Reklama

Dlaczego tyle agresji i przemocy wśród dzieci i młodzieży?

2015-01-03 13:56

Ks. Mariusz Sztaba

www.courtneyCarmody.com/Foter.com/CC-BY SA

Przerażająca zbrodnia wstrząsnęła Białą Podlaską. 18-letni chłopak wraz ze swoją 19-letnią dziewczyną zaplanował morderstwo swoich rodziców. Zabili ich wspólnie, na osiedlu domków jednorodzinnych w Rakowiskach pod Białą Podlaską, w grudniową noc 2014 r. z piątku na sobotę, bez litości zadając im ciosy nożem. Ta zbrodnia była wyjątkowo krwawa. Młodociani mordercy wielokrotnie „dźgali” swe ofiary nożami.

Cała Polska za­sta­na­wiała się, jak mogło dojść do tak strasz­nej tragedii? Rodzice pracowali, syn - jedynak przygotowywał się do matury. Rodzice chłopaka nie zgadzali się na jego związek z dziewczyną, która była już na bakier z prawem (molestowanie seksualne małoletniej poniżej lat 15 i udzielanie nieletnim marihuany) i chodziła własnymi ścieżkami.

To nie jest jednak pierwszy taki przypadek, kiedy nieletni z zimną krwią dokonują makabrycznych zbrodni. Psychiatrzy i psychologowie społeczni pytają się o poczytalność młodych zabójców i bezradnie rozkładają ręce. Ale wydaje się, że te krwawe wydarzenia to tylko kwintesencja coraz powszechniejszej agresji i przemocy wśród dzieci i młodzieży, co potwierdza Raport Najwyższej Izby Kontroli przedstawiony podczas obrad sejmowej Komisji Edukacji Narodowej na początku grudnia 2014 roku.

Reklama

Jako pedagog szukając źródeł i przyczyn tego stanu rzeczy, wskazałbym w pierwszym rzędzie na wielki, współczesny kryzys wychowania, na który zwracał uwagę Benedykt XVI w „Liście do diecezji rzymskiej o pilnej potrzebie wychowania” (Watykan 21.01.2008).

MARGINALIZACJA I BANALIZACJA WYCHOWANIA DZIŚ

We współczesnej edukacji dochodzi do zdecydowanego przesunięcia akcentu z wychowania na kształcenie. W dobie tzw. społeczeństwa wiedzy i uczenia się przez całe życie (ang. lifelong learning) liczy się tylko człowiek wykształcony, zaś wychowanie wielu pojmuje jako sprawę drugorzędną i prywatną. Oprócz tego, rodzice często nie mają czasu na wychowanie, a nauczyciele „zarzucani” coraz to nowymi pomysłami MEN-u i działający w atmosferze absolutyzacji wolności nie mogą zbytnio interweniować, aby korygować złe postawy wychowanków. I tu tkwi podstawowy błąd współczesnej edukacji: bo przecież człowiek wykształcony, a nie wychowany może być niebezpieczny zarówno dla siebie, jak i dla innych, co potwierdza historia i najnowsze wydarzenia.

Na to niebezpieczeństwo zwracał już uwagę św. Jan Paweł II, który w przemówieniu wygłoszonym w siedzibie ONZ, w Paryżu, dnia 2 czerwca 1980 r. dopominał się o właściwe miejsce wychowania w edukacji, która ma dążyć do uformowania człowieka duchowo dojrzałego, tzn. zdolnego wychowywać samego siebie i drugich. Ojciec św. pytał wtedy z troską i sobie właściwą wnikliwością: „(…) czy np. w całym procesie wychowania (…) nie nastąpiło jednostronne przesunięcie w kierunku samego wykształcenia? Czy przy takim układzie proporcji oraz przy systematycznym wzroście wykształcenia, które odnosi się do rzeczy posiadanych przez człowieka, nie zostaje coraz bardziej przysłonięty sam człowiek? Byłaby to całkowita alienacja wychowania: zamiast pracować na rzecz tego, kim człowiek powinien »być«, pracowałaby ona tylko na rzecz tego, czym może się wykazać w dziedzinie »ma«, »posiada«”.

BRAK „SPOŁECZEŃSTWA WYCHOWUJĄCEGO”

Każde wychowanie dokonuje się w społeczeństwie i jest wynikiem zespołu społecznych środków wychowawczych, dorobku kulturalnego całego społeczeństwa, społecznych zachowań się ludzi oraz działania różnych instytucji wychowawczych powołanych w tym celu, albo spełniających drugorzędnie zadania wychowawcze. Samo wychowanie jest więc czynnością społeczną. W tym kontekście myślimy i mówimy o tzw. „społeczeństwie wychowującym”, o społecznej roli wychowania, o środowiskach wychowawczych. Koncepcja takiego społeczeństwa została opracowana przez Floriana Znanieckiego i zaprezentowana w pierwszym tomie „Socjologii wychowania” w 1928 roku.

Zdaniem Znanieckiego wychowanie dokonujące w społeczeństwie, dzięki społeczeństwu i dla społeczeństwa, powinno dążyć do uformowania „twórców uspołecznionych”, tzn. ludzi „twórczego współdziałania w dzisiejszym życiu społecznym”. Społeczność dorosłych to „wielki podmiot wychowania”, który powinien odczuwać szczególne zobowiązanie do odpowiedzialności za rozwój młodego pokolenia w ramach własnych kompetencji i przypisanych zadań. W związku z tym faktem należy mówić o odpowiedzialności społeczeństwa za mądre, realne i integralne wychowanie młodego pokolenia. Dorośli jako „społeczeństwo wychowujące” powinni uświadomić sobie tę prawdę i wziąć odpowiedzialność za wychowanie młodych pokoleń, podejmując jednocześnie każdego dnia trud samowychowania - pracy nad sobą.

Zauważany obecnie kryzys wychowania oraz kryzys społeczeństwa wychowującego, domaga się wielkiej pracy nad społeczeństwem. Chodzi nie tylko o „wskrzeszenie” idei społeczeństwa wychowującego, ale także o społeczeństwo dorosłych, które ma poczucie potrzeby bycia wychowywanym, tzn. takiego, które świadomie staje się społeczeństwem permanentnej formacji intelektualnej, moralnej, doktrynalnej i duchowej.

RELACJA WYCHOWAWCZA - PROBLEM Z SYTUACJĄ WYCHOWAWCZĄ

Wychowanie jest procesem dynamicznym oraz ciągłym i może być opisywane jako „relacja wychowawcza”, którą tworzą: wychowanek, wychowawca i sytuacja wychowawcza. Relacja wychowawcza powinna być budowana na fundamencie przykazania miłości, które nadaje sens różnym oddziaływaniom pedagogicznym, nawet takim, gdzie występuje rozkaz, nakaz. Dzięki miłości środki nakazowe nie niszczą czystości relacji wychowawczej, ale sprzyjają dochodzeniu wychowanka do etapu autonomii, a więc samodzielności i dojrzałości moralnej. Relacja wychowawcza domaga się autentycznego dialogu i obustronnego szacunku, odpowiedzialnego posłuszeństwa i ufnej cierpliwości, po to, aby usunąć tak niebezpieczeństwo autokracji, jak i anarchii i patologicznego indywidualizmu. Dynamiczna relacja wychowawcza jest relacją wyzwalającą, to znaczy daleką od despotyzmu i zależności, a związaną z wewnętrznym udoskonalaniem się podmiotów wychowania i wzajemnym pokonywaniem przeszkód w procesie wychowania. Relacja wychowawcza służy także budowaniu własnej tożsamości u wychowanka i potwierdzaniu posiadanej już przez wychowawcę. Można więc powiedzieć, że prawdziwa relacja wychowawcza zachodząca pomiędzy wychowankiem a wychowawcą, to sztuka oparta na miłości pedagogicznej i takcie.

Dziś jednak relacja wychowawcza jest poważnie zakłócona. Został bowiem podważony autorytet wychowawcy i zasadność jego pracy na rzecz tzw. idoli i celebrytów, którzy lansowani przez mass media są w rzeczywistości parodią lub mistyfikacją prawdziwego wzoru osobowego i autorytetu oraz produktem komercji, owocem subkultur (A. Toffler), twórcą wiedzy potocznej i światopoglądu „fanów”. Wychowawca rezygnujący z wychowania i własnej formacji nie inspiruje już wychowanka do współpracy w dziele wychowania, które powinno zaowocować podjęciem przez niego trudu samowychowania. Wychowanek nie chce/nie potrafi być wychowawcą samego siebie. Zamiast rządzić sobą, tzn. kierować swoimi popędami, instynktami, zmysłami i uczuciami poddaje się im bezwolnie, stając się niewolnikiem swojego ciała i własnych dynamizmów wegetatywno-somatycznych.

Relację wychowawczą osłabia - a nawet podważa ją - współczesna sytuacja wychowawcza, będąca trzecim ważnym czynnikiem opisywanej relacji. Sytuacja wychowawcza to otaczający nas świat natury, świat kultury (nauka, sztuka, etyka) oraz świat transcendencji (religia, świętość). Nie trzeba być wytrawnym obserwatorem, aby móc stwierdzić, że dzisiejsza sytuacja wychowawcza jest chora i coraz bardziej patologiczna. Zagubiony człowiek zamiast współpracować z naturą - odkrywać ją i pielęgnować - atakuje i niszczy ją (także swoją - patrz gender). W miejsce kultury, która powinna być racjonalizacją i uduchowieniem natury, pojawia się antykultura, antysztuka i amoralność fetyszyzujące cielesność i sferę popędową człowieka oraz rozpasanie seksualne (tzw. edukacja seksualna, począwszy od przedszkola) i moralne według zasady „róbta, co chceta!”.

Sytuacja wychowawcza jest wciąż zatruwana przez nieodpowiedzialne i cyniczne różnorakie media, które angelizują i podsycają najniższe instynkty i popędy występujące u człowieka oraz prezentują liczne obrazy przemocy, a później dziwią się i „płaczą” rzewnymi, krokodylimi łzami, że tyle zła, zgnilizny moralnej i agresji w świecie. A przecież same niejednokrotnie tworzą zainfekowaną złem sytuację wychowawczą, produkując newsy według zasady „3 s”: skandal, sensacja, seks.

Sytuację wychowawczą psują i degenerują także ludzie życia publicznego: rządzący, politycy i urzędnicy, którzy w imię źle pojętej nowoczesności „zadżumiają” polskie prawodawstwo i oświatę oraz przestrzeń życia społecznego, niszcząc tradycyjne, sprawdzone wartości i obyczaje.

O PILNEJ POTRZEBIE WYCHOWANIA

Św. Jan Paweł II pisał w Liście apostolskim Juvenum patris. W 100 rocznicę śmierci św. Jana Bosko (Rzym, 31.01.1988r.), że: „może nigdy, tak bardzo jak dzisiaj, wychowanie nie było nakazem życiowym i społecznym, który wymaga zajęcia stanowiska i zdecydowanej woli formowania dojrzałych osobowości. Może nigdy, tak jak dzisiaj, świat nie potrzebował ludzi, rodzin i wspólnot, które uczynią z wychowania racje swego bytu, które poświęca się wychowaniu, jako pierwszorzędnemu celowi, oddając bez zastrzeżeń swoje siły, szukając współpracy i pomocy podejmując próby i odnawiając w sposób twórczy i z poczuciem odpowiedzialności procesy wychowawcze”.

W kontekście dostrzeganej gołym okiem agresji i przemocy wśród dzieci i młodzieży oraz powszechnej brutalizacji i trywializacji życia codziennego, ciśnie się na usta apel: Dorośli, miejcie odwagę wychowywać! Podejmijcie współodpowiedzialność za wychowanie wraz z pierwszymi i naturalnymi wychowawcami: rodzicami oraz z profesjonalnymi wychowawcami: nauczycielami, pedagogami i z różnymi środowiskami wychowawczymi na czele z Kościołem. Rządzący, politycy oraz ludzie mass mediów przestańcie wreszcie atakować nauczycieli/wychowawców oraz infekować sytuację wychowawczą fałszem, cynizmem, komercją, prymitywizacją ludzkiej płciowości, sensacją oraz skandalami. Razem jako dorośli twórzmy w miarę swoich kompetencji i zadań autentyczne społeczeństwo wychowujące, wspierające prawdziwe i pożądane relacje wychowawcze.

Tagi:
wychowanie

Reklama

Bp Andrzej Jeż: Dobre wychowanie jest gwarancją istnienia zdrowego społeczeństwa

2019-04-02 12:11

Halina Węgrzyn

21 marca 2019 w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie odbyło się 27. Forum Rodziny Szkół im Jana Pawła II diecezji tarnowskiej. Uczestniczyło w nim 132 przedstawicieli z 29 szkół należących do Rodziny. Byli to dyrektorzy szkół, nauczyciele, rodzice, uczniowie, katecheci i proboszczowie parafii na terenie których znajdują się papieskie szkoły. Swoją obecnością zaszczycili uczestników bp Leszek Leszkiewicz, ks. prof. Andrzej Michalik – Rektor Seminarium oraz przedstawiciel Małopolskiego Kuratora Oświaty Bożena Nowak.

Ks. Marian Kostrzewa/diecezja tarnowska
Biskup tarnowski Andrzej Jeż

Forum było organizowane w ramach przyjętego do realizacji programu pracy Rodziny.

Program ten ma na celu realizacje testamentu św. Jana Pawła II, a także wychowanie młodego człowieka w oparciu o chrześcijański system wartości, propagowanie nauczania Papieża, głoszenie jego kultu i integrację szkół. Najważniejszymi miejscami, w których spotykają się przedstawiciele Rodziny jest Tarnów, Stary Sącz, Szczepanów i Gródek nad Dunajcem. Szczególnie bliski jest społeczności szkół papieskich ośrodek rekolekcyjny „Arka” w Gródku nad Dunajcem, gdzie odbyło się pierwsze Forum 23 Marca 2006r. Jesteśmy bardzo wdzięczni ks. Ignacemu Klucznikowi – dyrektorowi ośrodka za pomoc w tworzeniu i wsparcie w bieżącej działalności.

27. Forum organizowała Społeczna Rada Rodziny wraz z ks. Czesławem Paszyńskim – asystentem kościelnym (i proboszczem parafii pod wezwaniem Matki Bożej Niepokalanej w Nowym Sączu), ale najwięcej wkładu pracy wniosła Maria Lupa – dyrektor Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Męcinie i ks. Antoni Piś – proboszcz parafii pod wezwaniem św. Antoniego Opata w Męcinie.

W czasie Forum mogliśmy uczestniczyć w „Drodze Krzyżowej”, której rozważania oparte były o nauczanie Papieża Polaka. Uczniowie szkoły z Męciny zaprezentowali koncert pod tytułem: „Święty Niepodległej”. Dobór tekstów utworów i ich wykonanie oraz piękne stroje regionalne z okolic Limanowej dostarczyły uczestnikom głębokich doznań artystycznych i religijnych. Podsumowaniem Forum była Eucharystia. Mszy św. przewodniczył bp Leszek Leszkiewicz, który także wygłosił do zgromadzonych homilię. Na zakończenie Forum ks. Czesław Paszyński odczytał list ks. Andrzeja Jeża – ordynariusza diecezji. Ks. biskup przypomniał społeczności szkół papieskich najważniejsze zadania, za które odpowiadają: „Zawiązana przed laty Rodzina Szkół noszących imię św. Jana Pawła II stanowi wyjątkową pod względem formacyjnym wspólnotę wychowawcza w diecezji tarnowskiej. Szereg organizowanych cyklicznie na przestrzeni minionych lat spotkań tejże Rodziny Szkół, a także podejmowanie wspólnych inicjatyw, zaowocowało wytworzeniem się swoistego poczucia „tożsamości Szkół im. Jana Pawła II”. Moim wielkim pragnieniem jest, aby ta „tożsamość” była nadal umacniana i przekazywana kolejnym pokoleniem uczniów, ich rodzicom i nauczycielom”. List kończył się słowami: „Gorąco życzę , aby Rodzina Szkół im. Jana Pawła II odkryła na nowo wartość bycia taką właśnie wspólnotą, zbudowaną wokół jednego Świętego Patrona i czerpiącą z ogromnego bogactwa jego życia i osobowości, radującą się wzajemnymi mocnymi więzami. Życzę Bożego entuzjazmu, który niech pobudza do dalszego twórczego działania, rozwoju i rozrastanie się Rodziny Szkół pod patronatem św. Jana Pawła II”. Za list i przekazane w nim błogosławieństwo serdecznie ks. biskupowi dziękujemy!

Halina Węgrzyn, Przewodnicząca Społecznej Rady Rodziny Szkół im Jana Pawła II Diecezji Tarnowskiej

Poniżej publikujemy w całości treść listu Biskupa Tarnowskiego do społeczności Szkół noszących imię św. Jana Pawła II:

Szanowni Dyrektorzy, Nauczyciele i Katecheci, Rodzice i Uczniowie!

Zawiązana przed laty Rodzina Szkół noszących imię św. Jana Pawła II stanowi wyjątkową pod względem formacyjnym wspólnotę wychowawczą w diecezji tarnowskiej. Szereg organizowanych cyklicznie na przestrzeni minionych lat spotkań tejże Rodziny Szkół, a także podejmowanie wspólnych inicjatyw, zaowocowało wytworzeniem się swoistego poczucia „tożsamości Szkół im. Jana Pawła II”. Moim wielkim pragnieniem jest, aby ta „tożsamość” była nadal umacniana i przekazywana kolejnym pokoleniom uczniów, ich rodzicom i nauczycielom.

Mam świadomość faktu, iż Rodzina Szkół im. św. Jana Pawła II pomniejszyła się w związku z wdrożeniem nowej reformy szkolnictwa, która m.in. wygasza gimnazja, a szereg z nich w naszej diecezji miało za patrona św. Jana Pawła II. Tym bardziej dostrzegamy potrzebę dodatkowego pobudzenia Rodziny Szkół im. św. Jana Pawła II, by wypracowana przez minione lata tożsamość nie rozmyła się w fali dokonujących się przemian. Zwracam się zatem z gorącym apelem i zachętą zarówno do Dyrekcji i Nauczycieli szkół noszących imię św. Jana Pawła II, do Rodziców i Uczniów tychże szkół, jak również do Księży Proboszczów parafii, na terenie których takie szkoły się znajdują, by dołożyli wszelkich starań, aby nadal mocno zwracać uwagę na zobowiązania edukacyjne wynikające z faktu przyjęcia przez szkołę takiego właśnie Patrona.

W każdej epoce dobre wychowanie było gwarancją istnienia zdrowego społeczeństwa. Obecnie, w świecie pełnym burzliwych przemian, zadanie to, w porównaniu z przeszłością, wydaje się o wiele trudniejsze. Relatywizm etyczny jest jednym z podstawowych problemów współczesnej kultury. Indywidualizm, konsumizm, zerwanie z tradycją, nihilizm wartości, kryzys poczucia sensu, niepewność, a nawet utrata własnej tożsamości, boleśnie drążą nasze społeczeństwo.

Wielu rodziców, nauczycieli, wychowawców, katechetów i ludzi dobrej woli zadaje sobie pytanie: Co robić, by podejmowane przez nich wysiłki wychowawcze były owocne? Bez wątpienia potrzeba dobrych i szlachetnych wzorców do naśladowania, z którymi można się utożsamiać. Szkoły, które przyjęły imię św. Jana Pawła II, obrały Go za swój wzór i przewodnika na drodze wychowania. Z faktu przyjęcia tego patronatu wynika też propagowanie kultu Świętego Patrona oraz odpowiedzialność za kształtowanie w uczniach postaw w oparciu o nauczanie Patrona. Oprócz tego, aby wzmocnić tożsamość Rodziny Szkół im. Jana Pawła II, gorąco zachęcam do podejmowania wspólnych działań na rzecz integracji społeczności tychże szkół – chociażby poprzez wspólnie organizowane konkursy wiedzy, konkursy artystyczne, wydarzenia kulturalne czy sportowe. Zachęcam do organizowania i udziału w okresowych spotkaniach dyrektorów szkół, nauczycieli, katechetów, rodziców i uczniów w ramach Rodziny Szkół, a także udziału w uroczystościach regionalnych i krajowych upamiętniających życie i działalność Papieża Polaka. Szczególnym rysem szkół im. Jana Pawła może być także aktywne włączenie się w tworzenie i pracę Szkolnych Kół Caritas, wolontariatu misyjnego oraz innych dzieł dobroczynnych.

Głęboko wierzę, że zawiązana przed laty w naszej diecezji Rodzina Szkół noszących imię św. Jana Pawła II ma w obecnym kontekście społeczno-kulturowym ważną misję przed sobą do spełnienia. Wszyscy potrzebujemy trwałego, mocnego rdzenia, wokół którego można by osadzić proces wychowania. Piękne, dobre i święte życie Jana Pawła II, a także wielka spuścizna jego nauczania, są jak podziemna rzeka wydobywająca na powierzchnię rzeczy znane i mniej znane, a czasami całkiem nowe, bo odczytane w innym kontekście życia. Św. Jan Paweł II ukazywał ideały i szanse na budowanie lepszego świata, bardziej sprawiedliwego i solidarnego. Uczył wymagać od siebie, nawet gdyby inni od nas nie wymagali.

Gorąco życzę, aby Rodzina Szkół im. Jana Pawła II odkryła na nowo wartość bycia taką właśnie wspólnotą, zbudowaną wokół jednego Świętego Patrona i czerpiącą z ogromnego bogactwa jego życia i osobowości, radującą się wzajemnymi mocnymi więzami. Życzę Bożego entuzjazmu, który niech pobudza do dalszego twórczego działania, rozwoju i rozrastania się Rodziny Szkół pod patronatem św. Jana Pawła II. Z wyrazami serdecznej więzi i pamięci w modlitwie oraz pasterskim błogosławieństwem

† Andrzej Jeż BISKUP TARNOWSKI

Tarnów, 19 marca 2019 r.

Nasz znak: OH.II – 3.2/6/19

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Złożył śluby wieczyste na oddziale onkologicznym

2019-05-24 10:30

Orioniści - Prowincja Polska

Nadzwyczajne śluby wieczyste i święcenia. Kleryk Michał Łos FDP, nasz współbrat przebywający w ciężkim stanie na oddziale onkologicznym w szpitalu w Warszawie, złożył 23 maja śluby wieczyste w Zgromadzeniu Zakonnym Małe Dzieło Boskiej Opatrzności.

Orioniści w Polsce

Na uroczystości obecni byli ks. Wicegenerał Oreste Ferrari FDP, ks. Radca Generalny Fernando Fornerod FDP, ks. Prowincjał Krzysztof Miś FDP, ks. Rektor WSD Tomasz Wiśniewski FDP, ks. Sekretarz Prowincjalny Michał Szczypek FDP, ks. Antoni Wita i ks. Kazimierz Baranowski oraz rodzina Michała. Ceremonia, która odbyła się na oddziale onkologicznym, przebiegła w atmosferze bardzo głębokiej duchowości. kl. Michał złożył na ręce ks. Wicegenerała ślub czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i szczególnej wierności papieżowi oraz przysięgę ubóstwa.

Jutro 24 maja z rąk biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego J.E. Ks. Bpa Marka Solarczyka przyjmie święcenia diakonatu i kapłańskie. Wszystko to dzięki Ojcu Świętemu Franciszkowi, który odpowiadając na pismo Przełożonego Generalnego naszego Zgromadzenia udzielił wszelkich niezbędnych dyspens. Pamiętajmy o nim w naszych modlitwach

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pierwsza Komunia Święta i Biały Tydzień w Parafii św. Barbary w Wieluniu

2019-05-25 20:33

Zofia Białas

Miesiąc maj jest miesiącem Pierwszych Komunii Świętych. W całej Polsce w kościołach grupy dzieci – mniejsze lub większe- przystępują do swoich kolejnych sakramentów. Klękają przy kratkach konfesjonałów i odbywają swoją pierwszą spowiedź, potem w sposób uroczysty przyjmują po raz pierwszy do serca Chrystusa Eucharystycznego.

Zofia Bialas/Niedziela

Potem był „biały tydzień” - czas utrwalenia wszystkich zdobytych wiadomości o przyjętych dotychczas przez dzieci sakramentach, o Dekalogu, o Matce Bożej z Jasnej Góry oraz o świętej Ricie, której nabożeństwo przypadło w dniu 22 maja. Wspólnie z dziećmi modlił się ks. Andrzej Kornacki.

W ostatnim dniu ks. Jarosław Boral poświęcił pamiątkowe obrazki i krzyżyki przywiezione prosto z Rzymu. Ostatnim akordem „białego tygodnia” było poświęcenie jeżdżących prezentów i zapowiedź pielgrzymki.

Zofia Białas

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem