Reklama

Nowy prezydent – nowe możliwości

2018-10-10 11:21

Ks. Jacek Molka
Edycja częstochowska 41/2018, str. IV

Magda Nowak/Niedziela
Brifing Artura Warzochy na pl. Biegańskiego w Częstochowie 25 września 2018 r.

Z Arturem Warzochą, senatorem Prawa i Sprawiedliwości oraz kandydatem na prezydenta Częstochowy, rozmawia ks. Jacek Molka

Ks. Jacek Molka: – To już trzeci raz, kiedy decyduje się Pan, w tym przypadku jako senator Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, kandydować na stanowisko prezydenta Częstochowy?

Artur Warzocha: – Tak. Kandyduję po raz trzeci, a wynika to z mojej wielkiej determinacji i przekonania, że wiem, co należy zrobić, żeby nasze miasto zaczęło się w końcu rozwijać. Często słyszę taką uwagę, że przecież jako senator mam bardzo wygodną pozycję polityczną, że robię ważne rzeczy dla całej Polski, dla naszej Polonii. Ale nie chodzi przecież o to, żeby było mi wygodnie, tylko o to, żeby tam, gdzie jest taka potrzeba, czyli właśnie tutaj, w Częstochowie, wykorzystać całe swoje zdobyte dotychczas doświadczenie – zarówno parlamentarne, jak i samorządowe dla naszego miasta oraz jego mieszkańców.

– Nowy prezydent – nowe możliwości... Jaki jest zatem Pana pomysł na Częstochowę? Proszę o przybliżenie najważniejszych elementów Pańskiego programu.

– Przede wszystkim należy jak najszybciej zatrzymać fatalny trend wyludniania się Częstochowy. Jest to nasz ogromny dramat. Z Częstochowy wyjechali ludzie, którzy „robią” kariery naukowe, w biznesie, jako prawnicy, w dziedzinie kultury i sztuki. Świetnie rozwijają swoje talenty poza Częstochową. Dotychczasowy prezydent ze swoją ekipą nie robi nic konkretnego, żeby przekonać młodych i ambitnych ludzi, by w Częstochowie zostali. Oferta obecnej ekipy dla młodych, ambitnych ludzi ma charakter wyłącznie propagandowy i nie zatrzymuje procesu emigracji.

– Jak Pan zamierza zatrzymać młodych częstochowian tu na miejscu?

– Po pierwsze, wraz z Regionalnym Funduszem Gospodarczym, rozwinę program Mieszkanie+, który podczas mojej ewentualnej kadencji pozwoli 1000 rodzinom zamieszkać pod własnym dachem. Nie rozumiem tego, ale obecny prezydent nie był i nie jest zainteresowany wprowadzeniem tego programu w Częstochowie. Zadbam również o stworzenie nowych, osiedlowych miejsc parkingowych.

– Dobrze, i co dalej?

– Drugi punkt mojego programu dotyczy pozyskiwania inwestorów, którzy stworzą nowe i dobrze płatne miejsca pracy dla młodych ludzi, w tym absolwentów częstochowskich uczelni. Włączymy się w program, który przyciągnie do Częstochowy tzw. inwestorów powierzchni biurowych, którzy już sygnalizują, że są zainteresowani budową na miejscu budynków pod centra dużych firm. Z wiadomych względów Częstochowa jest bardzo wygodnym punktem na mapie Polski i stąd bierze się z ich strony zainteresowanie naszym miastem. Zapewni to pracę, która powinna spełniać ambicje młodej, wykształconej kadry menedżerskiej. To w znacznym stopniu powstrzyma wyjazdy naszych mieszkańców z Częstochowy.

– A co z infrastrukturą, np. drogową?

– Zadbam również o budowę nowych, bezpiecznych dróg i modernizację już istniejących, szczególnie w dzielnicach peryferyjnych. Tutaj potrzebne będzie wsparcie naszego rządu. Z samego budżetu miasta nie będziemy w stanie szybko poprawić naszych dróg i chodników.

– A ma Pan jakąś propozycję dla częstochowskich uczelni?


– Dzięki mojej inicjatywie oraz przy wsparciu Ministerstwa Zdrowia oraz Nauki i Szkolnictwa Wyższego na Uniwersytecie im. Jana Długosza powstanie wydział lekarski, który kształcić będzie lekarzy specjalistów. Pozwoli to na znaczny wzrost poziomu służby zdrowia i zwiększy dostępność pacjentów do świadczeń opieki zdrowotnej w Częstochowie.
Punktem dla mnie bardzo istotnym jest rozwój częstochowskich wyższych uczelni. Tak jak większość częstochowian byłem zwolennikiem utworzenia uniwersytetu. Po wielu latach naszych starań to się udało i od czerwca 2018 r. mamy uniwersytet w Częstochowie.
Chciałbym dodać, że dotychczas dzięki moim zabiegom nasze uczelnie uzyskały ponad 80 mln zł. Pamiętam też o naszych studentach. Wprowadzę bezpłatne przejazdy komunikacją miejską dla wszystkich studentów i doktorantów. Oczywiście, dzieci i młodzież szkolna też będą objęte tym przywilejem.

– A jakie ma Pan plany jeśli chodzi o wypoczynek i rekreację mieszkańców Częstochowy?

– To kolejny bardzo ważny punkt. W trakcie pierwszej kadencji wraz z radnymi klubu Prawa i Sprawiedliwość zwiększymy dwukrotnie nakłady na te ważne społecznie cele. Dzięki temu częstochowscy sportowcy będą mogli znów włączyć się w walkę o najwyższe laury w kraju i za granicą, a dzieci i młodzież będą miały bezpłatny dostęp do zajęć sportowych w wielu dyscyplinach. Doprowadzę też do budowy nowoczesnego stadionu przy ul. Limanowskiego wraz z Częstochowskim Centrum Piłki Nożnej.

– W swoim spocie wyborczym wyjaśnia Pan, że uczestniczenie od wielu lat w polityce na szczeblu centralnym przekłada się potem na możliwości szybszego i skuteczniejszego załatwiania różnych ważnych dla miasta spraw. Bo zna się ludzi, zna ścieżki. Proszę rozwinąć tę myśl.

– Jak już wcześniej wspomniałem, dzięki wieloletnim zabiegom, szczególnie w ostatnich latach, pełniąc funkcję senatora RP, udało mi się „pozyskać” ogromne środki dla częstochowskich uczelni, przekonać wybitnych twórców filmowych do uruchomienia na uniwersytecie kierunku – Film i Sztuki Audiowizualne, który ruszy już wkrótce. Oznacza to, że niebawem w Częstochowie będziemy mieli szkołę filmową, którą współtworzyć będzie kadra ze sławnej Łódzkiej Filmówki – najsławniejszej tego profilu uczelni w Polsce!

– Innymi słowy, współpracując z centralą, jesteśmy w stanie zrobić więcej. Tak?


– Tak. To oczywiste. Dlatego chciałbym w tym miejscu podkreślić, że bez pomocy i współpracy z naszym rządem Częstochowa nie będzie w stanie się rozwijać w odpowiedni sposób. W chwili obecnej wpływy z podatków nie pozwalają np. na poważne uruchomienie niezbędnych inwestycji drogowych, które są bardzo kosztowne. Poprawa nawierzchni czy skanalizowanie wszystkich ulic w Częstochowie wymaga ogromnych środków. Takie zapewni nam współpraca z odpowiednimi ministerstwami i przygotowany Plan dla Częstochowy.
Tutaj znowu trzeba wrzucić kamyczek do ogródka obecnie rządzącej ekipy w naszym mieście. Otóż nie przypominam sobie w ciągu ostatnich trzech lat, żeby przedstawiciele władz samorządowych z naszego miasta zabiegali o jakiś wielki projekt dla Częstochowy w jakimkolwiek ministerstwie. Poza tym ani ja, ani inni parlamentarzyści Prawa i Sprawiedliwości Ziemi Częstochowskiej nie byliśmy nigdy proszeni przez pana Matyjaszczyka o jakąkolwiek pomoc dla miasta! A przecież, jeżeli chodziłoby o rzeczy ważne dla Częstochowy, to nikt z nas takiej pomocy by nie odmówił! Nie wiem, czy to świadome działanie, czy też nieudolność, ale odpowiedzi na oba pytania są kompromitujące dla tutejszych władz samorządowych.

– Czym trzeba byłoby zająć się bez zbędnej zwłoki?

– Pilnych problemów do rozwiązania jest bez liku. Wymienię chociażby problem zabezpieczenia przeciwpowodziowego, słaba kondycja finansowa szpitali, problemy związane z polityką społeczną, opieka nad osobami niepełnosprawnymi i seniorami, jakość częstochowskich dróg i chodników, inwestycje na niezadowalającym poziomie, brak inwestycji w ramach programu Mieszkanie+, niski poziom finansowania kultury i sportu w mieście czy inwestycje w oświacie. Czarę goryczy przelewa kompletna inercja władz miasta w sprawie pomocy dla rozwoju szkolnictwa wyższego, w tym przede wszystkim dla podniesienia statusu byłej już Akademii im. Jana Długosza do poziomu uniwersyteckiego. Całe szczęście udało się to osiągnąć dzięki ciężkiej pracy środowiska akademickiego i pomocy ze strony parlamentarzystów oraz rządu Prawa i Sprawiedliwości.

– Nie mogę nie zapytać o to, jak kandydat na prezydenta duchowej stolicy Polski wyobraża sobie relacje z Kościołem częstochowskim?


– Mamy dość nietypową sytuację w Częstochowie, jeżeli chodzi o obecność Kościoła, z czego nie każdy spoza naszego miasta zdaje sobie sprawę. Oprócz Jasnej Góry i największego, jednocześnie najważniejszego dla Polaków sanktuarium maryjnego, jesteśmy stolicą archidiecezji i metropolii. Współpraca samorządu i Kościoła musi być oparta na wzorcowo wypracowanych, normalnych standardach, choćby z tego względu, że do naszego miasta przybywa każdego roku średnio ok. 4 mln gości, głównie pielgrzymów, w celach religijnych. Warto przy tym podkreślić, że ani władze klasztoru na Jasnej Górze, ani władze Kościoła diecezjalnego nie oczekują jakiegoś szczególnego potraktowania ze strony władz świeckich. Jednak te władze powinny dbać o to, by nic nie zakłócało harmonijnej koegzystencji w granicach jednego miasta wszystkich środowisk, by nikt nie czuł się wykluczony czy prowokowany przez jakiś ośrodek władzy lokalnej.
Ostatnie lata dostarczyły, niestety, przykładów takich zachowań, które robiły szokujące wrażenie zarówno na mieszkańcach naszego miasta, często nawet takich, którzy sami nie zaliczają się do zbyt gorliwych katolików, jak i na zewnątrz. Niejednokrotnie, jako parlamentarzysta, słyszałem głosy zbulwersowanych ludzi spoza Częstochowy, którzy krytycznie wypowiadali się o różnych ekscesach w naszym mieście. Powtarzam: chodzi o normalne standardy współpracy, a władza samorządowa powinna robić wszystko, by nikt z mieszkańców nie czuł się wykluczony.

– 6 września był w mieście premier Mateusz Morawiecki, a Pan Senator czynił honory domu. Jaki był cel tej krótkiej wizyty?


– Pan Premier postanowił spotkać się ze mną – kandydatem na prezydenta miasta Częstochowy i częstochowskim środowiskiem Prawa i Sprawiedliwości, żeby porozmawiać o problemach naszego miasta i regionu. Co ciekawe, z naszej ponadgodzinnej rozmowy wynikało, że Pan Premier ma własną, niezwykle trafną perspektywę problemów naszego miasta i regionu, a przyjechał tu z propozycją ich rozwiązania. Zgodził się z naszą diagnozą, że Częstochowa nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału, że mogłaby lepiej skorzystać na dobrej kooperacji z rządem Prawa i Sprawiedliwości i dziwił się, że takiej dobrej współpracy dotąd nie ma.
Padło wiele ciekawych propozycji współpracy i rozwiązania tych problemów. Mam nadzieję, że jako prezydent Częstochowy, jeżeli taka będzie wola wyborców, będę miał możliwość rozwiązania tych wszystkich bolączek i wprowadzimy nasze miasto na ścieżkę trwałego rozwoju.

Tagi:
wywiad

Reklama

Wspieramy Polską Wieś

2019-10-09 08:38

Rozmawiał Maciej Laszczyk

Artur Stelmasiak/Niedziela
Anna Gembicka: Chcemy rozwijać szczególnie te miejscowości, które straciły lub tracą swoje funkcje społeczne i gospodarcze

Maciej Laszczyk: – Pani Minister, Janusz Wojciechowski został wybrany Komisarzem ds. rolnictwa w UE. Co to oznacza dla Polski?

Anna Gembicka: – To kolejny po zniesieniu wiz do USA sukces naszego kraju na arenie międzynarodowej. To bardzo dobra i ważna wiadomość dla Polski. Stanowisko Komisarza ds. rolnictwa to ogromna odpowiedzialność, ale i ogromne możliwości. W perspektywie lat 2021-2027 na Wspólną Politykę Rolną ma być przeznaczone 365 mld euro. To ogromna kwota. Dla porównania dochody budżetu Polski w 2019 r. mają wynieść 387,7 mld zł. Janusz Wojciechowski ma ogromne doświadczenie - był prezesem Najwyższej Izby Kontroli, wicemarszałkiem sejmu, zasiadał w Europejskim Trybunale Obrachunkowym. Z pewnością jego kandydatura przysłuży się do zrealizowania przez PiS obietnicy zrównania dopłat dla rolników.

– Rząd PiS mocno inwestuje w Polską wieś.

– Tak. Bo Polska wieś jest dla nas bardzo ważna. Bezpieczeństwo żywnościowe to fundament Polski. Każdy korzysta codziennie z owoców pracy rolnika. My robimy wszystko, aby tę ciężką pracę docenić. W końcu wieś to też ostoja tradycyjnych wartości.

– Jaki są to wartości?

– Rodzina, wiara, patriotyzm. To podstawa społeczeństwa, ale też kręgosłup moralny. Dziś te wymienione przeze mnie wartości są atakowane z różnych stron. Polska wieś w nie wierzy i stoi na ich straży.

– Jednym z obszarów wsparcia wsi są Koła Gospodyń Wiejskich. Co się wydarzyło, że stały się one tak popularne?

– W 2018 roku przyjęta została ustawa o Kołach Gospodyń Wiejskich. Nadała ona nowy impuls do rozwoju tym organizacjom. Koła Gospodyń Wiejskich liczą sobie już blisko w Polsce 150 lat, mają długą tradycję. Postanowiliśmy je uhonorować i zaproponować nowe, szyte na miarę XXI wieku, możliwości. 

– Jakie są to możliwości?

– Koła otrzymały osobowość prawną, mogą prowadzić działalność gospodarczą i są zwolnione z podatku dochodowego oraz VAT (do 200 tys. zł). Nie muszą posiadać kasy fiskalnej, a ponadto posługują się uproszczoną ewidencją przychodów i kosztów. To zmiany, które uwolniły drzemiącą w Paniach przedsiębiorczość, dały im nowy impuls do rozwoju.

– Jak pani odnajduje się realizując program wsparcia wsi?

– Sama pochodzę ze wsi, więc bardzo dobrze się odnajduję w tych tematach, są mi bardzo bliskie bo sama miałam okazję ich doświadczyć. Spotykam się z wieloma ludźmi, słucham ich historii i pomagam jak tylko umiem. Przed polską wsią wiele wyzwań, ale jestem przekonana, że teka komisarza ds. rolnictwa na pewno przyczyni się do stworzenia lepszych możliwości rozwoju dla polskich rolników. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Agata Puścikowska: siostry zakonne to kobiety o licznych zdolnościach i pasjach

2019-10-15 15:38

maj / Warszawa (KAI)

Elita, kobiety bardzo wykształcone, o licznych zdolnościach, wierne sobie, idące za swoją pasją – takich jest wiele sióstr zakonnych, które znam – mówiła Agata Puścikowska, autorka książki „Wojenne siostry” podczas prezentacji, która odbyła się dziś w Centrum Medialnym KAI. Dziennikarka podkreśliła, że ukazane w książce fascynujące postaci sióstr zakonnych czasów wojennych i powojennych to poruszająca historia stanowiąca tło również fascynującej pracy współczesnych zgromadzeń.

Bożena Sztajner/Niedziela

-Piszę o kobietach - bohaterskich, często wyprzedzających swoją epokę i jednocześnie bardzo zwyczajnych – powiedziała Agata Puścikowska podczas prezentacji książki „Wojenne siostry”, przedstawiającej 19 sylwetek sióstr zakonnych, bohaterek czasów wojennych i powojennych. Podkreśliła, że wybrane przez nią 19 postaci, to zaledwie wycinek ogromnej liczby historii sióstr zakonnych, które zasługują na upamiętnienie i które watro byłoby ocalić od zapomnienia. Wyraziła też radość, że napisana przez nią książka stała się dla kilku zgromadzeń inspiracją do podjęcia poszukiwań związanych z własną przeszłością.

Dziennikarka zaznaczyła przy tym, że wiele zgromadzeń dobrze zna historię bohaterstwa własnych członkiń i że jest ona tłem współczesnych, często równie fascynujących działań. – Siostry zakonne mnie interesują. Znam wiele z nich, są dla mnie często autorytetem, inspiracją – podkreśliła Agata Puścikowska. – Moim zdaniem to jest elita, kobiety energiczne, często świetnie wykształcone, wierne sobie, które poszły za swoją pasją i realizują się w niej – dodała.

Odpowiadając na pytanie, czy jej książka może pomóc przezwyciężyć negatywny stereotyp związany z postrzeganiem sióstr zakonnych podkreśliła, że nie było to jej celem i że siostry przede wszystkim same mówią o sobie. Wyraziła natomiast nadzieję, że jej książka dotrze do młodych, zwłaszcza do młodych kobiet.

Red. Marek Zając, prowadzący spotkanie, podkreślił wartość pracy Agaty Puścikowskiej, która od lat konsekwentnie pokazuje życie sióstr zakonnych w Polsce. Zwrócił też uwagę na znaczenie jej najnowszej książki, która ocala od zapomnienia to, co bez niej bezpowrotnie odeszłoby w przeszłość.

Zastanawiając się nad pytaniem, skąd bohaterki książki czerpały siłę do swojej często nadludzkiej pracy, skąd brała się ich odwaga, dlaczego potrafiły znieść tortury a wreszcie – oddać życie – uczestnicy spotkania mówili o tym, jak trudno jest pisać o duchowości i że ostatecznie otoczona jest ona tajemnicą.

Kolejne spotkanie z Agatą Puścikowską, autorką książki „Wojenne siostry”, odbędzie się 22 października o godz. 18 w siedzibie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich przy ul. Foksal 3/5 w Warszawie. Spotkanie poprowadzi Piotr Legutko.

„Wojenne Siostry”, Agata Puścikowska, Wydawnictwo ZNAK 2019.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chodząca boso św Jadwiga Śląska

2019-10-16 14:14

wikipedia.org

Święta Jadwiga Śląska to święta Kościoła katolickiego, żona Henryka I Brodatego, księcia wrocławskiego, matka Henryka II Pobożnego, córka hrabiego Bertolda VI von Andechs, księcia Meranii, fundatorka kościołów i klasztorów.

Jędrzej Rams

Według podań Jadwiga była osobą posiadającą cechę wielkiej skromności, a jednocześnie bardzo zaangażowaną w swoje działanie. Cechy te ilustruje legenda, według której Jadwiga, aby nie odróżniać się od reszty swego ludu oraz w imię pokory i skromności, chodziła boso. Irytowało to bardzo jej męża, wymógł więc na spowiedniku, aby ten nakazał jej noszenie butów. Duchowny podarował swej penitentce parę butów i poprosił, aby zawsze je nosiła. Księżna, będąc posłuszną swojemu spowiednikowi, podarowane buty nosiła ze sobą, ale przywieszone na sznurku.

Urodziła się i wychowała w zamku Andechs w Bawarii, jako córka Bertolda VI von Andechs i Agnieszki von Rochlitz z rodu Wettynów. Miała czterech braci, w tym Eckberta, biskupa Bambergu[5] oraz trzy siostry, w tym Agnieszkę (żonę Filipa II Augusta) i Gertrudę (żonę króla węgierskiego Andrzeja II i matkę św. Elżbiety Węgierskiej)[6]. Trzecia z jej sióstr była przełożoną klasztoru benedyktynek w Kitzingen koło Würzburga, dokąd Jadwiga została wysłana w młodym wieku, gdzie zdobyła wykształcenie[7][8].

W wieku 12 lat została wydana za mąż za śląskiego księcia Henryka I Brodatego. Uroczystość ślubna odbyła się najprawdopodobniej w rodzinnym zamku Andechs[d][3]. W 1202 roku Henryk został księciem całego Śląska, a w 1233 został księciem Wielkopolski. W 1229 roku Henryk w wyniku wojny z Mazowszem o ziemię krakowską dostał się do niewoli. Z pomocą przybyła mu Jadwiga. W wyniku rozmów z Konradem Mazowieckim Henrykowi zwrócono wolność w zamian za zrzeczenie się roszczeń do Małopolski[2]. Jadwiga urodziła siedmioro dzieci: Bolesława, Konrada, Henryka, Agnieszkę, Zofię, Gertrudę i Władysława.

Oboje z Henrykiem I byli ludźmi bardzo religijnymi, w 1209 roku złożyli śluby czystości, dbali o rozwój Kościoła i byli fundatorami wielu kościołów, w tym klasztoru sióstr cysterek w Trzebnicy. Prowadziła też działalność dobroczynną, starała się o pomoc chorym i ubogim – zorganizowała działalność wędrownego szpitala dla ubogich, otworzyła szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej, kolejną placówkę leczniczą założyła w Trzebnicy.

Po śmierci męża w 1238 zamieszkała w trzebnickim klasztorze, prowadzonym przez jej córkę Gertrudę. Wkrótce zaangażowała się w ożywienie życia religijnego Śląska, sprowadzając do tamtejszych kościołów duchownych z Niemiec. Wspierała też sprowadzanie niemieckich osadników na słabo zaludnione rejony wówczas zachodniej części Śląska, wspierając tym samym rozwój rolnictwa.

W czasie najazdu tatarskiego w 1241, Jadwiga Śląska schroniła się na zamku w Krośnie Odrzańskim. Od wielu lat w tym właśnie mieście w województwie lubuskim, organizowany jest turniej rycerski „O Pierścień Księżnej Jadwigi” (zwykle we wrześniu), a także wydarzenie muzyczne pod nazwą Festiwal Jadwigensis (zwykle w październiku). Organizatorem obydwu jest Centrum Artystyczno-Kulturalne „Zamek” w Krośnie Odrzańskim.

Jadwiga zmarła 14 lub 15 października 1243 roku w Trzebnicy w opinii świętości i została pochowana w kościele w Trzebnicy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem