Reklama

Niedziela Podlaska

(Bez)silna Europa?

Tym, co stanowi o jedności Europy, jest wspólne dziedzictwo duchowe, cywilizacja inspirowana przez humanizm chrześcijański. Swoją cegiełkę w budowie Europy silnej wartościami dołożyli patroni naszego kontynentu oraz jednej z parafii w Hajnówce – święci Cyryl i Metody, wspominani 14 lutego.

Duch Europy wyrosłej na prawie rzymskim i filozofii Greków był niewątpliwie rozpalany na przestrzeni wieków przez wielu świętych i błogosławionych. Wśród nich byli żyjący w IX wieku święci Cyryl i Metody. Dobra znajomość języka greckiego i własnej kultury pozwoliła misjonarzom z Bizancjum na przełożenie tekstów biblijnych na język ludów słowiańskich. Dzięki temu ludy w zgodzie ze swoją mentalnością w rodzimym języku mogły uczestniczyć w sprawowaniu tajemnic Bożych. Stanowiło to dobry grunt do przyjęcia chrztu przez Mieszka I. Działalność apostolska i misjonarska świętych Cyryla i Metodego, których dzieło stanowi punkt odniesienia dla procesu ewangelizacji Europy, powinna być wzorem i źródłem inspiracji dla Europy, odcinającej się niestety od korzeni.

Czy przypadkiem wartości budowniczych Europy ducha nie zostały w dobie postępu zaprzepaszczone? Pod przykrywką tolerancji próbuje się zbudować monolit, quasi-państwo-hybrydę, którego domeną nie będzie piękno różnorodności, lecz mieszanka pozbawiona tożsamości. Czyni się to przez próby podważania naturalnego porządku i wyśmiania zdrowego rozsądku. Kiedy dowiadujemy się z unijnych regulacji, że marchewka to owoc, a ślimak to ryba, to czy zasadne nie wydaje się twierdzenie, że intelekt jest obecnie towarem deficytowym, dostępnym dla nielicznych? Konsternację wywołują także dyrektywy dotyczące zasad posługiwania się drabiną, normy określające maksymalną długość płomienia świecy czy domaganie się dołączania instrukcji obsługi do kaloszy. Z drugiej strony instytucje unijne nie potrafią dokonać rejestracji imigrantów, nielegalnie przemieszczających się po kontynencie. Ot, nieznaczna dysproporcja.

Reklama

Kolejnym zabiegiem jest działanie polegające na redefinicji podstawowych pojęć, takich jak rodzina, małżeństwo. Niebezpiecznym są głoszone przez unijnych dygnitarzy idee, które rujnują osiągnięcia chrześcijańskiej kultury na rzecz Europy otwartej na aborcję, eutanazję, in vitro. Wyeliminowanie chrześcijaństwa i głoszonego przez nie systemu wartości jest sprzeczne z dążeniami patronów Europy, jak również architektów integracji europejskiej, m.in.: Konrada Adenauera i Roberta Schumana. Przykłady Francji i żniwa rewolucji francuskiej dobitnie pokazują, jak kończy się próba zdystansowania, a co gorsza walki z chrześcijaństwem.

Jakżeż bowiem można zapatrywać się dwojako, trojako na dobro i zło, (...) na piękno i szpetność, na szkodę i pożytek, na stosunek społeczeństwa i państwa, państwa i Kościoła; jakżeż można mieć równocześnie czworaką etykę, czworaką pedagogikę?” Feliks Koneczny, „O wielości cywilizacji”, s. 315.

Święci Cyryl i Metody, wspominani szczególnie w kościele parafialnym w Hajnówce, pokazują, że fundamentem pokoju i jedności jest Chrystus, najlepsze spoiwo. Kryzys tożsamości współczesnej Europy nie zezwala na wywieszenie białej flagi, lecz mobilizuje do przywdziania Bożej zbroi gotowej na odparcie różnych ataków. Tego się trzymajmy.

2020-02-04 10:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Cyryl, Metody i Skauci Europy

W lutym wypada wspomnienie świętych Cyryla i Metodego, ogłoszonych w 1980 r. przez papieża Polaka współpatronami Europy.

Skala oddziaływania misjonarzy z IX wieku na odwiedzane przez nich narody, zważywszy tylko na ich ówczesne możliwości, do dziś robi wrażenie i budzi podziw. Ich głównym narzędziem było słowo, z czasem entuzjastycznie rozpowszechniane przez przyjmujących naukę Chrystusa. Dziś, w dobie łatwego dostępu do różnego rodzaju mediów, trudno to sobie nawet wyobrazić.

Bracia z Tesaloniki

Mir, jakim do dziś cieszą się dwaj bracia z Tesaloniki, wskazuje z jak wielkim zaufaniem Bogu potrafili ewangelizować w postawie pokory i szacunku wobec drugiego człowieka. Głosząc Chrystusa, nie zdobywali terenów, lecz nieśli Go konkretnym ludziom do ich domów, rzeczywistości i życiowego otoczenia. Posługując się słowiańskim językiem, niewątpliwie skracali dystans między kaznodzieją a słuchaczami, co sprzyjało budowaniu poczucia ufności i umożliwiało wierny przekaz Bożej prawdy. Tak, by mogła być przyjmowana w pełnym zrozumieniu i otwartym sercem.

Europa potrzebuje Chrystusa

Czy Europa, kontynent, który tak wydawałoby się dobrze poznał Chrystusa, potrzebuje jeszcze ewangelizacji? To z pozoru banalne pytanie dotyka głębi tożsamości i potrzeb współczesnego Europejczyka, w zasadzie też wszystkich innych mieszkańców ziemi. Dziś misyjna działalności Kościoła bardziej wiąże się z reewangelizacją, kierowaną do krajów swymi korzeniami zanurzonych w chrześcijaństwie, których kultura wzrastała na gruncie przyjętej wiary w Boga, a obecnie z różnych powodów od owych tradycji odcinających się. W Europie są tego przykłady, chociażby we Francji, gdzie zasada świeckości państwa reguluje główne kierunki funkcjonowania i rozwoju kraju. Gdy odrzucono naukę Chrystusa, pojawił się deficyt moralnego autorytetu, zastępowany sloganami kreującymi człowieka jako jedynego eksperta w tej dziedzinie, odpowiednio do swoich potrzeb, korzyści czy nawet trendów. Jednak zauważa się pośród europejskich społeczeństw spore zapotrzebowanie na organizacje opierające się na wartościach chrześcijańskich, które wychowują człowieka w jego tożsamości jako kobietę i mężczyznę do bycia świadomym, dojrzałym chrześcijaninem i prawym członkiem społeczeństwa.

Skauting Europejski

Takie m.in. cele przyświecają działalności Federacji Skautingu Europejskiego – międzynarodowemu stowarzyszeniu katolickiemu, uznanemu oficjalnie przez Stolicę Apostolską. Skauci Europy – bo tak się określają – otwarcie deklarują swą przynależność do Kościoła i dbają o kształtowanie katolickiej tożsamości swych podopiecznych. Do Federacji należą obecnie organizacje z 21 krajów Europy (w tym także z Polski). Co ciekawe, zainteresowanie katolicką formą skautingu sygnalizują też skauci ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Meksyku.

Skauci Europy nie wędrują dziś jak dawni misjonarze ku narodom nieznającym Chrystusa. Podobnie jednak jak oni pełnią misję, czyniąc to współcześnie pośród swego otoczenia, swoim życiem i służbą. Wymownie obrazuje to harcerskie przyrzeczenie: „Na mój honor, z łaską Bożą przyrzekam, całym swoim życiem służyć Bogu, Kościołowi, mojej Ojczyźnie i Europie chrześcijańskiej, nieść w każdej potrzebie pomoc bliźnim i przestrzegać Prawa Harcerskiego”. Ta deklaracja jest odważna, ważna i także zasługująca na uznanie.

Cierpliwą i wyrozumiałą przewodniczką po zagadnieniach związanych z historią, organizacją, formacją i służbą w realiach polskiego skautingu – za co dziękuję – była dla mnie Anna Kamasa (ankama@gmail.com), która chętnie podzieli się swoją wiedzą z zainteresowanymi. Informacjami w tym zakresie służą również: Julia Zakrzewska, szefowa Ogniska Młodych Przewodniczek (juliateresazakrzewska@gmail.com) oraz Rafał Rak, hufcowy i szef Okręgu Wędrowników (rafal.rak@skauci-europy.pl).

CZYTAJ DALEJ

Biogram bp. Marka Mendyka - nowego biskupa świdnickiego

2020-03-31 12:35

[ TEMATY ]

Świdnica

bp Marek Mendyk

diecezja świdnicka

Episkopat.pl

Ojciec Święty Franciszek mianował bp. Marka Mendyka, dotychczasowego biskupa pomocniczego diecezji legnickiej, biskupem diecezjalnym w Świdnicy. Zastąpi on odchodzącego na emeryturę bp. Ignacego Deca. Decyzję Papieża ogłosiła we wtorek w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce. Podajemy jego biogram, jak również biogram bp.

Bp Marek Mendyk urodził się 18 marca 1961 roku w Głuszycy koło Wałbrzycha, na terenie obecnej diecezji świdnickiej. W 1981 roku rozpoczął formację w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym oraz studia na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. W 1987 roku uzyskał stopień magistra teologii z zakresu teologii pastoralnej. Święcenia prezbiteratu przyjął 23 maja 1987 roku w archikatedrze wrocławskiej z rąk kard. Henryka Gulbinowicza. Po święceniach pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie.

Następnie studiował w Instytucie Teologii Pastoralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w zakresie: katechetyka. Studia ukończył w 1995 roku obroną pracy doktorskiej pod tytułem: „Liturgiczny wymiar katechezy w świetle katechetycznych dokumentów Kościoła po Soborze Watykańskim II”. Po ustanowieniu przez papieża Jana Pawła II w 1992 roku diecezji legnickiej został inkardynowany do tej diecezji. Pełnił tam m.in. funkcję dyrektora Wydziału Katechetycznego Legnickiej Kurii Biskupiej i wykładowcy katechetyki na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu – studia w Legnicy.

W latach 2001-2005 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego ds. studiów, a w latach 2002-2006 – dyrektorem Diecezjalnego Centrum Edukacyjnego, od roku 2004 wchodził w skład Kolegium Konsultorów Diecezji Legnickiej, Rady Kapłańskiej oraz Kapituły Katedralnej. W diecezji pełnił również funkcję wizytatora ds. nauczania religii i koordynatora fundacji „Dzieła Nowego Tysiąclecia”. W 2008 roku został mianowany przez biskupa legnickiego diecezjalnym duszpasterzem osób niepełnosprawnych oraz opiekunem duchowym Młodzieżowej Orkiestry Diecezji Legnickiej i asystentem kościelnym Stowarzyszenia Rodziców i Przyjaciół Młodzieżowej Orkiestry „Sursumcorda” w Legnicy. Otrzymał godność prałata – kapelana honorowego Ojca Świętego.

24 grudnia 2008 r. papież Benedykt XVI mianował ks. prał. Marka Mendyka biskupem pomocniczym diecezji legnickiej. Święcenia biskupie przyjął 31 stycznia 2009 roku w katedrze legnickiej z rąk biskupa legnickiego Stefana Cichego. 31 marca 2020 roku został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka biskupem świdnickim.

CZYTAJ DALEJ

W szkole pilnują nas nauczyciele, a teraz…

2020-03-31 19:13

[ TEMATY ]

Tarnów

Danuta Bochenek

- Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki – mówi "Niedzieli" Julia Kukla, ucz. I LO im. króla Kazimierza Wielkiego w Bochni, tegoroczna maturzystka, która podobnie jak tysiące jej koleżanek i kolegów z całej Polski przygotowuje się do matury w domu.

Maria Fortuna-Sudor: Julka, na kilka tygodni przed wystawieniem tegorocznym maturzystom końcowych ocen, zostaliście odesłani do domu? Jak oceniasz tę decyzję?

Julia Kukla: Gdy dowiedzieliśmy się o zamknięciu szkół we Włoszech, byliśmy pewni, że w Polsce stanie się to samo. Większość z nas jest przekonana, że był to właściwy krok, aby zatrzymać rozprzestrzenianie się wirusa. Może nawet podjęty zbyt późno. Nie chodzi o nas samych - śmiertelność osób w naszym wieku jest niewielka - martwimy się szczególnie o naszych dziadków i rodziców. Dlatego tak wiele młodych osób szybko przyłączyło się do internetowej akcji #zostanwdomu.

Koleżanka z mojej klasy ma chłopaka Włocha. W czasie projektów organizowanych przez szkołę zaprzyjaźniliśmy się z wieloma obcokrajowcami (Grecy, Ukraińcy, Niemcy). Rozmawialiśmy z tymi osobami o postępie pandemii i ich odczuciach. Można powiedzieć, że od początku mieliśmy wiarygodne informacje o sytuacji za granicą kraju. Byliśmy świadomi zagrożenia.

Czy w czasie nauki w domu macie wsparcie swych nauczycieli, wychowawców?

Kiedy została ogłoszona decyzja ministra edukacji, nauczyciele obiecali nam szybki kontakt przez e -dziennik. Od początku uświadamiano nam, że nie jest to czas wolny i powinniśmy go wykorzystać na powtórki. Już 12 marca dostaliśmy pierwsze wiadomości. Z matematyki mieliśmy rozwiązać arkusze maturalne, z historii umówiliśmy się na samodzielne przerabianie jednej lekcji z podręcznika, każdego dnia. Z języków obcych zostaliśmy poproszeni o napisanie pracy i rozwiązywanie konkretnych zadań. Nasza polonistka przypomniała nam o powtarzaniu materiału, obiecując, że postara się, jak najszybciej przygotować do wirtualnych lekcji. Zorganizowaliśmy się sami, utworzyliśmy grupę, rozpisaliśmy plan, na Discordzie (aplikacja, na której można prowadzić grupowe rozmowy) zaczęliśmy powtarzać epoki literackie.

O naszej pracy opowiedzieliśmy nauczycielom i tak ponownie zaczęły się lekcje. Każdego dnia rano, przez cały tydzień, nasz nauczyciel historii poświęcał dwie godziny na rozwiązywanie z nami zadań maturalnych. Po południu wspólnie powtarzaliśmy przerobione w szkole tematy, a wieczorem lekcje polskiego prowadziła pani profesor. W kolejnych dniach dostawaliśmy wskazówki od następnych nauczycieli. Dołączali oni wiele ciekawych linków np. do filmów na YouTube i przypominali nam o zbliżającej się maturze. Równocześnie grono pedagogiczne zapewniało nas, że jeśli potrzebujemy pomocy (z nauką lub obecną sytuacją) możemy w każdej chwili się z nimi skontaktować.

Co w tej nietypowej sytuacji jest szczególnie trudne?

Na tak szybką zmianę nie byliśmy gotowi. Dezorientacja, niedowierzanie i najgorsza w tym wszystkim niepewność. Nie wiemy, czy wrócimy do szkoły i kiedy napiszemy egzaminy maturalne, które teraz dla większości z nas są naprawdę ważne. Początek był ciężki, wszystko musieliśmy inaczej zorganizować. Teraz już wiemy, jak mniej więcej ma wyglądać praca w kolejnych dniach.

Problemów jest jednak dużo. Niektórzy z nas mają słabszy dostęp do Internetu. W wielu rodzinach jest jeden komputer na kilka osób, a lekcje trwają przecież równocześnie. Dużo osób zostało w domu z młodszym rodzeństwem, ponieważ nie wszyscy rodzice mogą pójść na zwolnienie. Sama jestem w takiej sytuacji. Zajmuję się trzyletnim bratem i nie wyobrażam sobie obecnie uczestniczenia we wszystkich lekcjach zgodnie z podziałem godzin. Czasem ciężko też samemu się zmotywować, rodzice proszą o pomoc w wielu sprawach. Szkołę zawsze uważaliśmy za miejsce do nauki, w domu łatwo się rozproszyć. Ale najgorsze są myśli, które pojawiają się po mimo zapełnionego dnia. Wszyscy przejmujemy się tym, co dzieje się teraz w naszym społeczeństwie. Masa informacji, ilość potwierdzonych zarażeń, liczba zgonów. Martwimy się o naszych bliskich, tęsknimy za przyjaciółmi i nie wiemy, jak teraz będzie wyglądać przyszłość. To wszystko ma ogromny wpływ na naszą psychikę.

A są w tym wszystkim jakieś plusy?

Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki. Czas spędzony w szkole niejednokrotnie uważaliśmy za zmarnowany. W domu możemy robić wszystko we własnym tempie. Skupiamy się głównie na przedmiotach, które będziemy zdawać. Nie musimy poświęcać teraz czasu na dojazdy czy choćby poranny makijaż (uśmiech). Większość z nas może się spokojnie wyspać, a to pomaga w koncentracji i nauce. Wymaga to jednak od nas wiele wysiłku. W szkole pilnują nas nauczyciele, teraz nasze przygotowanie do matury zależy głównie od nas.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję