo się z tego cieszę, ponieważ okazuje się, że Lubrza, mimo że jest małą miejscowością, jest bardzo dobrze położona. Mamy tutaj bardzo dobre połączenia, zarówno jeżeli chodzi o pociągi na linii Warszawa – Berlin, jak i autostradę A2 i drogę ekspresową S3. Ponadto okazuje się, że Ziemia Lubuska, z tego, co mi mówią ludzie, jest zniszczona duchowo. Tutaj podobno jest największy odsetek rozwodów w Polsce. Jest także dużo młodzieży, która popełnia samobójstwa i ma problemy z różnymi nałogami. Także jakiś cel Pana Boga na pewno w tym był, że jednak Lubrza – dodaje salezjanin.

Modlitwa i praca

Ks. Michał rozpoczął dzieło we wrześniu ubiegłego roku i, jak mówi, w tej chwili SDE jest prawie na ukończeniu. Nie dowierza, że w tak krótkim czasie udało się stworzyć dzieło, które kosztuje miliony, jednak wciąż jest potrzebne wsparcie. – Wsparcie jak najbardziej jest nam potrzebne, ponieważ pomysłów jest dużo. Chcemy obok domu stworzyć małe gospodarstwo, żeby młodzi ludzie, którzy tu będą, mieli też jakieś zajęcie, bo jak wiemy, praca uszlachetnia. Chciałbym, żeby w tym domu te dwa aspekty – modlitwa i praca również były zrealizowane. Czyli żeby młody człowiek miał czas na modlitwę i żeby miał też jakąś pracę, która będzie go rozwijała i pomagała odnaleźć radość w codziennych obowiązkach. Sam dom, myślę, że uda się skończyć do końca września. Taki jest plan, sądzę, że realny. Miejmy nadzieję, że to się uda dzięki łasce Pana Boga – opowiada ks. Michał Sabada. Prace są wykonywane codziennie, na bieżąco. W SDE znajdują się kaplica, sala konferencyjna, jadalnia i kawiarenka, są kuchnie i łazienki o bardzo dobrym standardzie. Jeżeli chodzi o liczbę miejsc noclegowych, to w domu będzie mogło przebywać na stałe 50 osób. – Jeżeli zaś chodzi o funkcjonowanie domu, pomysłów jest mnóstwo, ale który wariant będzie odpowiadał, to zależy od tego, kto się będzie do nas zgłaszał. Czy będą to osoby, które będą chciały przyjechać na weekend czy 1-2 tygodnie i w ramach wspólnych zajęć odświeżyć swoją relację z Panem Bogiem, otwierając się na uzdrowienie ciała i duszy, czy bardziej będą to osoby, które będą potrzebowały zamieszkać tu na dłużej i w ogóle wyłączyć się z życia i swoich środowisk. Także samo funkcjonowanie i rytm domu, myślę, że dopiero nabierze barwy i koloru. Ludzie mnie pytają, jak to będzie i kto tu będzie, a ja odpowiadam, że nie wiem, że Matka Boża wie, że skoro Matka Boża wymyśliła sobie ten dom, dała na niego pieniądze i daje dalej, błogosławi i myślę, że dalej będzie błogosławić, to sądzę, że to jest akurat najmniej ważne – mówi ks. Michał. Dzieło ma pełną aprobatę władz zakonnych, metropolity szczecińsko-kamieńskiego abp. Andrzeja Dzięgi oraz ordynariusza diecezji zielonogórsko-gorzowskiej bp. Tadeusza Lityńskiego, którzy z serca ks. Michałowi błogosławią. Dzieło wspiera także wiele osób świeckich, a także sama młodzież, która – jak mówi ks. Michał – już pisze i dzwoni, że chce przyjechać. Są osoby, które już czekają na to, by móc w domu zamieszkać. SDE, oprócz pomocy dla młodzieży, będzie również miejscem duchowej formacji salezjańskich wspólnot ewangelizacyjnych, których ks. Michał jest moderatorem. Będzie również miejscem dla mieszkańców Lubrzy i okolicznych miejscowości, słowem – dom będzie otwarty dla tych wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób będą chcieli odnaleźć Pana Boga.

Więcej szczegółów nt. Salezjańskiego Domu Ewangelizacyjnego Królowej Pokoju w Lubrzy można znaleźć na stronie internetowej www.domewangelizacyjny.pl oraz na Facebooku

Tagi:
dom ewangelizacyjny

Reklama

Ksiądz Jerzy Popiełuszko - globalny święty

2019-10-18 12:21

ar, aw / Warszawa (KAI)

Gdy media całego świata informowały w październiku 1984 r., że w Polsce agenci komunistycznej bezpieki zamordowali katolickiego kapłana, nikt nie przypuszczał, że jest to początek niezwykłego fenomenu - obok św. Jana Pawła II i św. Faustyny Kowalskiej ks. Jerzy Popiełuszko jest polskim świętym globalnym. Do jego grobu spontanicznie pielgrzymowało ponad 23 mln osób, w tym papieże, prezydenci i premierzy, politycy i ludzie kultury oraz zwyczajni ludzie ze wszystkich kontynentów. Relikwie męczennika czczone są w ponad tysiącu kościołach na całym świecie, w krajach tak odległych jak Uganda, Boliwia, Peru. W sobotę 19 października przypada 35. rocznica męczeńskiej śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

Archiwum

Siła słabego

Już pierwszej nocy po odnalezieniu zmasakrowanego ciała ks. Jerzego w konfesjonałach kościoła św. Stanisława Kostki na Żoliborzu zaczęły dziać się prawdziwe cuda - wspominają kapłani, którzy słuchali do świtu spowiedzi. Choć tłumy nie oblegają już świątyni, grób męczennika jest stale nawiedzany. Pod kościół wciąż podjeżdżają autokary z pielgrzymami z Polski i ze świata. - Wśród cudzoziemców przeważają Francuzi, Włosi i Amerykanie, ale niedawno była grupa z Kamerunu - mówi KAI pracownica Muzeum ks. Jerzego Popiełuszki, działającego od dekady w podziemiach świątyni. Co ciekawe, Francuzi pielgrzymowali tu najliczniej jeszcze na długo przed cudownym uzdrowieniem ich rodaka, które otwiera drogę do kanonizacji męczennika.

Milena Kindziuk, autorka biografii ks. Jerzego i jego matki Marianny, twierdzi, że po przekazaniu informacji o cudzie zauważalny jest wzrost liczby pielgrzymów. - Nie są to już kilometrowe kolejki jak kiedyś, gdy sięgały Dworca Gdańskiego, ale codziennie do kościoła i na grób przybywają tu osoby, które chcą modlić się za wstawiennictwem ks. Jerzego. Gdyż ma on opinię bardzo skutecznego orędownika.

Pielgrzymi modlą się przy grobie, wstępują do kościoła, gdzie przechowywane są relikwie męczennika, zwiedzają poświęcone mu muzeum, wypisują intencje modlitewne i podziękowania za otrzymane łaski.

Niezależnie od wieku, pochodzenia społecznego czy narodowości fascynacja świadectwem skromnego księdza, który nawoływał do porzucenia przemocy, do zwyciężania zła dobrem, do stosowania ubogich środków, życia Ewangelią - wciąż trwa.

Spontaniczny kult

W pogrzebie ks. Jerzego, który odbył się 3 listopada 1984 r., wzięło udział od 600 do 800 tys. osób, być może nawet milion. Ten nieprzebrany strumień ludzki trzeba było zorganizować - stopniowo powstawała infrastruktura, która usprawniała przepływ pielgrzymów - służba porządkowa, medyczna, informacyjna. Przy parafii zbudowano Dom Pielgrzyma Amicus, w 20. rocznicę męczeństwa otwarto Muzeum im. ks. Jerzego Popiełuszki, zaś rok po beatyfikacji męczennika, na wiosnę 2011 r., został otwarty Ośrodek Dokumentacji Życia i Kultu Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki.

Jego życie i dzieło są także tematem kilkunastu monografii, setek artykułów, kilku prac doktorskich. Do masowej wyobraźni, także młodych odbiorców, wszedł dzięki filmowi Rafała Wieczyńskiego "Popiełuszko. Wolność jest w nas" ze znakomitą kreacją Adama Woronowicza. Premiera odbyła się w 2009 r., a obraz miał ogromną widownię - obejrzało go ponad 1,5 mln osób w Polsce oraz kilkaset tysięcy za granicą. Duszpasterz ludzi pracy inspirował nie tylko Polaków - w 2012 r. odbyła się w Watykanie premiera filmu dokumentalnego pt. "Jerzy Popiełuszko: Messenger of the Truth (Orędownik Prawdy)". Scenarzysta i producent obrazu Paul Hensler pracował nad nim ponad dekadę.

Kościół oficjalnie potwierdził intuicję wiernych - ks. Jerzy Popiełuszko został beatyfikowany 6 czerwca 2010 r. w Warszawie jako męczennik za wiarę.

Wyjątkowo skuteczny święty

Beatyfikacja niewątpliwie ożywiła zainteresowanie ks. Jerzym, ale umożliwiła też takie inicjatywy, jak stworzenie portalu modlitewnego w kwietniu 2013 r. Jest on prowadzony przez Misjonarzy ks. Jerzego. Łukasz Urbaniak skomponował "Missa in memoriam Beati Georgii Popieluszko", zaś biskup polowy WP Józef Guzdek ustanowił medal jego imienia rok po wyniesieniu na ołtarze.

Zapytana o fenomen kultu błogosławionego księdza Milena Kindziuk odpowiada, że ludzi przyciąga jego wyjątkowa skuteczność. Czują, że sanktuarium męczennika na Żoliborzu jest miejscem uprzywilejowanym, w którym za wstawiennictwem skromnego kapłana Bóg wysłuchuje ich próśb. Znane są przypadki odzyskanego wzroku, uzdrowień z nowotworów, ale też spowiedzi odbytej po dziesięcioleciach. Jego własna matka Marianna, która miała zaplanowaną operację stawów i przyjechała na grób syna, by prosić go o uzdrowienie, została wysłuchana tak, że do końca życia była w stanie zbierać kartofle.

Dlatego pielgrzymi będą tu nadal przybywać, a kanonizacja tylko wzmocni ich intuicję o ks. Jerzym jako o skutecznym orędowniku - uważa Milena Kindziuk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cuda uzdrowienia za wstawiennictwem kard. Wyszyńskiego!

2019-10-21 14:16

Znany jest cud uzdrowienia niedługo po śmierci Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. Uzdrowione zostało wówczas dziecko, które uległo poparzeniom. To ten cud był badany na potrzeby beatyfikacji. Ale znane są także inne przypadki interwencji wstawienniczej kardynała. Pisze o tym Milena Kindziuk w biografii „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

Pierwszy ślad cudownego uzdrowienia za wstawiennictwem Stefana Wyszyńskiego sięga dnia pogrzebu Prymasa w 1981 roku. Zrozpaczona matka modliła się wtedy o zdrowie dla swojej rocznej córki. Dziewczynka była tak mocno poparzona, że wszystko wskazywało na to, iż wkrótce umrze. Kobieta, wracając od dziecka ze szpitala, na dworcu kolejowym oglądała transmisję z pogrzebu Prymasa. Wówczas resztkami sił zaczęła go błagać o pomoc. Kiedy następnego dnia lekarz powiedział jej, że dziecko będzie jednak żyło, była niezwykle zdumiona.

Ten właśnie przypadek miał zostać zbadany pod kątem cudu potrzebnego do beatyfikacji Kardynała. Pogrzeb bowiem stanowi szczególny moment, w którym utrwala się sława świętości kandydata na ołtarze. Okazało się jednak, że zaginęła dokumentacja medyczna dotycząca dziewczynki.

Znane są przypadki innych uzdrowień za wstawiennictwem prymasa Wyszyńskiego.

Czterdziestopięcioletnia mieszkanka Łodzi zachorowała na nowotwór złośliwy narządów wewnętrznych. Lekarze mówili wprost, że nie ma dla niej ratunku. Diagnoza brzmiała jak wyrok.

„I wtedy zaczęłam prosić o pomoc prymasa Wyszyńskiego, o jego wstawiennictwo za mną u Boga” – wyznawała kobieta. W szpitalu miała ze sobą obrazek z wizerunkiem Prymasa. – „Patrząc na niego, dostrzegłam w pewnym momencie, jakby wyszły z niego promienie, które objęły mnie całą. Wszystko trwało około minuty. Miałam wrażenie, jakby ze mnie coś spływało, i od razu poczułam się lepiej na duchu”.

Tydzień później nowotwór się wchłonął. Lekarze byli zdumieni, gdyż z medycznego punktu widzenia stan zdrowia nie miał prawa się poprawić. Kobieta żyje. Uważa, że dzięki wstawiennictwu kard. Wyszyńskiego.

Inny przykład to ksiądz z archidiecezji częstochowskiej, który zachorował na raka prostaty. Po operacji lekarz uznał, że choroba w tym stadium jest nieuleczalna. Wtedy wiele środowisk zaczęło się modlić o zdrowie dla niego za wstawiennictwem Prymasa. Sam kapłan natomiast udał się na Jasną Górę i całą noc modlił się przed cudownym obrazem Matki Bożej – także za przyczyną Wyszyńskiego. Nagle usłyszał wewnętrzny głos: „Zostań w domu!”. „Następnego dnia miałem jechać do Katowic na kolejną operację. Nagle zostałem olśniony łaską zdrowia. Odczułem natychmiastowe, cudowne uzdrowienie. Organizm zaczął normalnie działać, a ból całkowicie ustąpił” – wspominał kapłan. Lekarz powiedział mu wtedy: „Jeżeli ksiądz przeżyje jeden tydzień, uznam to za cud”. Po upływie tygodnia ten sam lekarz stwierdził: „Uważam ten przypadek za cud Miłosierdzia Bożego”. A duchowny jest przekonany, że uratował go Prymas.

Materiały prasowe

Powyższy tekst jest fragmentem książki Mileny Kindziuk „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem