Reklama

Panama w Garbowie

2019-02-06 11:52

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 6/2019, str. III

Paweł Wysoki
Telemost Garbów – Panama zgromadził kilkadziesiąt osób

Dla tych, którzy tęsknili za atmosferą Światowych Dni Młodzieży, a z różnych powodów nie mogli w nich uczestniczyć, oddział Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży przy parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Garbowie wraz z ks. Mateuszem Wójcikiem i siostrami salezjankami przygotował wspólne oglądanie Mszy św. Posłania pod przewodnictwem papieża Franciszka.

Czas dla młodych

27 stycznia w gościnnym domu Sióstr Salezjanek telemost Garbów – Panama zgromadził ok. 50 młodych osób. Popołudnie upłynęło im na modlitwie w intencji uczestników ŚDM, wspólnym przeżywaniu Mszy św. Posłania oraz uczestnictwie w Eucharystii w intencji owoców ŚDM i dobrego przygotowania do kolejnego spotkania w Portugalii. Jak na ŚDM, młodzi rozłożyli na podłodze karimaty i koce; mogli skorzystać ze strefy powołaniowej i strefy pojednania, gdzie była możliwość prywatnej rozmowy z siostrą zakonną lub księdzem. Telemost był pierwszym etapem przygotowania do kolejnych ŚDM; ks. Mateusz Wójcik planuje zebrać grupę młodzieży z Garbowa, którą za 3 lata wybierze do Portugalii. Wcześniej, już w czerwcu br., wraz z młodymi wybiera się na Pola Lednickie, by w wielu sercach rozpalić ducha ŚDM.

– Chcieliśmy jechać do Panamy, ale większości z nas przeszkodziły w tym finanse lub czas wzmożonej nauki. Tęsknota za ŚDM sprawiła, że spontanicznie zrodził się pomysł wspólnego przeżywania święta młodych. Ideę podchwyciła młodzież z KSM oraz z grupy salezjańskiej; zgłosiliśmy ją w Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej oraz w Krajowym Biurze Organizacji ŚDM. Przed 3 laty byłem w Krakowie na spotkaniu młodzieży z papieżem Franciszkiem; bardzo ujęła mnie atmosfera tamtych dni. Postanowiłem więc przenieść klimat ŚDM do Garbowa – mówi ks. Mateusz Wójcik. Jak podkreśla, „Panama w Grabowie” to nie jednorazowa akcja, ale początek drogi na kolejne spotkanie młodzieży, tym razem w Portugalii. – To już znacznie bliżej, więc mam nadzieję, że wielu osobom uda się tam pojechać. Na początek będziemy rozważać nauczanie papieża Franciszka, a w czerwcu wybierzemy się na Pola Lednickie – planuje duszpasterz.

Reklama

W pracy z młodzieżą z Garbowa i okolic wspomagają go siostry salezjanki. – Ściśle współpracujemy z parafią, włączamy się w różne akcje, jak chociażby Spotkania Młodych Archidiecezji Lubelskiej czy przygotowanie do bierzmowania. Wychowanie dzieci i młodzieży leży nam na sercu, ponieważ praca z młodymi to nasz charyzmat. Jesteśmy tam, gdzie młodzi, jak nasz założyciel ks. Bosko – mówi s. Maria Mrozek. – Kochamy to, co młodzi ludzie, chcemy towarzyszyć im w odkrywaniu świata i po prostu być obok nich – podkreśla salezjanka.

Młodzi o sobie

W duszpasterskie projekty chętnie włącza się młodzież; wiele z nich sama inicjuje. – „Panama w Garbowie” to moje pierwsze doświadczenie Światowych Dni Młodzieży. Wraz z koleżankami i kolegami z KSM i innych wspólnot chcemy łączyć się z tymi, którzy są na spotkaniu z papieżem Franciszkiem w Panamie; razem z nimi chcemy przeżyć ten piękny czas. Na co dzień jestem zaangażowana w KSM, dzięki temu pogłębiam swoją wiarę, poznaję Boga i ludzi, rozwijam się społecznie, pomagając innym. Cennym doświadczeniem dla mnie jest udział w Spotkaniu Młodych Archidiecezji Lubelskiej, jaki od kilku lat odbywa się pod koniec sierpnia w Garbowie – mówi Ola Wójcik, uczennica II LO im. J. Zamoyskiego w Lublinie. Jej młodszy kolega, gimnazjalista Michał Brzozowski, dodaje: – Pochodzę z okolic Garbowa i chętnie włączam się w różne akcje organizowane przez KSM. Byłem uczestnikiem Spotkania Młodych Archidiecezji Lubelskiej i bardzo spodobała mi się atmosfera sierpniowego zjazdu młodzieży. Nie byłem w Krakowie ani nie mogłem pojechać do Panamy na ŚDM, a bardzo chciałem poczuć klimat spotkania młodych z Ojcem Świętym, stąd moja obecność na „Panamie w Garbowie”. Lubię poznawać nowych ludzi, angażować się w różne akcje. Mam nadzieję, że ta namiastka Panamy zmieni mnie na lepsze.

Tagi:
ŚDM w Panamie

Reklama

Wspomnienie Panamy

2019-04-10 10:28

Ks. Tomasz Szady
Edycja zamojsko-lubaczowska 15/2019, str. VI

Obchody Diecezjalnych Dni Młodzieży są doskonałą okazją do wspomnień związanych ze Światowymi Dniami Młodzieży, które w styczniu odbywały się w Panamie

Ks. Tomasz Szady
Podczas pobytu w Panamie

Według szacunków, w Panamie, gdzie odbywały się Światowe Dni Młodzieży, wśród setek tysięcy młodych ludzi, jeśli chodzi o obcokrajowców, najwięcej było Polaków: ok. 3,5 tys. Wśród nich byli obecni pielgrzymi z naszej diecezji, która była reprezentowana przez dziewięć osób podróżujących w zorganizowanej grupie, a także przez osoby pochodzące z diecezji, a które poleciały wraz ze swoimi grupami z ośrodków akademickich, głównie krakowskich i warszawskich.

Czas przygotowań

Przygotowania w naszej diecezji były pracowite. Zaraz po ŚDM w Krakowie, jesienią w 2016 r. powstała grupa młodych o nazwie Panamajoven.pl, która przygotowywała się duchowo, by polecieć bezpośrednio do Panamy albo też po prostu ten święty czas dobrze przeżyć. W roku szkolnym 2016/17 grupa spotykała się raz w miesiącu, by się modlić i rozważać tematy związane z Panamą: jej geografią, historią, muzyką, sztuką, kuchnią, tamtejszymi świętami, zwyczajami. Rok szkolny 2017/18 był czasem modlitwy i spotkań związanych z historią ŚDM. Spotkania dotyczyły przemówień papieży z ŚDM (szczególnie o Maryi). Rok szkolny 2018/19 był czasem bezpośredniego przygotowania do ŚDM w Panamie. Był to czas Synodu Młodych dotyczącego wiary, młodych i powołania.

Polska została w wyjątkowy sposób przyjęta przez Panamczyków, którzy zawdzięczają Polsce pomoc w organizacji tych Światowych Dni Młodzieży, nasze biuro organizacji ŚDM podzieliło się z nimi doświadczeniami zdobytymi podczas ŚDM w Krakowie. Św. Jan Paweł II, nasz rodak, był jednym z głównych patronów ŚDM w Panamie. Zresztą wspominany jest podczas każdych ŚDM, bo jest twórcą tych spotkań. Polska grupa miała szczególne spotkanie 23 stycznia z młodzieżą, która przypłynęła „Darem Młodzieży” – w miejscu, gdzie 36 lat temu Mszę św. odprawiał Jana Paweł II. Tam też odprawiono Mszę św. z biskupami z Polski, na czele z prymasem Polski Wojciechem Polakiem; później były koncerty polskich wykonawców.

Na wzór Maryi

Hasło przewodnie spotkania brzmiało: „Oto Ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według Twego słowa”. Temat dotyczył Maryi, jej postawy, służby, która powinna być radością każdego dnia. Każdy, kto spotyka Boga, tak jak Maryja powinien iść do ludzi i nieść im pomoc poprzez miłość dnia codziennego.

Każdy spędzony w Panamie dzień to niezwykła przygoda. Pierwszy tydzień młodzież z naszej diecezji przeżywała w diecezji Colon przy sanktuarium Matki Bożej z Góry Karmel. Zostaliśmy tam bardzo mile i z entuzjazmem przyjęci. Mieszkaliśmy u tamtejszych rodzin. Zobaczyliśmy, jak rodziny panamskie przeżywają swoją wiarę tańcem i śpiewem. My z kolei dzieliliśmy się z nimi naszym świadectwem wiary.

Mieliśmy okazję kilka razy zobaczyć z bliska papieża Franciszka. To, co mówił, zostanie w naszych sercach na zawsze. Na przykład, że ważniejsze jest głoszenie Chrystusa czynami, a kiedy będzie taka możliwość – także słowami. Szczególne było przesłanie z 27 stycznia. Podczas Mszy św. papież mówił, że Jezus jest rzeczywisty, gdyż miłość jest realna. Także, iż Ewangelia chce stać się dla nas życiem codziennym. „Musicie walczyć o waszą przestrzeń dzisiaj” – mówił. „Walczysz o swoją przestrzeń dzisiaj?” – pytał. „Wy, młodzi, jesteście Bożym teraz. Nie jutro, ale teraz” – podkreślał. Przekonywał, że możemy mieć wszystko, gdy zakochamy się w Jezusie i że Jezus nie jest „międzyczasem” ani przelotną chwilą w naszym życiu. Mówił o tym, że Maryja poczuła, iż ma misję i odpowiedziała „tak” na Boże „teraz”.

Następne Światowe Dni Młodzieży odbędą się w Portugalii, w Lizbonie, w czasie wakacji w 2022 r. W Polsce jest ogromne zainteresowanie tym wydarzeniem, gdyż Portugalia nie jest aż tak oddalona od Polski, jak Panama. To sprawi, że Polaków będzie w Portugalii jeszcze więcej, niż w Panamie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. prof. Krzysztof Pawlina: seminaryjna formacja księży nie wystarcza

2019-04-24 12:55

Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Życie pokazuje, że seminaryjna formacja księży nie wystarcza; "Dzisiaj mentalność młodzieży zmienia się tak szybko, że młody człowiek, który przyszedł do seminarium, po sześciu latach już młodych ludzi nie rozumie" - mówi w rozmowie z KAI ks. prof. Krzysztof Pawlina, rektor Papieskiego Wydziału Teologii w Warszawie.

Archiwum PWTW
Uczelnie dzisiaj bardzo często przekazują tylko informacje, nie interesują się formacją człowieka – mówi ks. prof. Krzysztof Pawlina

Ks. prof. Krzysztof Pawlina: Badania pokazują, że młodzi ludzie szukają duchowości, że jest w nich dostrzegalna tęsknota za Bogiem, a z drugiej strony jest ich coraz mniej w Kościele, jakby ten Kościół nie był dla nich miejscem spotkania z Bogiem. Dlatego uznałem, że warto przemyśleć, jak przygotować albo „przebudować” część duszpasterzy po to, żeby tę tęsknotę za Bogiem młodzi mogli zrealizować. Bo najwidoczniej coś z nami, duszpasterzami, jest nie tak, skoro nie potrafimy znaleźć wspólnego języka albo nie potrafimy być dobrymi świadkami, a może nie mamy właściwych narzędzi. To pokazuje konieczność dobrego przygotowania duszpasterzy do profesjonalnej pracy z młodzieżą, która stanowi przecież specyficzną, niejednorodną i ciągle zmieniającą się grupę.

KAI: Nieprzypadkowo zbiega się to chyba z niedawnymi Światowymi Dniami Młodzieży, synodem o młodych czy publikacją adhortacji „Christus vivit”…

- Tak, nasza Szkoła Duszpasterzy Młodzieży jest po prostu odpowiedzią Papieskiego Wydziału Teologicznego, a więc uczelni papieskiej, na głos i prośbę samego papieża. Adhortacja sama nie przełoży się na życie. Miałem jeszcze jedną motywację – w ubiegłym roku na rzymskiej Salezjanie [Uniwersytet Salezjański - przyp. KAI] uczestniczyłem w sympozjum na temat młodzieży. Około 600 uczestników, w większości ze szkół salezjańskich. Wygłosiłem tam referat, a podczas tego kilkudniowego pobytu przyszła mi do głowy myśl, że w Polsce nie ma ośrodka akademickiego zajmującego się duszpasterstwem młodzieży. Ta myśl dręczyła mnie, aż uznałem, że nasza uczelnia może to zrobić.

- A formacja seminaryjna nie wystarcza do bycia dobrym duszpasterzem, również młodzieży?

- Życie pokazuje, że nie wystarcza. Dzisiaj mentalność młodzieży zmienia się tak szybko, że młody człowiek, który przyszedł do seminarium, po sześciu latach już młodych ludzi nie rozumie. Nam się tylko wydaje, że ich rozumiemy i mamy jakieś propozycje, które odpowiadają na ich zapotrzebowania. Po drugie, uważam, że ogólne przygotowanie seminaryjne jest dziś niewystarczające do pracy z młodzieżą. Młodym trzeba zaproponować coś więcej niż tylko duszpasterstwo, jakie mamy dzisiaj w parafii. To, co kiedyś może pomagało ludziom zbliżyć się do Pana Boga, dla młodego pokolenia dziś bywa po prostu nudne. Jeśli się dzisiaj do młodego człowieka nie wyjdzie z takim narzędziem, które go dotyka, to Kościół może sobie opowiadać wiele rzeczy, ale to nie będzie dla młodych przystępne.

- Wielu z nas, duszpasterzy, ma takie przekonanie, że mamy Ewangelię, dobrą nowinę, i to jest niezmienny skarb w Kościele, który wystarczy tylko głosić. Jednak młode pokolenie ma inne podejście. Dla dzisiejszej młodzieży prawdziwe jest to, co użyteczne, co działa. Ewangelia w takim bezpośrednim dotknięciu tak szybko nie działa. I tu następuje rozejście się dwóch dróg – księży, którzy mówią: „nie przejmujmy się, róbmy swoje, kiedyś to zadziała” i pokolenia młodych ludzi, którzy mówią: „to nie działa, chyba nie jest prawdziwie, więc zostawmy to”. Nie wystarczy posiąść prawdę, trzeba jeszcze wiedzieć, co z nią zrobić. To jest zadaniem duszpasterzy w pracy z młodzieżą i to jest zadanie naszej Szkoły Duszpasterzy: co zrobić z Ewangelią, żeby to, co jest skarbem, skarbem się ujawniało?

- Myśli Ksiądz, że duszpasterze będą tu chętnie przychodzić? Skoro, jak Ksiądz zauważył, uważają, że dobrze sobie radzą?

- Jest wielu ludzi w Polsce, wielu księży, którym zależy na młodym pokoleniu. Są też ludzie, którzy ciągle się czegoś uczą. Większości chyba rzeczywiście wystarcza to, co wynieśli np. ze studiów. I szkoda. Bo dzisiaj świat tak się zmienia, że w każdej dyscyplinie ktoś, kto przestaje pracować, przestaje w ogóle czuć, co się dzieje w życiu. Dzisiaj, żeby czuć życie, trzeba się ciągle rozwijać, trzeba się uczyć. Nasza szkoła nie jest tylko dla pasjonatów, ale też jest głosem sumienia dla tych, co nic nie robią. Bo dzisiaj powinno nas zaboleć, że młodzi ludzie zostawiają Kościół i nie chcą słuchać duszpasterzy. Pomijam problemy moralne czy skandale, które się pojawiły ostatnio, to nie one decydują o ciekawości i skuteczności Ewangelii. One mówią czasem o naszej biedzie. Uważam natomiast, że jest wielu księży w Polsce, którzy szukają sposobu, jak skutecznie dotrzeć do młodych. Dla nich ta szkoła może być wielką pomocą.

- Co będzie w niej atrakcyjnego? Czego ci duszpasterze nie znajdą w podręcznikach?

- To nie jest szkoła z wykładami, to jest szkoła z warsztatami. Dlatego nie chcę przyjąć wielu ludzi. Zależy mi na dwóch małych grupach warsztatowych, gdzie chętni będą uczyć się relacji z ludźmi, będą mogli przepracować samego siebie, żeby nie być tylko jakimś liderem czy coachem, ale człowiekiem Boga. Dlatego oprócz warsztatów psychologicznych będzie także część modlitewna. Ona z kolei nie będzie polegała na uczeniu się jakichś formuł, a będzie wprowadzeniem w taką modlitwę, którą nasz absolwent może zaproponować młodym ludziom. I trzeci taki filar, na którym opiera się Szkoła Duszpasterzy, to po prostu „oprzyrządowanie” w języku przepowiadania. Język, który młodzież dzisiaj zna, pochodzi często ze świata wirtualnego, z mass mediów. Natomiast kazania, które my głosimy, wydają się im często jakby nie z tego świata. Stąd język i sposób przepowiadania są bardzo ważne. Również w kwestii spowiedzi młodych ludzi dzisiaj. Kolejna rzecz, która dotyczy życia duchowego: jak je w ogóle prowadzić? Jak towarzyszyć w tym młodemu człowiekowi? Duszpasterz w naszej szkole zdobędzie narzędzia do pracy z młodymi ludźmi, żeby móc im efektywnie i rozwojowo służyć.

- Co duszpasterze wyniosą z warsztatów psychologicznych?

- Będzie na nich poruszona kwestia budowania relacji, ale również odkrywania potrzeb młodego człowieka, odkrywania emocji i odpowiadania na nie. Nie zabraknie też problemów trudnych i delikatnych – młode pokolenie dzisiaj gubi sens życia, wielu młodych ludzi jest w depresji, rośnie liczba samobójstw. Dlaczego? Bo świat, w którym żyją, przestał być ciekawy i nie widzą szerszych horyzontów. Jak dostrzec takie niepokojące stany u młodych, jak im pomóc, gdzie skierować?

- Kim są prowadzący?

- Są wśród nich biskupi i księża, którzy już mają doświadczenie, prowadzą dobre duszpasterstwa młodzieży; są psychologowie; są osoby prowadzące np. dominikańską Szkołę Kaznodziejstwa z Łodzi, jest ekipa portalu Stacja7.pl, która również przygotowywać będzie do przepowiadania. Nie zabraknie okazji do wymiany doświadczeń z osobami, które osiągnęły już konkretne sukcesy, są profesjonalistami. Jeszcze raz zaznaczę – to nie będzie teoretyczna, a bardzo praktyczna szkoła.

- A czy w tej szkole też jest jakaś przestrzeń dla świeckich liderów wspólnot?

- Na razie nie. Rozpoczynam od księży, ale nie wykluczam, że na listy rezerwowe zapiszę siostry zakonne albo ludzi świeckich. Księża są priorytetem, bo oni dzisiaj potrzebują pomocy. Księża potrzebują pomocy, żeby młodzieży pomóc.

- Ksiądz od lat naukowo zajmuje się m.in. religijnością młodych.

- Badam kondycję religijną młodego pokolenia, ich cele życiowe. Mam pewne rozeznanie, kim młodzi ludzie są, piszę o młodych ludziach i do młodych ludzi. I pomyślałem, że w końcu warto coś dla nich zrobić w praktyce. Ta szkoła pośrednio jest właśnie dla młodych ludzi, formujemy księży dla nich. Oczywiście łatwiej byłoby mi napisać książkę niż stworzyć szkołę. Jest to produkt autorski zespołu z Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie. Zdobyta teoretyczna wiedza i doświadczenie stanowią pewną bazę dla tej szkoły, ale my tu nie chcemy księżom mówić, kim młodzież jest, tylko jak sprawić, by Jezus był ich przewodnikiem życia, żeby młodzi ludzie załapali sens. To jest o tyle ważne, że środowisko wiary może być takim środowiskiem zastępczym, gdy młodzi ludzie nie mają żadnej bezpiecznej i rozwojowej przestrzeni dla siebie.
Chciałbym, żeby młodzi zobaczyli, że są księża, którzy prowadzą ich nie tylko na poziomie horyzontalnym, ale prowadzą ich głębiej, bo oni tego potrzebują. Młodzi księża też muszą sobie powiedzieć, że jeśli chcą swoje kapłaństwo ofiarować, to trzeba się zdecydować na stracenie swojego czasu. Bo dzisiaj młodych ludzi najbardziej pociąga duszpasterz, który po prostu dla nich jest, towarzyszy im, siedzi i z nimi rozmawia, a oni wiedzą, że mogą do niego przyjść. Tak jak Chrystus w tabernakulum który jest obecny 24 godziny na dobę i każdy, kto chce, może do Niego przyjść. Takiego duszpasterza ja chciałbym mieć jako młody człowiek. Takiego księdza, do którego się idzie ze wszystkim: po radę, po towarzyszenie, żeby się czymś podzielić.
Myślę, że te wszystkie akcje ogólnopolskie, ogólnoparafialne, są ważne wtedy, kiedy istnieje więź osobista z Bogiem. I my się bardzo często nastawiamy na jakieś fajerwerki, gubiąc tę podstawową tkankę - budowanie relacji ludzko-boskich. I tutaj jest bardzo potrzebne inne spojrzenie, że dziś nie potrzeba happeningów - potrzeba człowieka dla człowieka. Księdza, duchownego dla człowieka, który się uczy życia. Dlatego dziś taka potrzeba zrozumienia, że efektywność dla duchowości nie opiera się na czymś zewnętrznym, ale na czymś wewnętrznym. I to wewnętrzne zrozumienie, co się powinno zrobić, jest dla tej szkoły zasadnicze.

- Tymczasem starsi, również księża i duszpasterze, często narzekają na młodych, wskazują jako odnośnik swoje czasy...

- Młodzi ludzie się gubią. Ale to nie znaczy, że oni są źli. Brakuje wskazań, kierunków. I jak teraz prowadzić duszpasterstwo, które nie jest narzucaniem, ale towarzyszeniem? Jak tworzyć spotkania, które są propozycją, a nie naganianiem ludzi do czegoś? Dziś też młodzi ludzie potrzebują wspólnot. I my jako duchowni musimy wiedzieć, że nie chodzi tylko o wspólnotę dla sympatycznego spędzania czasu i zagłuszania samotności, ale wspólnoty kościelnej, eklezjalnej – wspólnoty, która żyje dla Boga i żyje Bogiem. Budowanie wspólnoty na chwałę Boga jest czymś więcej niż zorganizowaniem gry w piłkę albo pogranie na gitarze. Jeśli któremuś z księży chodzi właśnie o takie pełne oddania życie kapłańskie, to ta szkoła jest propozycją, jak rozwinąć takie pragnienie w sobie, utrzymać je i realizować.

- Jest psychologia, jest kwestia języka, kaznodziejstwo. A jak z liturgią?

- Jednym z elementów tej szkoły są pewne formy modlitewne i liturgiczne. Widzimy, że są ośrodki, które są bardzo mocne liturgicznie, gdzie przyciąga ludzi modlitwa kontemplacyjna, modlitwa liturgiczna ze śpiewem, który wprowadza pewien klimat. I taką propozycję pokażemy. Ale jestem na tyle realistą, że nie da się tego w pełni zrobić w każdej parafii. Bo do tego trzeba mieć zaplecze, trzeba mieć ludzi. Chcę pokazać księżom, że taki sposób bycia Kościołem staje się miejscem, do którego ludzie przychodzą. Kościół buduje Kościół. Jest na pewno dziś problem kontemplacji, liturgii, która wprowadza w życie i kazań będących prawdziwym pokarmem dla ducha. Młodzi ludzie chętnie wchodzą w coś, czego świat nie daje, a świat nie daje ciszy, nie daje piękna liturgii i nie daje pięknego słowa. To są elementy, które wprowadzają w inną przestrzeń. I jeśli to się potrafi organizować, to ktoś, kto przychodzi do Kościoła, odnajduje się bliżej Boga, w innym świecie. I tego chcielibyśmy nauczyć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odpowiedź Naczelnego Rabina Polski na oświadczenie Kościoła ws. Pruchnika

2019-04-24 18:45

BP KEP / Warszawa (KAI)

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik – napisał Michael Schudrich, Naczelny Rabin Polski, do Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego oraz do Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka w odpowiedzi na oświadczenie bp. Rafała Markowskiego ws. Pruchnika.

pl.wikipedia.org
Michael Schudrich

Publikujemy pełną treść odpowiedzi:

Warszawa, 24 kwietnia 2019 r.

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik.

Będziemy nadal ściśle współpracować z naszymi braćmi z Konferencji Biskupów w walce z nienawiścią, czy to na Sri Lance, czy w naszej ukochanej Polsce.

Michael Schudrich

Naczelny Rabin Polski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem