Reklama

Niedziela Lubelska

Stulecie Benedyktynek Misjonarek

Niedziela lubelska 51/2017, str. VI

[ TEMATY ]

jubileusz

zgromadzenie

Paweł Wysoki

Uroczystość zgromadziła kilkadziesiąt sióstr z matką Marceliną Kuśmierz

Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Misjonarek w 2017 r. świętuje 100-lecie powstania. Z tej okazji 26 listopada w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Puławach odbyły się uroczystości jubileuszowe

Siostry Benedyktynki pięknie wpisują się historię Puław; są wśród nas od 1945 r. Obecność sióstr to dla naszej społeczności zaplecze modlitewne, świadectwo głębokiej wiary, przykład gorliwej posługi i apostolskiej pracy. Dzięki nim w naszej parafii i mieście zrodziło się wiele powołań kapłańskich i zakonnych. Dziękczynienie za stulecie istnienia zgromadzenia jest naszą wielką radością – mówił ks. Krzysztof Krakowiak, proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Puławach. Jubileuszowa Msza św. sprawowana w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika zgromadziła władze zakonne z matką generalną s. Marceliną Kuśmierz, kilkadziesiąt sióstr z licznych placówek zgromadzenia w naszej archidiecezji i w Polsce, przedstawicieli różnego szczebla władz i instytucji, a także wdzięcznych wychowanków z ks. inf. Grzegorzem Pawłowskim. Benedyktynki Misjonarki przez wiele lat prowadziły w Puławach dom dziecka, a obecnie opiekują się niepełnosprawną młodzieżą. – Boża Opatrzność pozwoliła nam doczekać stulecia. Naszą wdzięczność chcemy wyrazić Bogu oraz prosić o łaski potrzebne na następne lata, by gorliwie służyć w charyzmacie Matki Założycielki – mówiła we wprowadzeniu przełożona domu sióstr w Puławach, prosząc o modlitwę w intencji rozwoju zgromadzenia zgodnie z duchem św. Benedykta i matki Jadwigi Kuleszy.

Troska o sieroty

Zgromadzenie Benedyktynek Misjonarek zostało założone przez Jadwigę Kuleszę w 1917 r. w Białej Cerkwi k. Kijowa. Nowa wspólnota, nawiązująca do reguły św. Benedykta (z hasłem przewodnim: „Aby Bóg we wszystkim był uwielbiony”), gotowa podążać ścieżkami Ewangelii po współczesnych sobie drogach świata, w charyzmacie w szczególny sposób skupiła się na niesieniu pomocy osieroconym dzieciom. Wkrótce po powstaniu, gdy wybuchła wojna polsko-bolszewicka, zgromadzenie musiało opuścić okolice Kijowa. Pierwsze siostry osiadły więc na Wołyniu, gdzie podjęły katechizację i apostolat wśród młodzieży żeńskiej. Wierne charyzmatowi, prowadziły domy dziecka, intuicyjnie stosując rozpowszechniany dziś system opieki tzw. rodzinkowy. II wojna światowa i kolejna zmiana granic zmusiła siostry do przeprowadzki na tereny nowej Polski. W 1945 r. część sióstr wraz z podopiecznymi znalazła się w Puławach. Przez dwa tygodnie przesiedleńcy zamieszkiwali w magazynie kolejowym, zdani na pomoc innych. Mimo powojennej biedy mieszkańcy Puław zatroszczyli się o najuboższych. Wkrótce repatrianci otrzymali dom, ale władze komunistyczne nie zabezpieczyły funkcjonowania domu dziecka. Mimo to siostry z pomocą mieszkańców miasta i okolic, z wielkim oddaniem troszczyły się o „swoje” sieroty. Dom dziecka przy al. Królewskich funkcjonował do 1948 r., kiedy to o zwrot nieruchomości upomniał się właściciel. Mimo przeciwności siostry postanowiły nie opuszczać Puław i osiedliły się przy ul. Czartoryskich. Do 1961 r. z wielkim oddaniem prowadziły dom dziecka, który władze przekształciły w ośrodek dla niepełnosprawnych intelektualnie chłopców. Rozpoznając znaki czasu, siostry podjęły się prowadzenia specjalnego ośrodka wychowawczego, który dziś jest wzorem dla innych ośrodków specjalnych.

Reklama

Wotum wdzięczności

Z czasem warunki lokalowe wymusiły na zgromadzeniu wybudowanie nowego ośrodka. Bezpieczne miejsce na potrzebną dla sióstr i ich podopiecznych inwestycję znalazło się w bliskim sąsiedztwie kościoła pw. Miłosierdzia Bożego. Decyzja sióstr o pozostaniu w Puławach spotkała się z życzliwym przyjęciem władz kościelnych i miejskich, a przede wszystkim mieszkańców, którzy modlitwą, dobrym słowem i ofiarnym groszem wciąż wspomagają pracę rozmodlonych zakonnic. Tysiące Puławian zna je osobiście, bo wpisały się w historię życia przez gorliwą pracę katechetyczną przy parafiach i w szkołach. W pamięci wielu obecna jest również charyzmatyczna przełożona i powojenna dyrektora domu dziecka s. Klara Staszczak. Dla osieroconych dzieci była kochającą i wymagającą, najlepszą pod słońcem matką. Wśród duchowych dzieci s. Klary znajduje się ks. Grzegorz Pawłowski, a właściwie Jakub Hersz Griner. Żydowskie dziecko ocalałe z Holokaustu s. Klara wychowała na dobrego człowieka, który wybrał Chrystusa i kapłańską drogę życia. S. Klarze i innym zasłużonym dla zgromadzenia osobom poświęcona jest okolicznościowa wystawa pt. „Siła wielkich Polaków”. Można ją oglądać w nowym domu przy ul. Kowalskiego 3, wybudowanym jako wotum wdzięczności za 100 lat zgromadzenia. W klasztorze znajduje się otwarta dla wszystkich kaplica, w której przechowywane są relikwie św. Benedykta. W gościnnych progach swoje miejsce znajdują wszyscy zainteresowani duchem benedyktyńskim, a także chorzy, starsi i samotni. Posługi realizowane w ramach projektów „Benedictus” i „Misericordia” są kolejną odpowiedzią na potrzeby czasu.

Bóg we wszystkim uwielbiony

Dziękując za świadectwo życia poświęconego Bogu i opartego na Ewangelii, życia przepełnionego modlitwą, duchem ofiary i miłości do człowieka, abp Stanisław Budzik podkreślał: – Siostry, poświęcając się pracy opiekuńczo-wychowawczej, uczą nas odkrywać Chrystusa, który cierpi i potrzebuje pomocy w swoich braciach najmniejszych, potrzebujących troski i miłości. Za papieżem Franciszkiem, który z okazji Roku Życia Konsekrowanego mówił o potrzebie patrzenia w przeszłość z wdzięcznością, na teraźniejszość z pasją i w przyszłość z nadzieją, mówił: – Benedyktyni Misjonarki spoglądają na historię zgromadzenia z wdzięcznością; dziękują za dzieło św. Benedykta, które ciągle stanowi inspirację dla ich charyzmatu i odpowiadają na znaki czasu, przez które przemawia Duch Święty, wyznaczając kolejne zadania. Przeżywają teraźniejszość z pasją, czego przykładem jest nowy ośrodek i liczne w parafii dzieła apostolskie. Patrzą w przyszłość z nadzieją; modlą się o nowe powołania i bez granic ufają Chrystusowi, dla którego nie ma nic niemożliwego. Dla Niego żyją i pracują, starając się, by Bóg był we wszystkim uwielbiony. Jakby w odpowiedzi matka Marcelina Kuśmierz mówiła: – Dla sióstr ważne są słowa Chrystusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mniecie uczynili”.

2017-12-13 11:06

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Biskupi wenezuelscy wsparli Juana Guaidó

[ TEMATY ]

prezydent

episkopat

zgromadzenie

wenezuela

źródło: pixabay.com

Flaga Wenezueli

Wenezuelscy biskupi wsparli wybranego ponownie przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, a zarazem tymczasowego prezydenta Juana Guaidó. Spotkali się z nim 8 stycznia podczas obrad 113. zgromadzenia plenarnego konferencji episkopatu Wenezueli. Guaidó towarzyszyli dwaj wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego, jego sekretarz i podsekretarz - nowo wybrane władze parlamentu.

Po spotkaniu konferencja episkopatu oświadczyła, że odrzuca wydarzenia z 5 stycznia, gdy Gwardia Narodowa i zwolennicy obalonego prezydenta Nicolasa Maduro nie dopuścili do sali obrad Zgromadzenia Narodowego deputowanych opozycji. Pod ich nieobecność, bez wymaganego kworum, wybrano paralelne władze na czele z Luisem Parrą. Hierarchowie napisali, że był to „haniebny czyn”, który stał się dla Wenezuelczyków powodem do pogłębienia braku nadziei i poczucia bezsilności.

Niewpuszczeni na obrady deputowani, którzy posiadali kworum, zebrali się w jednym z hoteli, gdzie w głosowaniu przedłużyli Guaidó mandat przewodniczącego.

Biskupi wspomnieli także o wydarzeniach z 7 stycznia, gdy te same grupy próbowały nie dopuścić do wejścia „prawomocnie wybranych deputowanych” do gmachu Zgromadzenia na zaprzysiężenie Guaidó na drugą kadencję, co się im jednak nie udało.

Zdaniem biskupów wydarzenia te są „nowymi przejawami totalitarnej ideologii”, a zarazem zamachem na instytucje państwa. Skrytykowali oni także akty przemocy ze strony wojska wobec niektórych deputowanych i wezwali je „w imię Boga”, by stanęło „po stronie konstytucji i ludu, których przysięgało bronić”.

Episkopat zaapelował o respektowanie legalności Zgromadzenia Narodowego, wybranego przez naród w 2015 r., gdyż jako „jedyna instytucja polityczna i władzy publicznej” cieszy się ono legitymizacją.

CZYTAJ DALEJ

Częstochowa: Transmisja telewizyjna święceń prezbiteratu

2020-05-18 14:23

Z powodu pandemii koronawirusa święcenia diakonatu i prezbiteratu będą musiały odbyć się przy ograniczonym udziale wiernych. Transmisję z tych wydarzeń przekaże Studio TV "Niedzieli" na portalu www.niedziela.pl


Święcenia prezbiteratu

30 maja 2020 r., godz. 10:00,
Bazylika Archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie

Święcenia diakonatu

23 maja 2020 r., godz. 10:00,

Bazylika Archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie

CZYTAJ DALEJ

Pierwszy raz uczestniczę w tak wysokim jubileuszu

2020-05-31 00:00

[ TEMATY ]

Wałbrzych

ks. Józef Lisiak

Ks. Grzegorz Umiński

Pamiątkowe zdjęcie wyjątkowym jubilatem

Wyjątkowy jubileusz 75-lecia przyjęcia święceń kapłańskich obchodził 27 maja, ks. Józef Lisiak SAC, który na co dzień mieszka w pallotyńskiej wspólnocie w Wałbrzychu w par. Św. Franciszka z Asyżu.

- Jak żyję, pierwszy raz uczestniczę w tak wysokim jubileuszu – mówił bp Ignacy Dec, biskup senior diecezji świdnickiej, który przewodniczył uroczystej Eucharystii.

Okolicznościową homilię wygłosił przełożony prowincjalny Prowincji Zwiastowania Pańskiego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego ks. Zdzisław Szmeichel SAC, przypominając przebieg posługi kapłańskiej ks. Lisiaka. Dostojny jubilat formację do kapłaństwa rozpoczął od pallotyńskiego nowicjatu w roku 1939r., który został przerwany czasowo przez wybuch II Wojny Światowej. Ks. Józef pierwszą profesję przyjął 15 sierpnia 1942 roku w Wadowicach. Wcześniej uczył się w Ołtarzewie pod Warszawą, a następnie studiował filozofię i teologię w Kalwarii Zebrzydowskiej. Po przyjęciu święceń prezbiteratu 27 maja 1945 roku posługiwał w Gliwicach, Gdańsku i Chełmnie. W latach 1950-1954 studiował na Uniwersytecie Warszawskim teologię biblijną. Następnie był wykładowcą i rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Księży Pallotynów w Ołtarzewie. W latach 1991-1993 pracował na Białorusi, a od 1993 roku przebywa w wałbrzyskiej wspólnocie św. Franciszka.

Zarówno prowincjał jak i proboszcz parafii ks. Piotr Kopera, a także grupy parafialne i stowarzyszenie „Ludzi Jana Pawła II” złożyli jubilatowi podziękowania i życzenia. Odczytano też okolicznościowe listy powinszowań od abp. Tadeusza Wojdy, bp. Adama Galbasa SAC i bp. Marka Mendyka.

W słowie końcowym ks. Józef Lisiak, który w tym roku świętował 14 lutego 102 lata, podkreślił, że jest wielkim czcicielem MB Fatimskiej i dziękując kapłanom i wiernym za modlitwę, zauważył, że nazwisko bp. Deca jest jakby skrótem od łacińskich słów „Deus Est Caritas” czyli Bóg jest miłością.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję