Reklama

Wymiana myśli i doświadczeń

2019-01-08 12:01


Edycja zielonogórsko-gorzowska 2/2019, str. VI

Maciej Krawcewicz
Ks. Krzysztof Hołowczak – dyrektor Centrum Edukacyjnego Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Z ks. Krzysztofem Hołowczakiem rozmawia Katarzyna Krawcewicz

Katarzyna Krawcewicz: – Decyzję o utworzeniu Centrum Edukacyjnego Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej bp Tadeusz Lityński podjął w czerwcu 2018. Dlaczego tak długo czekaliśmy na realizację tego projektu?

Ks. Krzysztof Hołowczak: – Centrum musiało mieć osobowość prawną, a nadaje ją ministerstwo. Pod koniec czerwca wysłaliśmy pismo do ministerstwa, a w listopadzie dostaliśmy informację, że wpisano nas do rejestru. Trzeba było odczekać jeszcze dwa tygodnie na uprawomocnienie tej decyzji i już od 17 listopada w naszej diecezji oficjalnie istnieje Centrum Edukacyjne. Dodam tylko, że i tak nie czekaliśmy długo. Mój znajomy ksiądz, który jest dyrektorem szkoły katolickiej w Bydgoszczy, powiedział, że powinniśmy się przygotować nawet na rok oczekiwania.

– Czym konkretnie ma się zajmować Centrum Edukacyjne?


– Bp Lityński powołał Centrum, aby jednoczyło i zrzeszało szkoły katolickie. Mamy ich w diecezji siedem. Nie chodzi o to, żeby teraz je wszystkie ujednolicić. Każda z tych szkół ma swoje mocne strony, które wypracowywała latami. Ksiądz biskup chciał, żeby miały jeden organ prowadzący. I aktualnie Centrum Edukacyjne jest organem prowadzącym dla trzech szkół: Katolickiej Szkoły Podstawowej im. św. Piusa X w Gorzowie, Katolickiej Szkoły Podstawowej i Zespołu Szkół Katolickich im. św. Urszuli Ledóchowskiej w Nowej Soli i Zespołu Szkół Katolickich im. św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze.
Choć szkoły są różne, to chcielibyśmy, żeby miały jeden wspólny statut. Tym zajmiemy się już w kolejnym roku szkolnym. Drugą sprawą jest współpraca między szkołami, której dotąd w zasadzie nie było, poprzestawano na spotkaniach dyrektorów. Zależy nam na wymianie myśli, wspólnych sympozjach, spotkaniach nauczycieli i uczniów. Ale w grę wchodzą również korzyści finansowe. Dla takiego Centrum Edukacyjnego są wyższe dotacje z ministerstwa niż dla pojedynczej szkoły.

– Czy pozostałe szkoły zostaną włączone do Centrum?

– To pozostanie decyzją tamtejszych organów prowadzących. Niczego nie będziemy narzucać. Jeżeli organ prowadzący świetnie sobie radzi, to nie ma powodu, żeby teraz odbierać mu szkołę. Decyzją biskupa pod opiekę Centrum automatycznie trafiły szkoły prowadzone przez parafie, czyli szkoły z Nowej Soli i z Gorzowa. Natomiast Zespół Szkół Katolickich w Zielonej Górze sam zdecydował o przyłączeniu się.

– Czy zebranie szkół pod wspólnym zarządem sprawi, że np. zostanie ujednolicone czesne i nagle się okaże, że niektórzy rodzice będą musieli ponieść większe koszty?

– W tej chwili nie myślimy o wyrównywaniu stawek. Każda ze szkół ma swoją specyfikę, podobnie jak miejscowości, w których się znajdują. Na razie jest dobrze i nie próbujemy tego zmieniać.

– Co można powiedzieć o szkołach włączonych do Centrum?


– W Zielonej Górze wygasa gimnazjum, zostaje podstawówka. Myślimy o tym, żeby otworzyć oddziały przedszkolne. Kuratorium i miasto chcą, żebyśmy otworzyli też liceum. To wszystko jest do zrobienia, ale nie w aktualnej sytuacji, kiedy dzierżawimy od miasta tylko najwyższe piętro budynku przy ul. Cyryla i Metodego. O poszerzaniu oferty będziemy mogli myśleć dopiero, kiedy będziemy dysponować większą liczbą sal lekcyjnych. Najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby cały budynek został przeznaczony na szkołę katolicką, i przyznam, że to jest naszym marzeniem. Dużą zaletą zielonogórskiej szkoły są małe klasy, do 14 uczniów (w wyjątkowych sytuacjach mamy klasy 17-osobowe). Dzięki temu jest łatwiejszy kontakt z uczniem. Podobnie sytuacja wygląda w Nowej Soli. Też są małe oddziały, do tego w nowym budynku. Minusem jest brak sali gimnastycznej na miejscu, ale szkoła rozwiązała to w ten sposób, że dzieci są dowożone autobusem na zajęcia gimnastyczne do sali. Jeżeli chodzi o Gorzów, to tam również szkoła bardzo dobrze się rozwija, widać ogromny zapał i zaangażowanie dyrekcji. Dodam, że wspólną cechą tych placówek jest rewelacyjne grono pedagogiczne. Nauczyciele są radośni, oddani szkole.
Chcę podkreślić, że Centrum nie powstało, by te szkoły ratować. One dobrze funkcjonują. Chcemy teraz tylko pomóc im utrzymać taki poziom rozwoju, m.in. przez wymianę myśli i doświadczeń.

– Centrum Edukacyjne stanie przed różnymi wyzwaniami. Coraz częściej słyszy się o propagowaniu w szkołach ideologii sprzecznych z nauką Kościoła. Czy nasze szkoły katolickie są w stanie się przed tym obronić?

– To są szkoły niepubliczne. Organ prowadzący może wpłynąć na to, co się w szkole dzieje. Mamy więc wpływ na to, co przyjmujemy z zewnątrz. Jako szkoły katolickie stoimy na straży tego, co jest dobre, co jest moralne, więc rodzice mogą być pewni, że ochronimy ich dzieci przed narzucaniem im niezgodnych z chrześcijaństwem ideologii. To działa też w drugą stronę i sami możemy wprowadzić elementy, które w zwykłej szkole się nie pojawiają, np. Mszę św. szkolną raz w tygodniu. I z tym też trzeba się liczyć, posyłając dziecko do szkoły katolickiej. Ale chciałbym powiedzieć, że ważne jest również zwracanie uwagi na to, czego oczekują rodzice. Wiadomo, że nie wszystkie ich pragnienia mogą być zrealizowane, ale trzeba stawiać na dialog. I umieć słuchać uczniów. To jest bardzo ważne.

Tagi:
centrum edukacyjne

Wiara, psychologia, pojednanie

2019-01-23 11:50

Iwona Kosztyła
Edycja rzeszowska 4/2019, str. V

„Pojednanie z utraconym dzieciństwem”, „Krzywda. Przebaczenie, Pojednanie” czy „Pojednanie z utajoną złością”. To tylko niektóre tytuły i zarazem tematyka spotkań, które będą się odbywać w tym roku w Centrum Pojednania La Salette w Dębowcu

Iwona Kosztyła
Centrum Pojednania La Salette w Dębowcu

Pojednanie wpisuje się w charyzmat Księży Misjonarzy Saletynów, którzy prowadzą Centrum, dlatego w każdym tytule jest mowa o pojednaniu jako podstawie pracy na płaszczyźnie wiary i psychologii. W spotkaniu może wziąć udział każdy, kto odkrywa, że dany temat może dotyczyć jego osoby i chce się zmierzyć z problemem.

Sesje odbywać się będą raz w miesiącu i każda z nich będzie poświęcona innej tematyce. Mają charakter rekolekcyjny, więc jest możliwość uczestnictwa w Mszy św., tematycznych konferencjach, spotkaniach w grupach i indywidualnych rozmowach z prowadzącymi spotkania. Pierwsza z nich, styczniowa sesja, dotyczy pojednania się z własnym dzieciństwem. Uczestnicy mogą odkryć obszar dziecięcych niezaspokojonych pragnień i powierzyć je w modlitwie Bogu. „Krzywda, przebaczenie pojednanie” to tematyka lutowego spotkania i pozwala zmierzyć się z własnym bólem krzywdy, podjąć decyzję o wybaczeniu i wejść w duchowy proces uzdrawiania relacji. Marzec poświęcony jest pojednaniu z samym sobą. Uczestnicy będą uczyć się przebaczać sobie popełnione błędy, godzić się z historią własnego życia i otwierać na duchowy proces uzdrawiania. W kwietniu organizatorzy poruszą temat pojednania z utajoną złością. Sesja pozwoli odnaleźć źródło skrywanej złości oraz zrozumieć, jaki ma wpływ na relacje z innymi ludźmi.

Po wakacyjnej przerwie, już w październiku, uczestnicy zmierzą się z tematem pojednania z kryzysem wieku średniego. To trudny okres w wieku człowieka, kiedy uwiadamiamy sobie, że coś się kończy. Temat dla bardzo wielu osób niewygodny, więc tym bardziej należy się z nim zmierzyć. Listopadowa sesja dotyczyć będzie pojednania z własnym lękiem. Dopóki człowiek radzi sobie z lękiem, to nie ma go jeszcze dość. Problem zaczyna się, kiedy lęk zaczyna władać różnymi sferami życia i decyduje o naszym działaniu. Sesja przeznaczona jest dla osób, które widzą trudności w relacjach, sposobie funkcjonowania, także na płaszczyźnie wiary, i chcą świadomie odkryć źródło własnych lęków oraz ich wpływ na swoje życie. Także dla tych, którzy w duchu wiary chcą powierzyć to wszystko Bogu. Grudniowa sesja poruszy temat pojednania z depresją. Depresja utrudnia nam pracę, utrzymywanie i rozwijanie relacji, zabiera radość życia. Jest to najczęściej spotykane zaburzenie psychiczne. Uczestnicy będą rozpoznawać rozmiar własnej depresji, doświadczać poczucia akceptacji i zrozumienia oraz otwierać się na łaskę duchowego uzdrowienia.

Dokładne terminy sesji i szczegółowe informacje można znaleźć na stronie internetowej Centrum Pojednania La Salette w Dębowcu bądź telefonicznie pod numerem 797 907 287.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ksiądz uniewinniony, media milczą

2019-06-04 13:08

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 23/2019, str. 16-17

Pod koniec stycznia 2019 r. światowe media nagłośniły sprawę ustąpienia z urzędu szefa biura Kongregacji Nauki Wiary – ks. Hermanna Geisslera po wysunięciu wobec niego przez byłą zakonnicę zarzutów o molestowanie

Włodzimierz Rędzioch
Ks. Hermann Geissler został uniewinniony od zarzucanego mu czynu przez Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Media, które nagłaśniały fałszywe oskarżenia, teraz milczą

Oskarżenie to wysunęła Doris Wagner-Reisinger, twierdząc, że do próby jej seksualnego wykorzystania doszło w 2009 r. w Rzymie przy okazji spowiedzi. Dla mediów była to bardzo „atrakcyjna” wiadomość, bo chodziło o księdza, którego do Watykanu sprowadził sam kard. Joseph Ratzinger. Hermann Geissler urodził się w Austrii niedaleko Innsbrucka w 1965 r. Gdy odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, wstąpił do wspólnoty życia konsekrowanego „Das Werk” (Familia Spiritualis Opus). Przełożeni wkrótce docenili tego bardzo uzdolnionego i wszechstronnie wykształconego młodego kapłana – pracę w Kongregacji Nauki Wiary, u boku jej prefekta kard. Ratzingera, rozpoczął, gdy miał zaledwie 27 lat, i pracował w tej dykasterii aż do momentu wybuchu skandalu.

Dla mnie sprawa ks. Geisslera miała też inny, bardziej osobisty wymiar – agencje podawały informacje o zarzutach pod jego adresem z wykonanym przeze mnie zdjęciem ściągniętym bez mojego pozwolenia z internetu. Był to portret ks. Geisslera na tle obrazu z wizerunkiem kard. Ratzingera. Zrobiłem mu to zdjęcie, gdy udzielił mi wywiadu o swoim dawnym szefie, czyli kard. Ratzingerze (https://www.niedziela.pl/artykul/130330/nd/Pokora-i-zawierzenie-Panu-Bogu). W ten sposób łączono, niejako namacalnie, postać księdza, który miał się dopuścić nadużyć, z osobą Papieża emeryta.

W tej sytuacji 28 stycznia br. ks. Geissler złożył prośbę o dymisję na ręce prefekta kongregacji – kard. Luisa Ladarii Ferrera, który ją przyjął. Wyjaśnił jednak, że ustąpił ze stanowiska, „aby zmniejszyć rozmiary szkód, które już dotknęły kongregację i jego wspólnotę”. Podkreślił przy tym zdecydowanie, że oskarżenia pod jego adresem „nie są prawdziwe”, dlatego czeka na rezultaty procesu kanonicznego w tej sprawie. Poinformował także, że w przyszłości podejmie „ewentualne działania prawne”.

Kim jest dawna zakonnica, która oskarżyła ks. Geisslera? Niemka Doris Wagner należała do wspólnoty zakonnej „Das Werk”, do której należy również kapłan. Według niej, miała być molestowana 10 lat temu, w 2009 r., w Rzymie, gdy spowiadała się u ks. Geisslera. W zgromadzeniu problemy z dawną siostrą zaczęły się o wiele wcześniej – w 2008 r. odkryto, że miała romans i współżyła seksualnie ze współbratem – ks. B. W końcu, w październiku 2011 r., porzuciła wspólnotę i odbyło się to w sposób bezkonfliktowy. Sytuacja zmieniła się w 2012 r., kiedy dawna zakonnica rozpoczęła kampanię medialną i prawną. Zaczęła ukazywać swoją historię w perspektywie „nadużyć, przemocy i manipulacji”. W 2012 i 2013 r. oskarżyła ks. B. o wykorzystywanie seksualne, ale zarówno w Niemczech, jak i w Austrii jej oskarżenia zostały uznane za bezpodstawne. Pomimo tego Wagner zaczęła brać udział w konferencjach, wydała książkę, w której opowiada swoją historię, i wystąpiła w filmie „Female Pleasure” (Kobieca przyjemność), w którym krytykuje Kościół i żąda radykalnych zmian w jego nauczaniu moralnym. Dziś Doris Wagner-Reisinger mieszka w Wiesbaden w Niemczech razem z byłym księdzem, z którym pobrali się cywilnie i mają jedno dziecko.

15 maja br., po przeprowadzeniu procesu kanonicznego, Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej uniewinnił ks. Hermanna Geisslera. Celem procesu było wyjaśnienie, czy kapłan dopuścił się przestępstwa nakłaniania do grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu przy okazji spowiedzi (por. Kodeks prawa kanonicznego, kan. 1387). Decyzją samego Papieża to nie Kongregacja Nauki Wiary, kompetentna w sprawach tego rodzaju, zajęła się sprawą ks. Geisslera, który przez 25 lat pracował w tejże dykasterii, ale Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Do kompetencji tego trybunału należy bowiem m.in. rozpatrywanie spraw zleconych mu przez Papieża (konstytucja apostolska „Pastor Bonus” o Kurii Rzymskiej, art. 123 § 3). Po dochodzeniu zgodnie z kan. 1717 pięciu sędziów Sygnatury Apostolskiej rozpatrzyło sprawę, a na posiedzeniu 15 maja 2019 r. zdecydowało, że ks. Geissler nie dopuścił się przestępstwa, o które był oskarżany. Wyrok został przekazany kapłanowi listem (prot. n. 54121/19 CG), podpisanym przez kard. Dominique’a Mambertiego – prefekta trybunału i bp. Giuseppego Sciaccę – sekretarza. Jednym słowem, ks. Geissler został uniewinniony, a od decyzji Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej nie ma odwołania.

Niestety, wiadomość ta została prawie całkowicie zignorowana przez media, bo informacja o fałszywych oskarżeniach wysuwanych pod adresem księdza i o jego uniewinnieniu przez najwyższą instancję sądową Stolicy Apostolskiej nie jest dla nich „dobrą wiadomością”.

Afera z Doris Wagner to kolejny przypadek, który świadczy o tym, że była zakonnica po odejściu ze zgromadzenia postawiła sobie za cel walkę z Kościołem i ucieka się do każdej możliwej manipulacji oraz umiejętnie wykorzystuje do tego media.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Szustak doszedł do Papieża Franciszka

2019-06-18 22:42

Langusta na Palmie

Na profilu langusta na palmie pojawię się wpis potwierdzający, ze o. Szustak,  jak obiecał, dotarł do Watykanu i spotkał się z Papieżem. "Więc tak. Jakimś cudem doszedłem do Rzymu:) Na pełnej petardzie wbiłem do Watykanu i mówię im tam, że się muszę widzieć z Franciszkiem. Dorwałem go na kilka minut przed śniadaniem, kard. Konrad mnie poratował i mówi Franciszkowi, że jest tu taki zwariowany dominikanin, który musi go zobaczyć. Papież uśmiechnął się i powiedział (true story, nie ściemniam): skoro zwariowany to na pewno z Polski! Więc ja mówię: Ojcze! Tyle tu lazłem, to mnie pobłogosław. Położył mi rękę na głowie jak tato, pobłogosławił i pokornie poprosił: zanieś też grzechy papieża do Bożego Grobu. No to nie mam wyjścia, trzeba iść dalej. Spłakałem się jak dziecko. Połowa za mną, połowa przede mną. Ściskam Was jak nie wiem co i błogosławię. Do sierpnia, bączki drogie. o. adam. +"

Langusta na Palmie
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem