Reklama

Niedziela Małopolska

Kraków

Chłopiec płakał ze szczęścia

Niedziela małopolska 4/2019, str. VII

[ TEMATY ]

trąd

Archiwum prywatne

Lek. Lidia Stopyra podczas badania pacjenta

W ostatnią niedzielę stycznia obchodzimy Światowy Dzień Pomocy Chorym na Trąd. Mimo że ta choroba jest uleczalna, z powodu ubóstwa i braku dostępu do pomocy medycznej chorzy wciąż są skazywani na cierpienie i wykluczenie. O misji, która ma ratować ich życie i zdrowie, mówi lek. med. Lidia Stopyra, specjalista pediatrii i chorób zakaźnych ze Szpitala Specjalistycznego im. Stefana Żeromskiego w Krakowie

MAŁGORZATA CZEKAJ: – Jesienią 2019 r. planuje Pani wyjazd na Madagaskar w celu pomocy chorym na trąd. To nie będzie pierwszy wyjazd do Afryki...

LEK. MED. LIDIA STOPYRA: – Pierwszą misją, na którą pojechałam jako lekarz, był Kamerun w 2017 r., następnie w 2018 r. – Madagaskar. Na Madagaskar, gdzie panuje jeszcze większa bieda, większy głód, zaprosiła mnie Polska Fundacja dla Afryki, która planowała wybudować w Antsirabe nowy szpital.

– Na Madagaskarze zetknęła się Pani z trędowatymi.

– Według Światowej Organizacji Zdrowia rocznie notowanych jest 200 000 zachorowań na trąd. Madagaskar, zaraz po Indiach, Brazylii i Indonezji (dane WHO z 2015 r. – przyp. red.) jest jednym z krajów, gdzie jest najwięcej zakażeń. Polska Fundacja buduje dwie wioski dla trędowatych w Mampikony i Port-Berge, w których zamieszka łącznie ok. 20 osób. Koszt budowy to prawie 190 tys. To potrzebna akcja, bo stworzy miejsce do życia dla najciężej dotkniętych chorobą. W rozmowie z prezesem Fundacji, Wojciechem Ziębą, zwróciłam jednak uwagę, że za tę samą kwotę – 190 tys. – możemy wyleczyć z trądu prawie 2000 osób.

– I stąd narodził się pomysł misji...

– ...w której chcemy przede wszystkim ocenić sytuację i potrzeby chorych. W tej chwili jestem w trakcie zbierania informacji od misjonarzy. Dane WHO są tylko szacunkowe. Tak naprawdę nie wiemy, ile osób choruje. Okres inkubacji u dorosłych trwa od kilku do nawet kilkunastu lat. Nie wszyscy zgłaszają swoje dolegliwości, a najlepiej leczenie rozpoczynać w najwcześniejszych stadiach choroby. Aby ją rozpoznać, potrzebni są lekarze.

– Są też inne przeszkody, np. brak możliwości wypisu recept na leki.

– W leczeniu trądu stosuje się terapię trójlekową, tzn. podajemy choremu trzy różne antybiotyki, ponieważ prątki trądu bardzo szybko się uodparniają. Samo leczenie, które trwa średnio od 6 miesięcy do 2 lat, nie jest drogie: to koszt rzędu 30-120 zł. Natomiast problem jest z ich dostępnością. A bez leków nic nie zdziałamy, więc to obecnie jest priorytet.

– A co z ryzykiem zarażenia się?

– Trąd jest chorobą wysoce zakaźną. Mamy wiedzę, jak się zabezpieczyć. Pewne ryzyko jednak zawsze istnieje.

– Skąd czerpie Pani odwagę do takiej misji?

– Jestem lekarzem. Wiem, że jest potrzebna pomoc i potrafię pomóc.

– I trąd naprawdę jest całkowicie wyleczalny?

– Leczenie jest trudne, ale gdy jest właściwie prowadzone, jest skuteczne. Oczywiście, nie możemy sprawić, że komuś odrosną palce czy kończyny, które utracił na skutek choroby, ale jesteśmy w stanie zapobiec zarażaniu przez niego kolejnych osób. Chorzy na trąd zawsze byli wykluczani ze społeczeństwa ze względu na strach przed zarażeniem, jak również z powodu swojego oszpeconego wyglądu. Na Madagaskarze są osoby wyrzucone z domów i wiosek, ale można spotkać też chorych, którzy np. opiekują się dziećmi, niestety, zarażając je.

– Konieczna jest więc edukacja?

– Na chwilę obecną nie jest to pierwsza potrzeba, ponieważ jeżeli uda nam się wyleczyć chorych, nie będą zarażać. Malgasze rzadko podróżują, więc ryzyko ponownego zarażenia jest bardzo niskie. Jednak rzeczywiste potrzeby, w tym konieczności edukacji, będziemy w stanie ocenić dopiero na miejscu. Pierwszym i podstawowym zadaniem jest to, aby Malgasze chcieli się badać. Strach przed chorobą i wykluczeniem jest porażający. Bez badania klinicznego i wywiadu epidemiologicznego nie damy rady rozpoznać choroby, a to jest podstawa do dalszych działań.

– Co najbardziej zaskoczyło Panią jako lekarza w Afryce?

– Chyba to, że głodującym i cierpiącym dzieciom można zmienić życie za grosze. Ludzie, którzy mają szczęście i mogą pracować, zarabiają tam dziennie kilka złotych, a ceny leków są porównywalne z naszymi. Konsultacje lekarskie, jak też operacje, przekraczają ich możliwości. W Polsce mamy zupełnie inne problemy. Walczymy z otyłością, z nadmiarem pożywienia, a w Afryce dzieci umierają z głodu. Pamiętam 13-letniego chłopca, który zgłosił się do nas z silnym bólem kręgosłupa. Po zbadaniu go miałam pewność, że musi ciężko pracować fizycznie. Rozmowa z chłopcem potwierdziła to: okazało się, że od godz. 5 rano do 20 wieczorem ciągnie dorożkę. W ten sposób zarabiał po 8-9 zł dziennie, co wystarczało dla rodziny na ryż polany wywarem z liści. Chory i cierpiący nie mógł przestać pracować, bo to oznaczało głód. Przekazaliśmy mu kilkadziesiąt złotych, płakał ze szczęścia.

– Jak można pomóc takim ludziom?

– Przede wszystkim uczestnicząc w akcjach dożywiania. Tu liczy się naprawdę każda złotówka, ponieważ na odżywczy posiłek dla dziecka wystarczy 2,80 zł. Malgasze chcą pracować, ale często brakuje dla nich pracy lub uniemożliwia im to susza lub powodzie. Wtedy są skazani na głód.

2019-01-23 12:05

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Lekarze na misjach

Niedziela lubelska 30/2019, str. 5

[ TEMATY ]

misje

trąd

Archiwum Centrum Wolontariatu

Anna Żuławska w kenijskim szpitalu

Dojeżdżamy do Drug. Przerażający widok. Kolonia dla 100 osób mieści się na uboczu wioski, tuż obok ogromnego miejskiego wysypiska śmieci. Mieszkania to maleńkie lepianki z gliny, w powietrzu aż gęsto od much. Po placu biegają małe, brudne i niedożywione dzieciaki. Znają już dr Helenę i resztę zespołu. Proszą o poradę lekarską. Siadamy pod drzewem na jedynych w kolonii metalowych krzesłach. Zaczynamy badanie i wydawanie leków. Dzieci nie mają trądu, ale ich rodzice przeszli to doświadczenie i pozostały im zniekształcenia kończyn – tak opisywała swoje doświadczenie na misjach pierwsza medyczna wolontariuszka z Lublina.

W Indiach

Magdalena Rojek, lekarka z Lublina, wyjechała do Jeevodaya we wschodnich Indiach w 2001 r. Jej kilkumiesięczna wyprawa zapoczątkowała serię pięknych dzieł misyjnych podejmowanych przez różne środowiska duszpasterskie w naszej archidiecezji. Jej posługę zorganizowało i wspierało lubelskie Centrum Wolontariatu.

Jeevodaya („Świt życia”) to ośrodek obejmujący jednocześnie szpital dla trędowatych, przychodnię lekarską, ale także przedszkole, szkołę i kościół; założone dokładnie 50 lat temu przez polskiego pallotyna i lekarza o. Adama Wiśniewskiego. Przez ostatnie 30 lat kieruje nim Helena Pyz, doktor medycyny z Warszawy, sama poruszająca się przy pomocy kul lub wózka inwalidzkiego. Ośrodek utrzymuje się z ofiarności ludzi, głównie polskiej emigracji z USA. W Lublinie promotorem pomocy dla Jeevodaya była nieżyjąca już prof. Elżbieta Krukowska z KUL, pierwsza prezes polskiego Towarzystwa Przyjaciół Trędowatych. Pod jej wpływem do Indii pojechała wspomniana lekarka, a potem jeszcze dwie inne wolontariuszki: Dominka Puacz ze Świdnika oraz Edyta Masternak, wychowawczyni ze Schroniska dla Nieletnich w Dominowie.

Praca na misjach przynosiła mocne doświadczenia. Magda wspominała: – Ilustracją ubóstwa naszych pacjentów niech będzie ta historia: Przyszła młoda kobieta z 4-miesięczną dziewczynką, w domu ma jedną starszą córkę, troje dzieci zmarło. Gdy karmiła małą, okazało się, że podaje jej mleko w butelce po olejku do włosów, nie stać jej było na zwykłą, plastikową butlę. Mleko było bardzo rozwodnione. Dr Helena dała kobiecie i butelkę, i mleko w proszku.

W Afryce

Na podobnej placówce, z tym że na Madagaskarze, pracował jako wolontariusz dr Stefan Ciszewski, emerytowany chirurg z Lublina i dawny ordynator szpitala przy ul. Staszica. – Zawsze myślałem, że gdy skończę pracować zawodowo, będę sobie po prostu odpoczywał w moim domku pod Lublinem. Ale gdy patrzyłem, jak odchodził od nas Jan Paweł II, zrozumiałem, że ja jeszcze mogę coś z siebie innym dać, tak jak to do końca życia robił nasz Papież – mówił w jednym z wywiadów. Dr Ciszewski pracował w szpitalu dla trędowatych w Maranie, osadzie, którą założył ponad 100 lat temu słynny apostoł trędowatych, jezuita bł. o. Jan Beyzym. Lubelski lekarz, pomimo chirurgicznej specjalizacji, podczas misji bywał na zmianę kardiologiem, ginekologiem i farmaceutą. Kolejnymi krajami jego posługi były Kongo i Rwanda.

W niezwykłej misji 8 lat temu uczestniczyła Anna Żuławska z Centrum Wolontariatu, początkująca wówczas lekarka z Lublina. „Jamhuri ya Afya – Republika Zdrowia” to projekt zrealizowany w szpitalu Cottolengo w wiosce Chaaria w Kenii. Przez ponad trzy miesiące wolontariuszka sprawowała codzienną opiekę nad pacjentami, często asystowała przy zabiegach lub operacjach. Odwiedzała także przychodnię w pobliskiej wiosce Mukothima. – Cottolengo jest szpitalem, gdzie miesza się mnóstwo problemów, nie tylko zdrowotnych. Głód, choroby i łzy cierpienia mieszają się z codziennym uśmiechem, życzliwością i optymizmem. Często pojawiają się łzy i to nie tylko ze strony pacjentów, ale także ze strony bezsilnych wolontariuszy, kiedy umiera kolejna osoba, a pewne jest, że gdybyśmy byli w Europie, udałoby się jej pomóc – mówiła lekarka.

W tę tradycję od kilku lat włącza się lubelska fundacja AfricaMed, założona przez młodych lekarzy wysyłających wolontariuszy do pracy w szpitalach w Afryce. W tym roku służyć będą m.in. w szpitalu misyjnym w tanzańskim Muganie. Lekarze podejmujący posługę wśród chorych i ubogich w różnych miejscach na świecie są znakomitymi ambasadorami polskości i naszej archidiecezji.

CZYTAJ DALEJ

Adam Małysz wolny od koronawirusa

2020-07-10 16:20

[ TEMATY ]

skoki narciarskie

koronawirus

Adam Małysz

Facebook - profil A. Małysza

Adam Małysz

Adam Małysz poinformował w piątek, że nie jest już zakażony koronawirusem. "Testy wykazały, że jestem zdrowy!" - napisał na swoim profilu na Facebooku jeden z najlepszych skoczków narciarskich w historii, a obecnie dyrektor ds. skoków i kombinacji norweskiej w PZN.

"Witajcie po dłuższej przerwie. Z radością mogę Wam przekazać, że moja kwarantanna dobiega końca. Testy wykazały, że jestem zdrowy! Mogę wrócić do normalnego funkcjonowania oraz pracy, co bardzo mnie cieszy. Jednocześnie pamiętajcie - epidemia wcale się nie skończyła i ciągle trzeba na siebie uważać" - podkreślił Małysz.

Informację o zakażeniu przekazał 22 czerwca. Z tego powodu na obecność koronawirusa przebadano przebywającą na zgrupowaniu w Wiśle całą kadrę i sztab. Wszyscy okazali się zdrowi.

42-letni obecnie Małysz to jeden z najwybitniejszych zawodników w historii skoków narciarskich. Wywalczył m.in. cztery medale olimpijskie - trzy srebrne i jeden brązowy.

W dorobku ma także cztery tytuły mistrza świata, cztery Kryształowe Kule za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata oraz triumf w Turnieju Czterech Skoczni (2000/01).

Później próbował sił jako kierowca rajdowy, a od 2016 pełni funkcję dyrektora koordynatora ds. skoków i kombinacji norweskiej w Polskim Związku Narciarskim. (PAP)

wkp/ sab/

CZYTAJ DALEJ

Pomoc dla niepełnosprawnych

2020-07-10 21:02

Pomoc dla niepełnosprawnych

Dzięki wparciu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i innych instytucji udało się utrzymać wiele miejsc pracy. Podjęto ograniczenie ryzyka zakażenia m.in. w Domach Pomocy Społecznej.

Środowiskowe Domy Samopomocy, Warsztaty Terapii Zajęciowej, Centra Integracji Społecznej i inne placówki wsparcia dziennego, do których uczęszczają osoby z niepełnosprawnościami zostały zamknięte 11 marca, jednak mimo że nie prowadziły swojej standardowej działalności, otrzymywały stuprocentowe dofinansowanie do swoich działań. Jak informuje Ewa Kopolovets, dyrektor Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, przed ponownym otwarciem placówek wojewoda dostarczył do nich środki ochrony osobistej, tj. maseczki, płyny do dezynfekcji, przyłbice i fartuchy.

– Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozstrzygnęło też konkurs na programy z Funduszu Solidarnościowego. W przyszłym tygodniu wojewoda podpisze umowy na dotacje z jednostkami, które otrzymają wsparcie w ramach programu "Opieka Wytchnieniowa" oraz na usługi opiekuńcze dla osób niepełnosprawnych. Łącznie przekazane zostanie wsparcie w wysokości prawie sześć milionów złotych – informuje Ewa Kopolovets.

Andrzej Michalski, dyrektor oddziału świętokrzyskiego Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, podkreślił, że PFRON przez cały czas wspiera pracodawców, którzy zatrudniają osoby z niepełnosprawnościami. – Od 1 kwietnia zwiększyliśmy dofinansowanie do wynagrodzeń osób z niepełnosprawnościami, jak również dodatki za schorzenia specjalne. Wspieramy także zakłady aktywności zawodowej, które miały problemy w tym okresie. Mogą one uzyskiwać rekompensaty do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych – wylicza dyrektor Michalski.

Do tej pory w całym kraju przyznano 49 takich rekompensat na kwotę 600 tysięcy złotych. Dzięki pomocy PFRON-u od początku pandemii udało się utrzymać 280 tysięcy miejsc pracy osób niepełnosprawnych.

– Żadne nie zostało zlikwidowane. Nie stracili pracy także pracownicy zatrudnieni w placówkach świadczących pomoc dla osób niepełnosprawnych, nawet gdy ich działanie zostało czasowo wyłączone lub ograniczone – uzupełnia senator Krzysztof Słoń.

Alina Rogula, dyrektor Domu Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta przy ul. Żeromskiego w Kielcach, podkreśla, że dzięki wsparciu finansowemu uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej i ich rodziny mogli łatwiej przetrwać kryzys, który nadal trwa.

– Ta sytuacja najbardziej dotknęła Domy Pomocy Społecznej. W nich nie da pracować się zdalnie i ciężko jest zachować dystans, bo z człowiekiem trzeba być blisko. Nasze mieszkanki nie mogą korzystać z wyjść, a odwiedziny są tylko przez szybę i to jest dla nich dużym problemem – stwierdza.

Od początku pandemii, w województwie świętokrzyskim, przypadki zakażenia koronawirusem odnotowano w trzech Domach Pomocy Społecznej.

Oprac. A.D.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję