Reklama

Więcej otrzymaliśmy niż daliśmy

2019-10-22 13:00

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 43/2019, str. 4-5

Archiwum prywatne
W klinice w Maggotty studenci mieli dużo pracy

Przez miesiąc w wakacje przebywali na misyjnym stażu na Jamajce – w jednym z biedniejszych krajów w tej części świata, pracując w klinice okulistycznej i pomagając w edukacji ubogim dzieciom. Kacper Dziedzic i Wiktoria Przemyska – studenci medycyny z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach – mówią, że ten czas to wielki dar i doświadczenie, które pogłębiło ich spojrzenie na zawód lekarza i na drugiego człowieka

Ich domem była w tym czasie Maggotty, gdzie od wielu lat posługuje pochodzący z diecezji kieleckiej ks. Marek Bzinkowski i świecka misjonarka Aneta Socha.

Wieść o wolontariuszach z Polski szybko się rozeszła

Studenci podkreślają, że dostępność do opieki zdrowotnej na Jamajce jest fatalna, brakuje wszystkich specjalistów. Nieocenioną pomocą dla mieszkańców jest klinika w Maggotty, która przyjmuje wszystkich. Przyjeżdżają tutaj ludzie z odległości kilkudziesięciu kilometrów. Choć lekarze mogą być jedynie dwa razy w tygodniu, każdemu udzielają pomocy.

– Wieść o naszej obecności rozchodziła się pocztą pantoflową, zgłaszało się wielu potrzebujących okularów, także mieliśmy pełne ręce roboty. Z reguły okularów potrzebowali rzemieślnicy, wyrabiający różne narzędzia i przedmioty, którzy przez problemy ze wzrokiem nie mogli wykonywać swojej pracy i zarabiać na życie – mówi Kacper. – Mieliśmy ręce pełne roboty od rana do wieczora. Badaliśmy wzrok pacjentom, dobieraliśmy okulary, a ponadto pomagaliśmy na bieżąco, robiąc opatrunki czy zszywając rany. Pacjenci byli bardzo wdzięczni. W końcu dostrzegłem sensowność moich studiów. Ten wycinek wiedzy medycznej, który miałem ze sobą na Jamajce, okazał się czymś znaczącym. Teraz patrzę na studia z tej lepszej strony, widzę, że jednak dają mi nie tylko suchą wiedzę, ale użyteczne narzędzia, którymi będę mógł pomagać drugiemu człowiekowi – opowiada Kacper.

Reklama

Różne oblicza Jamajki

Jamajczycy są niezwykle otwarci. Każdy napotkany przez nas człowiek zapytał, jak minął dzień, przywitał się, uścisnął dłoń. U nas to nie do pomyślenia. Dzieci lgnęły do nas. Kiedy braliśmy jedno dziecko na kolana, to za dwie minuty było dziesięcioro innych, na plecach i wszędzie dookoła – mówi Wiktoria. Podkreśla, że dzieci potrzebują zainteresowania i uwagi. – Często wychowują je samotne matki. Jamajczycy szybko wchodzą w związki, ale też porzucają partnerki. Mają dzieci z różnych związków, ale nie interesują się nimi. Fundamentalnym problemem jest bardzo ciężki schemat rodziny – zauważa Wiktoria.

Jamajka ma różne oblicza: to widoczne na każdym rogu ulicy i radosne, w rytmie reggae, i to smutniejsze, związane z ubóstwem i przemocą. – Przylecieliśmy w dniu ich święta narodowego. Koło lotniska Jamajczycy grali na instrumentach i śpiewali. Z czasem dostrzegliśmy również liczbę spraw sądowych, których jest więcej niż w Polsce, rodziny bez ojców oraz przebijający się uśmiech z drobnych domków mimo złej sytuacji materialnej. Dla mnie osobiście Jamajczycy są mieszanką ludzi dobrej woli, którzy ze względu na sytuację, w której się znaleźli, czasami sięgają po najgorsze rozwiązania, jakimi są przemoc, a nawet zabójstwa – przyznaje Kacper.

Misja w Maggotty rozkwita

Na Jamajce Wiktoria i Kacper zachwycili się pięknem posługi misyjnej. – Nasi misjonarze pokazali nam młodym, jak można kochać drugiego człowieka. Marta zajmuje się sferą edukacyjną, a ksiądz Marek Bzinkowski sferą duchową. Jako kapłan sprawuje Msze św. i nabożeństwa w konwentach zakonnych sióstr misjonarek, ale tak naprawdę zajmuje się wszystkim. Kompleks placówki misyjnej obejmuje siedem hektarów – budynki, sady, pola, do tego klinika okulistyczna – wszystko pięknie zagospodarowane. Misjonarze mają własną farmę kokosów, które sami obrabiają, mają pola, gdzie uprawiają orzeszki, a potem je sprzedają. Wiktoria na misji dostrzegła, że potrzebującym można skutecznie dać wędkę, a nie rybę. Ks. Marek Bzinkowski opowiadał, że na początku szło ciężko. Trzeba było przekonać ludzi, że to należy tak naprawdę do nich, że powinni dbać i szanować to wszystko. Każdy rodzic, którego dziecko jest przyjęte do programu edukacyjnego, ma obowiązek przyjść raz na dwa miesiące do pracy na kilka godzin na farmie. Tylko po to, by uświadamiał sobie potrzebę pracy, i wyrabiał w sobie zrozumienie, że musi pracować, aby zapewnić dziecku środki na edukację. Ona jest bezpłatna, ale przy takim ubóstwie niewielu Jamajczyków stać na kupienie dziecku posiłku do szkoły, opłacenie taksówki, by dojechać na miejsce (komunikacja publiczna nie istnieje), zakup podstawowych przyborów czy ubrań. – Pochodzę ze wsi i wiem, co to znaczy ciężko pracować, ale oni kładą mnie na łopatki. Nasi misjonarze zajmują się wszystkim i pracują od świtu do nocy. Prowadzą programy edukacyjne dla ponad dwustu dzieci i kursy dla dorosłych. Oni są dla tych ludzi całym sercem i oddają siebie całych – podkreśla Wiktoria.

Oboje z Kacprem wrócili ze stażu z większym doświadczeniem. Podszkolili też język angielski. – Umiejętności medyczne, które mieliśmy już jako studenci, mogliśmy szlifować poprzez często wykonywane procedury – mówi Wiktoria. – Ale najważniejszą wartością, jaką oboje wynieśliśmy z tego stażu, jest sposób patrzenia na drugiego człowieka i jego potrzeby. W zawodzie lekarza, w którym będziemy w przyszłości pracowali, to podstawa – mówią.

– Nieustannie uczę się tego, aby zrozumieć czyjąś perspektywę. Zrozumiałem, że nie można wziąć miarki europejskiej i zmierzyć starań Jamajczyków naszym okiem, trzeba spojrzeć głębiej, z ich perspektywy i docenić ich. To była dla mnie lekcja. Przyjeżdżając ze stażu czułem, że potrafię dać napotkanym ludziom więcej szczerej uwagi. I widzę, że więcej otrzymaliśmy, niż daliśmy – opowiada Kacper. Staż misyjny częściowo ukierunkował jego plany na przyszłą specjalizację. – Chciałbym wybrać taką, która pozwoli mi wykorzystać wiedzę, szczególnie w krajach misyjnych. Czas pokaże i zweryfikuje moje słowa – dodaje.

W trakcie stażu Wiktoria i Kacper dostrzegli także różne trudności, które pomagały im ćwiczyć wytrwałość i cierpliwość. Kacper zrozumiał, że czasami musi nastąpić zmiana pokoleniowa, aby ludzie, którym udzielana jest pomoc, umieli należycie wykorzystać wsparcie. Jednak nie wolno odpuszczać i przestać czynić dobro. – Również i my doświadczyliśmy rozczarowań czy nieporozumień z Jamajczykami. Rodzice wymyślali historie, aby usprawiedliwić ponaddwumiesięczne nieobecności swoich pociech w szkołach korzystających z programu edukacyjnego dzięki placówce misyjnej. A jednym z warunków otrzymywania pomocy jest wzorowa frekwencja w szkole. To boli i podcina skrzydła – przyznaje Kacper. A potem okazuje się, że ktoś z wychowanków ukończył studia i założył rodzinę, ktoś inny wyjechał na stypendium do USA, natomiast jeszcze ktoś inny przyniósł banany, aby podziękować za wsparcie jego syna czy córki w uzyskaniu wykształcenia. Wówczas pojawia się pytanie: „I co, nie było warto?”.

Wiktoria i Kacper są ogromnie wdzięczni wszystkim, którzy umożliwili im wyjazd i pomogli sfinalizować plany. Bp Jan Piotrowski i ks. Łukasz Zygmunt zadbali o miejsce stażu, lot i ubezpieczenie. – Czuliśmy ich duchowe wsparcie. Nasi znajomi, którzy byli na pielgrzymce kieleckiej, pisali do mnie, że biskup ciągle się za nas modli – mówi Kacper. O znajomość medycznych aspektów zadbał dr Michał Biskup, ordynator Kliniki Okulistyki Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kielcach. – Dr Biskup bardzo dobrze przygotował nas do wyjazdu, dzieląc się swoim doświadczeniem medycznym, ale również przekazał nam cenne informacje dotyczące pracy medycznej w krajach Trzeciego Świata. Sam wyjeżdżał do Etiopii i tam leczył mieszkańców. Pomoc zaoferował również optometrysta Sebastian Domański, który dał nam wskazówki medyczne. Nauczyliśmy się badać wzrok i dobierać odpowiednie okulary. Zbiórka okularów odbywała się w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Kielcach. Okulary posegregowaliśmy (było ich siedemset par), później została określona moc i parametry – opowiadają Wiktoria i Kacper. Wspierała ich również parafia w Kazimierzy Wielkiej. Przez cały pobyt dbali o nich ks. Marek Bzinkowski i Marta Socha. – Czuliśmy ich serdeczność, wiedzieliśmy, że w razie problemów możemy na nich liczyć – mówią.

Staż procentuje

Wiktoria i Kacper wrócili już na studia. Z nowym doświadczeniem szerzej i głębiej patrzą na swój przyszły zawód lekarza. Staż misyjny wciąż procentuje. Niedawno Wiktoria opowiadała o swojej misyjnej przygodzie i pracy na Jamajce młodzieży bierzmowanej podczas rekolekcji w Skorzeszycach. Mają także ambitne nowe plany. Razem z ks. Łukaszem Zygmuntem planują powołać grupę młodych świeckich misjonarzy, którzy tak jak oni pokochają misje.

Tagi:
misje

Reklama

Oczy Afryki - okuliści z Polski ruszają przywracać wzrok

2019-11-27 19:23

Fundacja „Redemptoris Missio”

Już we czwartek z Fundacji „Redemptoris Missio” w Poznaniu wyruszy wyprawa medyczna „Oczy Afryki”. Wyjazd zaplanowany jest na godzinę 10.30.

organizatorzy

Cały czas na stronie Fundacji https://medycynamisjach.org/oczy-afryki i na portalu https://pomagam.pl/oczyafryki organizatorzy prowadzają zbiórkę środków na operacje przywracające wzrok niewidomym z Republiki Środkowoafrykańskiej.

Jak piszą organizatorzy:

Wyjeżdżamy z zamiarem zoperowania 100 pacjentów. W skład wyprawy wchodzą wielkopolscy okuliści; Ryszard Szymaniak i Izabela Rybakowska, lekarz z Warszawy - Konrad Rylski oraz Justyna Janiec-Palczewska jako koordynator logistyczny. Droga na miejsce potrwa trzy dni. W niedzielę przygotujemy salę operacyjną, a w poniedziałek ruszą pierwsze operacje. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, pierwsi niewidomi odzyskają wzrok już w najbliższy wtorek.

Doktor Konrad Rylski jest stomatologiem i planuje pomóc 1000 osobom. W tym położonym o dwa dni drogi od najbliższego lotniska miejscu nigdy nie było żadnego stomatologa, a miejscowi ludzie zdani są jedynie na pomoc szamana.

Cały potrzebny sprzęt potrzebny do operacji zaćmy zabieramy ze sobą z Polski.

Nasi pacjenci żyją w skrajnie trudnych warunkach, w rozpadających się glinianych chatach, zdani na łaskę swoich najbliższych. Polskie misjonarki siostry Pasterzanki dokładają starań, aby pomóc niewidomym. Zgłosiły się do Fundacji z prośbą o zdiagnozowanie sytuacji. Dokładnie przed rokiem z Republiki Środkowoafrykańskiej wróciła grupa lekarzy. Nasi wolontariusze obiecali wtedy chorym na zaćmę, że zostaną zoperowani. Nikt nie wierzył, że ta wyprawa dojdzie do skutku, ponieważ jej zorganizowanie w kraju ogarniętym wojną domową, w miejscu tak niedostępnym graniczy niemal z cudem.

Fundacja dysponuje sprzętem potrzebnym do operacji zaćmy pozyskanym od jednego z polskich szpitali, firma Seliga Microscopes wypożyczyła nam mikroskop, a nasi wolontariusze pracują w ramach własnego urlopu i nie pobierają za to żadnego honorarium.

W naszych kilkunastu walizkach zabieramy też okulary zgromadzone w ramach akcji „Czary mary okulary” gdyż wiemy, że kiedy w okolicy rozejdzie się wieść, że przyjechali okuliści będą się do nas zgłaszać pacjenci z wszelkimi schorzeniami narządu wzroku.

O ile pozwoli na to bardzo słabej jakości internet obiecuję informować Państwa informować na bieżąco o naszych działaniach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: Radio Maryja rozmodliło Polskę a TV „Trwam” obudziła serca i sumienia Polaków

2019-12-07 19:29

Redakcja

Nie możemy się lękać wejść na areopagi pogan i głosić tam Chrystusa – mówił abp Wacław Depo, przewodniczący Rady ds. Środków Społecznego Przekazu KEP podczas Mszy św. dziękczynnej za 28 lat istnienia Radia Maryja. Eucharystia z udziałem licznych przedstawicieli władz państwowych i samorządowych sprawowana była pod przewodnictwem abp Depo w hali widowiskowo – sportowej „Arena Toruń”.

Mariusz Książek

Jaka byłaby Polska dziś, gdyby nie było Radia Maryja i TV Trwam? To radio rozmodliło Polskę, a TV Trwam obudziła serca i sumienia Polaków poprzez prawdę w obrazie. A czyż nie możemy dzisiaj, po 28 latach istnienia Radia Maryja, odważnie i z całą świadomością dopowiedzieć, że będąc darem Maryi i głosząc Chrystusa jako naszego Pana i Zbawiciela wraz z Nią, ono ocaliło i ocala chrześcijańską tożsamość Polski i Polaków w Ojczyźnie i poza jej granicami – mówił w homilii wygłoszonej podczas Mszy św. z okazji 28. rocznicy powstania Radia Maryja abp Wacław Depo, metropolita częstochowski.

Patrząc głębiej i wsłuchując się w wypowiedzi naszych przedstawicieli Rzeczpospolitej Polskiej ośmielam się postawić niejako retoryczne pytanie: Czy istniałaby dzisiaj Polska jako państwo niepodległe i czy przetrwałaby suwerenność duchowa narodu gdyby nie kościół katolicki i maryjny wymiar życia Polaków? – pytał abp Wacław Depo oklaskiwany przez licznych uczestników jubileuszowej uroczystości.

Radio Maryja rozpoczęło nadawanie 8 grudnia 1991 r., w święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Początkowo audycje docierały tylko do słuchaczy w Toruniu, Bydgoszczy i okolicznych miejscowości. Obecnie fale Radia Maryja przekraczają granice oceanu, dzięki czemu rozgłośnia jest odbierana także w wielu miejscach zamieszkałych przez Polonię. Poprzez Internet i nadawanie satelitarne radio słyszalne jest praktycznie na całym świecie.

Mariusz Książek
W uroczystościach wziął udział ks. Jarosław Grabowski - redaktor naczelny Tygodnika "Niedziela"
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: niech Maryja uczy nas zawsze mówić Bogu „tak”

2019-12-08 12:23

st (KAI) / Watykan

Do wielkodusznego odpowiadania Bogu na Jego plany i propozycje na wzór Niepokalanej Maryi Dziewicy zachęcił Franciszek wiernych w swoim rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański” 8 grudnia na Placu św. Piotra w Watykanie.

Vatican Media

Papież zauważył, że uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jest umieszczona w kontekście Adwentu, który jest okresem oczekiwania na wypełnienie się Bożych obietnic. Jednak w dzisiejszej uroczystości rozważamy już część tego, co z Bożych obietnic się wypełniło w życiu Maryi Panny. Zanim się zaczęła poruszać w łonie swej matki, była już tam obecna uświęcająca miłość Boga, chroniąc ją przed skażeniem złem, które jest wspólnym dziedzictwem rodziny ludzkiej.

Franciszek nawiązał do czytanego dziś fragmentu Ewangelii według św. Łukasza (Łk 1, 26-38), opisującego scenę zwiastowania. Podkreślił pełne zaufanie Maryi Bogu i całkowite oddanie się Jemu do dyspozycji. „Odpowiadając doskonale na plan Boga względem niej, Maryja staje się «cała piękna», «cała święta», bez najmniejszej oznaki samozadowolenia. Jest arcydziełem, ale pozostając pokorną, maluczką, ubogą. Odzwierciedla się w Niej piękno Boga, który cały jest miłością, łaską, darem siebie” – podkreślił Ojciec Święty.

Zauważył, że dyspozycyjność Maryi wobec Boga znajduje swój wyraz w Jej postawie dyskretnej służby i nawiedzeniu Elżbiety. „Również w naszych wspólnotach jesteśmy wezwani do podążania za przykładem Maryi, praktykując styl dyskrecji i ukrycia” – wskazał Franciszek. „Niech uroczystość naszej Matki pomoże nam uczynić z całego naszego życia «tak» dla Boga, «tak» składające się z adorowania Go i codziennych gestów miłości i służby” – powiedział Ojciec Święty przed odmówieniem modlitwy „Anioł Pański” i udzieleniem apostolskiego błogosławieństwa.

(Rozszerzymy)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem