Reklama

Pani, wysłuchaj modlitwy nasze

2019-08-21 11:25

Julia A. Lewandowska
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 34/2019, str. 1-2

Julia A. Lewandowska
Grupę św. Jakuba na Jasną Górę wprowadził bp Henryk Wejman

Dwadzieścia dni w drodze, ponad 600 kilometrów – taką trasę pokonała najdłuższa w Polsce pielgrzymka – 35. Szczecińska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę

Wyruszyli 25 lipca sprzed Bałtyckiego Krzyża Nadziei w nadmorskim Pustkowie, by 13 sierpnia w godzinach porannych dotrzeć do Matki i Królowej na Jasnej Górze. Oprócz intencji prywatnych, skrywanych i niesionych gdzieś głęboko w sercu, towarzyszyła im jedna – wspólna – o powołania kapłańskie i zakonne z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, a szli pod hasłem „Pani, wysłuchaj modlitwy nasze”. W drodze pielgrzymi rozważali tytuły i przymioty Maryi z Godzinek o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, słuchali także konferencji abp. Grzegorza Rysia.

Do celu dotarło 240 osób. Ale liczba pątników była dwukrotnie większa, gdyż na trasie pielgrzymki pojawiali się tacy, którzy szli jeden lub kilka dni, gdyż nie mogli uczestniczyć w pielgrzymce do końca. Najmłodszy pątnik miał 8 lat, najstarszy – 75 lat. W drodze wspierało głównego kierownika pielgrzymki ks. Karola Łabendę 12 księży, 5 kleryków i 5 sióstr zakonnych.

Jeden Bóg, jedna wiara

Ks. Łabenda tłumaczy, że można przejść 600 kilometrów i potraktować to jako rajd, a można przejść jeden dzień na pielgrzymce i czegoś doświadczyć. Pan Bóg może zmienić nasze życie, a pielgrzymka to nie kwestia kilometrów, ale tego, co się przez nią w naszym życiu zmieni. Na pewno wspólnego pielgrzymowania nie da się zapomnieć.

Reklama

„Szczecińska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę jest stosunkowo młodą pielgrzymką, ale posiada już swoją tradycję. Jej początki sięgają aktywności szczecińskiej grupy Pomorskiej Pielgrzymki wyruszającej z Torunia. Pierwsza grupa pielgrzymów ze Świnoujścia wyruszyła w 1983 r., co było początkiem historii szczecińskiej pielgrzymki. Od 1987 r. oprócz Świnoujścia na pielgrzymim szlaku zaczęły się pojawiać kolejne miejscowości, w tym Kamień Pomorski, Gryfice, Nowogard, Łobez i Goleniów. Pierwotna trasa przejścia nieco różniła się od obecnej. Omijano Stargard Szczeciński, Choszczno, Krotoszyn czy Kępno, dlatego długość trasy, którą mieli do przebycia szczecińscy pątnicy, była większa o 20 km niż obecnie. Tradycyjnie szczecińska pielgrzymka zawsze wyruszała 25 lipca z najodleglejszych, nadmorskich miejscowości archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, a 29 lipca ze Szczecina”.

Powołani do chwały nieba

W piątkowy poranek dwie grupy pielgrzymki szczecińskiej – św. Jakuba i św. Ottona – zostały powitane na Szczycie Jasnogórskim, a następnie o godz. 11.30 uczestniczyły w Eucharystii, której głównym celebransem i homiletą był biskup pomocniczy archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej Henryk Wejman. Wraz z nimi modlili się również pielgrzymi z diecezji rzeszowskiej, pelplińskiej, drohiczyńskiej i koszalińsko-kołobrzeskiej, którzy tego dnia dotarli do Częstochowy.

Bp Henryk Wejman przypomniał w homilii rolę Maryi, która dana jest nam z wysokości kalwaryjskiego krzyża.

– Ona jako Matka słucha, ale też jako Matka wskazuje – mówił Ksiądz Biskup – abyśmy osiągnęli cel naszego życia. I przypomniał, nawiązując do encyklik św. Jana Pawła II, że tę macierzyńską rolę Maryja nadal spełnia w Kościele, bowiem opiekuje się nami – braćmi swego Syna, dopóki nie zostaniemy doprowadzeni do szczęśliwego końca.

– Maryja udziela nam wspaniałej lekcji. W pierwszym rzędzie jest to lekcja zachowania hierarchii wartości w życiu – podkreślił Ksiądz Biskup. – Charakterystyczną cechą naszych czasów jest zbyt wielkie zapatrzenie się człowieka w doczesność. Jest ono tak duże, że człowiek nie dostrzega wartości pozaziemskich. Współczesna kultura zachęca do tego, aby tylko w doczesności człowiek szukał szczęścia, zabiegając o to, co się konsumuje. (…) A przecież doczesność nie stanowi dla człowieka ostatecznego celu życia. (…) Wniebowzięta poucza, że istnieje nie tylko materia, ale także i duch, istnieje nie tylko ziemia, ale i niebo. Postać wniebowziętej Pani jest zachętą do nieustannego przezwyciężania przyciągania rzeczy tego świata. (…) Przezwyciężenie to nie wynika z pogardy dla świata, lecz z zadania, jakie wyznaczył człowiekowi Pan Bóg – podkreślił Biskup. – Tym zaś zadaniem jest takie korzystanie z dóbr doczesnych i przeżywanie tego życia na ziemi tak, aby nie zaniechać wartości wiecznych. Każdy z nas został od chwili zaistnienia powołany do chwały nieba. A niebo to nie miejsce, lecz stan relacji człowieka z Bogiem. Być w niebie to trwać we wspólnocie miłości z Nim. (…) Warunkiem zdobycia przez człowieka nieba jest zaufanie Chrystusowi. Tylko ufność Jemu otwiera człowieka na Niego, Jego Ewangelię i uzdalnia człowieka do podjęcia Jego wskazań. (…) Zaufanie Chrystusowi to najwłaściwszy sposób na doznanie szczęścia tu, na ziemi, i osiągnięcie nieba.

Bp Henryk Wejman zwrócił też uwagę na drugą lekcję, jakiej udziela nam Maryja Wniebowzięta, a mianowicie na sposób osiągania nieba, którym jest ofiarne wypełnianie codziennych zadań wynikających z powołania. – Maryja przypomina nam, że uświęcenie to droga zwykłych aktów miłości bliźniego. (…) Wpatrując się w przykład Maryi, chciejmy podejmować nasze zadania stanowe i wykonywać je w duchu wierności Chrystusowi.

Tagi:
pielgrzymka

Reklama

Piękny jubileusz

2019-12-04 07:37

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 49/2019, str. I

Maria Fortuna-Sudor
Chrześcijańscy przedsiębiorcy w procesji z darami ofiarnymi

Dwa dni trwała XVI Pielgrzymka Przedsiębiorców i Pracodawców Duszpasterstwa „Talent”, a motywem przewodnim był jubileusz 20-lecia działalności. Spotkanie rozpoczęło się w sobotę 30 listopada (w Centrum Jana Pawła II na Białych Morzach) od cyklu konferencji poświęconych tematyce związanej z wartościami chrześcijańskimi w biznesie. Z kolei w godzinach popołudniowych był czas składania świadectw przedsiębiorców i dyskusje wokół tematu: „Zostać liderem, pozostać sługą”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gwatemala: beatyfikacja brata szkolnego Jakuba A. Millera – męczennika

2019-12-06 19:13

kg (KAI) / Huehuetenango

W sobotę 7 grudnia w mieście Huehuetenango w zachodniej Gwatemali biskup diecezji David w Panamie kard. José Luis Lacunza Maestrojuán ogłosi błogosławionym brata Jakuba Alfreda Millera, który poniósł tam śmierć męczeńską w wieku 37 lat. Był on amerykańskim bratem szkolnym, który ponad 10 lat swego życia zakonnego spędził w Ameryce Środkowej, głównie w Nikaragui, potem w Gwatemali i tam zginął z rąk niewykrytych do dzisiaj sprawców.


Brat Santiago czyli Jakub Alfred Miller

Oto krótki życiorys nowego błogosławionego.

Jakub (James) Alfred Miller urodził się 21 września 1944 w miasteczku Stevens Point w amerykańskim stanie Wisconsin. Był wcześniakiem i zaraz po urodzeniu ważył zaledwie nieco ponad 1,8 kg, później jednak szybko się rozwijał i jako dorosły mierzył prawie 2 metry i ważył 100 kg. W dzieciństwie i wczesnej młodości był bardzo porywczy, a nawet niesforny i rubaszny, co nieraz budziło lęk w jego otoczeniu.

Wielki wpływ na zmianę jego zachowania i na całe późniejsze jego życie wywarła nauka w szkole średniej, prowadzonej przez braci szkolnych w mieście Winona w sąsiednim stanie Minnesota. W 1959, mając 15 lat, rozpoczął juniorat w tym zgromadzeniu zakonnym, w 3 lata potem został postulantem, a następnie nowicjuszem. Przyjął wówczas imiona zakonne Leo William, później jednak powrócił do swych imion chrzestnych i tylko ich używał.

Jeszcze przed złożeniem ślubów wieczystych w sierpniu 1969 zaczął pracować jako nauczyciel języków angielskiego i hiszpańskiego i jako katecheta w szkole średniej Cretin w St. Paul – stolicy Minnesoty; uprawiał też amerykański futbol i trenował drużynę szkolną.

Po ślubach władze zgromadzenia wysłały go do pracy w mieście Bluefields w południowo-wschodniej Nikaragui, skąd w 1974 przeniesiono go do Puerto Cabezas na północny wschód kraju. Pracował tam nie tylko jako nauczyciel, ale również przy rozbudowie miejscowego kompleksu przemysłowo-kościelnego, a szkoła na jego terenie pod jego kierunkiem rozrosła się z 300 do 800 uczniów. Aby bardziej zbliżyć się do miejscowej ludności, zaczął używać hiszpańskiej wersji swego imienia – Santiago (Jakub) i pod nim był powszechnie znany.

Tę pomyślnie rozwijającą się działalność przerwało w lipcu 1979 polecenie władz zakonnych, aby opuścił Nikaraguę, gdy zwyciężyło tam lewicowe ugrupowanie sandinistów. Brat Santiago pozostawał bowiem w dobrych i bliskich kontaktach z dotychczasowym dyktatorem Anastasio Somozą, widząc w tym szanse na wypełnienie przez rząd zobowiązań co do rozbudowy szkolnictwa w tym regionie, złożonych jego poprzednikowi i współbratu zakonnemu Francisowi Carrowi. Ale niektórzy miejscowi mieszkańcy uważali te więzi za zbyt bliskie i to zaniepokoiło przełożonych zakonnika, tym bardziej że nowe władze umieściły jego nazwisko na liście tych, których należy „sprzątnąć”.

Brat Santiago wrócił więc bardzo niechętnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie znów zaczął uczyć w swej pierwszej szkole w St. Paul, nie przestając jednak marzyć o powrocie do Ameryki Środkowej. Robił tak wiele dla tej placówki, że uczniowie nazwali go „Bratem Złotą Rączką”.

W styczniu 1981 znów znalazł się w Ameryce Środkowej, tym razem w Gwatemali – w Huehuetenango na zachodzie kraju i tam od pierwszej chwili zaangażował się jako nauczyciel zawodu w poprawę położenia ludności tubylczej, uciskanej przez panujący w tym kraju reżym. Działania te z jednej strony zyskały mu wielką sympatię miejscowych mieszkańców, z drugiej ściągnęły nań nie mniejszą wrogość rządzących wojskowych i bardzo szybko zaczął otrzymywać ostrzeżenia i pogróżki, których jednak nie uląkł się i nadal prowadził swą działalność na rzecz najuboższych.

Już w rok później – wieczorem 13 lutego 1983 do prowadzonej przez braci szkolnych Szkoły Indiańskiej im. De La Salle wdarło się trzech zamaskowanych i uzbrojonych mężczyzn, oddając serię strzałów do brata Millera, zajętego pracami budowlanymi. Zakonnik zginął na miejscu, zabójcy natomiast od razu odjechali, a wszelki ślad po nich zaginął. Do dziś pozostali niewykryci i nieukarani.

Amerykańska diecezja La Crosse, na której terenie urodził się przyszły błogosławiony, ustanowiła nagrodę jego imienia za działalność na rzecz sprawiedliwości społecznej, a po jego śmierci powstała także fundacja, również nosząca jego imię, w celu kontynuowania jego dzieła na rzecz biednych i uciskanych. Brat Santiago nazywany jest „męczennikiem edukacji”.

Jego proces beatyfikacyjny toczył się w Huehuetenango w latach 2009-10, a w Watykanie zakończył się podpisaniem przez Franciszka dekretu o męczeństwie 7 listopada 2018.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W niedzielę 8 grudnia 2019 r. świętujemy uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

2019-12-07 12:42

BPKEP / Warszawa (KAI)

W dniu 8 grudnia 2019 r. w kalendarzu liturgicznym Kościoła Powszechnego wypada zbieżność II niedzieli Adwentu i uroczystości Niepokalanego Poczęcia NMP. Dla dobra duchowego wiernych należy zachować w dniu 8 grudnia 2019 r. świętowanie uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – czytamy w dekrecie przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego.

Niepokalana wg. bł. Urszuli Leduchowskiej/fot. Graziako

Publikujemy pełną treść dekretu:

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2018 roku

DEKRET

W dniu 8 grudnia 2019 r. w kalendarzu liturgicznym Kościoła Powszechnego wypada zbieżność II niedzieli Adwentu i uroczystości Niepokalanego Poczęcia NMP.

Konferencja Episkopatu Polski, na mocy dyspensy udzielonej przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów dekretem z dnia 9 kwietnia 2013 r. (Prot. 39/13/L), postanowiła podczas 378. Zebrania Plenarnego w Warszawie dnia 14 marca 2018 r., aby dla dobra duchowego wiernych zachować w dniu 8 grudnia 2019 r. świętowanie uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Celebrację sprawuje się w kolorze białym, z użyciem tekstów z uroczystości, z uwzględnieniem zaleceń wymienionych w piśmie przewodnim Prefekta Kongregacji, polecającym, aby w dniu tym nie pomniejszyć znaczenia czasu Adwentu:

a) drugie czytanie mszalne bierze się II niedzieli Adwentu;

b) w homilii należy nawiązać do trwającego okresu liturgicznego;

c) w modlitwie powszechnej należy użyć przynajmniej jednego wezwania nawiązującego do okresu Adwentu;

d) w miejsce zwykłej oracji końcowej modlitwy powszechnej należy użyć kolekty II niedzieli Adwentu.

Postanowienie obejmuje wszystkie Msze odprawiane tego dnia w Kościele polskim (z udziałem ludu lub bez udziału ludu), a także oficjum Liturgii Godzin (wieczorem 7 grudnia należy użyć oficjum I Nieszporów uroczystości Niepokalanego Poczęcia NMP oraz Komplety po I Nieszporach).

Zgodnie z objaśnieniem Kongregacji i duchem dyspensy, która zezwala na nieprzenoszenie tej uroczystości w Polsce na następny dzień, następujący poniedziałek 9 grudnia 2019 r. ma rangę dnia powszedniego w Okresie Adwentu (Poniedziałek II tygodnia Adwentu).

Niech Niepokalana Matka Chrystusa i Kościoła będzie nieustanną przewodniczką w adwentowym czasie przygotowań do Uroczystości Narodzenia Słowa Bożego.

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2018 roku

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem