Reklama

Niedziela Przemyska

Pogarda – groźna bakteria

2017-08-16 13:36

Niedziela przemyska 34/2017, str. 8

[ TEMATY ]

ludzie

opinie

Bożena Sztajner/Niedziela

Tekst rodził się w mojej głowie bardzo długo. Wreszcie pojawiły się katalizatory, które niemal mnie przymusiły do tej refleksji. Najpierw wizyta pana Tuska w prokuraturze i natarczywe pytanie redaktora TVP o zakaz otwarcia trumien. Obserwowałem twarz „prezydenta” Europy. Robił wrażenie, że nie wie, o co go pytają. Jedynie ten strach w oczach wskazywał, że jeszcze żyje. Reszta została pogrzebana pod gruzami wielkiej budowli kłamstwa, która ulega systematycznemu niszczeniu.

Z ambiwalentnymi uczuciami przyjąłem prezydenckie weto w sprawie SN i KRS. Ufam, że wie, co robi. Wierzę, że modlitwa w jasnogórskiej kaplicy nie była pijarowskim chwytem. Konieczność reformy tkwiła we mnie od zjazdu naszej maturalnej klasy. Człowiek z uprzywilejowanej kasty prawników zapytał naszą koleżankę, która przed laty typowana była na studia i pracowała w poważnych instytucjach państwowych, ile ma emerytury. Odpowiedziała, że 2000. Spojrzał na nią z politowaniem i bez żenady westchnął: „Jak k…. można żyć za takie pieniądze?”.

I wreszcie ostatnie doświadczenie. Dwudziestotrzyletnia dziewczyna już po czwartym udarze. Ciągłe wędrówki po szpitalach, lekarzach. Nikt nie wie, co jest przyczyną. Wreszcie ktoś znalazł panią profesor neurologii w Krakowie. Kiedy mama z córką weszły do gabinetu, przywitało ich sfrustrowane westchnienie pani profesor: „Ja w tej przychodni zmarnuję całe swoje życie. Mam tylko 20 minut i to kosztuje 350 zł”. Poniosła mnie ta arogancja, kompletny brak empatii wobec młodej dziewczyny, która żyje w ciągłym lęku, czy nowy dzień nie będzie czasem nowego udaru.

Reklama

W zeszłym roku na rekolekcjach oazowych spotkałem troje dzieci z rodziny zastępczej. Urodziły się z pijanych matek, też pijane. Widać na twarzy ten ślad. Nie mogłem opanować wzruszenia – w mojej głowie kłębiły się pytania o ich przyszłość, czy dadzą radę w szkole, czy potrafią zorganizować swoje życie w dorosłości.

Koszmar. Skąd się to bierze, stawiałem pytania. Aż wreszcie pomógł mi Charles Duhigg i jego książka „Siła nawyku”. Eugene Pauly pracował jako informatyk w NASA. Któregoś wieczoru przy kolacji żona poinformowała go z uśmiechem, że jutro przyjeżdża ich syn Michael. Eugene zwrócił pytający wzrok na żonę i zapytał: „Kim jest Michael?”. „Jest twoim dzieckiem”. „Czyli kto?” – zapytał Eugene. W nocy dostał silnej gorączki i żona zawiozła go do szpitala. Z trudem uratowano mu życie. Dalsze badania wykazały, że do mózgu Eugena przedostała się bakteria, która wywołuje opryszczkę. Bakteria całkowicie zniszczyła mózg. Jedynie, co pozostało, to ta część, którą neurolodzy zwą jądrami podstawnymi, które odpowiedzialne są za nawyki. Eugene nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, gdzie jest w jego domu łazienka, ale kiedy rano włączało się radio, słuchał go przez chwilę, potem wstawał, szedł do łazienki, robił toaletę, a potem wchodził do kuchni i przyrządzał sobie jajecznicę na bekonie. Zaczęto śledzić jego zachowanie na ulicy. Na trasie spaceru poukładano szyszki, kawałki gałęzi itp. Pacjent spokojnie przechodził swoją trasę i bezbłędnie wracał do domu. Kiedy jednak usunięto jeden z elementów, tracił orientację, zaczynał się pocić, był bliski histerii.

Kiedy w Polsce zmieniła się władza, przegrani popadli w panikę. W czasie jednego z obiadów w seminarium trwała o tym ożywiona dyskusja. Jeden z profesorów uspokajał dyskutantów: „Nie ma co robić larum, oni są po prostu w stanie nerwicy”. Czas jednak nie przynosił uspokojenia – nerwica przerodziła się w histerię, a potem w panikę. Przestał działać mózg, pozostały tylko nawyki. A to warszawskie kamienice, przy prywatyzacji, których tak dobrze się czuła prezydent Warszawy, a to bezkarność wobec tragedii smoleńskiej, która wydawało się, że odejdzie w niepamięć, a to pogarda dla wiejskich dzieci i ich rodziców, przez sfrustrowaną Agatę Młynarską itd. itp.

To owa pogarda dla ludzi była tym groźnym wirusem, który zniszczył mózg totalnej opozycji, pozostawiając im tylko jądra podstawne, a te nie miały się czym sycić, bo ciągle nowa władza zabierała im elementy pogardy, które sobie przez osiem lat poukładali na trasach swojego życia.

Choroba ma trzy źródła infekcji:

1. Lęk, paniczny lęk. Klinicznym przypadkiem jest były prezydent, który właśnie 5 sierpnia określił się mianem strzały z Aurory. Przyznacie, Drodzy Czytelnicy, że to nie jest owoc zdrowego mózgu. Frasyniuk – przedsiębiorstwa z zagarniętych pieniędzy wysyłanych przez Zachód dla „Solidarności” (mówił o tym sam Kiszczak), lęk smoleński. W tym całym bałaganie i profanacji mogło się zdarzyć, że w którejś z trumien znajdą się zwłoki ze śladami użycia broni, by ich dobić, a to co próbowano zatuszować, dziś coraz głośniej przebija się do świadomości. Oni po prostu nie wiedzą. Wprawdzie skremowali niektóre ciała, ale nie mają pewności, czy coś nie zostało.

2. Kasa, kasa…. Prokurator, który wybudował całe konsorcjum rodzinne na jednym z przemyskich osiedli, też się boi. Przez osiem lat było tak dobrze, spokojnie.

3. Wreszcie zainfekowani przez GW i TVN. Oni już nie myślą. Jedyny ich argument pochodzi nie z mózgu, tylko z jąder podstawnych – tak powiedziano w TVN, tak napisano w GW. I ci są najbardziej godni politowania. Niszczą sobie struny głosowe, a nic z tego nie mają.

Rozumiem, że refleksja może wywołać protest. Zabezpieczam się w kwestii śmierci mózgu totalnej opozycji nieco przydługim cytatem z przesłuchań w Komisji Amber Gold: Zeznaje Anna Kolmas, od której decyzji zależało, czy wchodzące na rynek linie lotnicze kupione przez szefa Amber Gold będą miały koncesję na prowadzenie swojej działalności. Pytania stawia poseł Nowoczesnej Witold Zembaczyński:

WZ: Czy może pani dokończyć zdanie, rozpoczęte w trakcie tego przesłuchania, które się zaczynało tak: „Ja mam przepisy…”. Proszę dokończyć, bo nie wiem, gdzie właśnie…

AK: Nie rozumiem pytania.

WZ: Powiedziała pani: „Ja mam przepisy…”, a potem urwała. Chcę się dowiedzieć, gdzie je pani ma.

AK: Nie rozumiem pytania.

WZ: Nie rozumie pani? Można je mieć w szufladzie, w Lexie albo w jeszcze innym miejscu…

W tym miejscu domyślnym przez te osiem lat i obecnie ma nasz naród totalna opozycja. Bakteria wywołująca opryszczkę nie jest aż tak groźna. Zróbmy wszystko, by nam nie zniszczyła mózgu. Tamtych mózgów nie uratuje już nic – no może cuda, a łaska Pana jest szczególnie gotowa do pomocy. Uzdrowienia mózgów, o to się módlmy, bo to przecież nasi bracia i siostry.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

CBOS: wzrost pozytywnych ocen działalności Kościoła

2019-09-04 12:32

[ TEMATY ]

Kościół

wiara

Polska

Polska

opinie

BPJG

Od lipca zwiększył się odsetek badanych pozytywnie oceniających działalność Kościoła rzymskokatolickiego (wzrost o 4 punkty procentowe, do 52%) - podaje Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Skala niezadowolenia z funkcjonowania Kościoła pozostała jednak niezmieniona – 37%. Spadek pozytywnej oceny działalności Kościoła utrzymuje się od maja, w marcu 2019 r. Kościół pozytywnie oceniało 57% badanych.

W zdecydowanej większości pozytywnie o działalności Kościoła wypowiadają się badani najbardziej zaangażowani w praktyki religijne, szczególnie uczestniczący nich kilka razy w tygodniu. Negatywnie działalność Kościoła ocenia 20% osób spośród biorących raz w tygodniu udział w praktykach religijnych.

Opinie o Kościele są silnie powiązane również z politycznymi preferencjami respondentów - pozytywnie działalność Kościoła oceniają zamierzający poprzeć w wyborach KW PiS (82%) oraz identyfikujący się z prawicą. Negatywne oceny wyraźnie przeważają wśród zwolenników Koalicji Obywatelskiej (70 %) i Lewicy (77 %) i niezaangażowanych w praktyki religijne lub praktykujących sporadycznie.

W większości krytyczne wobec działalności Kościoła są ponadto osoby o poglądach centrowych, ankietowani mieszkający w dużych i największych miastach, najlepiej wykształceni, uzyskujący najwyższe dochody per capita, a także niezadowoleni ze swojej sytuacji materialnej oraz mający od 25 do 44 lat.

Najwięcej pozytywnie oceniających działalność Kościoła jest wśród rolników (73%) rencistów (68%), emerytów (63%), gospodyń domowych (63%) i bezrobotnych (58%), natomiast wśród uczniów i studentów – 48 %.

CBOS zbadał również ocenę działalności parlamentu i prezydenta. Pracę posłów pozytywnie ocenia 37% badanych (podczas gdy w lipcu było ich 32 %), senatorów – 34 %, a prezydenta – 61 % (w lipcu – 58 %). Parlament i prezydent największym poparciem cieszą się wśród osób najbardziej zaangażowanych w praktyki religijne.

Badanie „Aktualne problemy i wydarzenia” przeprowadzono w dniach 22–29 sierpnia 2019 roku na liczącej 1029 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Nowy dziekan Kolegium Kardynalskiego

2020-01-25 12:49

[ TEMATY ]

Watykan

kard. Giovanni Battista Re

YouTube.com

kard. Giovanni Battista Re

18 stycznia 2020 r. Ojciec Święty zatwierdził wybór - dokonany przez kardynałów-biskupów - dziekana Kolegium Kardynalskiego w osobie jego eminencji kardynała Giovanniego Battisty Re – poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Jednocześnie poinformowano, że wicedziekanem Kolegium Kardynalskiego wybrano, a papież zatwierdził, Argentyńczyka, prefekta Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, 76-cio letniego kard. Leonarda Sandriego.

Giovanni Battista Re urodził się 30 stycznia 1934, w Borno w diecezji Brescia na północy Włoch. Po nauce w niższym seminarium duchownym, do którego wstąpił w 1945 r. oraz studiach w wyższym seminarium duchownym święcenia kapłańskie przyjął 3 marca 1957 r. W październiku 1958 roku został wysłany na studia do Rzymu, gdzie w 1962 r. uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Równocześnie studiował w Papieskiej Akademii Kościelnej.

W 1963 r. podjął pracę w służbach dyplomatycznych Stolicy Apostolskiej, m.in. w Panamie i Iranie. Od 1971 r. pracował w watykańskim Sekretariacie Stanu, gdzie 12 grudnia 1979 r. asesorem. 9 października 1987 Jan Paweł II mianował go sekretarzem Kongregacji ds. Biskupów i arcybiskupem tytularnym Vescovio. Jednocześnie był też sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. Ojciec Święty osobiście udzielił mu sakry 7 listopada tegoż roku. W latach 1989-2000 abp Re był substytutem (zastępcą) sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej do spraw ogólnych.

16 września 2000 papież mianował go prefektem Kongregacji Biskupów i przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. 21 lutego następnego roku Jan Paweł II włączył go w skład Kolegium Kardynalskiego. Od 1 października 2002 r. należy do grona kardynałów-biskupów.

Był przewodniczącym delegowanym 10 Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów w październiku 2001. W maju 2007 przewodniczył V Konferencji Ogólnej Episkopatów Ameryki Łacińskiej (CELAM) w Aparecidzie. 30 czerwca 2010 r. przeszedł na emeryturę. Jako najstarszy rangą kardynał-elekt w 2013 roku przewodniczył konklawe, które 13 marca ub. roku wybrało papieża Franciszka.

Wielokrotnie reprezentował Ojca Świętego na ważnych uroczystościach kościelnych w różnych krajach, m.in. w październiku 2003 był głównym gościem z Watykanu na obchodach Dnia Papieskiego w Polsce.

Należał do najbliższych współpracowników Jana Pawła II, który często go przyjmuje na audiencjach dla wyższych urzędników kurialnych. W lipcu 1998 wykorzystał letni wypoczynek Ojca Świętego w Lorenzago di Cadore i zaprosił go do swego rodzinnego miasta Borno - było to wielkie święto dla całej okolicy. Po raz pierwszy i jedyny zdarzyło się, że Papież w ramach swego lipcowego wypoczynku letniego zrobił wycieczkę "po kumotersku" w rodzinne strony dostojnika kurialnego. Komentatorzy odebrali to jako szczególny wyraz uznania i zaufania Ojca Świętego dla jednego ze swych najbliższych współpracowników.

W kwietniu 2010 roku kard. Giovanni Battista Re otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. To wysokie odznaczenie przyznał mu prezydent Lech Kaczyński 1 kwietnia 2010 r. za wybitne zasługi dla rozwoju współpracy między Rzeczpospolitą Polską i Stolicą Apostolską oraz za działalność na rzecz Kościoła katolickiego w naszym kraju.

Kard. Leonardo Sandri urodził się 18 listopada 1943 w Buenos Aires w rodzinie włoskich imigrantów. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 grudnia 1967 r. Od 1974 r. pracował w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej, początkowo na Madagaskarze, w latach 1977-89 w Sekretariacie Stanu w Watykanie, a następnie do 1991 w nuncjaturze w Waszyngtonie. W latach 1991-97 był asesorem w sekcji ds. ogólnych Sekretariatu Stanu.

22 lipca 1997 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Aemona i nuncjuszem apostolskim w Wenezueli. Sakrę biskupią przyjął 11 października tegoż roku z rąk kard. Angelo Sodano. W marcu 2000 został nuncjuszem w Meksyku, ale już we wrześniu tego roku papież mianował go substytutem w Sekcji Spraw Ogólnych Sekretariatu Stanu. W tym charakterze hierarcha wielokrotnie odczytywał za Jana Pawła II teksty jego przemówień, gdy papież miał coraz większe trudności z mówieniem. To on 2 kwietnia 2005 r. ogłosił na Placu św. Piotra w Watykanie wiadomość o śmierci Jana Pawła II. 9 czerwca 2007 Benedykt XVI mianował go prefektem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, a na konsystorzu 24 listopada tegoż roku włączył go do Kolegium Kardynalskiego. W 2013 Franciszek potwierdził jego osobę w funkcji prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. 26 czerwca 2018 ten sam papież włączył go grona kardynałów-biskupów.

Dziekan Kolegium Kardynalskiego przewodniczy temu gremium, nie ma jednak żadnych uprawnień wobec innych purpuratów będąc pierwszym pośród równych. Jest zawsze w randze kardynała -biskupa. Do jego zwyczajowych zadań należy m.in. przewodniczenie uroczystościom pogrzebowym po śmierci papieża, odprawianie Mszy św. na rozpoczęcie konklawe i przewodniczenie obradom konklawe. Zgodnie z paragrafem 4 kanonu 352 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 dziekan Kolegium Kardynalskiego zobowiązany jest do stałego zamieszkania w Rzymie.

CZYTAJ DALEJ

Byśmy wszyscy stanowili jedno. Zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Gorzowie

2020-01-26 14:07

[ TEMATY ]

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

Aleksandra Bedka

Nabożeństwo ekumeniczne w kaplicy katedralnej

W miniony piątek 24 stycznia br. zakończyliśmy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.

Nabożeństwo podsumowujące odbyło się w gorzowskiej kaplicy katedralnej pod przewodnictwem ks. Zbigniewa Kobusa, proboszcza tutejszej parafii, ks. Jarosława Szmajdy, proboszcza parafii prawosławnej w Gorzowie Wlkp. oraz ks. Tadeusza Kuźmickiego, ojca duchownego seminarium w Paradyżu i referenta ds. ekumenizmu w diecezji. Obecni byli także członkowie Kościoła ewangelicko-augsburskiego, którzy reprezentowali nieobecnego ks. bp Mirosława Wolę – pan Paweł Leszczyński ze współbratem. Podczas nabożeństwa zgromadzeni wierni mogli wysłuchać homilii wygłoszonej przez proboszcza Kościoła prawosławnego, który zachęcał do budowania jedności na wzór chrystusowy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję