Reklama

Prewencja wypadków i rehabilitacja rolników to ważne zadania KRUS

2017-12-27 10:47

Rozmowa z prezesem KRUS Adamem Wojciechem Sekścińskim
Niedziela Ogólnopolska 53/2017, str. 40-41

Tomasz Ozdoba

Stan bezpieczeństwa pracy w gospodarstwach rolnych stale się poprawia – przyczyniają się do tego liczne działania prewencyjne prowadzone przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, których celami są edukacja i popularyzacja wiedzy na temat bezpiecznej i wydajnej pracy w rolnictwie oraz promocja zasad ochrony zdrowia i życia w gospodarstwie rolnym. O tym, jak ważne jest promowanie dobrych praktyk związanych z bezpieczną pracą w rolnictwie oraz jak KRUS organizuje rehabilitację rolników, których stan zdrowia pogorszył się także wskutek wypadków – rozmawiamy z prezesem Kasy Adamem Wojciechem Sekścińskim.

Elżbieta Krawczyk: – Z danych publikowanych przez KRUS wynika, że liczba wypadków w rolnictwie spada. Czy polskie gospodarstwa są coraz bezpieczniejsze, a rolnicy bardziej odpowiedzialni i świadomi? Jak wyglądają statystyki?

Adam Wojciech Sekściński: – W ciągu ostatnich 20 lat Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odnotowała ponad trzykrotne zmniejszenie liczby zgłaszanych wypadków i wypłaconych z tego tytułu odszkodowań. W tym okresie liczba zgłoszonych w ciągu roku wypadków spadła z 66 tys. do 19 tys., a wskaźnik wypadkowości mierzony liczbą wypadków, w których wyniku wypłacane są jednorazowe odszkodowania, na 1000 ubezpieczonych w KRUS zmniejszył się z 25 do niewiele ponad 10. Dane te świadczą o istotnej poprawie stanu bezpieczeństwa pracy w gospodarstwach rolnych osób ubezpieczonych w KRUS.

– Jakie są przyczyny wypadków w rolnictwie? Podczas jakich prac najczęściej do nich dochodzi?

– Praca w gospodarstwie rolnym charakteryzuje się dużą zmiennością wykonywanych czynności, uciążliwością dla organizmu, okresowym natężeniem prac, często wykonywanych w pośpiechu. Ze względu na swoją specyfikę cechuje ją stosunkowo duże ryzyko wypadków. Najczęściej dochodzi do nich przez rutynę, pośpiech czy niewłaściwą organizację prac, problemem jest również nieodpowiedni stan techniczny maszyn, urządzeń i obiektów budowlanych. Nie bez wpływu na bezpieczeństwo pracy pozostają nieznajomość czy też lekceważenie zagrożeń, stres, nieusuwanie usterek oraz prowadzenie napraw i regulacji w niewłaściwych warunkach czy użytkowanie maszyn rolniczych z nieodpowiednio zabezpieczonymi i odsłoniętymi elementami ruchomymi. Najwięcej wypadków odnotowujemy w wyniku upadków, uderzeń, przygnieceń, pogryzienia przez zwierzęta oraz pochwycenia i uderzenia przez części ruchome maszyn i urządzeń.

– W jaki sposób można zapobiegać wypadkom i eliminować zagrożenia?

– Podczas licznych spotkań z rolnikami staramy się ich przekonać do wprowadzenia – czasem tylko niewielkich – zmian, które jednak znacząco ograniczają ryzyko wypadków w gospodarstwie. Większość proponowanych ulepszeń nie wymaga ponoszenia znaczących nakładów finansowych, a jednak czyni bezpieczniejszym środowisko pracy i życia rolnika oraz jego rodziny. Myślę, że działania Kasy mające na celu zapoznawanie rolników z zasadami ochrony zdrowia i życia w gospodarstwie rolnym oraz informowanie o zagrożeniach wypadkowych związanych z pracą rolniczą przyczyniają się do zaangażowania rolników w poprawianie warunków pracy.

– Na co należy zwrócić szczególną uwagę podczas pracy w gospodarstwie?

– Przede wszystkim należy zadbać o ład i porządek, oddzielić część mieszkalną od produkcyjnej, używać właściwego obuwia i odzieży ochronnej. Duże znaczenie mają właściwa praca z maszynami rolniczymi, zwłaszcza zabezpieczenie ruchomych elementów, oraz przestrzeganie zaleceń znajdujących się w instrukcjach obsługi. Trzeba również zwrócić uwagę na prawidłową obsługę zwierząt gospodarskich – poznać ich nawyki, przyjaźnie je traktować, a jednocześnie stosować wobec nich zasadę ograniczonego zaufania oraz używać środków ochrony pracy. Wiele zaleceń odnośnie do bezpiecznej pracy w gospodarstwie można znaleźć w materiałach publikowanych przez KRUS. Stosowanie się do upowszechnianych przez Kasę „Zasad ochrony zdrowia i życia w gospodarstwie rolnym” oraz „Wykazu czynności szczególnie niebezpiecznych, związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, których nie wolno powierzać dzieciom poniżej 16 lat” z pewnością pomoże eliminować zagrożenia. Ponadto pracownicy KRUS przekazują rolnikom informacje o występujących zagrożeniach przez różne działania prewencyjne. Należą do nich szkolenia, których przeprowadzono w ubiegłym roku prawie 4 tys., spotkania, konkursy dla dorosłych i dzieci oraz wizytacje gospodarstw rolnych. Przy okazji imprez rolniczych uruchamiamy nasze stoiska informacyjne, na których można się zaopatrzyć w materiały promujące bezpieczną pracę w rolnictwie i uzyskać przydatne informacje na temat sposobów podnoszenia poziomu bezpieczeństwa w gospodarstwie.

– Od lat Kasa przyznaje liczne wyróżnienia i nagrody maszynom czy wyrobom zwiększającym bezpieczeństwo pracy...

– To prawda. Kasa podejmuje liczne starania o właściwą produkcję i dystrybucję bezpiecznych środków stosowanych w rolnictwie oraz sprzętu i odzieży ochronnej dla rolników. Maszynom i urządzeniom o wysokim poziomie bezpieczeństwa pracy w gospodarstwie rolnym nadajemy „Znak bezpieczeństwa KRUS”. Przyznajemy także wyróżnienie targowe „Wyrób zwiększający bezpieczeństwo pracy w gospodarstwie rolnym”. Inną formą jest prowadzenie działań prewencyjnych mających na celu eliminowanie z rynku technicznych środków produkcji, które mogą stanowić przyczynę wypadków. Jeśli przyczyną wypadku przy pracy rolniczej były wadliwość stosowanego środka produkcji lub nieprawidłowość świadczonej usługi, to w postępowaniu regresowym możemy się domagać od dostawców czy producentów wadliwych wyrobów i usług zwrotu wypłaconych świadczeń powypadkowych oraz wymagać usunięcia stwierdzonych wad konstrukcyjnych i innych zagrożeń.

– KRUS prowadzi od wielu lat konkurs „Bezpieczne Gospodarstwo Rolne”. Co jest celem tego konkursu?

– Ogólnokrajowy konkurs „Bezpieczne Gospodarstwo Rolne” jest sztandarowym konkursem Kasy, którego celem jest promocja zasad ochrony zdrowia i życia w gospodarstwach rolnych. We wszystkich 15 edycjach uczestniczyło ponad 18 tys. gospodarstw rolnych. Dzięki kolejnym licznym uczestnikom konkursu zyskujemy kolejnych naśladowców wzorcowych rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo życia i zdrowia w środowisku pracy rolników. Usprawnienia organizacyjne, techniczne zastosowane przez uczestników konkursu przekładają się na bardziej ergonomiczną i bezpieczną pracę w ich gospodarstwach.

– KRUS prowadzi także działania na rzecz rehabilitacji rolników. Kto może skorzystać z rehabilitacji leczniczej realizowanej przez Kasę i jakie są kryteria kwalifikacji?

– Z rehabilitacji leczniczej realizowanej za pośrednictwem KRUS mogą korzystać osoby zagrożone całkowitą niezdolnością do pracy w gospodarstwie rolnym albo uznane okresowo za całkowicie niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym, ale rokujące odzyskanie tej zdolności w wyniku leczenia i rehabilitacji. Na turnusy rehabilitacyjne mogą zostać skierowane osoby, które podlegają ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy w pełnym zakresie lub podlegają ubezpieczeniu wypadkowemu, chorobowemu i macierzyńskiemu na wniosek w pełnym zakresie nieprzerwanie co najmniej 18 miesięcy przed złożeniem wniosku o rehabilitację leczniczą, lub mają ustalone prawo do okresowej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy i zachowali zdolność do samodzielnej egzystencji. Podstawę skierowania na rehabilitację leczniczą stanowią orzeczenie lekarza rzeczoznawcy Kasy lub komisji lekarskiej Kasy – wydane w postępowaniu orzeczniczym – lub wniosek sporządzony przez lekarza prowadzącego leczenie, którego wzór dostępny jest na stronie KRUS.

– Jak często można korzystać z rehabilitacji leczniczej realizowanej przez KRUS i w jakiej formie jest ona prowadzona?

– Osoba zagrożona całkowitą niezdolnością do pracy w gospodarstwie rolnym może być skierowana na rehabilitację ponownie po 12 miesiącach od dnia zakończenia poprzedniej rehabilitacji, a osoba, która ma ustalone prawo do okresowej renty rolniczej lub zasiłku chorobowego z tytułu czasowej niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 180 dni – po upływie 6 miesięcy. Rehabilitacja prowadzona jest w formie 21-dniowych turnusów stacjonarnych w 6 własnych Centrach Rehabilitacji Rolników KRUS. Warto dodać, że pobyt na turnusie osoby skierowanej przez KRUS jest całkowicie bezpłatny. Dodatkowo osoba taka otrzymuje zwrot kosztów dojazdu, jest zobowiązana jedynie do wniesienia opłaty miejscowej na rzecz lokalnego samorządu.

– Jakie schorzenia obejmuje rehabilitacja lecznicza KRUS?

– Rehabilitacja lecznicza realizowana przez KRUS obejmuje przede wszystkim schorzenia narządu ruchu i choroby układu krążenia. Centra Rehabilitacji Rolników są wyposażone w nowoczesne urządzenia, które spełniają wymogi współczesnych standardów rehabilitacji, a opiekę sprawuje wykwalifikowana kadra medyczna. Każdy pacjent korzystający z rehabilitacji leczniczej ma zapewnione: zakwaterowanie, całodzienne wyżywienie, całodobową opiekę medyczną, niezbędne badania diagnostyczne i porady oraz indywidualnie dobrany program leczniczo-rehabilitacyjny.

– Dziękujemy za rozmowę.

Reklama

Św. Cecylia - patronka muzyki kościelnej

Ks. Andrzej Leleń
Edycja płocka 46/2003

GRAZIAKO
Bazylika katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu - posąg św. Cecylii

22 listopada Kościół obchodzi wspomnienie św. Cecylii. Należy ona do najsłynniejszych męczennic Kościoła rzymskiego. Żyła na przełomie II i III w. Jako młoda dziewczyna, złożyła ślub czystości. Mimo iż zmuszono ją do małżeństwa z poganinem Walerianem, nie złamała swego przyrzeczenia, lecz pozyskała dla Chrystusa swego męża i jego brata. Wszyscy troje ponieśli śmierć męczeńską.
Jakub de Voragine w Złotej legendzie w taki oto sposób pisze o św. Cecylii: „Gdy muzyka grała, ona w sercu Panu jedynie śpiewała. Przyszła wreszcie noc, kiedy Cecylia znalazła się ze swym małżonkiem w tajemniczej ciszy sypialni. Wówczas tak przemówiła do niego: Najmilszy, istnieje tajemnica, którą ci wyznam, jeśli mi przyrzekniesz, że będziesz jej strzegł troskliwie. Jest przy mnie anioł Boży, który mnie kocha i czujnie strzeże mego ciała. Będziesz go mógł zobaczyć, jeśli uwierzysz w prawdziwego Boga i obiecasz, że się ochrzcisz. Idź więc za miasto drogą, która nazywa się Appijska i powiedz biedakom, których tam spotkasz: Cecylia posyła mnie do was, abyście pokazali mi świętego starca Urbana. Skoro ujrzysz jego samego, powtórz mu wszystkie moje słowa. A gdy on już oczyści ciebie i wrócisz do mnie, wtedy ujrzysz i ty owego anioła.
Walerian przyjął chrzest z rąk św. Urbana. Wróciwszy do Cecylii znalazł ją w sypialni rozmawiającą z aniołem. Anioł trzymał w ręce dwa wieńce z róż i lilii i podał jeden z nich Cecylii, a drugi Walerianowi, mówiąc przy tym: Strzeżcie tych wieńców nieskalanym sercem i czystym ciałem, ponieważ przyniosłem je dla was z raju Bożego. One nigdy nie zwiędną ani nie stracą swego zapachu i nigdy nie ujrzą ich ci, którym czystość nie jest miła”.
Pierwszym miejscem kultu św. Cecylii stał się jej grób w katakumbach Pretekstata, gdzie zachowała się grecka inskrypcja „Oddała duszę Bogu”. Następnie kryptę powiększono, przyozdabiając jej sklepienie malowidłem przedstawiającym Świętą w postaci orantki.
Pierwsze ślady kultu liturgicznego Świętej męczennicy zawiera Sakramentarz leoniański z V w., gdzie znajduje się 5 formularzy mszalnych z własnymi prefacjami. Z kolei w aktach synodu papieża Symmacha z 499 r. znajduje się wzmianka o kościele pw. św. Cecylii wzniesionym w połowie IV w. Inną sławną świątynią dedykowaną Świętej jest bazylika zbudowana przez papieża Paschalisa na rzymskim Zatybrzu w początkach IX w., gdzie złożono pod ołtarzem jej doczesne szczątki.
Za patronkę muzyki kościelnej uznano św. Cecylię dopiero pod koniec średniowiecza. Miało to swoje źródła w błędnym rozumieniu treści jednej z antyfon oficjum brewiarzowego: Cantantibus organis Coecilia Domino decantabat. Owo sformułowanie antyfony spowodowało powstanie licznych przedstawień ikonograficznych św. Cecylii, która gra na instrumencie przypominającym organy.
W nawiązaniu do tej średniowiecznej tradycji od XVI w. w Kościele zachodnim zaczęły powstawać stowarzyszenia, których celem było pielęgnowanie muzyki kościelnej. Największy jednak rozgłos zyskało Stowarzyszenie św. Cecylii, które powstało w Bambergu w 1868 r.
Dążyło ono do odnowienia prawdziwej muzyki kościelnej poprzez oczyszczenie liturgii z elementów świeckich i przywrócenia w liturgii chorału gregoriańskiego oraz polifonii Szkoły Rzymskiej. Rychło ruch cecyliański rozszerzył się na cały Kościół powszechny, a wybitni kompozytorzy dedykowali jej swoje dzieła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ostatni list śp. biskupa Bronisława Dembowskiego

2019-11-22 19:24

ks. an / Włocławek (KAI)

„Całą Diecezję, Biskupów – zwłaszcza mojego następcę – Kapłanów i Wszystkich Wiernych, a także warszawską wspólnotę świętomarcińską niech błogosławi Bóg Wszechmogący Ojciec i Syn i Duch Święty” – napisał w „ostatnim liście” śp. bp Bronisław Dembowski. Zgodnie z wola zmarłego 16 listopada emerytowanego biskupa włocławskiego, list odczytano dziś w katedrze włocławskiej podczas pierwszej mszy żałobnej oraz zostanie odczytany jutro podczas uroczystości pogrzebowych.

wikipedia.org

Publikujemy treść listu:

Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał (J 3,16)

Umiłowani w Chrystusie Panu! Najczcigodniejszy i Drogi mój następco na stolicy biskupów włocławskich! Czcigodni Biskupi i Kapłani diecezjalni oraz zakonni naszej diecezji! Siostry zakonne i Osoby życia konsekrowanego I Wy Wszyscy, Siostry i Bracia!

Biskupem Diecezjalnym Diecezji Włocławskiej zostałem mianowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II dnia 25 marca 1992 roku, święcenia biskupie przyjąłem w Bazylice Katedralnej Włocławskiej w Poniedziałek Wielkanocny dnia 20 kwietnia 1992 roku i w tym samym dniu objąłem kanonicznie diecezję. Ponieważ dnia 2 października 2002 roku ukończyłem 75 lat życia, dlatego złożyłem na ręce Ojca Świętego przepisaną przez Prawo Kanoniczne rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego. Dnia 25 marca 2003 roku została ogłoszona decyzja Jana Pawła II, iż przyjmuje On moją rezygnację, a na stanowisko Biskupa Diecezjalnego Diecezji Włocławskiej powołuje Księdza doktora Wiesława Alojzego Meringa, Rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. Tak więc urząd Biskupa Diecezjalnego sprawowałem przez 11 lat, a dnia 26 kwietnia 2003 roku przekazałem go mojemu następcy, którego niech Bóg błogosławi i wzmacnia w trudnych obowiązkach Pasterza Diecezji. Umiłowani w Chrystusie Panu! W moim kapłaństwie przeszło 35 lat byłem rektorem kościoła św. Marcina przy ul. Piwnej w Warszawie i kapelanem Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Tam posługiwałem także Niewidomym, członkom Klubu Inteligencji Katolickiej i grupie modlitewnej Odnowy w Duchu Świętym. Byłem też związany z „Dziełem Lasek”. W latach 1962-1982 uczyłem historii filozofii w Akademii Teologii Katolickiej, a w latach 1970-1992 w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Od osób, którym posługiwałem, zaznałem wiele dobra i życzliwości. Za wszystko serdecznie dziękuję. Wielu bowiem spotkałem ludzi, których noszę we wdzięcznej pamięci. W ciągu mojego życia kapłańskiego pragnąłem, aby słowa Pana Jezusa z Ewangelii według św. Jana (3, 16): „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”, przenikały do mojego serca i umysłu, oraz do serc i umysłów wszystkich, do których zostałem posłany. Proszę gorąco Braci Biskupów, Kapłanów i Diecezjan, a także Wszystkich, których kiedykolwiek i gdziekolwiek spotkałem, aby te słowa Ewangelii zawsze mieli w pamięci. Dziś szczególnie Bogu dziękuję za Posynodalną Adhortację Apostolską Ecclesia in Europa Jana Pawła II mówiącą o Jezusie Chrystusie, który żyje w Kościele, jako źródło nadziei. Dziękuję zwłaszcza za słowa: „Jezus Chrystus jest nadzieją każdej osoby ludzkiej, bo daje życie wieczne. Jest On «Słowem życia» (1J 1,1), które przyszło na świat, aby ludzie «mieli życie i mieli je w obfitości» (J10, 10). W ten sposób ukazuje On nam, że prawdziwy sens życia ludzkiego nie zamyka się w horyzoncie doczesności, ale otwiera się na wieczność” (EiK 21). Te słowa stały się dla mnie źródłem nadziei, gdy rozpoczął się ostatni etap mojego życia. Z pokorą przepraszam wszystkich, którym wyrządziłem jakąkolwiek przykrość. Przepraszam też, jeśli nie spełniłem pokładanej we mnie nadziei. Jednocześnie z całego serca dziękuję za wielką życzliwość, jakiej doznawałem podczas mojej posługi kapłańskiej i biskupiej. Gorąco proszę, abyście polecali moją duszę Miłosiernemu Bogu za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła. Jezu, ufam Tobie! Całą Diecezję, Biskupów - zwłaszcza mojego następcę - Kapłanów i Wszystkich Wiernych, a także warszawską wspólnotę świętomarcińską niech błogosławi Bóg Wszechmogący Ojciec i Syn i Duch Święty

+Biskup Bronisław Jan Maria Dembowski PS. List ten proszę odczytać na moim pogrzebie

Włocławek, 18 sierpnia 2010 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem