Reklama

Niedziela Świdnicka

Jubileusz najstarszej dzierżoniowskiej parafii

Niedziela świdnicka 20/2019, str. 4-5

[ TEMATY ]

parafia

jubileusz

Ks. Grzegorz Umiński

Msza św. pod przewodnictwem bp. Ignacego Deca

Święty Jerzy jest także patronem całego miasta, dlatego też rocznicowe uroczystości zainaugurowano spotkaniem przed tamtejszym Ratuszem, skąd przemaszerowano do kościoła pw. św. Jerzego. Przy wejściu do tej świątyni uroczyście liturgicznie powitał gości, parafian i mieszkańców miasta proboszcz ks. prał. Józef Błauciak. Wśród nich obecni byli m.in. ordynariusz diecezji bp Ignacy Dec, kapłani z dekanatów: bielawskiego i dzierżoniowskiego na czele z dziekanem tego drugiego ks. prał. Zygmuntem Kokoszką, kawalerowie Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie: Andrzej Ogrodnik i Mariusz Wiśniewski, burmistrz Dzierżoniowa Dariusz Kucharski, przewodniczący Rady Miejskiej Andrzej Darakiewicz, starosta powiatu dzierżoniowskiego Grzegorz Kosowski.

Przed Eucharystią dzieje tej parafii i całego miasta przedstawiła Maria Zapotoczna z Działu Historii i Kultury Miasta miejscowego muzeum. Zabierając głos na początku Mszy św., ks. prał. Józef Błauciak wyraził szczególną wdzięczność Pasterzowi diecezji świdnickiej za okazywaną dla tej wspólnoty zawsze, a przede wszystkim przez ostatnie piętnaście lat, życzliwość.

– Wiemy, że nam tutaj na ziemi świdnickiej kapłani z innych zakątków Polski po prostu zazdroszczą, ponieważ mamy takiego ordynariusza, który jest zawsze rozmodlony, ewangeliczny, jest też wielkim czcicielem Matki Bożej. Troszczy się nie tylko o naszą parafię, dzierżoniowski dekanat, diecezję świdnicką, ale o Kościół powszechny – Matkę naszą i o Polskę – naszą Ojczyznę – stwierdził ks. prał. J. Błauciak.

Reklama

W homilii główny celebrans wskazał m.in., że Słowo Boże jest najważniejsze. Nie to, co mówią ludzie, bo ludzie mówią różnie, czasem kłamią i mataczą. A Pan Bóg nas nigdy nie okłamuje. I to, co On do nas mówi, nawet gdy jest trudne, to jest zawsze przejawem miłości, Jego zatroskania o to, byśmy w godny sposób przeżyli życie na ziemi. Na Zmartwychwstaniu Pańskim spoczywa całe chrześcijaństwo, a Kościół jest jego fundamentem. Ta świątynia, którą się chlubimy, w Dzierżoniowie jest matką wszystkich kościołów w tym regionie, jego ikoną. Jest też znakiem wiary ludzi, którzy wierzyli w zmartwychwstanie Chrystusa. My też wierzymy i mamy przekonanie, że ten sam Jezus Zmartwychwstały jest z nami. A Duch Święty pomaga nam rozumieć życie, napełnia nas mądrością. Wtedy wiemy, po co żyjemy, wtedy chce nam się modlić. Gdy jesteśmy otwarci na Ducha Świętego, Pan Bóg staje się nam bliższy. Święty Jerzy zginął za to, że wierzył w Chrystusa, że był Jego świadkiem. Dlatego tyle kościołów w Polsce, także ten dzierżoniowski, jest pod jego wezwaniem.

W dalszej części homilii Ksiądz Biskup podkreślił, że musimy ciągle wspominać o św. Janie Pawle II, bo jego przesłanie nie jest jeszcze przez nas w pełni przyjęte. Nawet w Polsce, w naszym narodzie, Papież jest też zapominany. – To wielki człowiek, który w mocy Bożego Ducha nie tylko sam siebie zmieniał, bo on sam się przemieniał mocą Ducha Świętego, ale też chciał zmienić nas, Kościół. I bolał nad tym jak to ciężko przebiegało. Dzisiaj jest piętnasta rocznica wejścia Polski do Unii Europejskiej. Dobrze, że jesteśmy w tym gronie narodów europejskich. Do 2004 r. Europa była ciągle podzielona na wschodnią i zachodnią. A Papież zabiegał o to, żeby wspólnota europejska była budowana na wartościach chrześcijańskich, nie wyrzekła się swoich korzeni, nie podcinała konarów, na których się znajduje. Mówił też wiele o Europie Ducha opartej na wartościach – akcentował Ksiądz Biskup.

Następnie zwrócił się do młodzieży, która w czasie tej Eucharystii przyjęła sakrament bierzmowania: – Dzisiaj powinniście doświadczyć takiej energii duchowej, odrodzić się w wierze, modlitwie, w świadomości, że jesteście świadkami Jezusa Zmartwychwstałego. Módlmy się o to, byście przeżyli dary Ducha Świętego, żebyście się poczuli świadkami Jezusa Zmartwychwstałego i byli zawsze otwarci na Ducha Świętego. Wtedy wygracie życie, to na ziemi i to wieczne.

Reklama

Zabierając głos w czasie Eucharystii, burmistrz Dariusz Kucharski podzielił się osobistym doświadczeniem, że w tej świątyni przyjął chrzest, Komunię, bierzmowanie i czuje się częścią tego Kościoła w sensie wspólnoty, która jest żywa i zobowiązana do wspólnej troski i odpowiedzialności. Po Mszy św. Ksiądz Biskup poświęcił wystawę obrazującą dzieje tej świątyni.

2019-05-15 09:02

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dar i tajemnica

2020-05-26 18:07

Niedziela łódzka 22/2020, str. IV

[ TEMATY ]

jubileusz

jubileusz kapłaństwa

Ks. Paweł Kłys

Kapłani uczestniczący w jubileuszu

„Słowo jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim. A jest to słowo wiary, którą głosimy” (Rz 10,8).

Poniedziałek, 18 maja 2020 r. Nie myślałem, że doczekam tego dnia. 40 lat! Czterdzieści lat w służbie Bogu i w służbie człowiekowi. Czterdzieści lat wierności, mimo potknięć i upadków. Czterdzieści lat, które przeplatane były radością i smutkiem, chwałą i krzyżem, zdrowiem i chorobą. To dzisiaj!

CZYTAJ DALEJ

Zielone Świątki, tatarak w kątki!

Po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy przez długie wieki w sposób najbardziej uroczysty świętowano właśnie Zesłanie Ducha Świętego. Jest to jedno z najstarszych świąt Kościoła wprowadzone już w II w. To Duch Święty napełnił mocą i żywą wiarą Apostołów tak, by na całym świecie mogli głosić prawdy wiary Chrystusowej.
W początkach chrześcijaństwa święto nosiło nazwę pentekoste - pięćdziesiąt dni po Wielkiej Nocy. W Polsce, podobnie jak w innych krajach europejskich, tradycje zielonoświątkowe łączą się jeszcze z elementami obyczajów pogańskich, szczególnie z tymi, które wiązały się ściśle ze świętem rolników i pasterzy. Obfitowały one w pieśni, modlitwy, procesje błagalne wśród pól o dobry urodzaj. W narożnikach pól zatykano gałązki zieleni, by chronić od gradobicia.
Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyła radość z tej najpiękniejszej pory roku. Domy i obejścia musiały być udekorowane kaskadami zieloności, wśród której pierwsze miejsce zajmowały brzezina, jodła, klon i tatarak. Gałęzie zatykano za obrazy i belki, układano je na sprzętach i pułapach, a podłogę wysypywano rześko pachnącym tatarakiem.
„Musiało być wszędzie zielono: w oknach, ścianach, płotach - musiało się mienić świeżym liściem (...). W okolicach Pińczowa na ten dzień mieszkańcy wsi rozrzucają tatarak po podłodze w izbach i przed sieniami, a ponadto majętniejsi włościanie pieką na te święta placek z twarogiem, powszechnie tu nazywany kołaczem” (W. Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pińczowa, reprint Kielce 2000, s. 25).
Zieleń była od czasów pogańskich łączona z tymi dniami. Zielone wieńce zdobiły głowy dziewcząt, a wieńce z liści brzozy, dębu i klonu zakładano nawet na szyje koni i rogi bydła, zaś wianuszki z polnych kwiatów opasywały szyje gęsi i kaczek. Wybór liści nie był przypadkowy; delikatna brzoza miała wzbudzać miłość i sympatię, dąb zapewniał przyjaźń i długie życie, a klon - zdrowie. Wierzono, że cechy te przechodzą z liści na zwierzęta.
Zielonym Świętom towarzyszyły zabawy ludowe, m.in. gonitwy czy wdrapywanie się na wysoki słup zwany majem (np. w okolicach Bliżyna), chodzenie po domach z „gaikiem” i zbieranie datków. Nie brakowało wówczas zabaw o charakterze matrymonialnym. Zdaniem przede wszystkim Oskara Kolberga, jak i innych etnografów, zwyczaje tego święta trzeba łączyć z tradycją sobótkową. W naszym regionie była ona szczególnie związana z Łysicą i okolicami Świętego Krzyża, gdzie świętowano według wręcz pradawnego schematu pogańskiego, a ponadto łączono to z organizacją w tych dniach jarmarku.
Jeszcze w średniowieczu Kościół zwalczał te zabawy jako uporczywe pozostałości pogańskie, pozwalając tylko na „majenie obejść zielenią, jako otwieranie zielonych bram dla Ducha Świętego, aby zechciał nawiedzić domy dla oświecenia serc i umysłów mieszkańców” (H. Szymanderska, Polskie tradycje świąteczne, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 258). W 1468 r. król Kazimierz Jagiellończyk zakazał urządzania w tych dniach zgromadzeń na Łysej Górze. Z powodu „niezliczonych, gorszących wypadków” Kościół zabraniał także surowo obrzędów na Łyśćcu, ale zebrania przeniosły się wówczas na Górę Witosławską - prawdopodobnie dawne pogańskie miejsce kultowe w Paśmie Jeleniowskim.
Zwyczaj ogni sobótkowych w drugi dzień Zielonych Świąt do niedawna bywał praktykowany w niektórych rejonach. Tak oto Władysław Anczyc pisał przed laty o sobótkach:
„Rzecz szczególna, że gdy w innych stronach Polski obrzęd ten od wieków odbywa się w wigilię św. Jana, w Krakowskiem palą sobótki w dzień Zielonych Świątek. Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od Wzgórz Chełmskich aż po mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysiącami ognisk po wzgórkach, jak nieprzejrzane obozowisko wśród nocy. Przy każdym ognisku mnóstwo włościan otacza kręgiem palący się stos gałęzi i słomy, wciąż podsycany. W pośrodku bucha ciemnym płomieniem beczka smolna umyślnie na ten cel u smolarzy zakupiona. Dookoła stosu biegają chłopcy, często skaczący przez ogień, jakby przez kąpiel dla oczyszczenia grzechów...”.
Od 1931 r. Zielone Świątki stały się świętem ruchu ludowego, kiedy to stare tradycje zaczęto łączyć z wystąpieniami i wiecami ludowymi. W polskim kalendarzu Zielone Święta trwały dwa dni aż do r. 1957, kiedy to drugi dzień przestał być dniem wolnym

Charakterystyczną rośliną Zielonych Świątek jest balsamiczny tatarak, powszechnie używany od XVI w., gdyż wcześniej ta pospolita roślina, zarastająca bujnie brzegi stawów i strumieni, nie była znana.
Tatarak przywędrował z Azji. Przywieźli go do Pragi z Konstantynopola posłowie cesarscy przy tureckim dworze, skąd rozpowszechnił się po całej Europie Środkowej. Równie dobrze mógł przybyć do Polski z najazdami tatarskimi. Jednakże już w starożytności stosowany był do okadzania sprzętów i pomieszczeń. Dotąd Indianie Ameryki Północnej, gdy są zmęczeni, stosują proszek lub wywar z tataraku. Ludowe nazwy tej rośliny to: tatarczuk, tatarskie ziele, ajer, bluszcz, kalmus, łobzie, szuwar. Liście tataraku były używane jako podkładka do wypieku chleba, a jego kłącza - do pielęgnacji włosów. Bywa on także stosowany do wyrobu suchej konfitury z tataraku i kalmusówki bądź wykwintnych likierów, a także dodawany do mięs. Niestety, tego rodzaju tatarakowe tajniki kulinarne, pozostają raczej tajemnicą naszych prababek.

CZYTAJ DALEJ

Duch Święty przychodzi w Eucharystii

2020-05-31 23:36

Agnieszka Bugała

Uroczystą sumę odpustową w kościele p.w. Ducha Świętego we Wrocławiu pod przewodnictwem ks. Andrzeja Tomki sprawowało pięciu kapłanów. W powitaniu ks. Andrzej Nicałek, proboszcz parafii dziękował za obecność wszystkim, którzy przyszli na wspólną modlitwę.

W homilii ks. Andrzej Tomko nawiązał do liturgii Kościoła wschodniego i wypowiedzi Ojców Kościoła pokazując ścisły związek między zstępującym Duchem Świętym a Eucharystią. – W żarze ognia Ducha Świętego piecze się Chleb Eucharystyczny – przypominał. Ten ogień nie tylko płonie, on też wypala oczyszcza nas ze zła. Kiedy przyjmujemy Eucharystię, Duch Święty zstępuje do naszych serc, przynoszą moc i siłę. Podkreślił też, że Duch Święty przychodzi niezależnie od tego jacy jesteśmy i z czym nie możemy sobie poradzić. – Duch Święty zstąpił na apostołów w wieczerniku nie dlatego, że byli mili i grzeczni, ale dlatego, że na Niego czekali – mówił w homilii.

Zobacz zdjęcia: Duch Święty przychodzi w Eucharystii

Uroczystość zakończyło poświęcenie figury św. Michała Archanioła ufundowane przez małżonków Sylwię i Jerzego, oraz odśpiewanie Litanii do Ducha Świętego z błogosławieństwem eucharystycznym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję