4 grudnia górnicy i pracownicy KGHM Polska Miedź S.A. wraz z rodzinami świętowali dzień swojej patronki – św. Barbary. Uroczystości odbyły się w kościele św. Maksymiliana Kolbego w Lubinie. Przewodniczył im biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski
Wśród koncelebransów obecni byli także: biskup zielonogórsko-gorzowski Tadeusz Lityński, legnicki biskup pomocniczy Marek Mendyk, biskup senior Stefan Cichy oraz grono księży reprezentujących instytucje diecezjalne i parafie sąsiadujących ze sobą diecezji.
Wszystkich przybyłych powitał obecny proboszcz parafii ks. Piotr Zawadka, a o odprawienie Mszy św. w intencji braci górniczej i ich rodzin, a także tych, którzy zginęli na stanowiskach pracy, poprosił prezes Kombinatu Marcin Chludziński.
– Wszyscy potrzebujemy Bożego światła. Tak, jak potrzebuje go górnik, niosąc w ręku czy na hełmie lampę, która oświeca miejsce jego pracy. Potrzebujemy światła Ducha Świętego i wstawiennictwa świętych, wśród których jest św. Barbara. Troszczą się oni o nas, by nie tylko udało nam się wiele zrobić, osiągnąć, ale abyśmy wydobywali z nas samych to, co jest istotne – mówił biskup legnicki w swojej homilii.
Przypomniał, że grono patronów górników jest trochę szersze. Najczęściej wspominamy św. Barbarę, ale są nimi także np. św. Florian, św. Kinga czy też św. Klemens. Zatrzymując się przy tej postaci, ksiądz biskup przypomniał, że Klemens został wygnany z Rzymu na dzisiejszy Krym, gdzie w kopalniach wśród ok. 2000 chrześcijan skazańców głosił naukę Chrystusową, za co został skazany przez cesarza na śmierć i wrzucony do Morza Czarnego z kotwicą u szyi.
Reklama
– Ci patronowie pokazywali jedno. To, co zostało wyrażone w dzisiejszym psalmie responsoryjnym: „Cenna jest w oczach Pana śmierć jego wyznawców”. Jako górnicy wydobywacie wielkie ilości rudy miedzi. Ale zawiera ona tylko niewielki jej procent. Potrzebna jest jej przeróbka – by wydobyć to, co jest cenne. Obyśmy również umieli wydobyć z naszego życia to, co jest cenne dla Pana Boga. Życzę, by wszystko, co przeżywamy w związku ze świętem św. Barbary, co się dokonuje w naszych myślach, kiedy klękamy do modlitwy, kiedy słuchamy słowa Bożego, żeby to wszystko pomagało nam wydobywać z naszego życia to, co istotne. A wtedy całe nasze życie będzie miało głęboki sens i będzie też powodem do radości i szczęścia.
Liturgię uświetnił śpiew Męskiego Chóru Górniczego, a w jej przebieg zaangażowali się przedstawiciele górników. Uroczystości towarzyszyła też Górnicza Orkiestra Dęta.
Uroczystości odbyły się także pod pomnikiem inż. Jana Wyżykowskiego w Lubinie – Ojca Polskiej Miedzi. Złożone zostały kwiaty i wieńce przez parlamentarzystów, zarząd i delegacje oddziałów KGHM, spółek z grupy kapitałowej, związki zawodowe, samorządowców, delegacje uczelni, szkół, organizacji i placówek noszących jego imię.
Co ma wspólnego opłatek z czosnkiem? Jak zrobić holubci oraz kluski z makiem? Pracownicy KGHM dzielą się bożonarodzeniowymi tradycjami i przepisami na wyjątkowe potrawy. Jest już dostępna kolejna książka załogi Polskiej Miedzi – tym razem zapraszamy na Wigilię z KGHM. Publikację można pobrać on-line.
Album został stworzony przez załogę Polskiej Miedzi. Jest to zbiór przepisów kulinarnych i porad, jak przygotować świąteczne ozdoby, opracowanych i polecanych przez pracowników KGHM. Zespół miedziowej spółki dzieli się przepisami na domowe potrawy świąteczne, które każdego roku goszczą na wigilijnych stołach jego członków. Przepisy zebrane w książce zostały nadesłane na konkurs organizowany przez KGHM. Główną nagrodą będą warsztaty gotowania z mistrzem – Karolem Okrasą.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Ojciec Melchior Królik od 66 lat służy Maryi jako kapłan w Zakonie Paulinów. 24 stycznia obchodził swoją rocznicę święceń prezbiteratu, które otrzymał z rąk bp. Karola Wojtyły. Był m.in. definitorem i sekretarzem generalnym zakonu. Przez lata prowadził kronikę jasnogórskiego klasztoru i paulińskiego zakonu. Jest odpowiedzialny za stan zachowania Cudownego Obrazu Matki Bożej, zbiera także materiały dokumentacyjne dotyczące cudów i łask otrzymywanych za wstawiennictwem Maryi. Od prawie 60 lat jest związany z Warszawską Pielgrzymką Pieszą.
– Zawsze Matka Boża była przy mnie, przez całe moje życie. Jako kilkuletni chłopiec zostałem ocalony od hitlerowskich kul i często mówię, że cud życia zawdzięczam Maryi. Gdy obchodziłem 50. rocznicę święceń kapłańskich, napisałem na obrazku:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
