Reklama

Jubileusz to święto nas wszystkich

2018-06-20 08:09

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 25/2018, str. V

Ks. Adam Stachowicz
Konferencja prasowa z racji jubileuszu

13 czerwca w Kurii diecezjalnej w Sandomierzu odbyła się konferencja prasowa przed głównymi obchodami 200-lecia powstania diecezji oraz spotkanie promocyjno-wydawnicze publikacji związanych z obchodzonym jubileuszem

Wkonferencji wzięli udział bp Krzysztof Nitkiewicz, ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik prasowy Konferencji Episkopatu Polski, dr Paulina Guzik, redaktor programu TVP1 „Między ziemią a niebem”, ks. Piotr Tylec, historyk i dyrektor Biblioteki Diecezjalnej oraz ks. Leszek Pachuta, dyrektor Wydawnictwa Diecezjalnego i Drukarni w Sandomierzu, a spotkanie poprowadził ks. Tomasz Lis, rzecznik Kurii. Obecni byli przedstawiciele lokalnych stacji telewizyjnych, rozgłośni radiowych, agencji informacyjnych oraz dziennikarze prasowi. Zaproszeni zostali także autorzy publikacji jubileuszowych.

Rozpoczynając konferencję, rzecznik diecezji sandomierskiej przypomniał o przypadającej tego dnia 9. rocznicy nominacji ks. prał. Krzysztofa Nitkiewicza na urząd Biskupa Sandomierskiego oraz poinformował o napisanej przez Biskupa książce „ABC kurialisty, czyli rady starszego kolegi”.

Jako pierwszy głos zabrał bp Krzysztof Nitkiewicz, który podkreślił duchowe znaczenie obchodzonego przez diecezję jubileuszu. Mówił także o naturze Kościoła. – Musimy pamiętać o tym, że zarówno w swoim wymiarze lokalnym, jak i powszechnym jest on przestrzenią zbawienia. Bł. Izaak ze Stelli nauczał, że Kościół nie może niczego uczynić bez Chrystusa, a Chrystus nie chce robić niczego bez Kościoła. Przez chrzest zostaliśmy zanurzeni w tym misterium. Jesteśmy zarazem jego aktywnymi uczestnikami – podkreślił Biskup. Przybliżył także liczne dane statystyczne.

Reklama

Diecezja Sandomierska obejmuje powierzchnię 7850 km2. Ogólna liczna mieszkańców to ponad 683 tys. osób z tego 680 tys. to katolicy. Administracyjnie diecezja podzielona jest 242 parafie, które wchodzą w skład 25 dekanatów. W diecezji pracuje 622 księży diecezjalnych oraz 60 kapłanów zakonnych, a także 9 braci zakonnych i 344 siostry zakonne.

Biskup zaprosił zebranych dziennikarzy, a poprzez ich pośrednictwo wszystkich diecezjan, na główną Mszę św. jubileuszową, która odbędzie się 16 czerwca o godz. 11. w bazylice katedralnej w Sandomierzu oraz na „Oratorium o Męczennikach Sandomierskich”, którego premiera odbędzie się dnia 30 czerwca o godz. 18 na zamku w Krzyżtoporze.

Z ramienia Konferencji Episkopatu Polski wystąpił rzecznik prasowy ks. Paweł Rytel-Andrianik. Przybliżył on zasady współpracy KEP z diecezją oraz środkami masowego przekazu. Dzieląc się swoim dziennikarskim doświadczeniem, podkreślał, że komunikacja powinna przebiegać według zasady „SMS”, tzn. „szybko, mądrze i skutecznie”. Podkreślał także wielką odpowiedzialność za rzetelność informacji i odpowiedzialność za prawdziwość przekazywanych informacji. Przywołał słowa papieża Benedykta XVI, który mówił, że kłamstwo zdąży okrążyć trzy razy ziemię, zanim prawda założy buty. Paulina Guzik, prowadząca programu „Między ziemią a niebem” w TVP1, mówiła o dekalogu mediów według św. Jana Pawła II. Cytując papieża, zachęcała dziennikarzy: „Stwórzcie przestrzeń dla religii w mediach”. W swoim wystąpieniu wskazywała na wyzwania stojące przed dziennikarzami podejmującymi tematykę religii i Kościoła. Zarys historii diecezji przybliżył ks. Piotr Tylec, dyrektor Biblioteki Diecezjalnej, przywołując najważniejsze postacie i wydarzenia z minionych dwu wieków.

W części promocyjno-wydawniczej ks. Leszek Pachuta zaprezentował publikacje i pamiątki jubileuszowe przygotowane przez diecezjalne wydawnictwo. W związku z jubileuszem 200-lecia diecezji ukazały się książki: „Z dziedzictwem w przyszłość” autorstwa Renaty Pomarańskiej, „Diecezja Sandomierska 1818-2018” autorstwa ks. Bogdana Stanaszka, „Przewodnik po dziejach diecezji sandomierskiej” napisany przez ks. Bartłomieja Krzosa, „Słownik biograficzny kapłanów Diecezji Sandomierskiej” opracowywany jako praca zbiorowa, album „Bazylika Katedralna”, trzytomowe dzieło „Służąc Bogu, służyli Polsce”, katalog wystawy „200 lat Diecezji Sandomierskiej. Dom Długosza-Zamek Królewski” oraz najnowsza pozycja autorstwa bp. Krzysztofa Nitkiewicza. „ABC kurialisty, czyli rady starszego kolegi”. Zaprezentowano także pamiątki jubileuszowe: replikę krucyfiksu z bazyliki katedralnej oraz reprint zabytkowego tekstu Bogurodzicy.

Konferencję zakończył ks. Tomasz Lis, podając informacje o nadchodzących centralnych wydarzeniach jubileuszowych i zapraszając do udziału w nich oraz relacji na łamach prasy, radia, telewizji i Internetu.

Każda redakcja otrzymała pakiet publikacji jubileuszowych przygotowany przez wydawnictwo diecezjalne.

Tagi:
jubileusz konferencja diecezja

Srebrny Jubileusz

2019-10-08 14:19

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 41/2019, str. 1

Diecezjalny Instytut Akcji Katolickiej obchodzi srebrny jubileusz. Został powołany 25 lat temu dekretem ówczesnego ordynariusza diecezji zielonogórsko-gorzowskiej bp. Adama Dyczkowskiego

Archiwum DIAK
Obecny Zarząd Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej

Iskra odrodzenia Akcji Katolickiej w naszej Ojczyźnie wyszła od św. Jana Pawła II w 1993 r. W zatroskaniu o Kościół wyraził wolę reaktywowania jej struktur podczas wizyty biskupów polskich „ad limina”. W naszej diecezji bardzo konkretnie odpowiedział na nią ówczesny ordynariusz bp Adam Dyczkowski, który zachęcał do tego zarówno kapłanów, jak i świeckich, którzy utworzyli grupę inicjatywną, mającą swój trzon w Klubie Inteligencji Katolickiej w Zielonej Górze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Śmiertelna pułapka

2019-09-25 09:51

Mateusz Wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 39/2019, str. 48-49

W cieniu smutku i czterech ścian skrywają swoją samotność czy agresję ludzie uzależnieni behawioralnie, wśród nich – od hazardu czy pracy. W ostatnich latach często też od internetu. Szczególnie dotyczy to dzieci i młodzieży

evannovostro – stock.adobe.com

Marta ma dzisiaj 11 lat. Od 3. roku życia oglądała bajki na tablecie, wtedy jeszcze z rodzicami. Od 5. roku życia – już tylko we własnym pokoju. Rodzice pojawiali się podczas śniadania i wieczorem na obiadokolację. Niania nie bardzo się interesowała, czym zajmuje się dziecko. Była zadowolona, że dziewczynka taka spokojna. Na Komunię Marta dostała komputer. Od tego momentu przestała się interesować szkolnymi koleżankami, które miały takie „smarkate” zainteresowania. Sama już oglądała filmy dla dorosłych – te mniej i bardziej drastyczne, modę, praktyczne porady w kuchni. Rodzice chwalili się nią, że taka zaradna. Potrafiła upiec ciasto, przyciąć na działce krzewy. Nie miała problemów z nauką. Rodzice byli z niej coraz bardziej dumni. Pewnego dnia znaleźli ją na domowym tarasie z podciętymi żyłami. Uratowano ją. Trzy miesiące spędziła w szpitalu psychiatrycznym. Powiedziała później psychiatrze, że chciała się odłączyć od samotności jak jedna z jej ulubionych bohaterek internetowej gry.

Wojtek zawsze interesował się sportem. Od wczesnych lat szkoły podstawowej stał na bramce, bo jako chłopiec otyły poruszał się na boisku powoli. Uwielbiał ciastka, a rodzice mu ich nie bronili, uważali, że swoją nadwagę zgubi na murawie. Kilka przepuszczonych bramek podczas podwórkowych rozgrywek zniechęciło go jednak do obecności na osiedlowym stadionie. Pod pretekstem nauki piłkarskich gier symulacyjnych namówił rodziców do kupna PlayStation. Od tego momentu ograniczał swoją obecność na podwórku. Grał namiętnie w domu. Namawiał rodziców do kupienia następnych gier. Gdy ci odmawiali, podkradał im pieniądze. Najpierw drobne sumy, później większe. Wreszcie wszystko się wydało i dostał solidne lanie. Przyrzekł, że więcej kradł nie będzie. I nie kradł – w domu. Zaczął obrabowywać młodsze dzieci. Bił, zastraszał. Siał postrach wśród maluchów przez prawie cały rok szkolny. I kupował kolejne gry. Coraz częściej też chodził na wagary. W końcu za pobicie pierwszoklasisty trafił do Izby Dziecka i pod opiekę kuratora. Później – na blisko dwuletnią terapię do prywatnego ośrodka leczenia uzależnień.

Odrealnione dzieci

Takich i podobnych przypadków jest coraz więcej. Nierzadko komputerowe ofiary kończą komputerowe życie całkiem niekomputerową przedwczesną śmiercią. Bywa też, że w więzieniach. Szczęśliwi ci, którzy trafią do ośrodków terapeutycznych, rozmieszczonych w całym kraju. Takie ośrodki prowadzi m.in. istniejące od ćwierćwiecza stowarzyszenie Katolicki Ruch Antynarkotyczny KARAN.

– Dziecko może popaść w uzależnienie, gdy spędza dużo czasu przed telewizorem, internetem czy przy grach komputerowych, słowem – przy urządzeniach multimedialnych. Po kilka godzin łącznie. Nie rozgraniczamy, że telefon to godzina, telewizor – 2 godziny, internet – 3 godziny. Trzeba to zsumować i daje nam to określoną wiedzę o tym, przez jak długi czas dziecko jest narażone na oddziaływanie tych urządzeń – mówi Anna Chlebna, psycholog i terapeuta z warszawskiej placówki stowarzyszenia KARAN. – Moim zdaniem, uzależnienie behawioralne jest groźniejsze niż alkohol i narkotyki, bo te są szybko widoczne. Przy uzależnieniach behawioralnych jest to o wiele trudniejsze, bo przecież telewizję oglądamy niemal wszyscy, podobnie wszyscy korzystamy z komputera czy telefonu komórkowego. Więc jakież to uzależnienie – pytają niekiedy dorośli. Niestety, objawy u dziecka są widoczne dopiero po dłuższym czasie i niekiedy są nieodwracalne. Z mojego doświadczenia wynika, że rodzice zgłaszają się do nas bardzo późno. Mieliśmy chłopaka, który niemal całe swoje dziecięce życie spędzał przy komputerze, grając w gry. Przez 12 godzin i więcej. Doszło do tego, że swoje potrzeby fizjologiczne załatwiał na miejscu, pod siebie. Rodzice donosili mu jedzenie, byle tylko cokolwiek jadł i pił. Po kilku miesiącach było to nieomal „dzikie” dwunastoletnie dziecko. Nie było z nim żadnego kontaktu. Na próby odłączenia go od sieci reagował agresją fizyczną. Rzucał się na wszystkich. Najpierw został więc umieszczony w szpitalu psychiatrycznym, później skierowano go na leczenie do nas. Wyszedł z tego, ale trwało to wiele długich miesięcy. Na ile pozostawiło to ślady w mózgu – nie wiemy do dzisiaj. Te dzieci często są odrealnione, bo świat wirtualny miesza im się ze światem realnym. Powoduje to ogromne problemy w rozwoju dziecka. Przede wszystkim nieumiejętność przewidywania konsekwencji. Życie takich dzieci to życie w odrealnieniu, bez jakichkolwiek planów. Wszystko jest skoncentrowane albo wokół gier, albo wokół internetu. Takie dziecko nie ma innych planów, jak te skoncentrowane na internecie. Nie idzie do szkoły. Jeśli rodzice blokują internet, to ono kombinuje, jak zdobyć od kogoś telefon, żeby grać dalej. Bądź idzie do biblioteki, ale nie po to, żeby czytać, lecz by mieć dostęp do internetu. Korzysta z kawiarenki internetowej. A w domu zaczynają się kłamstwa, mataczenie, manipulowanie rodzicami.

Kliknij życie

– Pracuję z dziesięciolatkami, jedenastolatkami, ale mam i młodszych pacjentów, którzy już mają poważne problemy z uzależnieniem behawioralnym – mówi psycholog i terapeuta Monika Chrupek ze stowarzyszenia KARAN. – To znaczy, że już wcześniej było coś nie tak w ich sferze emocjonalnej, ale nie zostało zauważone przez rodziców. Niewątpliwym dzwonkiem ostrzegawczym zawsze powinno być dla nich izolowanie się pociechy od nich czy od rówieśników. Niestety, rodzice przychodzą do psychologa dopiero wtedy, kiedy alarmuje szkoła bądź kiedy dziecko jest już w skrajnej sytuacji. Miałam kiedyś młodziutkiego pacjenta, który zaniemówił, bo rodzice odstawili mu komputer. Nie komunikował się zupełnie ze światem. Czekali... dwa miesiące, aż coś się zmieni – opowiada Monika Chrupek. – My apelujemy o to, żeby jeśli nie dziecko – na początku nie chce ono pójść do psychologa – to aby sami rodzice nas odwiedzili. Często bowiem rodzice uważają, że jest to przede wszystkim problem dziecka. To ono ma problem – powiadają – po co więc ja mam być u psychologa czy psychiatry? A tymczasem najważniejsza, kluczowa jest wspólna praca z rodziną. Rodzic nie może udawać, że nie ma problemu – musi reagować. Im wcześniej, tym lepiej – kontynuuje psycholog. – Jeszcze inny problem pojawia się, kiedy zdiagnozujemy, że potrzebna jest pomoc stacjonarna, a więc w ośrodku leczenia. Jak do tej pory nie ma ośrodka refundowanego przez NFZ dla uzależnionych behawioralnie. Są ośrodki prywatne, ale drogie. Trudno jest też z dziesięciolatkami, bo starsze, powiedzmy: szesnastolatki, mają już jakąś osobowość prawną. Dziesięciolatek nie. I trudno go odseparować od rodziców – jest to możliwe dopiero w skrajnych sytuacjach, kiedy idzie do szpitala psychiatrycznego, bo się okaleczył, albo też grozi samobójstwem. W szpitalu wyrównują stan psychiczny dziecka i zalecają dalsze leczenie. Apelujemy więc do rodziców, by poświęcali czas dzieciom, a nie pozwalali, żeby smartfon, telewizor czy tablet zastępował tatę i mamę. Żeby zapoznawali się z problemami własnych dzieci, bo większość ich kłopotów wynika z wcześniejszych zaniedbań wychowawczych. Bo smartfon czy internet to sposób dziecka na radzenie sobie z problemem. Od jakiegoś czasu prowadzimy program z zakresu profilaktyki „Kliknij życie”. Jest to pogram edukacyjny skierowany do szkół. Prowadzimy zajęcia dla młodzieży oraz spotkania informacyjne dla rodziców na temat objawów uzależnienia. I apelujemy, żeby nie bagatelizować edukacji, aby nie okazało się później, że w sposób nieodwracalny zaniedbaliśmy własne dziecko – podkreśla Monika Chrupek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Krzyżyk z drewna wraku „Titanica” sprzedany za 11600 euro

2019-10-21 21:14

ts / Wiltshire (KAI)

Na aukcji w Wielkiej Brytanii sprzedano krzyż, wyrzeźbiony z drewna pochodzącego z wraku legendarnego „Titanica”. Jak poinformowały media brytyjskie, prosty, 13-centymetrowy krzyżyk, sprzedano 19 października w Wiltshire w pobliżu kurortu Bath. Nabywca zapłacił za niego 10 tys. funtów (około 50 tys. zł). Dom aukcyjny oczekiwał, że będzie to cena około 12-18 tys. funtów.

F.G.O. Stuart (1843-1923)/pl.wikipedia.org

Krzyżyk wyrzeźbiono w zakładzie Samuela Smitha. Był on członkiem załogi statku SS „Minia”, który po katastrofie zbierał na swój pokład zwłoki zmarłych pasażerów. Członkowie załogi zbierali także wyrzucone przez morze przedmioty, w tym części wraku z drzewa dębowego. Z tego drzewa Smith wyrzeźbił później krzyżyk, upamiętniający ponad 1500 ofiar zatopionego „Titanica”. Do czasu aukcji znajdował się on w posiadaniu potomków byłego marynarza.

Luksusowy parowiec „Titanic”, swego czasu największy statek świata, podczas swego pierwszego rejsu z Wielkiej Brytanii do Nowego Jorku w kwietniu 1912 r. zderzył się z górą lodową i zatonął. Przedmioty z wraku odkrytego w 1985 r. osiągają wysokie ceny na aukcjach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem