Reklama

Aspekty

Matka Boża wymyśliła sobie ten dom

Dom Maryi, Dom Nadziei, Szpital Duchowy, Szpital dla Dusz – tak młodzież już nazywa Salezjański Dom Ewangelizacyjny Królowej Pokoju (SDE), który powstaje w Lubrzy nieopodal Świebodzina. Z kompleksowej pomocy duchowej i schronienia będą mogli skorzystać tu młodzi ludzie, którzy na co dzień są krzywdzeni przez bliskich czy rówieśników bądź już w przeszłości zostali poranieni przez różne przykre doświadczenia życiowe

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 31/2017, str. 4-5

[ TEMATY ]

dom ewangelizacyjny

Karolina Krasowska

Ks. Michał Sabada

O potrzebie takiego miejsca, pierwszego w naszej diecezji, ale również jednego z pierwszych w Polsce, opowiada założyciel, salezjanin ks. Michał Sabada.

Poraniona młodzież

Charyzmatem założonego przez św. Jana Bosko zgromadzenia księży salezjanów jest praca z młodzieżą. – Jako salezjanie pracujemy z młodzieżą, przede wszystkim z młodzieżą zagrożoną, która w swoim życiu ma również określone potrzeby. Ks. Bosko zbierał chłopaków z ulic Turynu, którzy przychodzili z małych wiosek i chcąc siebie utrzymać, najczęściej popadali w przeróżne zagrożenia i kończyli na ulicy jako małoletni przestępcy. Celem wychowania według ks. Bosko jest natomiast kształtowanie młodych ludzi na dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli – zaczyna swoją opowieść ks. Michał Sabada. – Dzisiejsza młodzież jest poraniona – ma pieniądze, dom i rodziców, ale tak naprawdę dosyć często nie ma miłości, relacji czy uczucia, nie ma sensu życia. I to jest, jak sądzę, problem, który dzisiaj rzeczywiście trapi młodzież. Ks. Michał, zanim podjął posługę w Lubrzy, zdobywał doświadczenie w pracy z młodzieżą, posługując w salezjańskich szkołach i sierocińcach, w pogotowiu opiekuńczym i ośrodku wychowawczym. Ostatnie 3 lata spędził natomiast w szkole salezjańskiej w Aleksandrowie Kujawskim. – Spotykałem się z młodzieżą, która dosyć często miała przeróżne zranienia. Te zranienia były trudne dla nich do wyrażenia, a nawet do nazwania. Są to różne sytuacje, nieraz nawet błahe dla nas, ludzi dorosłych. Może to być na przykład brak akceptacji ze strony mamy, która nawet nie zdaje sobie sprawy, że nie akceptuje własnej córki, a jednak w tym dziecku, później młodej osobie, powoduje to jakiś brak dowartościowania, poczucia pewności siebie, a nawet brak poczucia sensu życia – opowiada salezjanin.

Dom otwarty

Ks. Michał zauważa, że współcześnie młodzi ludzie, którzy są wierzący, bardzo często nie potrafią odnaleźć się w społeczeństwie. – Gdy patrzymy na nasze społeczeństwo, to musimy sobie powiedzieć realnie, że do kościoła chodzi od 20 do 30% ludzi. Gdybyśmy spojrzeli na uczęszczanie wśród młodzieży, to będzie to jeszcze niższy procent. Czyli okaże się, że dzisiejszy młody człowiek wierzący dosyć często, gdy idzie do szkoły czy jakiegoś innego nowego środowiska, spotyka się z rówieśnikami, którzy są po prostu niewierzący, nie żyją podobnymi ideałami, przekonaniami, a nawet je negują. Później taki młody człowiek nie odnajduje się w tym środowisku, nie wie, co jest dla niego dobre, w którą stronę pójść, nie potrafi zatrzymać swojej wiary. Dlatego powstał taki dom, otwarty dla ludzi młodych, którzy szukają pomocy w swoich życiowych problemach, a z drugiej strony dom pomocy dla ludzi młodych, którzy będą mogli tutaj duchowo wzrastać, odnajdywać swoje powołanie czy życiową drogę – tłumaczy salezjanin. – Młodzież ma dużo problemów, które są dla niej dosyć często wstydliwe. Często spotykam dziewczyny, które są wykorzystywane nawet przez kolegów w klasie, przez ojców. Jest to bolesny temat, którym z nikim nie chcą się dzielić, ponieważ boją się reakcji środowiska czy samych rodziców. Coraz częściej takie osoby zgłaszają się właśnie do mnie, czy też do nas jako kapłanów, i wiele razy jako ksiądz znalazłem się w takiej sytuacji, że nie miałem gdzie wysłać takich osób. Oni nie chcą iść do szpitala czy jakiegoś specjalnego ośrodka, nie chcą iść na stronę sądową. Chcą natomiast, żeby ktoś pomógł im emocjonalnie i duchowo poukładać sytuację, która nieraz w przeszłości się wydarzyła, czy zranienie, z którym nie mogą sobie poradzić. Sam jako ksiądz, salezjanin, który pracuje z młodzieżą, miałem problem, żeby znaleźć miejsce dla takich ludzi, jednak Matka Boża tak pokierowała mną, że nabrałem odwagi, i wyraźnie dała mi do zrozumienia, że skoro nie ma takiego miejsca, to powinienem je stworzyć, no i tworzę (śmiech).

Reklama

Lubrza albo wcale

Ks. Michał rozważał myśl o powstaniu SDE na modlitwie. – Kiedyś przyszedł taki moment, że powiedziałem wyraźnie: „Matko Boża, Maryjo, jeżeli Ty chcesz tego domu, to proszę, daj mi pieniądze albo pokaż, że one będą”. Pewnego dnia podzieliłem się tą myślą z kolegą, który obiecał, że zorientuje się, czy da się coś w tej sprawie zrobić. Powiedziałem mu o tym w piątek, a on zadzwonił do mnie następnego dnia, w sobotę, z wiadomością, że już załatwił 1,5 mln zł (śmiech). To był dla mnie znak z góry, od Matki Bożej: „Masz działać, masz to zrobić” – opowiada z uśmiechem ks. Michał. – To nie miała być Lubrza. Wręcz przeciwnie, chciałem ładny, klimatyczny domek gdzieś w górach. Przełożeni powiedzieli, że albo Lubrza, albo wcale, ponieważ stoi tu dom, który jest niewykorzystany i nie wiedzieli chyba za bardzo, co z nim zrobić. Na dzień dzisiejszy bardzo się z tego cieszę, ponieważ okazuje się, że Lubrza, mimo że jest małą miejscowością, jest bardzo dobrze położona. Mamy tutaj bardzo dobre połączenia, zarówno jeżeli chodzi o pociągi na linii Warszawa – Berlin, jak i autostradę A2 i drogę ekspresową S3. Ponadto okazuje się, że Ziemia Lubuska, z tego, co mi mówią ludzie, jest zniszczona duchowo. Tutaj podobno jest największy odsetek rozwodów w Polsce. Jest także dużo młodzieży, która popełnia samobójstwa i ma problemy z różnymi nałogami. Także jakiś cel Pana Boga na pewno w tym był, że jednak Lubrza – dodaje salezjanin.

Modlitwa i praca

Ks. Michał rozpoczął dzieło we wrześniu ubiegłego roku i, jak mówi, w tej chwili SDE jest prawie na ukończeniu. Nie dowierza, że w tak krótkim czasie udało się stworzyć dzieło, które kosztuje miliony, jednak wciąż jest potrzebne wsparcie. – Wsparcie jak najbardziej jest nam potrzebne, ponieważ pomysłów jest dużo. Chcemy obok domu stworzyć małe gospodarstwo, żeby młodzi ludzie, którzy tu będą, mieli też jakieś zajęcie, bo jak wiemy, praca uszlachetnia. Chciałbym, żeby w tym domu te dwa aspekty – modlitwa i praca również były zrealizowane. Czyli żeby młody człowiek miał czas na modlitwę i żeby miał też jakąś pracę, która będzie go rozwijała i pomagała odnaleźć radość w codziennych obowiązkach. Sam dom, myślę, że uda się skończyć do końca września. Taki jest plan, sądzę, że realny. Miejmy nadzieję, że to się uda dzięki łasce Pana Boga – opowiada ks. Michał Sabada. Prace są wykonywane codziennie, na bieżąco. W SDE znajdują się kaplica, sala konferencyjna, jadalnia i kawiarenka, są kuchnie i łazienki o bardzo dobrym standardzie. Jeżeli chodzi o liczbę miejsc noclegowych, to w domu będzie mogło przebywać na stałe 50 osób. – Jeżeli zaś chodzi o funkcjonowanie domu, pomysłów jest mnóstwo, ale który wariant będzie odpowiadał, to zależy od tego, kto się będzie do nas zgłaszał. Czy będą to osoby, które będą chciały przyjechać na weekend czy 1-2 tygodnie i w ramach wspólnych zajęć odświeżyć swoją relację z Panem Bogiem, otwierając się na uzdrowienie ciała i duszy, czy bardziej będą to osoby, które będą potrzebowały zamieszkać tu na dłużej i w ogóle wyłączyć się z życia i swoich środowisk. Także samo funkcjonowanie i rytm domu, myślę, że dopiero nabierze barwy i koloru. Ludzie mnie pytają, jak to będzie i kto tu będzie, a ja odpowiadam, że nie wiem, że Matka Boża wie, że skoro Matka Boża wymyśliła sobie ten dom, dała na niego pieniądze i daje dalej, błogosławi i myślę, że dalej będzie błogosławić, to sądzę, że to jest akurat najmniej ważne – mówi ks. Michał. Dzieło ma pełną aprobatę władz zakonnych, metropolity szczecińsko-kamieńskiego abp. Andrzeja Dzięgi oraz ordynariusza diecezji zielonogórsko-gorzowskiej bp. Tadeusza Lityńskiego, którzy z serca ks. Michałowi błogosławią. Dzieło wspiera także wiele osób świeckich, a także sama młodzież, która – jak mówi ks. Michał – już pisze i dzwoni, że chce przyjechać. Są osoby, które już czekają na to, by móc w domu zamieszkać. SDE, oprócz pomocy dla młodzieży, będzie również miejscem duchowej formacji salezjańskich wspólnot ewangelizacyjnych, których ks. Michał jest moderatorem. Będzie również miejscem dla mieszkańców Lubrzy i okolicznych miejscowości, słowem – dom będzie otwarty dla tych wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób będą chcieli odnaleźć Pana Boga.

Więcej szczegółów nt. Salezjańskiego Domu Ewangelizacyjnego Królowej Pokoju w Lubrzy można znaleźć na stronie internetowej www.domewangelizacyjny.pl oraz na Facebooku

2017-07-26 10:53

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Batszewa Dagan: "Zabrali mi tę koronę i zrobili ze mnie inne, smutne, żałosne stworzenie"

2020-01-27 20:08

[ TEMATY ]

świadectwo

Auschwitz

Grzegorz Jakubowski

Po przemówieniu prezydenta Andrzeja Dudy, który zabrał głos podczas uroczystości upamiętniających 75. rocznicę wyzwolenia byłego niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady Auschwitz-Birkenau, głos zabrani świadkowie tamtych tragedii, byli więzniowie obozu. Wśród czwórki Ocalałych byli: Elza Baker, Batszewa Dagan, Marian Turski i Stanisław Zalewski.

Batszewa Dagan

Nie miałam pasiaka, bo nie starczyło i dali mi mundur rosyjskiego żołnierza. (…) Co zrobili ze mną jeszcze oprócz numeru, który mi wytatuowali, który mam nadal? (…) Wydaje mi się, że najdotkliwszą dla mnie rzeczą na początku była utrata włosów - dawały mi poczucie bycia kobietą — powiedziała pani Batszewa. Szczegółowo opowiada swoją wstrząsającą historię.

Zobacz zdjęcia: 75. rocznica wyzwolenia KL Auschwitz-Birkenau

Po moich chorobach dostałam się do komanda „Kanada”. Na górach różnych ubrań całego świata spotkałam fotografię moich nauczycieli z Łodzi, bo w 1944 roku była likwidacja getta łódzkiego —mówiła.

Co mi pomogło przeżyć? To, że sama zdecydowała się zrobić coś dla siebie i to co chcę, a nie to, co mi rozkazują. Nie byłam jednak wyzwolona 27 stycznia, ponieważ słyszeliśmy kanonadę rosyjskiej armii i wtedy nie miało miejsce wyzwolenie, tylko po prostu wygnali nas na marsz - podkreśliła.

„Kanada” miała jeden plus - tam mieliśmy co jeść. Co mogliśmy tam jeść? To, co ludzie przynieśli, bo powiedziano im, że jadą pracować i żeby zabrali ze sobą prowiant. Ten prowiant trafiał do „Kanady” — powiedziała.

Czy nauczanie tego tematu jest konieczne i możliwe? Na oba pytania mam odpowiedź - owszem, jest bardzo konieczne i możliwe — mówiła.

Elza Baker

To dla mnie zaszczyt, że mogę brać udział w tym historycznym wydarzeniu upamiętniającym 75. rocznicę wyzwolenia byłego obozu koncentracyjnego i zagłady przez Armię Czerwoną —powiedziała Elza Baker.

Była więźniarka była niezwykle poruszona, wrażenie wywarły na niej wypowiedziane chwilę wcześniej słowa żydowskiej byłej więźniarki Batszewy Dagan.

Poruszyły mnie pomimo tego, że ja sama byłam w Auschwitz, jako 8-letnia dziewczynka. Jest dla mnie zaszczytem być tu, wśród tylu osób, które tak bardzo wycierpiały; być może bardziej ode mnie — mówiła.

Baker dziękowała Polakom za utrzymywanie byłego obozu Auschwitz i za to, że uczynili z niego miejsce pamięci znane na całym świecie.

Sinti i Romów było tu wielu. Bardzo cierpieli, podobnie jak Żydzi — dodała.

Elza Baker nie była w stanie odczytać całego przemówienia. Była więźniarka ma problemy z wzrokiem. Jej słowa zostały odczytane.

W 1944 r., gdy byłam zaledwie ośmioletnią dziewczynką, zostałam zabrana ze swojego domu w Hamburgu i deportowana do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau. Jako że moja biologiczna matka była Sinti, naziści uznali mnie za Cygankę i uwięzili wraz z tysiącami innych Sinti i Romów w tzw. obozie cygańskim. Spośród 23 tys. więźniów +obozu cygańskiego+ zamordowanych zostało prawie 90 proc. — brzmiały słowa wystąpienia.

Jej zdaniem, „okrutnie niewyobrażalnym jest fakt, że obóz zagłady Auschwitz był tylko jednym z miejsc, gdzie dokonywano zbrodni przeciwko Sinti i Romom”.

W całej okupowanej przez nazistów Europie (…) byli mordowani w obozach bądź rozstrzeliwani przez oddziały egzekucyjne. Dziś wiemy, że ok. 500 tys. Sinti i Romów stało się ofiarami kampanii systemowej eksterminacji — wskazała.

Baker podkreśliła, że w Auschwitz doświadczyła masowego ludobójstwa.

Przed takimi elementami zbrodniczej infrastruktury, jak komory gazowe, czy krematoria usytuowane w niewielkiej odległości od utrzymywanego pod napięciem obozowego ogrodzenia, stały długie kolejki więźniów. Słyszeliśmy rozdzierające krzyki. (…) Widzieliśmy przepastny teren, a na nim otwarty ogień. Ja, 8-letnia dziewczynka, słyszałam jak dorośli rozmawiali, że musiał się skończyć gaz, skoro palili ludzi żywcem — brzmiało wspomnienie.

Elza Baker przebywała Auschwitz pół roku. Jak zaznaczyła, nawet współcześnie jest jej niezwykle trudno wracać tego miejsca. Podkreśliła, że na własnej skórze doświadczyła skutków prześladowań Cyganów; rasizmu.

Ja przeżyłam Auschwitz wyłącznie dzięki szczęściu oraz wielkodusznych czynach niektórych z moich towarzyszy niedoli —dodała.

Baker później została przetransportowana przez Niemców w bydlęcych wagonach do obozu koncentracyjnego Ravensbreuck.

Ocalona podkreśliła, że „przez dziesiątki lat po 1945 r. ludobójstwo na Sinti i Romach było w dużym stopniu ignorowane”. Z prywatnej inicjatywy Vinzenza Rose, jednego z pierwszych aktywistów ruchu praw obywatelskich Sinti i Romów, został w byłym obozie Birkenau wzniesiony pomnik upamiętniający ofiary tego narodu.

Była więźniarka z narodu Sinti powiedziała, że „ci, którzy zostali zamordowani, oraz ci, którzy przeżyli, nigdy nie mogą popaść w zapomnienie”.

Mam nadzieję, że to miejsce pamięci oraz muzeum będą działać przez wiele kolejnych lat jako ostrzeżenie, by chore ideologie oparte na takich zgubnych naukach, jak na przykład eugenika, nigdy więcej nie doszły do władzy — dodała.

Chciałabym powiedzieć jeszcze o jednej rzeczy, która jest mi bardzo bliska. W obecnych czasach, gdy różne grupy mniejszościowe znów nie mogą zaznać spokoju, mogę jedynie mieć nadzieję, że wszyscy opowiedzą się za demokracją i prawami człowieka — wskazała była więźniarka.

Elza Baker urodziła się w 1935 r. w Hamburgu. Po urodzeniu została adoptowana przez Augustę i Emila Matulatów. Jej biologiczna matka została sklasyfikowana przez nazistów jako „Cyganka”. W marcu 1943 r. została zabrana przez gestapo. Miała zostać przewieziona do Auschwitz, ale jej przybrany ojciec zdołał ją uwolnić. W kwietniu 1944 r. ponownie została zabrana i wysłana do Auschwitz. Spotkała tam czwórkę swoich biologicznych braci i sióstr. Przeżyła w obozie dzięki Romce Wandzie Fischer. 2 sierpnia 1944 r. z jedną z sióstr trafiła do KL Ravensbrueck.

Przybrany ojciec Elzy nieustannie próbował ją uwolnić. W końcu pozwolono mu zabrać dziewczynkę z obozu we wrześniu 1944 r. W 1963 r. wyemigrowała do Wielkiej Brytanii.

2 sierpnia ub.r. Elza Baker uczestniczyła w uroczystościach 75. rocznicy likwidacji przez Niemców tzw. obozu cygańskiego w Birkenau. Przyznała wówczas, że zajęło jej dziesiątki lat, by móc znowu mówić o swoim losie.

Dopiero w latach 90. XX w. znalazłam siłę, by skontaktować się z Centrum Dokumentacji niemieckich Sinti i Romów w Heidelbergu i opowiedzieć swoją historię. Po raz pierwszy mogłam mówić o strasznych doświadczeniach bez załamania. Nawet dziś jest mi trudno powrócić do Auschwitz — mówiła wówczas.


NAGRANIE CAŁEJ UROCZYSTOŚCI


CZYTAJ DALEJ

Markowa: ponad 35 tys. osób odwiedziło Muzeum Polaków Ratujących Żydów

2020-01-29 12:04

[ TEMATY ]

muzeum

Maria Szulikowska

Muzeum w Markowej

Ponad 35 tysięcy gości z kraju i z zagranicy, wśród nich wielu przedstawicieli świata polityki, mediów i szeroko pojętej kultury i nauki odwiedziło w 2019 r. Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej na Podkarpaciu. Placówka przekazała mediom podsumowanie minionego roku.

W ubiegłym roku Muzeum w Markowej eksponowało kilka wystaw czasowych, w tym własną – poświęconą polskim Sprawiedliwym walczącym w Powstaniu Warszawskim. Przy współpracy z Europejską Siecią Pamięć i Solidarność w sali wystaw czasowych zagościła wystawa „Between Life and Death” dedykowana europejskim Sprawiedliwym wśród Narodów Świata. Z kolei, dzięki Instytutowi Pileckiego oraz Ambasadzie RP w Bernie, pokazana została wystawa o polskich dyplomatach w Szwajcarii, ratujących Żydów za pomocą fałszywych paszportów krajów latynoamerykańskich.

Muzeum zorganizowało ponad 100 warsztatów i lekcji muzealnych realizowanych jako standardowa oferta edukacyjna oraz w ramach programu Kultura Dostępna. Odbyło się także seminarium dla nauczycieli zorganizowane wspólnie z Oddziałowym Biurem Edukacji Narodowej IPN w Krakowie i Kuratorium Oświaty w Rzeszowie, warsztaty dla podkarpackiej policji prowadzone wspólnie z Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, a także spotkania z edukatorami izraelskimi – najpierw w Muzeum w Markowej, a następnie w centrum edukacyjnym w Kiryat Motzkin, k. Hajfy.

Zorganizowano też międzynarodową konferencję „How to speak about the Righteous?”, skupiającą przedstawicieli czołowych polskich i zagranicznych instytucji zajmujących się tematyką ratowania Żydów w czasie II wojny światowej.

Muzeum w Markowej wspierało merytorycznie spektakl „Sprawiedliwi. Historia Rodziny Ulmów”, zrealizowany przez Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, a także premierę reportażu Polskiego Radia Rzeszów „‘Bejt’ znaczy dom”, poświęconego historii rodziny Szylarów z Markowej oraz przechowywanej przez nich żydowskiej rodziny Weltzów.

Wśród działań kulturalnych skierowanych do najmłodszych warto wspomnieć o konkursie plastycznym „Rodzina Ulmów z Markowej. Historia, która inspiruje” oraz o akcji „Choinka dla Ulmów”, inicjatywach wspieranych przez lokalne władze samorządowe i jednostki oświatowe.

W październiku 2019 r. Muzeum Polaków Ratujących Żydów w Markowej zostało nagrodzone brązową statuetką w kategorii „Instytucja” w ogólnopolskim konkursie BohaterONy 2019. Nagroda została przyznana za pokazywanie bohaterskich postaw Polaków wobec społeczności żydowskiej podczas II wojny światowej i okupacji niemieckiej oraz otwarcie Sadu Pamięci prezentującego półtora tysiąca nazw miejscowości, w których działali Sprawiedliwi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję