Reklama

100 lat parafii Narama

2018-12-18 11:05

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 51/2018, str. IV

TER
Kościół w Naramie

W 1918 r. bp Augustyn Łosiński erygował parafię w podkrakowskiej Naramie. W stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości parafianie obchodzili okrągłą rocznicę powstania parafii. Jednak początki duszpasterstwa na tym terenie zaczęły się czterysta lat temu i związane są z powstaniem małego kościoła

Pierwszy kościółek wystawił Jaśnie Wielmożny Pan Paweł Żydowski w 1617 r. Jak czytamy w zapiskach, kaplicę dworską wybudował „dla własnej wygody”. Właściciel Naramy był człowiekiem pobożnym i każdego dnia udawał się na Mszę św. do karmelitów trzewiczkowych Na Piasku w Krakowie. Odległość była znaczna, bo aż 16 km, więc trudno się dziwić, że podjął decyzję o budowie kaplicy. Nową kaplicę konsekrował bp Wojciech z Lipnika Lipecki 14 czerwca1654 r. Na okoliczność powstania kaplicy „wyznaczono altarzystę z klasztoru”, który codziennie odprawiał Eucharystię. Kaplica była dostępna również dla mieszkańców. W niedzielę mogli oni uczestniczyć we Mszy św. Pan Paweł niestety nie doczekał się następców i swój majątek zapisał dwóm klasztorom: karmelitom trzewiczkowym z Piasku (dzisiejsza ul. Karmelicka) oraz dominikanom. W Naramie istniały więc dwa folwarki karmelitański i dominikański. Msze św. oraz nabożeństwa były sprawowane „per turnum” czyli naprzemiennie, przez przedstawicieli tych dwóch zakonów. Taki stan rzeczy przetrwał do powstania styczniowego w 1863 r. Po upadku powstania, za wspieranie walczących Polaków, obydwa majątki zostały skonfiskowane przez Rosjan. Majątek przeszedł w ręce rusofila, a drewniany kościółek popadał w ruinę.

Utworzenie parafii

Początek XX wieku przyniósł zmiany. Osłabienie władzy carskiej spowodowało, że stało się możliwe sprawowanie Mszy św. raz do roku. Z okazji odpustu na św. Wita, proboszcz z Korzkwi odprawiał dla okolicznych mieszkańców Eucharystię. W latach 1914-18 proboszcz korzkiewski dojeżdżał do Naramy już raz w miesiącu. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, widząc taką potrzebę duszpasterską, bp. Augustyn Łosiński w 1918 r. erygował parafię w Naramie. Pierwszym proboszczem był ks. Stefan Marzec, który parafię zorganizował, zbudował plebanię, zabudowania gospodarcze, i organistówkę. W kronice parafialnej czytamy: „..Ten pierwszy proboszcz położył wielkie zasługi dla parafii Narama. Zastał bowiem tylko kaplicę drewnianą, za ciasną na parafię i już dobrze podniszczoną, bez żadnych utensyliów kościelnych, szat liturgicznych, bez mieszkania dla siebie, bez kawałka ziemi plebańskiej. Mieszkając tymczasem we dworku miejscowym jako lokator p. Gerlieza, czasowego współwłaściciela dworku”. Dalej czytamy „Wziął się gorliwie ks. proboszcz Stefan Marzec za poszerzenie kościółka, kupno aparatów kościelnych, a to wszystko amusiał nabyć od najmniejszej rzeczy, bo nic nie było. Przy pomocy głównie kilku gospodarzy z Naramy, Kozierowa i Żerkowic, bo te wsie pierwsze pragnęły mieć tu parafię, dokonał zorganizowania parafii, do której nieco później przyłączyły wsie z parafii Iwanowice, „to jest wieś Damice, Krasieniec Stary i Wilczkowice z więcławskiej parafii oraz pół wsi Owczary z parafii Korzkiew”.

Czas upadku i odrodzenia

Ten zapobiegliwy kapłan w kolejnych latach wyremontował i rozbudował drewniany kościółek. Złe czasy nastały po utracie przez Polskę niepodległości. W czasie okupacji, w 1942 r. Niemcy zrabowali dwa dzwony kościelne, jeden o wadze 254 kg, drugi o wadze 114 kg. Została tylko mała sygnaturka. Jednak największa tragedia wydarzyła się w styczniu 1980 r., kiedy to na skutek zwarcia elektrycznego drewniany kościółek doszczętnie spłonął. Niewiele sprzętów udało się uratować. Mimo iż czasy były niesprzyjające budowie kościoła, ówczesne władze komunistyczne wydały zgodę na budowę nowej świątyni. Dzięki ofiarności wiernych szybko wybudowano nowy kościół. A jak wyglądało wyposażenie starego kościółka, możemy się przekonać, czytając kronikę parafialną: „W wielkim ołtarzu jest obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem podobny jak u Ojców Karmelitów na Piasku w Krakowie. Do tego obrazu mają duże nabożeństwo, jest kilka wotów– serc. Obraz jest zasuwany obrazem starym przedstawiającym męczeństwo św. Wojciecha. Są dwa boczne ołtarzyki stare nieodsuwane. Jeden ze św. Mikołajem malowanym na desce olejno, gdzie jest portatyl z relikwiami św. i gdzie można odprawiać Mszę św. Drugi boczny takiż ze św. Piotrem i Pawłem apostołami bez portatylu”. O tym, jak wyglądał drewniany kościół i jego wyposażenie, można się przekonać dzisiaj, oglądając duże reprodukcje zawieszone na ścianach wewnętrznych świątyni z okazji 100-lecia parafii.

Reklama

Lata przygotowań

Do jubileuszu 400-lecia powstania pierwszego kościoła i stulecia parafii, wierni przygotowywali się od 2010 r. – mówi proboszcz parafii ks. kan. Jan Jurkowski.

Przygotowywali się tak zwaną „Setenną do Matki Bożej Szkaplerznej”, czyli przez siedem lat modlitwy. W każdą trzecią środę miesiąca było wystawienie Najświętszego Sakramentu od 15 do 18. W tym czasie odbywała się spowiedź, odmawiana była nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej, a modlitewne czuwanie kończyła Msza św. Pierwsze piątki zostały „rozszerzone”, o godz. 7.00 Msza św. za chorych, a o 7.30 ksiądz wyjeżdża do chorych, którzy nie mogli przybyć na Eucharystię. W całej parafii jest ok. 80 takich osób, które trzeba odwiedzić. Od godz. 15 jest wystawienie Najświętszego Sakramentu, Godzina Miłosierdzia od 15 i do 18, modlitewne czuwanie, spowiedź, zakończone o godz.18. Mszą św. Ks. proboszcz wprowadził nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca od maja do października. Wierni modlą się również na nabożeństwach fatimskich od maja do października, a także nowenną przed odpustem do Matki Bożej Szkaplerznej 16 lipca.

Pod skrzydłami aniołów

Parafię przez posługę śp. biskupa Kazimierza Ryczana zawierzono św. Michałowi Archaniołowi, ustanawiając wewnętrzny odpust na 29 września. W kościele powstała kaplica ku czci aniołów i archaniołów Pańskich. Jej wystrój wykonał Antoni Toborowicz z Woli Libertowskiej, par. Żarnowiec.

Przed kościołem ustawiona została także figura św. Michała Archanioła, wykonana i ofiarowana przez prof. Marka Dryniaka. Figurę pogromcy szatana poświęcił bp Andrzej Kaleta 29 września 2018 r. Rozwinęło się duszpasterstwo pielgrzymkowe. Od 2009 r. corocznie jest organizowana pielgrzymka do Ziemi Świętej, trzykrotnie odbyła się pielgrzymka do San Giovanni Rotondo do św. Ojca Pio, dwukrotnie do grobu Ojca Świętego Jana Pawła II, trzy razy do Mediugorie, oraz do Fatimy, z okazji 100-lecia objawień fatimskich. Wierni z Naramy pielgrzymują również po Polsce. Odwiedzili sanktuaria w Częstochowie, Leśniowie, Gietrzwałdzie, Licheniu. Corocznie we wrześniu pielgrzymują na odpust na Świętym Krzyżu, do tej pory to wyjątkowe sanktuarium odwiedziło 850 osób z parafii Narama. Odwiedzają także sanktuaria Kresów dawnej Rzeczypospolitej. Wspomagają Polaków na Kresach, mają kontakt z parafiami ze Lwowa, z Białorusi, zapraszając kapłanów ze Wschodu do głoszenia rekolekcji i wspomagają ich finansowo. Pomagają m. in. parafii w Krasnojarsku. Jeżdżą na pielgrzymki, ale i przyjmują i goszczą pielgrzymów. Co roku mieszkańcy parafii Narama przyjmują trzy pielgrzymki: krakowską pieszą na Jasną Górę, rowerową z Krakowa do Częstochowy oraz dominikańską z pól lednickich do Jamnej. Parafia przygotowywała się do tych szczególnych uroczystości nie tylko duchowo, ale i materialnie. Dzięki ofiarności parafian wymienione zostało pokrycie dachowe kościoła, świątynia została wewnątrz pomalowana, a także zakupiono między innymi nowe witraże.

Dziękowali Bogu i poprzednikom

Głównym uroczystościom rocznicowym w odpust parafialny przewodniczył bp Jan Piotrowski. 16 lipca br. składał dziękczynienie za utworzenie parafii. Wraz z Pasterzem diecezji modlili się kapłani z dekanatu, zaproszeni goście, oraz ks. Andrzej Rybka, pochodzący z tej parafii. Kolejne uroczystości rocznicowe miały miejsce pod przewodnictwem bp. Andrzeja Kalety, który miał w parafii wizytację kanoniczną. Biskup Andrzej przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej wraz z: o. generałem paulinów Józefem Płatkiem, o. generałem paulinów Stanisławem Turkiem – pochodzącym z parafii Narama, oraz poprzednim proboszczem parafii ks. kan. Józefem Tkaczem.

Tagi:
parafia 100‑lecie niepodległości

Łotwa: w kraju działa przeszło 1,2 tys. parafii i gmin religijnych, nieco ponad tysiące świątyń

2019-11-14 20:49

kg (KAI/B-I) / Ryga

Na Łotwie działało w 2018 roku 1220 organizacji, parafii i wspólnot religijnych, które miały do dyspozycji 1032 świątynie i inne obiekty kultu. Dane te przedstawiło tamtejsze Ministerstwo Sprawiedliwości, które rejestruje poszczególne Kościoły i inne stowarzyszenia wyznaniowe. Najwięcej świątyń należało w tym czasie do luteran i katolików – dwóch głównych wyznań w tym nadbałtyckim państwie.

Grzegorz Gałązka
Papiez w sanktuarium narodowym Łotwy

Według Ministerstwa w ub.r. na Łotwie istniały 292 wspólnoty luterańskie (rok wcześniej było ich 286), 278 katolickich (261), 125 prawosławnych (bez zmian w porównaniu z rokiem 2017), 72 staroobrzędowe (o 1 więcej), 99 baptystycznych (96), 60 zielonoświątkowych, 51 adwentystów dnia siódmego, 15 muzułmańskich, 12 żydowskich, 11 waisznawitów (grupa wywodząca się z hinduizmu), 11 nowoapostolskich (wszystkie bez zmian), 39 chrześcijan wiary ewangelicznej (o 2 więcej), 19 wspólnot "Nowego Pokolenia", 4 buddyjskie, 11 tzw. dievtursów – wyznawców dawnej rodzimej wiary, czyli współczesnych pogan oraz 34 gminy świadków Jehowy.

Ponadto w 2018 działało w tym kraju m.in. 10 parafii luteran niemieckich, 3 wspólnoty tzw. "ewangelicznych wyznawców Mesjasza", po 4 gminy mormonów i ewangelików reformowanych, 2 wspólnoty anglikańskie, po 1 gminie Armii Zbawienia, hinduistycznej i inne – łącznie ponad 30 różnych małych wspólnot.

W tym czasie ludzie wierzący na Łotwie rozporządzali 1032 świątyniami i miejscami modlitwy – rok wcześniej było ich 1130, a więc prawie o sto więcej. Najwięcej takich obiektów należało do Łotewskiego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego – 299 (w 2017 - 309), następnie do Kościoła katolickiego – 272 (247), prawosławnego – 127, baptystów – 24 (spadek o 72 obiekty), staroobrzędowców – 68 (70), adwentystów – 30. Ruch "Nowe Pokolenie" miał 19 świątyń, chrześcijanie ewangeliczni – 24, chrześcijanie wiary ewangelicznej – 15, Armia Zbawienia – 15, metodyści – 12, "poganie" i waisznawici – po 11 inni, żydzi – 5.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Obraz Matki Bożej Częstochowskiej w S. Giovanni Rotondo

2019-11-14 11:15

Jasna Góra

W poniedziałek 11 listopada rozpoczęła się peregrynacja kopii Jasnogórskiej Ikony we włoskim Sanktuarium św. Ojca Pio w San Giovanni Rotondo.

youtube.com

Na lotnisku Matka Boża została uroczyście powitana nie tylko przez gospodarzy Sanktuarium, ale także przez władze miejskie, o czym dowiadujemy się z relacji Beaty Grzyb, Polki pracującej w Sektorze Biura Pielgrzyma przy Sanktuarium św. Ojca Pio.

„Dzisiaj mamy trzeci dzień obecności Matki Bożej w San Giovanni Rotondo – opowiada Beata Grzyb - Kiedy 11 listopada na naszym lotnisku wylądował helikopter byliśmy z delegacją: burmistrz miasta, bracia kapucyni, prowincjał, nasz ojciec rektor i inna znacząca grupa braci. Czekaliśmy wzruszeni, ja z bukietem biało-czerwonych róż, z kokarda i polską flagą”.

Obecnie jak przyznaje pani Beata trwają modlitewne spotkania mieszkańców miejscowości i pielgrzymów z wizerunkiem 'Madonna Nera' - jak nazywają Ją Włosi. I choć znają Ją przede wszystkim dzięki postaci papieża Polaka - św. Jana Pawła II, relacje Włochów z Częstochowską Madonną mają charakter bardzo indywidualny i intymny.

„Spoglądałam na włoskich ludzi, byli wzruszeni, płakali. Spojrzałam na matkę z dzieckiem, która tam bardzo długo siedziała jeszcze po różańcu. Obraz był już zasłonięty, wszyscy mieli wychodzić a ona pozostała, by kontynuować modlitwę” – mówi Beata Grzyb.

Obraz Matki Bożej do S. Giovanni Rotondo dotarł dzięki kapucynowi o. Romanowi Ruskowi. W czwartek 7 listopada Moderator Grup Modlitwy św. Ojca Pio w Polsce zabrał go z Jasnej Góry, by przewieźć na włoską ziemię. Peregrynacja zakończy się 25 listopada.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski o seksualności: jest to niezwykły dar

2019-11-15 10:47

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej / Kraków (KAI)

- Seksualność jest ogromnym darem i niezwykłym wyniesieniem człowieka spośród wszystkich innych istot tej ziemi, a z drugiej strony należy mieć poczucie kruchości, że tak wiele zostało nam dane, tak łatwo to zniszczyć, skrzywdzić drugą osobę, a także siebie - mówił metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski podczas listopadowych „Dialogów” w Kolegiacie Świętej Anny. Tym razem arcybiskup odpowiadał na pytania wiernych, związane z tematem „Piękno seksualności. Porozmawiajmy o wielkim darze”.

Adam Bujak

W ankiecie ulicznej respondenci zgodnie twierdzili, że seksualność ludzka może być piękna, jest darem od Boga, dlatego należy właściwie ją rozwijać i dobrze z niej korzystać.

Podczas katechezy wprowadzającej metropolita przypomniał, że Bóg stworzył mężczyznę i kobietę. Są oni od siebie różni, ale posiadają taką samą godność. Odbiciem Bożego podobieństwa jest płodność, ponieważ ludzie mogą współdziałać ze Stwórcą w dziele przekazywania życia. – To jest coś niezwykle wielkiego, co wskazuje na godność człowieka i jego wyjątkowość pośród wszystkich innych istot zamieszkujących tę ziemię – powiedział arcybiskup. Zauważył, że Jezus kładł nacisk na to, by wspólnota małżeńska była trwała. Każdy człowiek jest świątynią Bożą, o którą upomni się sam Pan, należy zatem żyć w czystości serca i otwierać się na łaski Ducha Świętego.

Metropolita przypomniał, że te sprawy wyjątkowo leżały na sercu Karolowi Wojtyle, autorowi dzieł „Miłość i odpowiedzialność” oraz „Przed sklepem jubilera”, mówiących z różnych perspektyw o miłości. W „Miłości i odpowiedzialności” wspominał, że kapłan poznaje głęboko tę sferę życia ludzi dzięki sakramentowi spowiedzi i ma obowiązek dzielić się swymi doświadczeniami dla dobra innych. Arcybiskup zauważył, że słowa przysięgi małżeńskiej wybiegają w przyszłość, która wykracza poza ziemską wędrówkę. Problematyka życia intymnego oraz wspólnotowego w małżeństwie wraca w jednym z największych dzieł Karola Wojtyły „Osoba i czyn”, w którym ukazał transcendencję osoby ludzkiej. Człowiek stanowi sam o sobie i potrafi nad sobą panować, jest istotą cielesną i duchową, a dynamizmy, które tkwią w jego cielesności muszą być podporządkowane sferze ducha. Popędy: samozachowawczy, seksualny i rozrodczy powinny służyć rozwojowi jednostki, by mogła stać się darem dla drugiej osoby. Panowanie nad sobą prowadzi do czystości serca i sprawia, że człowiek kształtuje siebie w męstwie. – Wszystko po to, by stawać się darem dla drugiej osoby w życiu małżeńskim i darem dla dzieci, które z tego małżeństwa się rodzą. To jest właściwa perspektywa patrzenia na seksualność człowieka, która jest ogromnym darem i niezwykłym wyniesieniem człowieka pośród wszystkich innych istot tej ziemi, a z drugiej strony należy mieć poczucie kruchości, że tak wiele zostało nam dane, tak łatwo to zniszczyć, skrzywdzić drugą osobę, (…) a także siebie samego – powiedział.

W odpowiedzi na pierwsze pytanie arcybiskup stwierdził, że Bóg stworzył człowieka jako kobietę i mężczyznę, dlatego Kościół pochwala seksualność piękną i szlachetną, która zachowuje czystość serca. Człowiek nie może podążać tylko za tym do czego pchają go popędy, ponieważ staje się wtedy ofiarą sił, nad którymi nie potrafi zapanować. Prowadzi to do przekreślenia jego godności i popadania w niewolę. To czystość pozwala pięknie kochać i otwierać się na drugiego.

Drugie pytanie związane było z tym, w jaki sposób katolik powinien odnosić się do osób odmiennej orientacji seksualnej. Metropolita wskazał, że należy kochać i szanować każdego człowieka, ale nie można zgadzać się na niewłaściwe postępowanie drugiej osoby. – To jest zasadnicza prawda głoszona nieustannie przez Kościół: oddzielać osobę od jej czynu. Jeśli czyn jest z punktu widzenia moralnego niedobry, nie możemy tego pochwalać, natomiast to nie znaczy, że potępiamy tę osobę – wskazał. Przyznał, że spotkał się ze świadectwem homoseksualisty, który chce żyć w czystości serca i ceni Kościół za wymagania, które formułuje. Metropolita wskazał miejsce osób odmiennej orientacji w Kościele: każdy ochrzczony jest jego częścią, a to jakie miejsce w nim zajmuje jest zależne od tego, czy podąża Chrystusową drogą. Powiedział, że Bóg nie karze ludzi odmienną orientacją seksualną, powtórzył, że człowiek może i powinien dzięki swej duchowości zapanować nad swoimi popędami.

Odpowiadając na kolejne pytanie zauważył, że już Paweł VI stwierdził, że antykoncepcja z punktu widzenia moralnego jest czymś złym, ponieważ wyklucza jeden z dwóch celów jaki przyświeca aktowi małżeńskiemu: jest on nie tylko wyrazem jedności i miłości, ale także otwartością na potomstwo. Oznajmił, że ruch deprawacji ducha zaczął się od 1968 r. i odrzucenia encykliki Pawła VI.

Na pytanie dotyczące działań Kościoła, wspierających osoby o odmiennej orientacji seksualnej arcybiskup powiedział, że duszpasterze czekają w sakramencie spowiedzi świętej, prowadzone są także poradnie, które okazują pomoc i wsparcie. – Oczywiście jest otwartym pytanie jak te możliwości duszpasterskie bardziej rozwinąć, aby (…) pomoc była dobra i odczuwalna – powiedział. Przyznał, że dostał listy od osób homoseksualnych, które żyją w Kościele i swój problem chcą rozwiązywać z Bożą pomocą.

Kolejna osoba pytała, czy homoseksualista żyjący w czystości może być zbawiony. Metropolita podkreślił, że Chrystus jednoznacznie wskazywał: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Zauważył, że każdy człowiek jest wezwany do tego, by zachować swe czyste serce.

W odpowiedzi na pytanie związane z karą za aborcję arcybiskup przywołał przykład głównej bohaterki filmu „Nieplanowane”, która stała się działaczką pro-life. Zauważył, że należy kształtować świadomość społeczną wobec form nacisku, które zmieniają spojrzenie na to, czym jest ludzie życie. Na rozprzestrzeniającą się cywilizację śmierci należy odpowiadać cywilizacją miłości, która odnosi się również do małżeństwa i rodziny. – Najpiękniejszym i najbardziej głębokim przejawem naszego podobieństwa do Boga jest miłość. Zastanówmy się, co zrobić, by pokazywać ludziom piękno miłości, przejawiającej się także w małżeństwie, w rodzinie. Trzeba jak najwięcej piękna pokazywać młodym i starać się ich tym zafascynować – powiedział, dodając że to jest odpowiedź na rozprzestrzeniającą się cywilizację śmierci.

Jedna z osób stwierdziła, że na jednej z uczelni ma powstać nowy wydział, związany z studiami o gender. Arcybiskup zauważył, że naukowe spojrzenie na to zagadnienie wiele pomoże, ale promocja tej ideologii jest szkodliwa. Odpowiadając na kolejne pytanie metropolita przypomniał, że do niedawna homoseksualizm uważano za chorobę lecz jest to bardzo dyskusyjna teza. Powiedział, że wskazuje się na twierdzenie, że homoseksualizm jest uwarunkowany kulturowo, a nie genetycznie. Odwołał się do teorii jednego z ojców rewolucji 1968 r. mówiącej, że stopień seksualizacji społeczeństwa stanowi o jego rozwoju. Zwrócił uwagę na to, że Stwórca jednoznacznie wskazał co jest dobre i złe, a wszelkie wątpliwości, które rodzą się z nauki powinno się rozwiewać, wsłuchując się w naukę Boga.

Na zakończenie metropolita wskazał, że wobec wszelkich wątpliwości należy wracać do źródeł – do wiary, a na drugiego człowieka trzeba patrzeć przede wszystkim czystymi oczami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem