Reklama

Kościół

Pielgrzymka pokoju

Święty Jan Paweł II chciał być zawsze blisko ludzi cierpiących, dlatego bardzo ważna i wyjątkowa była dla niego pielgrzymka do Japonii w 1981 r.

Niedziela Ogólnopolska 46/2020, str. 29

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Arturo Mari

Podczas spotkania w szpitalu w Nagasaki

Podczas spotkania w szpitalu w Nagasaki

Szczególne wrażenie wywarły na mnie dwa spotkania Ojca Świętego, mianowicie to w szpitalu Megumi-No-Oka w Nagasaki i w pobliżu pomnika Pokoju w Hiroszimie. Ważne było to, że podczas wizyty w Japonii Jan Paweł II mówił po japońsku, co bardzo ucieszyło wiernych z tego kraju.

Reklama

Ojciec Święty udał się do Japonii jako pielgrzym pokoju. Był człowiekiem, który pragnął go całym sercem. Sam przecież doświadczył okrucieństw II wojny światowej i dlatego podczas modlitwy na Anioł Pański wołał: „Nigdy więcej wojny”. Jan Paweł II był człowiekiem cierpienia. Doświadczył go już w czasie wojny, kiedy to musiał ciężko pracować, a także uczęszczał do tajnego seminarium. Zawsze powracał do tamtych czasów. Wspominał z miłością wszystkich ludzi, swoich przyjaciół, którzy byli blisko niego w tamtym trudnym okresie. Cierpienia doświadczył też w czasie swojego pontyfikatu. Nie mam na myśli jedynie zamachu na jego życie. Papież był również często nierozumiany przez świat polityki oraz mediów. Musiał pokonywać wiele trudności. Warto podkreślić, że każda, nawet najkrótsza, pielgrzymka, mogła być tą trudną. Jan Paweł II podczas swoich pielgrzymek podejmował trudne sprawy, bronił godności człowieka, rodziny, wstawiał się za biednymi. Rozmowy ze światowymi przywódcami też nie były łatwe. W takich momentach słyszałem słowa papieża: „Boże, dodaj mi siły”.

Podczas pielgrzymki do Japonii Ojciec Święty cały czas myślał o tych, którzy przeżyli wybuch bomby atomowej. W Nagasaki, gdy przemawiał do ofiar tej tragedii, wskazał, że ci biedni ludzie na swoim ciele noszą wciąż ślady zniszczenia, które spadło na nich w tamtym strasznym dniu – „dniu ognia”. Przemawiał również do przedstawicieli rządu japońskiego, prosił o możliwość spotkania się osobiście z ludźmi, którzy przeżyli tamten wybuch. Prośbę tę Jan Paweł II wyraził już na koniec swojej wizyty, gdy wchodził do samochodu. Zawrócił i powiedział: „Poproszę o protokół tego wszystkiego dobrego, co robicie dla mnie. Proszę was, abym mógł zobaczyć się z ludźmi, którzy przeżyli wybuch bomby atomowej”. Zawieźli go więc do tych osób. To musiało być trudne, zobaczyć te wszystkie osoby, ich kondycję i to, jak wyglądali. Ojciec Święty porozmawiał z nimi i dał im do zrozumienia, że ma ich w swoim sercu. Zatrzymał się, żeby dodać im otuchy. Również dla mnie było to duże przeżycie. To były niesamowite momenty, widziałem, jak ci ludzie niejako wrócili do życia. Mogę zaświadczyć, że chwile, które Ojciec Święty poświęcił tym poszkodowanym, były dla nich najważniejsze w życiu. Spotkanie to pokazało całą miłość papieża do człowieka cierpiącego. Nigdy nie pytał on o to, czy ktoś jest katolikiem albo jakiego jest wyznania. Dla niego każdy był ważny. Należy zauważyć, że ta pielgrzymka dla Jana Pawła II była wędrówką po śladach św. Maksymiliana Kolbego. To właśnie wtedy papież spotkał się z niezwykłym świadkiem, bratem Zenonem, który wyjechał z o. Maksymilianem do Japonii, do Nagasaki. Pamiętam, że gdy Jan Paweł II go przytulił, to brat Zenon rozpłakał się i ciągle powtarzał: „Papież, papież”. Dla mnie to też było wzruszające.

Podróże Jana Pawła II czasem były bardzo trudne, ale zawsze czerpał on odwagę i siły z modlitwy.

Tłumaczenie z języka włoskiego: ks. Mariusz Frukacz

Arturo Mari
wybitny fotograf sześciu papieży. Podczas pontyfikatu Jana Pawła II wykonał blisko 6 mln zdjęć.

2020-11-10 10:07

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kalwaria Zebrzydowska: pielgrzymka osób konsekrowanych z archidiecezji krakowskiej

[ TEMATY ]

pielgrzymka

s. Teresa Sobótka CSNJ

Archidiecezjalna pielgrzymka osób konsekrowanych w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Kalwaryjskiej zgromadziła w Sanktuarium Pasyjno-Maryjnym w Kalwarii Zebrzydowskiej kilkaset osób. „To, co w wyborze Boga jest ważne to fakt, iż On wybrał nas w Chrystusie. Wszystko czego dla nas dokonał, dokonało się w Chrystusie” – mówił do zebranych bp Kazimierz Gurda, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Bp Gurda podkreślił, że Rok Życia Konsekrowanego sprzyja pogłębionemu spojrzeniu na tę szczególną drogę w Kościele i dla Kościoła. „Ten rok sprzyja dostrzeżeniu wyjątkowego działania Boga w życiu tych braci i sióstr, którzy zostali takim powołaniem obdarzeni. Winni to dostrzec sami powołani, jak i wierni, spośród których wyszli i którym aktualnie służą” – mówił.

CZYTAJ DALEJ

Biskupi u Ojca

2021-01-12 18:48

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 3/2021, str. I

[ TEMATY ]

bp Adam Dyczkowski

Br. Paweł Gondek OFM Cap

Od lewej: śp. bp Adam Dyczkowski, śp. abp Zygmunt Kamiński i śp. bp Antoni Stankiewicz w katedrze gorzowskiej

Od lewej: śp. bp Adam Dyczkowski, śp. abp Zygmunt Kamiński i śp. bp Antoni Stankiewicz w katedrze gorzowskiej

Informowanie o śmierci biskupa jest zawsze bardzo podniosłym wydarzeniem w życiu lokalnego Kościoła. Jednak przekazywanie w tym samym czasie wiadomości o śmierci dwóch biskupów związanych z jedną diecezją dzieje się niezwykle rzadko. Początek stycznia przyniósł nam właśnie takie doświadczenie.

Świętej pamięci bp Adam Dyczkowski zmarł 10 stycznia po godz. 6 rano, w Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze. W latach 1993 – 2007 był biskupem diecezjalnym zielonogórsko-gorzowskim. Urodził się 17 listopada 1932 r. w Kętach. Ukończył seminarium duchowne we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał 23 czerwca 1957 r. Tytuł doktora filozofii przyrody zdobył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1978 r. był biskupem pomocniczym we Wrocławiu, a od 1992 w Legnicy. W 1993 został przez Jana Pawła II powołany na biskupa zielonogórsko-gorzowskiego. 29 grudnia 2007 r. Benedykt XVI przyjął rezygnację bp. Dyczkowskiego i ten z początkiem 2008 r. przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze.

CZYTAJ DALEJ

Niemcy: Ludzie jeździli na sankach i nartach na terenie byłego obozu w Buchenwaldzie

2021-01-15 18:18

[ TEMATY ]

szacunek

obóz koncentracyjny

narty

Wikipedia

Przymusowi robotnicy w obozie Buchenwald

Przymusowi robotnicy w obozie Buchenwald

Miejsce pamięci obozu koncentracyjnego Buchenwald musi wzmocnić ochronę. Tam, gdzie w latach 1937–1945 ponad 56 tys. ludzi straciło życie z rąk narodowych socjalistów, teraz ludzie bawią się na śniegu, jeżdżą na nartach i sankach - informuje portal telewizji RTL.

"Chcielibyśmy prosić, aby ludzie okazywali szacunek ofiarom, a w szczególności, aby nie jeździli na sankach ani na nartach w pobliżu lub nawet na grobach przy dzwonnicy" - napisano na Twitterze Fundacji Miejsc Pamięci Buchenwald i Mittelbau-Dora.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję