Reklama

Niedziela Małopolska

Diamentowi jubilaci

– W życiu małżeńskim najważniejsza jest odpowiedzialność i świadomość, że wybraną drogę trzeba przejść wspólnie – stwierdziła Maria Kmiecik, która razem z mężem Józefem i liczną rodziną dziękowała za 60 lat życia małżeńskiego.

Niedziela małopolska 40/2020, str. VI

[ TEMATY ]

jubileusz małżeństw

60 rocznica

Archiwum rodzinne

Maria i Józef Kmiecikowie 60 lat temu

Maria i Józef Kmiecikowie 60 lat temu

Módlmy się o zdrowie i łaski dla Marii i Józefa w ich 60. rocznicę ślubu – mówił ks. Jan Dziubek, proboszcz parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Krzczonowie, rozpoczynając Mszę św. w intencji diamentowych jubilatów.

Jedność i odpowiedzialność

Wzruszająca uroczystość zgromadziła w kościele rodzinę. Zebrani z uwagą wsłuchiwali się w homilię, w której proboszcz zauważył: – W ostatnich latach, święty sakrament małżeństwa jest przez różne środowiska podważany. Dlatego jest potrzeba, abyśmy jako ludzie wierzący, jako chrześcijanie pamiętali o nierozerwalności małżeństwa, o wierności i miłości rodzinnej, pojętej według myśli Bożej.

Reklama

Ksiądz proboszcz przypomniał słowa papieża Franciszka, wypowiedziane w 2016 r. w Krakowie, iż małżeństwo jest czymś tak pięknym, tak cudownym, że musimy o nie dbać, bo jest ono na zawsze. – Odpowiadając na apel Ojca Świętego, chcemy dbać o święte małżeństwa, chcemy dbać o ich nierozerwalność, wierność, o tę szczególną wspólnotę życia i miłości, kiedy to w czasie ślubu Pan Jezus Bożą mocą uczynił małżonków jednością – nauczał ks. Dziubek i dodał, że świętowany jubileusz stanowi okazję do wyrażania wdzięczności Panu Bogu za lata wspólnego życia, a dla innych może pomóc w nieustannym odkrywaniu wielkości małżeństwa.

Diamentowi jubilaci, zaproszeni przed ołtarz, odnowili przysięgę małżeńską, przypominając sobie, jak to było 60 lat temu... Gdy po Mszy św. zapytałam o ich sposób na długie życie małżeńskie, pani Maria stwierdziła: – Nie ma jednej recepty. Najważniejsza jest odpowiedzialność i świadomość, że wybraną drogę trzeba przejść wspólnie. Państwo Kmiecikowie przyznali, że łatwo nie było. Wyjaśniali, że w małżeństwie raz mąż, a innym razem żona jest ważniejsza. I stwierdzili: – W tym wszystkim nie jest najważniejsze, kto decyduje, ale na pierwszym miejscu musi być zaufanie, jakim się małżonkowie obdarzają. I wzajemny szacunek. Po chwili stwierdzili: – Chociaż to nie jest tak, że w małżeństwie zawsze jest „cacy” i najlepiej. Czasem jest gorzej, żeby potem było lepiej. A pani Maria podsumowała: – Jakby się nie kochało drugiego człowieka, to by się nie dało rady tyle lat razem przeżyć.

Rodzice i dziadkowie

Jubilaci są rodzicami córki i trzech synów, z których najstarszy zginął w wypadku. Są też dziadkami dziesięciorga wnucząt i czworga prawnucząt. Pan Józef przez 63 lata pracował jako kierowca ciężarówki, a pani Maria realizowała się jako żona, matka, gospodyni. Przez długie lata małżonkowie, jak większość mieszkańców Krzczonowa, prowadzili też gospodarstwo rolne. Dziś nadal są samodzielni. Starają się być przydatni. Bardzo kochają wnuki i prawnuki. – Najstarsza wnuczka mieszka w Hiszpanii – informuje synowa Irena Kmiecik, wspominając, że od urodzenia jej córka Kasia była ulubienicą zwłaszcza dziadka, który bardzo się martwił, jak ona sobie w tej Hiszpanii radzi. – Kasia odwzajemnia uczucia dziadziusiów – zapewnia pani Irena i wspomina: – W zeszłym roku zaprosiła ich do Hiszpanii. W sierpniu odwiedziliśmy Kasię i jej rodzinę i dziadziuś mógł się przekonać, że tam też można żyć (śmiech). Teraz się martwi, jak też dojedziemy na chrzest bliźniaków, które Kasia urodziła.

Reklama

– Mama zawsze się nami opiekowała i dbała o ciepłą, domową atmosferę, a tata zajmował się pracą zawodową i dbaniem, aby dzieciom niczego nie brakowało – wspomina Zofia Juszczak, córka jubilatów. A gdy pojawiły się wnuki, pani Maria miała nowe zajęcie. Irena Kmiecik podkreśla, że w rodzinie męża od początku była traktowana jak córka. Wspomina: – Zanim wybudowaliśmy dom, mieszkaliśmy z rodzicami przez osiem lat. I różnie bywało, ale starałyśmy się z mamą szukać kompromisów. Podkreśla: – Gdy wróciłam do pracy, mama zajmowała się dziećmi. Zaprowadzała je do przedszkola, a gdy były starsze, czekała na wracające ze szkoły wnuki z obiadem.

Druga synowa, Małgorzata Kmiecik przyznaje, że gdy po ślubie zamieszkała we wspólnym domu z rodzicami, niejednokrotnie podporządkowywała się mamie. Jak było trzeba, to pracowała w gospodarstwie. – Takie były realia – wspomina z uśmiechem i zauważa: – Ale to ja tu przyszłam, więc nie mogłam narzucać swoich zasad, musiałam się dostosować. Syn pani Małgorzaty, Przemek – student historii na UJ – wspomina: – Kiedy byłem mały, to bardzo chorowałem. I wtedy babcia pomagała mamie w opiece przy mnie. To bardzo nas do siebie zbliżyło. Małgorzata Kmiecik dodaje: – Mama, razem z Zosią, która wtedy jeszcze tu mieszkała, bardzo nas wspierały. Przemek nie spał nocami, więc byłam wykończona. Mama i Zosia na zmianę przychodziły i się nim opiekowały. Bardzo nam wtedy pomogły i nadal możemy na nie liczyć.

Małżonkowie

– W związku rodziców stroną dominującą była mama – stwierdza pani Zofia, która zaznacza, że to efekt pracy zawodowej taty. Uśmiechając się, dodaje: – Nie wiem, jakby to wyglądało, gdyby tato był w domu, bo jak rodzice byli razem, to czasami się ścierali. Teraz, z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że osobą pozytywnie mobilizującą w małżeństwie rodziców była mama. Wnuk Przemek zauważa: – Generalnie wydaje się, że rządzi babcia, ale jeśli dziadek coś sobie wymyśli, to i tak swój plan zrealizuje. A Małgorzata Kmiecik puentuje: – W małżeństwie naszych jubilatów jest tradycyjnie; tata jest głową, a mama – szyją, która tą głową kręci na prawo i na lewo (śmiech).

Gdy dopytuję, co miało wpływ na tyle lat wspólnie przeżytych, moi rozmówcy zgodnie odpowiadają, że wiara małżonków. – W życiu dziadków kwestie religijne są ważne – stwierdza Przemek Kmiecik. Podkreśla, że oni starają się żyć zgodnie z Ewangelią. I zauważa: – W ich małżeństwie wiara miała duży wpływ na podejście do wierności małżeńskiej, do zrozumienia siebie i bycia ze sobą na dobre i na złe. Zofia Juszczak z uśmiechem stwierdza, że mama ma tam u góry szczególne chody. – Nieraz, zwłaszcza gdy się coś złego dzieje, mówimy, aby się pomodliła – opowiada córka pani Marii. I dodaje: – Mama od zawsze powierzała Panu Bogu wszelkie sprawy i małżeńskie, i rodzinne, a nie brakowało im kłopotów. Jestem przekonana, że gdyby w ich wspólnym życiu nie było wiary, wtedy ich małżeństwo i nasza rodzina mogłyby inaczej wyglądać. Może nawet takiego jubileuszu by nie było...

Jubileusz świętowano rodzinnie. – To była dla rodziców niespodzianka – przyznaje Małgorzata Kmiecik. I opowiada: – Nasi jubilaci bardzo nam dziękowali. Cieszyli się ze spotkania, zwłaszcza że przyjechało rodzeństwo mamy i taty. Mieli więc okazję, aby porozmawiać, powspominać. Widać było, że są szczęśliwi.

2020-09-30 11:18

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

60 lat ekumenizmu: są różnice, których nie można zaakceptować

[ TEMATY ]

ekumenizm

chrześcijanie

60 rocznica

Vatican News

Od 60 lat Kościół katolicki jest oficjalnie zaangażowany w ruch ekumeniczny, ale cel pozostaje zawsze ten sam, a wyznacza go dekret Soboru Watykańskiego II Unitatis redintegratio: pełna i widzialna jedność wszystkich ochrzczonych.

Zwraca na to uwagę ks. Andrea Palmieri podsekretarz Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Jutro (5 czerwca) przypada 60. rocznica powołania do życia tego urzędu, który w Watykanie jest odpowiedzialny za dialog z innymi wyznaniami.

Ks. Palmieri przyznaje, że przedmiotem ekumenicznego dialogu jest również kształt tej pełnej i widzialnej jedności. Chodzi o to, by zachować to, co jest uprawnioną różnorodnością, ale bez godzenia się na to, co jest sprzeczne z dziedzictwem i doktryną naszej wiary.

„Dialog to nie zacieranie różnic, lecz przyjęcie się nawzajem w różnorodności, pod warunkiem, że ta różnorodność nie jest w jakiś sposób sprzeczna z dziedzictwem i doktryną naszej wiary.

Są różnice, które można przyjąć, a pozostałe są przedmiotem refleksji, aby zrozumieć, w jakiej mierze są one nie do przyjęcia
- powiedział Radiu Watykańskiemu podsekretarz Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. - Dziś wielkie zagrożenie polega na tym, że tego, kto jest inny traktuje się jako wroga, aby w ten sposób zdefiniować własną tożsamość. Ta nieumiejętność uznania w innym brata, którego mamy kochać, utrudnia wszystkim, również niektórym katolikom, uznanie tego, co już dokonano, i wyrażenie wdzięczności Bogu za przebytą już drogę braterstwa. Z tego punktu widzenia jest to nie tylko kwestia teologiczna, ale również droga w pełnym tego słowa znaczeniu duchowa, aby umieć zaakceptować odmienność jako bogactwo, jako wezwanie do kochania brata, który jest inny. Dlatego właśnie wymiar duchowy jest w ekumenizmie fundamentalny, we wszystkim co się robi. Tu nie chodzi o pewien rodzaj ekumenizmu, lecz o to, co go ożywia, co stanowi podstawy całego dialogu, który prowadzimy z innymi chrześcijanami.“

CZYTAJ DALEJ

Nie ma tego złego...

Niedziela Ogólnopolska 43/2020, str. 48-49

[ TEMATY ]

wiara

Archiwum ks. Krzysztofa Freitaga

Nie masz już sił, wszystko wydaje się czarno-białe? To ja teraz wezmę kolorowe kredki i postaram się wnieść trochę barw i ciepła. Najlepiej zrobić to z człowiekiem, który wiele przeszedł i wie, co znaczy ból. Słabość przekuł w moc, chociaż nie było to łatwe...

Choroba Osteogenesis imperfecta – czyli wrodzona łamliwość kości, a mówiąc bardziej potocznie: osteoporoza – zazwyczaj dotyka osoby starsze, może jednak mieć postać wrodzoną. Odpowiada za nią mutacja genów, z powodu której kościec nie rozwija się prawidłowo, kości są słabe i podatne na złamania. Wiążą się z tym również różne urazy, deformacje i ból. A tak ogólnie, bez medycznej terminologii? Ksiądz Krzysztof Freitag, pallotyn, zechciał się podzielić z Niedzielą odrobiną swojego życia, a tym samym kapłaństwa. Życia, które od samego początku naznaczone było tą chorobą. Nie będziemy biadolić, lecz opowiadać o nadziei – ogromnej jak łaska Boża.

Najlepiej zacząć od początku

– Myśl o kapłaństwie pojawiła się w liceum. Po maturze chciałem wstąpić do seminarium diecezjalnego, ale okazało się, że moja choroba jest ku temu przeszkodą, a przynajmniej tak to wtedy widziano – opowiada ks. Krzysztof. – Mógł to być wielki dramat, chwila, w której powołanie trzeba by było odłożyć do szafy, lecz Pan Bóg jest mistrzem i nie zostawia nas samym sobie. „Przypadkiem”, po tej trudnej dla mnie rozmowie w seminarium, spotkałem ks. Andrzeja, pallotyna, który wtedy zajmował się duszpasterstwem powołań. Dał mi ulotki i zaprosił na rozmowę. Złożyłem dokumenty w 2008 r. i po latach zostałem księdzem. Owszem, były różne trudności, wątpliwości, również ze strony moich przełożonych, ale udało się je pokonać – zwierza się ks. Krzysztof.

– To, co powiem, może się wyda banałem, ale z widoczną chorobą trudno udawać, że jej nie ma – opowiada. – Tym bardziej kiedy wyznacza ona rytm życia. „Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12, 9) – choroba jest czymś, czego nie dam rady oddzielić od kapłaństwa. Pamiętam zdanie z mojego kazania prymicyjnego, które wygłosił ks. Bogusław Szpakowski, pallotyn: „Bądź przy ołtarzu sobą. Bądź tam z całą historią swojego życia”. Nie udaję, że jestem zdrowy, że tej mojej choroby nie ma. Kiedyś chciałem to ukryć – dziś jest mi z nią już „dobrze”. Widzę potrzebę, by nie bać się pokazywać swoich słabości w Kościele. To one sprawiają, że jesteśmy bardziej ludźmi. W końcu kto lepiej zrozumie drugiego człowieka niż osoba, która musiała pokonać już niejeden życiowy sztorm? – mówi ks. Krzysztof.

Potem jest tylko lepiej...

Ksiądz z ludu wzięty i dla ludu ustanowiony też choruje i mierzy się z różnymi problemami. Co z tym ludem? Jak powiedział ks. Freitag, spectrum reakcji na jego osobę jest takie jak w przypadku każdego człowieka – jedni lubią, drudzy nie. – Nie odczułem jednak nigdy, bym był traktowany jako ktoś gorszy tylko dlatego, że żyję z niepełnosprawnością – wyznał.

...a następnie jest Boży kosmos

Pod taką właśnie nazwą – Boży Kosmos – znajdziemy na Facebooku fanpage prowadzony przez ks. Krzysztofa. Dzieli się na nim słowem Bożym, swoimi przemyśleniami i rozważaniami. Wypływają one prosto z serca, a ludzie tego potrzebują, co potwierdzają wieloma komentarzami. – To taki mój autorski projekt. Po święceniach, gdy byłem jeszcze takim niedoświadczonym księżulkiem, zachwycałem się wszystkim i mówiłem, że to, co Pan Bóg robi, to „kosmos”! Nadal tak uważam, chociaż dzisiaj już spokojniej podchodzę do życia. Ten „kosmos” polega na tym, że Bóg jest skrajnie, skandalicznie wręcz miłosierny! Staram się to sam sobie i innym przez to, co robię, uzmysławiać. Dawać nadzieję – wirtualnie lub w „realu”. Staram się dzielić tym Bożym światłem. Wszystkie autorskie myśli w grafikach czy w homiliach to owoc modlitwy. Po prostu biorę Słowo z dnia, Ono we mnie pracuje i tym się dzielę – tym, co mam w sercu, choć nie ukrywam, że czasem boję się, iż ktoś mnie źle zrozumie – przyznaje ks. Krzysztof.

Gdzie jest sens? Przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj...

– Jak znaleźć sens? Szukaj, zmagaj się, nie ustawaj, ponieważ nie ma chyba jednej, pasującej wszystkim ludziom recepty. Ja tego sensu szukałem i wciąż szukam – mnie również niekiedy dopada smutek – mówi ks. Krzysztof. To nie jest tak, że każdego ranka budzę się pełen entuzjazmu. Zresztą sam leczę się od ponad roku na depresję, biorę leki, wiem, co znaczy żyć w takiej ciemności, gdy nie widać nadziei. Mam za sobą różne psychoterapie – już w seminarium się im poddawałem – dlatego wiem, że trzeba próbować, że należy pewne rzeczy w sobie przepracować i nie bać się szukać pomocy, również tej terapeutycznej czy farmakologicznej – radzi kapłan. – Świat pogrążony jest w smutku. W tym też Pan Bóg jest krańcowo miłosierny. U Niego znajdziesz sens. Otaczaj się też dobrymi ludźmi. Trzeba próbować, nawet jeśli się dostanie po głowie – przekonuje ks. Krzysztof Freitag.

Ks. Krzysztof Freitag, pallotyn
Urodzony w Koźlu, następnie mieszkał w Reńskiej Wsi. Skończył Wyższe Seminarium Duchowne Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego Pallotyni w Ołtarzewie. Aktualnie pracuje jako: duszpasterz akademicki, dyrektor Ośrodka Duszpasterstwa Powołań, katecheta i duszpasterz parafialny w parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu

CZYTAJ DALEJ

Diecezja koszalińsko-kołobrzeska: w tym roku nie będzie wizyty duszpasterskiej

2020-11-24 07:20

[ TEMATY ]

kolęda

W diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej z powodu trwającej pandemii nie będzie tegorocznej wizyty kolędowej. Wierni będą zapraszani do parafialnych kościołów. W ich intencji będzie sprawowana Msza św., a po niej odbędzie się mniej formalne spotkanie: kolędowanie lub rozmowa. Swoje mieszkania wierni pokropią wodą święconą samodzielnie.

Wśród ograniczeń zarządzonych 16 października przez biskupa diecezjalnego Edwarda Dajczaka, w związku z obostrzeniami podjętymi przez władze państwowe, by przeciwdziałać pandemii COVID–19, znajdują się sprawy dotyczące przeprowadzenia wizyty duszpasterskiej w domach diecezjan, czyli tzw. kolędy.

W imię solidarności i braterstwa, które według bp. Dajczaka są wyrazem miłości i wzajemnej odpowiedzialności za siebie nawzajem, w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej kolęda, sprawowana tradycyjnie na przełomie roku jako wizyta w domach parafian, nie odbędzie się.

Zamiast odwiedzin duszpasterzy w domach, powinni oni zaprosić mieszkańców do kościoła w mniejszych grupach (np. mieszkańców poszczególnych ulic lub małych miejscowości) na wieczorną Mszę św. Intencją tej Mszy św. winna być modlitwa za zaproszonych danego dnia parafian.

Podczas Mszy św. duszpasterze powinni wygłosić okolicznościową homilię oraz odmówić modlitwę błogosławieństwa nad zebranymi i pozostałymi w domach mieszkańcami, zwłaszcza chorymi. Można także poświęcić wodę, którą wierni przyniosą do kościoła we własnych naczyniach, a po poświęceniu zabiorą do domów.

Po liturgii należy poprowadzić kolędowanie oraz rozmowę, poruszającą bieżące kwestie parafialne. Wskazane jest też rozdanie modlitwy do odmówienia w domach.

Duszpasterze powinni zachęcić wiernych, by po powrocie do domów odprawili celebrację „liturgii rodzinnej”, odmawiając modlitwę, której tekst otrzymali w świątyni oraz kropiąc mieszkanie wodą święconą.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję