Reklama

Frankowicze walczą dalej

2019-10-29 12:48

Rozmawia Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 44/2019, str. 42-43

adobe.stock.pl

O problemach posiadaczy kredytów we frankach z mec. Magdaleną Sierny z Kancelarii Prawnej IURICO Skory i Sołtys Spółka Partnerska Radców Prawnych we Wrocławiu rozmawia Jolanta Marszałek

JOLANTA MARSZAŁEK: – Niedawno cała Polska żyła wygraną państwa Dziubaków w sprawie kredytu we frankach. Co dokładnie oznacza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla frankowiczów?

MEC. MAGDALENA SIERNY: – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej sprawie odpowiadał na cztery pytania zadane przez polski sąd, który rozstrzygał indywidualną sprawę państwa Dziubaków. Trybunał rozstrzygał na gruncie przepisów unijnych, tj. Dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Wyjaśnił istotne zagadnienia w sprawach frankowych. Wskazał, że przepisy dyrektywy pozwalają na stwierdzenie nieważności umowy kredytowej, jeżeli ta zawiera postanowienia abuzywne (niedozwolone). Są to postanowienia waloryzacyjne, czyli te, które przeliczają franki na złotówki i odwrotnie. W praktyce oznacza to, że odwołanie się do klauzul niedozwolonych w umowach bankowych może mieć poważne konsekwencje, łącznie z potraktowaniem stron tak, jakby nigdy nie zawarły umowy. A to z kolei oznacza konieczność zwrotu kosztów, które strony umowy sobie wzajemnie świadczyły. Trybunał podkreślił, że w stwierdzeniu nieważności umowy decydująca jest wola konsumenta. Jeżeli konsument tego chce i o to wnosi, sąd – jeżeli zgadza się ze stanowiskiem, że umowa jest nieważna – powinien takie rozstrzygnięcie podjąć.
Ponadto TSUE jenoznacznie rozstrzygnął, że nie należy uzupełniać braków po postanowieniach abuzywnych przepisami o charakterze ogólnym. W praktyce oznacza to, że sąd nie ma obowiązku i wręcz nie powinien poszukiwać sposobu, by ratować umowę i w miejsce usuwanych postanowień wprowadzać inne, kierując się zasadami słuszności. W ten sposób trybunał wyeliminował w pewnym sensie ryzyko stosowania przez sądy średniego kursu NBP w miejsce kursu bankowego przy przeliczaniu raty, która to praktyka wkradła się do orzecznictwa za wyrokiem SN II CSK 803/16 z dnia 14 lipca 2017 r.

– Czy wyrok trybunału dotyczy wszystkich, którzy mają kredyty we frankach?

– Mamy dwa rodzaje kredytów tzw. frankowych – są kredyty waloryzowane i kredyty denominowane. Kredyty waloryzowane, zwane też indeksowanymi, to kredyty, które w umowie mają wskazaną kwotę kredytu w złotówkach; jest to kwota, którą otrzymał kredytobiorca, i ta kwota jest przeliczana na franki. Kredyty denominowane charakteryzują się natomiast tym, że kwotę kredytu w umowie określono we frankach, a wypłacana była w złotówkach po kursie z dnia wypłaty. I nie ma w umowie de facto kwoty kredytu w złotówkach. Wyrok TSUE dotyczy wprost kredytu waloryzowanego, więc jak się wydaje, łatwiej mają teraz posiadacze takich właśnie umów. Jednakże zasady dotyczące stwierdzenia nieważności umowy kredytowej określone przez TSUE z powodzeniem mogą się odnosić również do kredytów denominowanych.

– Co możemy zrobić jako konsumenci, jeśli mamy kredyt we frankach?

– Mamy dwa główne roszczenia. Możemy wystąpić wobec banku o tzw. odfrankowienie umowy, czyli o całkowite usunięcie franków i utrzymanie tej umowy jako kredytu złotówkowego. Możemy też unieważnić umowę, gdy sąd uzna, że na skutek usunięcia wspomnianych postanowień niedozwolonych umowa nie może dalej funkcjonować w obrocie prawnym.

– Czy kredytobiorca musi występować na drogę prawną, czy może sprawę zlecić do załatwienia bankowi?

– Nieznany jest mi przypadek, aby ten temat został polubownie załatwiony między bankiem a konsumentem. Jeśli ktoś nie pójdzie do sądu, nie stoczy batalii, to na polubowne rozstrzygnięcie sprawy z bankiem raczej nie ma co liczyć.
Trzeba jednak pamiętać, że przed wystąpieniem do sądu z pozwem należy wystąpić do banku z wezwaniem do zapłaty.

– Jak wyliczyć kwotę roszczenia?

– W dużym uproszczeniu: jeśli chcemy unieważnienia umowy, to roszczenie obejmuje zapłacone odsetki. Wracamy niejako do punktu wyjścia. Przykładowo: jeśli kwotą kredytu było 300 tys. zł, to przy unieważnieniu umowy tę kwotę musimy oddać bankowi, zapłacone odsetki są natomiast naszym roszczeniem wobec banku. Bank musi oddać odsetki, które pobrał. Z każdą ratą oddawaliśmy bankowi nie tylko kapitał, ale również odsetki. Ratę dzielimy na kapitałową i odsetkową i zwracamy się o wypłatę (zwrot) odsetek.
Gdy chcemy „odfrankowienia” umowy, również idziemy do sądu z wnioskiem o wypłacenie przez bank odsetek, tym razem tych nadpłaconych. Przy wyliczaniu roszczenia należy w tym przypadku przeliczyć odsetki, które faktycznie spłacaliśmy bankowi i które powinniśmy spłacać przy założeniu, że mamy kredyt złotówkowy; różnica jest kwotą roszczenia.

– Na czym będzie polegała pomoc prawnika w sprawie kredytu we frankach?

– W mojej ocenie, prawidłowe sformułowanie tego roszczenia do sądu, by nie narazić się na oddalenie powództwa, nie jest proste. Wymaga wiedzy prawniczej i doświadczenia. Prawnik wytłumaczy różnice między tymi roszczeniami i skutki, które niesie każde z nich. Na przykład w przypadku unieważnienia umowy w momencie uprawomocnienia wyroku konsument staje przed koniecznością spłacenia bankowi niespłaconego jeszcze kapitału. W wielu przypadkach to będą duże pieniądze. Załóżmy, że w 2009 r. klient otrzymał od banku pół miliona złotych kredytu, do dziś spłacona jest połowa. Reszta jest do zapłaty, i to już. Jeżeli klient nie dysponuje taką gotówką, to konsekwencje mogą być różne. Dlatego trzeba się zastanowić i nad roszczeniem, i nad skutkami, z którymi będzie się ono wiązało.
Prawnik pomoże w kwalifikacji tej umowy i rozstrzygnie, czy jest szansa na sformułowanie jakiegokolwiek powództwa z tej umowy. Zdarzają się też kredyty walutowe zawierane we frankach. Taka umowa nie podlega dyskusji i nie dotyczy jej orzeczenie TSUE.
Kolejną kwestią jest wybór właściwego sądu, do którego należy się zgłosić. To nam pomoże zminimalizować koszty. Warto wiedzieć, że w listopadzie zmieniają się przepisy postępowania cywilnego. Postępowanie będzie odtąd prowadzone w miejscu zamieszkania konsumenta, a nie jak dotychczas – siedziby banku. Warszawskie sądy nieco odetchną, a konsumenci z całej Polski już nie będą musieli jeździć do Warszawy czy innego dużego miasta z każdą sprawą bankową.
Prawnik pomoże w sformułowaniu wniosku i skompletowaniu załączników, to pozwoli zaoszczędzić czas. Sąd najpierw sprawdza wszystko pod względem formalnym, czy wszystkie załączniki się zgadzają, czy jest opłata, czy są podpisy. Jeśli tego nie ma, sprawa się przedłuża – to kolejne miesiące oczekiwania. W toku procesu zadaniem prawnika jest pilnowanie terminów, bo uchybienie terminowi równa się przegraniu sprawy.

– Czy prawnik na podstawie umowy jest w stanie oszacować, o jaką sumę walczymy?

– Można to oszacować na podstawie kwoty kredytu i wysokości raty. Jeśli konsument zdecyduje się wystąpić o nieważność umowy, to tutaj korzyść jest niewątpliwa, dlatego że oddaje bankowi tylko czystą kwotę kredytu, bez odsetek, pod warunkiem, że ma środki (gotówkę) na spłatę. Prawnik oszacuje kwotę i wskaże, od jakiego momentu warto się starać, gdyż część roszczenia może być przedawniona. Termin przedawnienia dla konsumenta to 10 lat, więc jeżeli są to kredyty starsze niż z 2009 r., to część rat może być już przedawniona. Jeśli bank podniesie ten zarzut, to z tych rat powództwo zostanie oddalone.
Na wielu stronach internetowych dostępne są kalkulatory, które również pomagają w oszacowaniu tego roszczenia.
By przygotować się do rozmowy na temat wystąpienia z roszczeniem przeciwko bankowi, kredytobiorca musi zebrać dokumentację, na podstawie której będzie można wyliczyć wysokość roszczenia, przede wszystkim chodzi o historię spłaty kredytu. W niektórych przypadkach może to być utrudnione i kosztowne, dlatego że nie wszystkie banki udostępniają ją on-line. Zgromadzona dokumentacja pozwoli dokładnie oszacować, o jaką kwotę należy zabiegać, czy jest część przedawniona, i umożliwi sformułowanie powództwa.

– Na jakie koszty narażony jest klient?

– Opłata sądowa wynosi maksymalnie 1000 zł od roszczenia w wysokości 20 tys. i więcej. W toku procesu może zaistnieć konieczność powołania biegłego, który zweryfikuje wyliczenia. Koszt powołania biegłego może wynieść od 1 tys. do 5 tys. zł i więcej. To jest kwota, którą trzeba wpłacić jako zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego. W przypadku wygranej wszystkie te kwoty konsumenta zostaną mu zasądzone od banku, w przypadku zaś przegranej to konsument będzie nimi obciążony. Trzeba też pamiętać o kosztach obsługi prawnej (własnego prawnika).

– Czy wobec tego warto iść do sądu?

– Przede wszystkim każdy frankowicz powinien się zastanowić nad tematem, zajrzeć do swojej umowy. Jeżeli jest w stanie sięgnąć do historii spłaty kredytu, to warto sobie oszacować, jaka część danej raty była wpłacana na kapitał, a jaka na odsetki, i podjąć próbę wyliczenia roszczenia. Niewątpliwie warto też iść po poradę do prawnika, spisać pytania i wątpliwości, by uzyskać wyjaśnienia, a później podjąć decyzję. W wielu przypadkach naprawdę jest o co walczyć.

Tagi:
ekonomia

Reklama

Sztos zarządca

2019-12-04 07:37

Ewa Melerska
Edycja toruńska 49/2019, str. VIII

Na kartach Biblii możemy znaleźć wiele przykładów gospodarowania i zarządzania. Patrząc tylko pod kątem ludzkim, Boża ekonomia ma wiele sprzeczności i daleka jest od logiki. Ale czy na pewno?

Ewa Melerska
Młodzi poznali tajniki zarządzania zasobami i inwestowania

Zobaczmy przypowieść o robotnikach w winnicy z Ewangelii wg św. Mateusza (Mt, 20, 1-16). Mamy w niej przykład pozornej niesprawiedliwości. Ci, którzy przyszli do pracy rano, i ci, którzy zaczęli ją wieczorem, otrzymali taką samą zapłatę. Jednak należy znaleźć głębszy sens. Chodzi tu o miłość Bożą, która jest równa dla wszystkich bez względu na to, kiedy dostąpili nawrócenia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Jana od Krzyża

Benedykt XVI - papież

Audiencja generalna, 16 lutego 2011 r.


św. Jan od Krzyża

Drodzy bracia i siostry,
Dwa tygodnie temu przedstawiłem postać wielkiej mistyczki hiszpańskiej Teresy od Jezusa. Dziś chciałbym opowiedzieć o innym ważnym świętym z tych ziem, duchowym przyjacielu św. Teresy, który wraz z nią reformował karmelitańską rodzinę zakonną: św. Janie od Krzyża, ogłoszonym Doktorem Kościoła przez Piusa XI w 1926 roku i nazywanym w tradycji Doctor Mysticus - Doktor Mistyczny.

Jan od Krzyża urodził się w 1542 r. w małej wiosce Fontiveros w pobliżu Avili, w Starej Kastylii jako syn Gonzalo de Yepesa i Cataliny Alvarez. Rodzina była bardzo biedna, gdyż ojciec, pochodzący ze szlachty toledańskiej, został wypędzony z domu i wydziedziczony za to, że poślubił Catalinę, ubogą tkaczkę jedwabiu. Osierocony przez ojca w dzieciństwie, Jan jako 9-latek przeniósł się z matką i bratem Franciszkiem do Medina del Campo koło Valladolid, będącego ośrodkiem handlowym i kulturalnym. Uczęszczał tam do Kolegium Doktrynarzy, wykonując także różne najprostsze prace dla sióstr z kościoła-klasztoru św. Magdaleny. Następnie, ze względu na swe przymioty ludzkie i wyniki studiów, był najpierw pielęgniarzem w szpitalu [Niepokalanego] Poczęcia, a później w kolegium jezuitów, świeżo utworzonym w Medina del Campo: Jan wstąpił tam w wieku 18 lat i przez trzy lata studiował nauki humanistyczne, retorykę i języki klasyczne. Pod koniec formacji miał już jasne rozeznanie co do własnego powołania: życia zakonnego i wśród wielu zakonów obecnych w Medina, poczuł się wezwany do Karmelu.

Latem 1563 rozpoczął nowicjat u karmelitów w tym mieście, przyjmując imię zakonne Maciej. W następnym roku wysłano go na prestiżowy Uniwersytet w Salamance, gdzie przez trzy lata studiował sztuki i filozofię. W 1567 został wyświęcony na kapłana i wrócił do Medina del Campo, aby odprawić swą prymicyjną Mszę świętą, otoczony miłością najbliższych. Właśnie tutaj doszło do jego pierwszego spotkania z Teresą od Jezusa. Spotkanie to było decydujące dla obojga: Teresa przedstawiła mu swój plan reformy Karmelu, obejmujący również męską gałąź zakonu i zaproponowała Janowi, aby przyłączył się do niej „dla większej chwały Boga”; młodego kapłana tak bardzo zafascynowały idee Teresy, że stał się wielkim orędownikiem tego projektu. Oboje będą wspólnie pracować kilka miesięcy, podzielając ideały i propozycje, aby jak najszybciej otworzyć pierwszy dom karmelitów bosych: nastąpiło to 28 grudnia 1568 w Duruelo - samotnym miejscu w prowincji Avili. Wraz z Janem utworzyli tę pierwszą zreformowaną wspólnotę męską trzej inni jego towarzysze. Odnawiając swe śluby zakonne według pierwotnej reguły, cała czwórka przyjęła nowe imiona: Jan nazwał się wówczas „od Krzyża”, jak będzie później powszechnie znany. Pod koniec 1572 r., na prośbę św. Teresy, został spowiednikiem i wikariuszem klasztoru Wcielenia w Avili, w którym święta byłą przełożoną. Były to lata ścisłej współpracy i przyjaźni duchowej, która wzbogaciła oboje. W owym czasie powstały też najważniejsze dzieła terezjańskie i pierwsze pisma Jana.

Przystąpienie do reformy karmelitańskiej nie było łatwe i przysporzyło Janowi nawet wielkich cierpień. Najdramatyczniejszym zdarzeniem było w 1577 jego porwanie i uwięzienie w konwencie karmelitów dawnej obserwancji w Toledo i niesprawiedliwe oskarżenie, jakie potem nastąpiło. Święty pozostawał uwięziony przez wiele miesięcy, poddawany upokorzeniom i ograniczeniom fizycznym i moralnym. Napisał tam, obok innych utworów poetyckich, słynną Pieśń duchową. W końcu w nocy z 16 na 17 sierpnia 1578 udało mu się uciec w sposób "awanturniczy", chroniąc się w klasztorze karmelitanek bosych w tym mieście. Święta Teresa i jego towarzysze z ogromną radością świętowali jego uwolnienie i po krótkim okresie odzyskiwania sił Jan udał się do Andaluzji, gdzie spędził dziesięć lat w różnych konwentach, zwłaszcza w Grenadzie. Pełnił coraz ważniejsze urzędy w zakonie aż po wikariusza prowincjalnego i uporządkował swe rozprawy duchowe. Wrócił następnie na swą ziemię ojczystą jako członek zarządu generalnego terezjańskiej rodziny zakonnej, cieszącej się niemal całkowitą samodzielnością prawną. Zamieszkał w Karmelu w Segovii, sprawując urząd przełożonego tej wspólnoty. W 1591 zrzekł się wszelkiej odpowiedzialności i miał wyjechać do nowej prowincji zakonnej w Meksyku. Przygotowując się do długiej podróży z dziesięcioma innymi towarzyszami wycofał się do samotnego konwentu w pobliżu Jaén, gdzie poważnie zachorował. Jan znosił z bezprzykładną pogodą i cierpliwością wielkie cierpienia. Zmarł w nocy z 13 na 14 grudnia 1591, gdy jego współbracia odmawiali Oficjum poranne (Jutrznię). Pożegnał się z nimi słowami: „Dziś odchodzę, aby śpiewać Oficjum w niebie”. Jego doczesne szczątki przeniesiono do Segovii. Beatyfikował go Klemens X w 1675, a kanonizował Benedykt XIII w 1726.

Jan jest uważany za jednego z największych poetów lirycznych literatury hiszpańskiej. Istnieją cztery główne jego dzieła „Droga na Górę Karmel”, „Noc ciemna”, „Żywy płomień miłości” i „Pieśń duchowa”.
W „Pieśni duchowej” święty Jan przedstawia proces oczyszczania duszy, a mianowicie stopniowe radosne posiadanie Boga, dopóki dusza nie dojdzie do odczucia, że kocha Boga taką samą miłością, jaką On kocha ją. „Żywy płomień miłości” rozwija tę perspektywę, opisując bardziej szczegółowo stan przemieniającego zjednoczenia z Bogiem. Jan zawsze odwołuje się w porównaniach do ognia: tak jak ogień im bardziej rozpala się i pochłania drewno, tym bardziej staje się płomieniem, tak też Duch Święty, który w ciemną noc wygładza i „oczyszcza” duszę, z czasem ją oświeca i rozgrzewa, jak gdyby była płomieniem. Życie duszy jest nieustannym świętem Ducha Świętego, który pozwala zakosztować chwały zjednoczenia z Bogiem w wieczności.

„Droga na Górę Karmel” ukazuje wędrówkę duchową z punktu widzenia stopniowego oczyszczania duszy, niezbędnego do osiągnięcia szczytów doskonałości chrześcijańskiej, symbolizowanej przez szczyt Góry Karmel. Takie oczyszczenie jest proponowane jako droga, na którą człowiek wkracza, współpracując z Bożym działaniem, aby uwolnić duszę z wszelkiego przywiązania czy uczuć sprzecznych z wolą Bożą. Oczyszczanie to, które - aby osiągnąć jedność miłości z Bogiem powinno być całkowite - rozpoczyna się od oczyszczenia życia zmysłowego, następnie przechodzi w to, które uzyskuje się za pomocą trzech cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości, oczyszczających intencje, pamięć i wolę. „Noc ciemna” opisuje aspekt "bierny", czyli interwencję Boga w ten proces "oczyszczania" duszy. Sam tylko wysiłek ludzki nie wystarcza bowiem, aby dotrzeć do głębokich korzeni skłonności i złych nawyków osoby: może jedynie je wyhamować, ale nie wykorzenić całkowicie. Aby to uczynić, konieczne jest specjalne działanie Boga, który radykalnie oczyszcza ducha i przygotowuje go do miłosnej jedności z Nim. Św. Jan określa takie oczyszczenie jako „bierne” właśnie dlatego, że choć akceptuje je dusza, to dokonuje się dzięki tajemniczemu działaniu Ducha Świętego, który niczym płomień ognia pochłania wszelką nieczystość. W tym stanie dusza jest poddawana wszelkiego rodzaju próbom, jak gdyby znajdowała się w nocy ciemnej.

Te wskazania dotyczące głównych dzieł Świętego pomagają nam zbliżyć się do ważnych punktów jego obszernego i głębokiego nauczania mistycznego, którego celem jest opisanie niezawodnej drogi do osiągnięcia świętości, stanu doskonałości, do którego Bóg powołuje nas wszystkich. Według Jana od Krzyża wszystko to, co istnieje, stworzone przez Boga, jest dobre. Przez stworzenia możemy dojść do odkrycia Tego, który pozostawił w nich swój ślad. Wiara jest bowiem jedynym źródłem danym człowiekowi, aby poznał Boga takim, jakim On jest sam w sobie, jako Boga Jedynego w Trójcy. Wszystko to, co Bóg chciał przekazać człowiekowi, powiedział w Jezusie Chrystusie, swym Słowie, które stało się ciałem. Jezus Chrystus jest jedyną i ostateczną drogą do Ojca (por. J, 14,6). Wszelkie rzeczy stworzone są niczym wobec Boga i nic nie znaczą poza Nim: w związku z tym, aby osiągnąć doskonałą miłość Boga, wszelka inna miłość musi dostosować się w Chrystusie do Bożej miłości. Stąd św. Jan od Krzyża nalega na potrzebę oczyszczenia i ogołocenia wewnętrznego, aby przemienić się w Bogu, który jest jedynym celem doskonałości. „Oczyszczanie” to nie polega na zwykłym fizycznym braku rzeczy lub ich używania: tym, co czyni duszę czystą i wolną, jest bowiem wyeliminowanie wszelkiej nieuporządkowanej zależności od rzeczy. Wszystko jest umieszczone w Bogu jako centrum i celu życia. Długi i żmudny proces oczyszczania wymaga oczywiście wysiłku osobistego, ale prawdziwym bohaterem jest Bóg: wszystko, co może uczynić człowiek, to „dostosować się”, być otwartym na działanie Boże i nie stawiać mu przeszkód. Żyjąc cnotami teologalnymi, człowiek się uwzniośla i nadaje wartość swojemu zaangażowaniu. Rytm wzrastania w wierze, nadziei i miłości idzie w parze z dziełem oczyszczenia i ze stopniowym jednoczeniem się z Bogiem, aż do przemienienia się w Nim. Gdy osiąga się ten cel, dusza zanurza się w samym życiu Trójcy Świętej, tak że św. Jan mówi, iż dochodzi ona do miłowania Boga tą samą miłością, jaką On ją kocha, gdyż kocha ją w Duchu Świętym. Dlatego właśnie Doktor Mistyczny twierdzi, że nie ma prawdziwego zjednoczenia w miłości z Bogiem, jeśli nie osiąga ono swego szczytu w jedności trynitarnej. W tym najwyższym stanie święta dusza poznaje wszystko w Bogu, nie musi już przechodzić przez stworzenia, aby dotrzeć do Niego. Dusza czuje się teraz zalana przez Bożą miłość i w pełni w niej się raduje.

Drodzy bracia i siostry! Na koniec pozostaje pytanie: czy ten święty ze swoją wielką mistyką, z tą płomienną drogą na szczyty doskonałości ma coś do powiedzenia nam, zwyczajnemu chrześcijaninowi, żyjącemu w warunkach dzisiejszego życia lub czy jest wzorem, przykładem jedynie dla niewielu wybranych dusz, które mogą rzeczywiście wejść na tę drogę oczyszczenia, mistycznego wznoszenia się? Aby znaleźć odpowiedź, musimy przede wszystkim pamiętać, że życie św. Jana od Krzyża nie było „lataniem na mistycznych obłokach”, ale było to bardzo twarde, bardzo praktyczne i konkretne życie zarówno reformatora zakonu, gdzie napotykał mnóstwo oporów, jak i przełożonego prowincjalnego czy też w więzieniu swych współbraci, gdzie był narażony na nieprawdopodobne zniewagi i fizyczne znęcanie się. Było to ciężkie życie, ale właśnie w czasie miesięcy spędzonych w więzieniu napisał on jedno ze swych najpiękniejszych dzieł. Możemy w ten sposób zrozumieć, że droga z Chrystusem, pójście za Chrystusem, „Droga" nie jest dodatkowym ciężarem do już dostatecznie ciężkiego brzemienia naszego życia, nie jest czymś, co czyniłoby to brzemię jeszcze cięższym, ale jest czymś zupełnie innym - światłem, mocą, która pomaga nam nieść ten ciężar. Jeśli ktoś nosi w sobie wielką miłość, to dodaje mu ona jakby skrzydeł i znosi on znacznie łatwiej wszystkie trudności życiowe, ponieważ nosi w sobie to wielkie światło; jest nim wiara: być kochanym przez Boga i pozwolić, aby być kochanym przez Boga w Jezusie Chrystusie. To pozwolenie, aby być kochanym, jest światłem pomagającym nam nosić brzemię każdego dnia. Świętość zaś nie jest naszym bardzo trudnym dziełem, ale właśnie ową „otwartością”: otwieraniem też okien naszej duszy, aby mogło wejść światło Boże, niezapominanie o Bogu, gdyż właśnie w otwarciu na Jego światło odnajdujemy moc i radość odkupionych. Módlmy się do Pana, aby pomógł nam znaleźć tę świętość, pozwolić się Bogu miłować, co jest powołaniem nas wszystkich i prawdziwym odkupieniem.
Dziękuję.

kg, st (KAI)/Watykan

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Archidiecezja szczecińsko-kamieńska podarowała szkołę i kościół dla Madagaskaru

2019-12-15 16:04

pk / Szczecin (KAI)

Już w październiku przyszłego roku ma być gotowy nowy kościół i szkoła w Misokitsy w diecezji Morondava na Madagaskarze. Ma to być dar archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej na 50-lecie powstania diecezji.

Paulina Fryszka
Te dzieci potrzebują naszej pomocy

Koszt budowy samego kościoła w stanie surowym to 15 tys. euro. Pieniądze na budowę były zbierane w kościołach diecezji od początku roku. Trwa zbiórka na koszty wyposażenia i na szkołę.

Szczecińska misja wróciła z Madagaskaru. Przedstawiciele Kościoła na Pomorzu Zachodnim zawieźli sprzęt medyczny, szkolny a także pieniądze na budowę szkoły i kościoła w Misokitsy.

Biskup Marie Fabien z diecezji Morondava na Madagaskarze dziękował za wsparcie. - Ta działalność misyjna to odpowiedź na wezwanie Franciszka, żeby wychodzić na obrzeża i nieść Dobrą Nowinę i pomoc tym ludziom – mówił biskup Marie Fabien z diecezji Morondava.

Ks. dr Paweł Płaczek, dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej, zapowiada, że to początek współpracy z ojcami oblatami, którzy już od 40 lat posługują wśród ubogich w Afryce. Dalej w planach jest adopcja na odległość, która pozwoli na utrzymanie i edukację dzieci w Misokitsy.

- Wzruszającym momentem było to, że zobaczyłem małe dzieci przy budowie szkoły. Pracuje cała wioska. Dzieci przerzucają cement, wożą cegły. Oni mówią, że budują dla siebie i czekają na tą szkołę. Daliśmy im nadzieję i perspektywę rozwoju. I to była potęga wiary, że widzą, że mogą zmienić przyszłość, a potem pomagać lokalnej społeczności – powiedział ks. dr Płaczek.

Dużą część społeczeństwa stanowią animiści, którzy wierzą w wierzenia swoich przodków, bóstwa przyrody. Niektórzy nigdy nie słyszeli o Jezusie.

Ludzie, którzy tam żyją, odwiedzają czarowników. - Znaczące rolę mają lokalni katechiści, którzy przyjęli chrzest i są po lekturze Ewangelii . Oni przedstawiają nową perspektywę. Jeśli nastąpi przełamanie guru, czyli szamana danej wioski i pozwoli dotrzeć do ludzi misjonarzowi, to dalej można ewangelizować – podkreśla ks. dr Płaczek.

W takich osadach Msza św. jest czasem raz na pół roku, ale codzienność to katechizacja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem