Reklama

Nowy prezydent – nowe możliwości

2018-10-10 11:21

Ks. Jacek Molka
Edycja częstochowska 41/2018, str. IV

Magda Nowak/Niedziela
Brifing Artura Warzochy na pl. Biegańskiego w Częstochowie 25 września 2018 r.

Z Arturem Warzochą, senatorem Prawa i Sprawiedliwości oraz kandydatem na prezydenta Częstochowy, rozmawia ks. Jacek Molka

Ks. Jacek Molka: – To już trzeci raz, kiedy decyduje się Pan, w tym przypadku jako senator Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, kandydować na stanowisko prezydenta Częstochowy?

Artur Warzocha: – Tak. Kandyduję po raz trzeci, a wynika to z mojej wielkiej determinacji i przekonania, że wiem, co należy zrobić, żeby nasze miasto zaczęło się w końcu rozwijać. Często słyszę taką uwagę, że przecież jako senator mam bardzo wygodną pozycję polityczną, że robię ważne rzeczy dla całej Polski, dla naszej Polonii. Ale nie chodzi przecież o to, żeby było mi wygodnie, tylko o to, żeby tam, gdzie jest taka potrzeba, czyli właśnie tutaj, w Częstochowie, wykorzystać całe swoje zdobyte dotychczas doświadczenie – zarówno parlamentarne, jak i samorządowe dla naszego miasta oraz jego mieszkańców.

– Nowy prezydent – nowe możliwości... Jaki jest zatem Pana pomysł na Częstochowę? Proszę o przybliżenie najważniejszych elementów Pańskiego programu.

– Przede wszystkim należy jak najszybciej zatrzymać fatalny trend wyludniania się Częstochowy. Jest to nasz ogromny dramat. Z Częstochowy wyjechali ludzie, którzy „robią” kariery naukowe, w biznesie, jako prawnicy, w dziedzinie kultury i sztuki. Świetnie rozwijają swoje talenty poza Częstochową. Dotychczasowy prezydent ze swoją ekipą nie robi nic konkretnego, żeby przekonać młodych i ambitnych ludzi, by w Częstochowie zostali. Oferta obecnej ekipy dla młodych, ambitnych ludzi ma charakter wyłącznie propagandowy i nie zatrzymuje procesu emigracji.

– Jak Pan zamierza zatrzymać młodych częstochowian tu na miejscu?

– Po pierwsze, wraz z Regionalnym Funduszem Gospodarczym, rozwinę program Mieszkanie+, który podczas mojej ewentualnej kadencji pozwoli 1000 rodzinom zamieszkać pod własnym dachem. Nie rozumiem tego, ale obecny prezydent nie był i nie jest zainteresowany wprowadzeniem tego programu w Częstochowie. Zadbam również o stworzenie nowych, osiedlowych miejsc parkingowych.

– Dobrze, i co dalej?

– Drugi punkt mojego programu dotyczy pozyskiwania inwestorów, którzy stworzą nowe i dobrze płatne miejsca pracy dla młodych ludzi, w tym absolwentów częstochowskich uczelni. Włączymy się w program, który przyciągnie do Częstochowy tzw. inwestorów powierzchni biurowych, którzy już sygnalizują, że są zainteresowani budową na miejscu budynków pod centra dużych firm. Z wiadomych względów Częstochowa jest bardzo wygodnym punktem na mapie Polski i stąd bierze się z ich strony zainteresowanie naszym miastem. Zapewni to pracę, która powinna spełniać ambicje młodej, wykształconej kadry menedżerskiej. To w znacznym stopniu powstrzyma wyjazdy naszych mieszkańców z Częstochowy.

– A co z infrastrukturą, np. drogową?

– Zadbam również o budowę nowych, bezpiecznych dróg i modernizację już istniejących, szczególnie w dzielnicach peryferyjnych. Tutaj potrzebne będzie wsparcie naszego rządu. Z samego budżetu miasta nie będziemy w stanie szybko poprawić naszych dróg i chodników.

– A ma Pan jakąś propozycję dla częstochowskich uczelni?


– Dzięki mojej inicjatywie oraz przy wsparciu Ministerstwa Zdrowia oraz Nauki i Szkolnictwa Wyższego na Uniwersytecie im. Jana Długosza powstanie wydział lekarski, który kształcić będzie lekarzy specjalistów. Pozwoli to na znaczny wzrost poziomu służby zdrowia i zwiększy dostępność pacjentów do świadczeń opieki zdrowotnej w Częstochowie.
Punktem dla mnie bardzo istotnym jest rozwój częstochowskich wyższych uczelni. Tak jak większość częstochowian byłem zwolennikiem utworzenia uniwersytetu. Po wielu latach naszych starań to się udało i od czerwca 2018 r. mamy uniwersytet w Częstochowie.
Chciałbym dodać, że dotychczas dzięki moim zabiegom nasze uczelnie uzyskały ponad 80 mln zł. Pamiętam też o naszych studentach. Wprowadzę bezpłatne przejazdy komunikacją miejską dla wszystkich studentów i doktorantów. Oczywiście, dzieci i młodzież szkolna też będą objęte tym przywilejem.

– A jakie ma Pan plany jeśli chodzi o wypoczynek i rekreację mieszkańców Częstochowy?

– To kolejny bardzo ważny punkt. W trakcie pierwszej kadencji wraz z radnymi klubu Prawa i Sprawiedliwość zwiększymy dwukrotnie nakłady na te ważne społecznie cele. Dzięki temu częstochowscy sportowcy będą mogli znów włączyć się w walkę o najwyższe laury w kraju i za granicą, a dzieci i młodzież będą miały bezpłatny dostęp do zajęć sportowych w wielu dyscyplinach. Doprowadzę też do budowy nowoczesnego stadionu przy ul. Limanowskiego wraz z Częstochowskim Centrum Piłki Nożnej.

– W swoim spocie wyborczym wyjaśnia Pan, że uczestniczenie od wielu lat w polityce na szczeblu centralnym przekłada się potem na możliwości szybszego i skuteczniejszego załatwiania różnych ważnych dla miasta spraw. Bo zna się ludzi, zna ścieżki. Proszę rozwinąć tę myśl.

– Jak już wcześniej wspomniałem, dzięki wieloletnim zabiegom, szczególnie w ostatnich latach, pełniąc funkcję senatora RP, udało mi się „pozyskać” ogromne środki dla częstochowskich uczelni, przekonać wybitnych twórców filmowych do uruchomienia na uniwersytecie kierunku – Film i Sztuki Audiowizualne, który ruszy już wkrótce. Oznacza to, że niebawem w Częstochowie będziemy mieli szkołę filmową, którą współtworzyć będzie kadra ze sławnej Łódzkiej Filmówki – najsławniejszej tego profilu uczelni w Polsce!

– Innymi słowy, współpracując z centralą, jesteśmy w stanie zrobić więcej. Tak?


– Tak. To oczywiste. Dlatego chciałbym w tym miejscu podkreślić, że bez pomocy i współpracy z naszym rządem Częstochowa nie będzie w stanie się rozwijać w odpowiedni sposób. W chwili obecnej wpływy z podatków nie pozwalają np. na poważne uruchomienie niezbędnych inwestycji drogowych, które są bardzo kosztowne. Poprawa nawierzchni czy skanalizowanie wszystkich ulic w Częstochowie wymaga ogromnych środków. Takie zapewni nam współpraca z odpowiednimi ministerstwami i przygotowany Plan dla Częstochowy.
Tutaj znowu trzeba wrzucić kamyczek do ogródka obecnie rządzącej ekipy w naszym mieście. Otóż nie przypominam sobie w ciągu ostatnich trzech lat, żeby przedstawiciele władz samorządowych z naszego miasta zabiegali o jakiś wielki projekt dla Częstochowy w jakimkolwiek ministerstwie. Poza tym ani ja, ani inni parlamentarzyści Prawa i Sprawiedliwości Ziemi Częstochowskiej nie byliśmy nigdy proszeni przez pana Matyjaszczyka o jakąkolwiek pomoc dla miasta! A przecież, jeżeli chodziłoby o rzeczy ważne dla Częstochowy, to nikt z nas takiej pomocy by nie odmówił! Nie wiem, czy to świadome działanie, czy też nieudolność, ale odpowiedzi na oba pytania są kompromitujące dla tutejszych władz samorządowych.

– Czym trzeba byłoby zająć się bez zbędnej zwłoki?

– Pilnych problemów do rozwiązania jest bez liku. Wymienię chociażby problem zabezpieczenia przeciwpowodziowego, słaba kondycja finansowa szpitali, problemy związane z polityką społeczną, opieka nad osobami niepełnosprawnymi i seniorami, jakość częstochowskich dróg i chodników, inwestycje na niezadowalającym poziomie, brak inwestycji w ramach programu Mieszkanie+, niski poziom finansowania kultury i sportu w mieście czy inwestycje w oświacie. Czarę goryczy przelewa kompletna inercja władz miasta w sprawie pomocy dla rozwoju szkolnictwa wyższego, w tym przede wszystkim dla podniesienia statusu byłej już Akademii im. Jana Długosza do poziomu uniwersyteckiego. Całe szczęście udało się to osiągnąć dzięki ciężkiej pracy środowiska akademickiego i pomocy ze strony parlamentarzystów oraz rządu Prawa i Sprawiedliwości.

– Nie mogę nie zapytać o to, jak kandydat na prezydenta duchowej stolicy Polski wyobraża sobie relacje z Kościołem częstochowskim?


– Mamy dość nietypową sytuację w Częstochowie, jeżeli chodzi o obecność Kościoła, z czego nie każdy spoza naszego miasta zdaje sobie sprawę. Oprócz Jasnej Góry i największego, jednocześnie najważniejszego dla Polaków sanktuarium maryjnego, jesteśmy stolicą archidiecezji i metropolii. Współpraca samorządu i Kościoła musi być oparta na wzorcowo wypracowanych, normalnych standardach, choćby z tego względu, że do naszego miasta przybywa każdego roku średnio ok. 4 mln gości, głównie pielgrzymów, w celach religijnych. Warto przy tym podkreślić, że ani władze klasztoru na Jasnej Górze, ani władze Kościoła diecezjalnego nie oczekują jakiegoś szczególnego potraktowania ze strony władz świeckich. Jednak te władze powinny dbać o to, by nic nie zakłócało harmonijnej koegzystencji w granicach jednego miasta wszystkich środowisk, by nikt nie czuł się wykluczony czy prowokowany przez jakiś ośrodek władzy lokalnej.
Ostatnie lata dostarczyły, niestety, przykładów takich zachowań, które robiły szokujące wrażenie zarówno na mieszkańcach naszego miasta, często nawet takich, którzy sami nie zaliczają się do zbyt gorliwych katolików, jak i na zewnątrz. Niejednokrotnie, jako parlamentarzysta, słyszałem głosy zbulwersowanych ludzi spoza Częstochowy, którzy krytycznie wypowiadali się o różnych ekscesach w naszym mieście. Powtarzam: chodzi o normalne standardy współpracy, a władza samorządowa powinna robić wszystko, by nikt z mieszkańców nie czuł się wykluczony.

– 6 września był w mieście premier Mateusz Morawiecki, a Pan Senator czynił honory domu. Jaki był cel tej krótkiej wizyty?


– Pan Premier postanowił spotkać się ze mną – kandydatem na prezydenta miasta Częstochowy i częstochowskim środowiskiem Prawa i Sprawiedliwości, żeby porozmawiać o problemach naszego miasta i regionu. Co ciekawe, z naszej ponadgodzinnej rozmowy wynikało, że Pan Premier ma własną, niezwykle trafną perspektywę problemów naszego miasta i regionu, a przyjechał tu z propozycją ich rozwiązania. Zgodził się z naszą diagnozą, że Częstochowa nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału, że mogłaby lepiej skorzystać na dobrej kooperacji z rządem Prawa i Sprawiedliwości i dziwił się, że takiej dobrej współpracy dotąd nie ma.
Padło wiele ciekawych propozycji współpracy i rozwiązania tych problemów. Mam nadzieję, że jako prezydent Częstochowy, jeżeli taka będzie wola wyborców, będę miał możliwość rozwiązania tych wszystkich bolączek i wprowadzimy nasze miasto na ścieżkę trwałego rozwoju.

Tagi:
wywiad

Reklama

Wotum wdzięczności za 50-lecie istnienia archidiecezji

2019-06-20 10:11

pk / Szczecin (KAI)

Archidiecezja Szczecińsko-Kamieńska chce zbudować kościół i szkołę na Madagaskarze. Ma to być wotum wdzięczności na zbliżające się 50-lecie istnienia archidiecezji. Zbiórka funduszy na ten cel już trwa, a konsekracja kościoła ma nastąpić w 2022 r. W Szczecinie w ostatnich dniach przebywał misjonarz oblat Maryi Niepokalanej o. Marek Ochlak z Madagaskaru, który opowiadał o całym projekcie. O szczegółach pomysłu i o chrześcijaństwie na Madagaskarze mówi KAI ks. dr. Paweł Płaczek, dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.

Archiwum
Ks. dr Paweł Płaczek

KAI: – Skąd pomysł na kościół na Madagaskarze?

Ks. dr Paweł Płaczek, dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej: – Wybudujemy szkołę i kościół na Madagaskarze jako wotum wdzięczności za zbliżające się 50-lecie istnienia archidiecezji. Wspomożemy tym projektem ojców oblatów, którzy już od 30 lat posługują wśród ubogich w Afryce. Będzie to dar naszego serca, a jednocześnie przywrócenie godności dzieciom, które żyją w Kościele pierwszej ewangelizacji. Tytuł kościoła będzie związany z główną patronką naszej Archidiecezji – Matką Kościoła i Jej ten dar dedykujemy. Konsekracja kościoła i otwarcie budynku szkoły planowane są w 2022 r.
Projekt kościoła i szkoły oraz kosztorys przedstawił misjonarz oblat Maryi Niepokalanej o. Marek Ochlak posługujący 24 lata na Madagaskarze. Budynek kościoła ma mieć wymiary 20 na 10 metrów. Będzie pełnił również funkcję szkoły. Poza tym budynkiem chcemy też wybudować przynajmniej dwie dodatkowe klasy, żeby grupa dziecięca, podstawowa i starsze dzieci mogły się uczyć. Kościół i szkoła kosztowałyby około 15 tys. euro. Taki kościół czy szkołę można wybudować w 4 miesiące, jeśli wszystko idzie według planów. Gdybyśmy wybudowali nowy kościół, który byłby też szkołą, to byłby to prawdziwy cud dla wioski. Budowa takich budynków jest bardzo droga, gdyż wszystko trzeba przywieźć z dużego miasta, którego odległość wynosi od 60 do 100 kilometrów i do tego trzeba przebyć wyschniętą rzekę. W porze suchej jest piaszczysta, a w porze deszczowej ma 7 m głębokości. Oczywiście nie ma mostu. Czasem nawet do 4 miesięcy miejscowi są odcięci od świata. Transporty mogą być tylko od czerwca do grudnia. Te warunki podrażają budowę. Na Madagaskarze są półpustynne warunki.

– Skąd Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej znalazło się na Madagaskarze?

– Przed 1980 r. biskup z Tamatave - największego miasta portowego na Madagaskarze - pojechał do Rzymu szukać misjonarzy, ponieważ przebywający tam monfortani się starzeli i była potrzeba poszukiwania nowych misjonarzy. Pierwsza piątka oblatów na wniosek Generała Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, który jest w Rzymie wyjechała z Polski 3 grudnia 1980 r. Na początku tylko do diecezji Tamatave, potem trafili również do stolicy Antananarywy, dziś są w 4 na 18 diecezji. W sumie jest 90 misjonarzy Zgromadzenia (miejscowych i polskich). Oblaci rozpoczęli misję na Madagaskarze właściwie od zera. Trzydzieści lat temu był mały kościół, który właściwie był ruiną. Najpierw zaadoptowali zdewastowany budynek, aby mieć gdzie mieszkać, na początku spali na workach po cemencie. Do misji przynależy 5 wiosek, w tym 3 duże wioski, czyli z 200 chat. Jedna z wiosek, której chcemy pomóc to Misokitsy. W tym roku zakonnicy rozpoczęli nauczać dzieci w baraku. Jest prawie 70 dzieci. W całej wiosce jest prawie 300 dzieci.
Gdybyśmy jednak chcieli podsumować liczbę misjonarzy na całym Madagaskarze, to jak podaje o. Marek Ochlak, jest około 70 misjonarzy z Polski. To księża, siostry i bracia zakonni. Jest też kilku Polaków misjonarzy świeckich. Ważną rolę w historii Madagaskaru odgrywają jezuici i tu szczególnie należy podkreślić rolę o. Jana Beyzyma, który posługiwał wśród trędowatych. Zgromadzenie Księży Misjonarzy św. Vincentego a Paolo, franciszkanie, kapucyni i salezjanie też zostawili swój ślad na Madagaskarze.
W sumie, patrząc na religijny przekrój społeczeństwa, 40 proc. to chrześcijanie, w tym 20 proc. to katolicy. Potem luteranie, kalwiniści i anglikanie, którzy, jak dodaje o. Marek Ochlak, stworzyli pierwszy przekład Biblii tłumaczony na oficjalny język malgaski. Najmniej wśród chrześcijan jest prawosławnych. 50 proc. społeczeństwa jednak stanowią animiści, dla których podstawa to oparcie się na wierzeniach plemiennych. Chrześcijaństwo na Madagaskarze to około 150 lat historii i Malgasi są otwarci na wiarę w Jezusa Chrystusa. Przy chorobach i pogrzebie jednak wciąż jeszcze udają się do miejscowych czarowników, by złożyć ofiary.
Na początku września z wizytą do stolicy Madagaskaru udaje się papież Franciszek i jak podkreśla o. Marek, to ma być okazja dla miejscowych, aby ludzie na świecie odkryli, że Madagaskar liczy się w Kościele Katolickim.
KAIŁ Jakie inne inicjatywy podejmują Papieskie Dzieła Misyjne Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej?

– To wsparcie duchowe – modlitwa za misje i o powołania misyjne, budzenie i pogłębianie świadomości odpowiedzialności za misje katolickie w świecie wśród katechetów, a poprzez nich wśród dzieci, młodzieży i rodziców.

– Inne formy pomocy to trzy wyjazdy do Kenii katechetów zaangażowanych w działalność misyjną w parafiach i szkołach posługi (2017, 2018 i 2019), warsztaty metodyczne dla katechetów Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej poświęcone zagadnieniom misyjnym, włączenie się w „Program adopcji ucznia” w Kenii. Obecnie pomocą stypendialną objętych jest 447 dzieci z przedszkoli, szkół podstawowych, średnich i z Niższego Seminarium Duchownego w Isiolo w Kenii, dwie animacje misyjne w szkołach i parafiach przeprowadzone przez ks. Jeremy Kabuga Murithi – proboszcza parafii w Kipsing i s. Mary Casty Kanyaki Kiraithe ze zgromadzenia sióstr felicjanek. Przeprowadziliśmy także akcję pt. „Piórnik i lizak dla ucznia z Kipsing”. W trakcie trwania akcji zebrano około sześciu tysięcy piórników wraz z lizakami. Finansowo wspieramy przedszkole w Kipsing w wysokości 2 tys. dol. rocznie, w ramach akcji „Okulary dla Kenii” zebraliśmy już ok. 28 tys. par okularów.
Kupiliśmy 25 materacy dla internatu przy szkole podstawowej w Kipsing, pompę wodną dla Kipsing oraz sfinansowaliśmy przeszkolenie miejscowego pracownika do jej obsługi. Dzięki funduszom jest też 40 ławek w szkole podstawowej w Kipsing, 15 stołów i 30 ławek do jadalni szkoły podstawowej w Kipsing. Kupiliśmy ok. 1500 kg kukurydzy i 1500 kg fasoli (podczas każdego z 3 wyjazdów do Kenii - dla dzieci ze szkoły w Kipsing), a także wózek inwalidzki. Wspieramy działalność misyjną placówek prowadzonych przez siostry felicjanki (Zgromadzenie Sióstr Św. Feliksa z Kantalicjo), szczególnie misję w Kipsing - najbardziej ubogi z ośrodków. Wsparliśmy misję Missiones w Argentynie – o. Bernardynów; wspieramy obecnie projektem ojców Oblatów z Madagaskaru. Wszystkie dzieła są owocem zbiórek w zachodniopomorskich szkołach, ale także hojności przedsiębiorców i indywidualnych darczyńców.

– To wszystko wpisuje się szczególnie w miesiąc misyjny...

– Niebawem rozpocznie się ogłoszony przez Ojca Świętego Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny w całym Kościele. Będzie to październik. Ufam, że ten czas pozwoli nam wszystkim zrozumieć, że misje są dla nas wszystkich zadaniem. Kościół ze swojej natury jest misyjny. Jednym z sześciu zadań katechezy jest wprowadzenie do misji. Misje są sprawą całego Ludu Bożego. Każdy kapłan musi mieć w sobie choć małą cząstkę zapału misyjnego. To jest również wyznacznik jego codziennego powołania. Jestem przekonany, że to nasze wotum na Madagaskarze będzie z jednej strony potwierdzeniem serca, że rozumiemy naturę Kościoła, a z drugiem strony pokazaniem wdzięczności, bo przecież i my 50 lat temu dostaliśmy finansowe wsparcie na budowę struktur pastoralnych w naszej Archidiecezji. I nie było to przecież z Polski. Dlatego czas i teraz na nas, by w ten symboliczny sposób uruchomić pomost materialnej pomocy dla Kościoła na misjach.

– Skąd ta pasja i miłość do misji?

– Z jednej strony z usłyszanego słowa, a z drugiej z doświadczenia Kościoła pierwszej ewangelizacji. Pamiętam jak św. Matka Teresa z Kalkuty apelowała do ludzi: „Jeśli nie potrafisz nakarmić głodnych całego świata, nakarm choć jedno dziecko”. Słowo plus nasze doświadczenie mobilizują nas do działania na rzecz misji. Wszystkie nasze spotkania, zarówno w Kenii, jak i tutaj – to wzajemne ubogacanie się poprzez poznawanie innej kultury, innego sposobu życia, wyznawania wiary i chwalenia Pana Boga. To działa w obie strony: my poznajemy ich, a oni nas. My im dajemy coś materialnego, a oni modlą się za nas. Siostra Casty, felicjanka posługująca w Kipsing powiedziała, żegnając w Kipsing szczecińskich katechetów: „Chociaż Rok Miłosierdzia już się skończył, jesteście dla nas jednym z jego owoców. Dziękujemy za wiarę i nadzieję, którą się z nami podzieliliście. Dziękujemy za wszystko, co przywieźliście, ale jeszcze bardziej dziękujemy za waszą obecność wśród nas”. Grono ludzi zainteresowanych projektami misyjnymi w naszej Archidiecezji stale rośnie. Widać wyraźne ożywienie w tej dziedzinie. Katecheci promują Papieskie Dzieła Misyjne, biorą czynny udział w Orszaku Trzech Króli, uczniowie naszych szkół uczestniczą w konkursach misyjnych i olimpiadzie misyjnej. Zawsze brali udział w akcjach misyjnych, ale były to zadania wyznaczane odgórnie, a więc nie wzbudzały takiego entuzjazmu. Może nie do końca katecheci rozumieli te inicjatywy misyjne. W tej chwili wszelkie inicjatywy dotyczące misji przyjmowane są z pełnym zrozumieniem, wielkim entuzjazmem i chęcią działania.

– Dziękuję za rozmowę.

– Rozmawiał Piotr Kołodziejski
Część pieniędzy jest już zebrane podczas zbiórek szkolnych, parafialnych. Każdy może wesprzeć nowe dzieło ofiarą na specjalne konto misyjne diecezjalnej Fundacji “Szczecińska”:

18 1750 0012 0000 0000 2691 4078 z dopiskiem: budowa szkoły i kościoła na Madagaskarze Bank BGŻ BNP Paribas S.A. Fundacja SZCZECIŃSKA ul. Królowej Korony Polskiej 28E, 70-485 Szczecin

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy mogą istnieć parafie bez księży?

2019-06-24 17:55

vaticannews / Torreglia (KAI)

Czy mogą istnieć parafie bez księży? To pytanie staje się coraz bardziej aktualne w wielu krajach europejskich. Pochylają się nad nim również uczestnicy 69. Tygodnia Duszpasterskiego organizowanego aktualnie w Torreglia we Włoszech. Tytuł spotkania brzmi: „Parafia bez księży. Od kryzysu powołań do odnowionej misyjności świeckich”.

pixabay.com

Temat zrodził się z obiektywnej obserwacji rzeczywistości: we Włoszech jest coraz mniej księży i tym samym wzrasta ilość parafii, gdzie ich brak. Uczestnicy spotkania podkreślają, że nie może istnieć wspólnota chrześcijańska, która nie spotyka się wokół Eucharystii. Wspólnota bowiem ze swej istoty opiera się zarówno na Eucharystii, jak i na słowie oraz na miłości. Te trzy rzeczy trzeba widzieć łącznie. I nawet jeśli będzie mniej Mszy odprawianych z powodu niedoboru księży, to wspólnota chrześcijańska nie przestanie istnieć. Parafie nie stanowią już swoistych, pojedynczych wiosek. Trzeba będzie je łączyć, aby optymalizować „siły kapłańskie”. Wtedy wierni będą mieli okazję doświadczyć bardziej Kościoła misyjnego. Kościoła, który wychodzi poza siebie.

"Chcemy uświadomić, że wybór opcji z łączeniem parafii czyni Kościół bardziej misyjnym, bardziej uczestniczącym, szczególnie jeżeli chodzi o podejmowania współodpowiedzialności przez osoby świeckie. Społeczność żyje bardziej zakorzeniona w Kościele lokalnym. To jest nasza wizja. Nie chodzi bynajmniej o łatanie dziur. Ale dowartościowanie darów i posług, które im przynależą poprzez chrzest, kapłaństwo, poprzez małżeństwo. Mamy wiele racji, dla których bardziej trzeba angażować świeckich we wspólnocie chrześcijańskiej. Powtarzam, nie chodzi o łatanie dziur, czynienie ze świeckich kogoś w rodzaju «półksięży», czy «małych księży»” - powiedział bp Domenico Sigalini, specjalista w dziedzinie teologii pastoralnej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chiny: oficjalny zakaz wpuszczania dzieci do kościoła

2019-06-25 16:47

vaticannews / Pekin (KAI)

Pomimo porozumienia ze Stolicą Apostolską komunistyczne władze w Chinach dławią życie lokalnych wspólnot Kościoła, zarówno katakumbowych, jak i oficjalnych. Wskazuje na to ks. Bernardo Cervellera dyrektor AsiaNews, agencji informacyjnej Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych.

Jonathan Kos-Read / Foter.com / CC BY-ND

Powołuje się on na dokument władz prowincji Fujian. Otrzymali go do podpisania wszyscy pracujący tam kapłani i zakonnice. Jeśli go nie podpiszą, nie będą mogli pełnić swej posługi. W dokumencie tym zobowiązują się m.in., że nie będą wpuszczać do kościoła dzieci i młodzieży, ani też nie będą dla nich prowadzić katechezy. Dokument zakazuje ponadto wszelkiego kontaktu z katolikami z zagranicy, a także ewangelizacji i wypowiadania się na tematy religijne w internecie.

Jak podje ks. Cervellera, podobne restrykcje zostały nałożone na Kościół również w innych chińskich prowincjach, takich jak Henan, Hubei czy Zhejiang. Mają one na celu zdławienie lokalnego Kościoła, całkowite odcięcie katolików w Chinach od Kościoła powszechnego i podporządkowanie ich państwu – ostrzega dyrektor agencji AsiaNews.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem