Reklama

Bukiet Margaretek rozrasta się

2019-09-03 13:09

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 36/2019, str. 3

Archiwum
Uczestnicy rekolekcji w Imbramowicach z bp. Janem Piotrowskim

Każdego dnia w cichym darze osobistej modlitwy pokazują, że są z kapłanami, że o nich pamiętają i wspierają ich w wypełnianiu powołania. Setki osób z diecezji kieleckiej starszych i młodszych działa w Apostolacie Wspólnot Margaretkowych. Bukiet Margaretek rozrasta się. To pokrzepiająca informacja zwłaszcza w obecnych czasach, gdy nie brak ataków na Kościół, ale i niestety głośnych odjeść z kapłaństwa.

W trzecią rocznicę istnienia wspólnoty w diecezji powstała Księga Wspólnot Margaretkowych Diecezji Kieleckiej. Znajdują się w niej imiona i nazwiska osób podejmujących tę inicjatywę w naszej diecezji. Przekazane dane potwierdzają istnienie ok. 250 Wspólnot Margaretkowych z 29 parafii i 16 dekanatów. Nadal dokonywane są wpisy nowo powstających Margaretek. Utworzenie tej księgi pomogło nam w nawiązaniu kontaktu i współpracy z członkami Wspólnot Margaretkowych. Ubogacające stały się rozmowy, które wskazały na różnorodność sposobu modlitwy wspólnot, doświadczenia związane z podejmowanymi zobowiązaniami. Margaretki z różnych parafii zjeżdżają w każdy trzeci piątek miesiąca na czuwania do Imbramowic. Dzięki tej wspólnotowej modlitwie zrodziła się szczególna więź między członkami. Jej owocem były zorganizowane po raz pierwszy zamknięte rekolekcje, które odbyły się w Imbramowicach 8-10 sierpnia. Towarzyszyło im hasło „Wspólnota źródłem radości”. Rekolekcje poprowadził kierownik duchowy wspólnoty i organizator diecezjalnych czuwań ks. Krzysztof Toboła. W rekolekcjach Wspólnot Margaretkowych wzięły udział 24 osoby z 9 parafii naszej diecezji. Mieli starannie wypełniony czas. Uczestniczyli wspólnie w Eucharystii, konferencjach, adoracji Najświętszego Sakramentu. To była okazja do poznania się nawzajem, wymiany doświadczeń, wspólnych rozmów, ale także do osobistej modlitwy. Uczestników odwiedził bp Jan Piotrowski i modlił się za nich w czasie Mszy św. Zaznaczył, że „wszystkie powołania rodzą się na modlitwie i w modlitwie i tylko dzięki modlitwie mogą wytrwać i przynieść owoc, a wtedy autentyczna świętość kapłańskiego życia i gorliwa posługa duszpasterska są czytelnym znakiem Boga”. – Dziś dziękuję wam, Bracia i Siostry, za ten nieoceniony, a może i nawet niedoceniany przez wielu dar modlitwy w intencji powołań”.

W sercu Kościoła

W związku z rozwojem wspólnoty w kwietniu 2018 r. powstał pierwszy numer informatora Wspólnot Margaretkowych Diecezji Kieleckiej przy Sanktuarium Męki Pańskiej w Imbramowicach „W sercu Kościoła”. Informator ten wydawany jest co miesiąc aż do dziś. W każdym numerze znajdziemy ciekawe artykuły, relację oraz fotorelację z poprzedniego czuwania, odrobinę humoru oraz istotne informacje bieżące dotyczące działalności wspólnot.

Reklama

Wspólnie pielgrzymują

Przedstawiciele Wspólnot Margaretkowych naszej diecezji regularnie uczestniczą również w ogólnopolskich pielgrzymkach Apostolatu Margaretka do Kalwarii Zebrzydowskiej (w drugą sobotę czerwca) oraz do Łagiewnik (w drugą sobotę października). Dzięki temu możemy doświadczyć obecności ludzi z całej Polski modlących się w ramach apostolatu, ubogacić się ich doświadczeniem modlitwy oraz wspólnie prosić Boga o świętość kapłanów oraz o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne – tłumaczy Justyna Domagała ze wspólnoty.

Z Kanady do Polski

Nie wszyscy wiedzą, że ruch narodził się w Kanadzie już w 1981 r. – dzięki prof. Luis Ward, za zgodą miejscowego biskupa. Głównym zadaniem ruchu jest modlitwa za wybranego kapłana. W jego misję wpisuje się również troska o jedność kapłanów ze swoim biskupem, jak i nowe powołania. Margaretka – polny kwiat ma siedem płatków, co symbolizuje siedem osób (bądź rodzin), które podejmują modlitwę w intencji konkretnego kapłana w wybranym przez siebie dniu tygodnia. W centrum kwiatu umieszcza się imię kapłana, na każdym z płatków natomiast imiona osób podejmujących modlitwę.

Margaretkę może utworzyć każdy, wystarczy znaleźć sześć pozostałych chętnych osób do modlitwy i ofiarować ją za konkretnego kapłana. Nową margaretkę można zgłosić na adres mailowy margaretkikielce@gmail.com lub podczas czuwań, w każdy trzeci piątek miesiąca w Sanktuarium Męki Pańskiej w Imbramowicach. Do margargaretki może należeć więcej niż 7 osób. Istnieją także margaretki, w których każdego dnia za kapłana modli się cała rodzina.

Zaproszenie

20 września 2019 r. członkowie Wspólnot Margaretkowych Diecezji Kieleckiej spotkają się w czwartą rocznicę czuwań w Sanktuarium Męki Pańskiej w Imbramowicach. Będzie to czas wspólnego podziękowania za każdą osobę w margaretce i każdego kapłana naszej diecezji. – Zapraszamy członków Wspólnot Margaretkowych, oraz tych, którym modlitwa w intencji powołań i powołanych jest szczególnie bliska do wspólnej modlitwy. Jak każda wspólnota, także i ta ciągle jest otwarta nie tylko dla wybranych, ale też dla gości – mówi ks. Krzysztof Toboła.

Tagi:
Kościół wiara

Bp Greger: pozwólmy Bogu być jak najbliżej nas

2019-12-15 11:52

rk / Łodygowice (KAI)

„Kiedy bierzemy do rąk biały opłatek, stający się w liturgii ciałem Tego, który się narodził, i przyjmujemy go w komunii, to Bóg już nie jest ‘między’, ale jest w nas, jest tak blisko, że bliżej już być nie może” – powiedział bp Piotr Greger do uczestników wigilii Stowarzyszenia Integracyjnego Eurobeskidy. W świątecznym spotkaniu przy stole udział wzięli niepełnosprawni sportowcy i seniorzy, członkowie stowarzyszenia oraz zaproszeni goście – m.in. wiceminister Stanisław Szwed oraz przedstawiciele samorządu.

BOŻENA SZTAJNER

Zanim wszyscy złożyli sobie życzenia, biskup pobłogosławił opłatki i zachęcił, by Bóg był dla człowieka codziennym pokarmem, kimś bardzo bliskim. „On przychodzi właśnie po to, by być z nami. Emmanuel, czyli Bóg z nami, nie jest obok, nie jest przeciwko, nie jako kontra wobec człowieka, jego losów, dziejów świata” – podkreślił.

„Kiedy bierzemy do rąk biały opłatek, stający się w liturgii się ciałem Tego, który się narodził, i przyjmujemy go w komunii, to Bóg już nie jest ‘między’, ale jest w nas, jest tak blisko, że bliżej już być nie może” – dodał, życząc, by czas świąt Bożego Narodzenia i kolejne dni były „czasem doświadczenia Boga w nas”. „On chce być tak blisko, że już bliżej nie można. Na tyle będzie blisko, na ile my Mu pozwolimy. Na ile zgodzimy się na tę Jego obecność, by serca stały się ‘domem chleba’ - Betlejem - domem obecności Boga” – zaznaczył duchowny.

Prezes Stowarzyszenia Integracyjnego Eurobeskidy Stanisław Handerek przypomniał, że prawie 25-letnia historia powstania i działalności tej organizacji użytku publicznego to dowód na to, że cuda zdarzają się niemal każdego dnia.

„Często szukamy szczęścia i cudu nie wiadomo gdzie. Pamiętam, że jak zakładaliśmy stowarzyszenie, była nas garstka. Ale była w nas determinacja, chęć przezwyciężania słabości, wiara i nadzieja, że z niczego uda się zrobić coś. To wszystko spowodowało, że nam się udało. To był nasz wielki cud” – opowiedział w rozmowie, wskazując na setki uczestników łodygowickiej wigilii, którzy stanowią tylko część wszystkich członków stowarzyszenia. Kolędy zaśpiewali członkowie zespołu regionalnego „Mała Jetelinka” z Jaworzynki.

Stowarzyszenie Integracyjne Eurobeskidy powstało w 1996 roku. Jest obecnie największym na Podbeskidziu organizatorem cyklicznych integracyjnych imprez sportowych o zasięgu ogólnopolskim. Działalność i realizacja programów możliwa jest dzięki dofinansowaniu instytucji państwowych i samorządowych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prawie 60 proc. Polaków chce całkowitego zakazu reklamy alkoholu

2019-12-16 13:37

CBOS, tk / Warszawa (KAI)

Większość Polaków nie chciałaby ani zwiększenia, ani zmniejszenia liczby całodobowych punktów sprzedaży alkoholu – podaje Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Ponad połowa ankietowanych chciałaby całkowitego zakazu sprzedaży tzw. małpek a prawie 60 proc. jest za całkowitym zakazem reklamy alkoholu, w tym także piwa.

Andrey Cherkasov/fotolia.com

Niemal powszechny jest pogląd, że nadużywanie alkoholu jest w Polsce dużym problemem – tak twierdzi 91% ankietowanych. Zdecydowana większość Polaków opowiada się za skuteczniejszym egzekwowaniem zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim oraz zakazu spożywania alkoholu w miejscach publicznych.

Badanie zostało zrealizowane jeszcze przed pojawieniem się propozycji rządu na temat podwyżki akcyzy na alkohol i zanim w mediach rozpoczęła się dyskusja o cenach alkoholu w Polsce. Ostatecznie, pod koniec listopada br., Sejm przegłosował 10-procentową podwyżkę akcyzy na alkohol i produkty tytoniowe, która będzie obowiązywała od 1 stycznia 2020 roku.

Wśród Polaków dominuje przekonanie, iż ceny alkoholu są raczej niskie – wyraża je 47% badanych. Mniej niż co trzeci Polak uważa, że alkohol jest drogi (30%), a prawie co czwarta osoba nie ma zdania w tej kwestii (23%).

Przekonanie o tym, że alkohol jest drogi, podzielają najczęściej robotnicy niewykwalifikowani (58%), osoby bezrobotne (58%), a także badani w wieku 25–34 lata (39%) oraz o najniższych dochodach na osobę w gospodarstwie domowym (39%). Z kolei pogląd, że alkohol jest raczej tani, częściej niż pozostali wyrażają mieszkańcy ponad półmilionowych miast (58%), osoby z wyższym wykształceniem (55%), badani o najwyższych dochodach per capita.

Ponad cztery piąte Polaków twierdzi, że nigdy nie kupuje alkoholu w sklepach sprzedających go przez całą dobę ani na stacjach benzynowych (83%). Mniej niż pół procent ankietowanych deklaruje, że robi to często (0,4%), a 16% – rzadko.

Najczęściej alkohol w sklepach czynnych całą dobę lub na stacjach benzynowych kupują uczniowie i studenci. Ponad jednej trzeciej osób w wieku 25–34 lata (34%) i pracujących na własny rachunek (39%) zdarza się przynajmniej od czasu do czasu kupować alkohol w takich miejscach. Najrzadziej zaś w sklepach z alkoholem czynnych całą dobę lub na stacji benzynowej kupują alkohol badani powyżej 65. roku życia (95% z nich deklaruje, że nie robi tego wcale), emeryci, renciści (95%) i gospodynie domowe (93%).

Większość Polaków uważa, że liczbę całodobowych punktów sprzedaży alkoholu w ich okolicy należy pozostawić bez zmian (67%), ale prawie co piąty badany (18%) jest zdania, że lepiej byłoby ją zmniejszyć.

Za zwiększeniem dostępności alkoholu najczęściej opowiadają się robotnicy niewykwalifikowani (7%) oraz osoby bezrobotne (9%).

Choć większość Polaków deklaruje, że nie korzysta z całodobowych punktów sprzedaży alkoholu i jest za utrzymaniem ich obecnej liczby, to jednocześnie niemal powszechny jest pogląd, że nadużywanie alkoholu jest w Polsce dużym problemem (91%).

Kobiety częściej niż mężczyźni uważają, że nadużywanie alkoholu jest w Polsce bardzo dużym problemem (50% wobec 36% wśród mężczyzn).

Aż 82% Polaków opowiada się za skuteczniejszym egzekwowaniem zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim. Niemal powszechne jest poparcie dla kampanii społecznych i działań edukacyjnych, które mają na celu przeciwdziałanie alkoholizmowi (w sumie popiera je 90% Polaków).

Ponad połowa badanych chciałaby całkowitego zakazu sprzedaży tzw. małpek: 59% opowiada się za tym rozwiązaniem, z czego 36% – zdecydowanie. Niewiele mniej osób oczekiwałoby wprowadzenia całkowitego zakazu reklamy alkoholu (w tym także piwa) – rozwiązanie to popiera 58% ankietowanych, a w tym 31% – zdecydowanie. Mniej więcej co czwarty badany opowiada się zdecydowanie za zakazem sprzedaży alkoholu na stacjach benzynowych (28%) i prawie tyle samo raczej popiera to rozwiązanie (24%).

Warto zauważyć, że ogólnie Polacy widzą potrzebę wprowadzania ograniczeń lub skuteczniejszego egzekwowania dotychczasowych regulacji związanych z dystrybucją i spożyciem alkoholu.

Badanie przeprowadzono w dniach 3–10 października 2019 roku na liczącej 965 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem