Reklama

Kościół

Apostazja to nie zawsze koniec

Co dzieje się w sercu człowieka, który dorasta we wspólnocie Kościoła, a w wieku 18 lat decyduje się na dokonanie aktu apostazji? Co musi nastąpić, by po latach zmienił swoje nastawienie i znów aktywnie żył w Kościele?

Niedziela Ogólnopolska 27/2021, str. 13

[ TEMATY ]

apostazja

Karol Porwich/Niedziela

Filip ma dziś 25 lat. Siedem lat temu dokonał aktu apostazji Niedzieli zgodził się opowiedzieć swoją historię: Wiara obecna była w moim życiu od początku. Nie tylko chodziłem do kościoła, ale też służyłem do Mszy św. przez większość życia – od Pierwszej Komunii św. do czasów gimnazjum. Byłem nawet lektorem w mojej parafii na wsi. Moja mama była dość wierząca, tata nie za bardzo. Do kościoła chodziłem co niedzielę, czasem w tygodniu, np. w pierwsze piątki. Mogę powiedzieć, że Kościół był w moim życiu, odkąd pamiętam.

Później, w okresie dorastania, nastąpił u mnie kryzys wiary, pojawiło się zwątpienie zarówno w istotę Boga, jak i w misję Kościoła. Chodziłem spory czas z tymi myślami, z tym zwątpieniem – nie znalazłem jednak u nikogo zrozumienia ani wyjaśnień, za to spotkałem się z ostracyzmem, agresją, a nawet z wyśmiewaniem. Wtedy stwierdziłem, że jeżeli ta wspólnota jest taka, to ja do niej nie chcę należeć, nie chcę być jej częścią.

Co ciekawe i co może być zaskoczeniem – ten brak zrozumienia i ostracyzm spotkały mnie bardziej ze strony wiernych świeckich niż duchownych. Nie powiem, ze strony znanych mi księży miałem to wsparcie, ale były to pojedyncze przypadki.

Zaraz po 18. urodzinach postanowiłem odejść z Kościoła już w sposób formalny. Miałem dość, nie chciałem należeć do tej społeczności. Nie chciałem być taki jak oni, zaliczany do jednej grupy zarazem z nimi. Bardzo wytrącało mnie z równowagi to poczucie wyższej moralności, jakie zauważałem wśród ludzi Kościoła. Zrażało mnie to, że wymaga się od nas wiele, a równocześnie nie daje się zupełnie wsparcia.

Jakiegoś jednego punktu zapalnego raczej nie było, to przyszło z czasem. W czasie wakacji, 7 lat temu, w słoneczny dzień, wybrałem się z potrzebnymi dokumentami do księdza z mojej parafii w celu dokonania apostazji. Jeśli chodzi o formalności, to zbyt dużo ich nie było. Ksiądz już mnie znał, był u nas na kolędzie i wtedy dłużej ze mną rozmawiał. Raczej wiedział, że w tym wypadku jestem nieprzejednany. Po prostu przyjął dokumenty, spytał tylko, czy jestem pewny, czy jest to decyzja przemyślana na sto procent. Powiedział też, że jeśli kiedykolwiek zmieniłbym zdanie, to zawsze jest możliwość powrotu. I właściwie tyle.

Reklama

Wtedy przez pewien czas byłem z daleka od osób wierzących i Kościoła, raczej to nie był temat moich rozmów. Później wybrałem studia na Uniwersytecie Papieskim, gdzie można spotkać zarówno duchownych, jak i wierzących świeckich. Tam właśnie spotkałem wiele osób, którym zależało nie tylko na mnie, ale też na mojej duchowości.

Te osoby nadal wspierają mnie w pełnym życiu bliżej Boga. Z troską słuchają moich obaw – część z nich rozumieją, część podzielają, a niektóre potrafią rozwiać. To właśnie dzięki temu zobaczyłem bardziej ludzkie oblicze wspólnoty Kościoła, oparte na wzajemnym wsparciu, wspólnej nauce na błędach, rozmowie i przede wszystkim miłości. Zrozumiałem, że nie wszyscy w Kościele są tacy jak ci, których spotkałem w swojej młodości.

Decyzja o powrocie do Kościoła dojrzewała we mnie przez pewien czas. To nie było tak, że poszedłem na studia i od razu stwierdziłem, iż chcę wrócić. Decyzję podjąłem ponad rok po studiach, w maju tego roku.

To nie był nacisk żadnej ze stron. Na pewno była w tym spora pomoc ze strony mojej dziewczyny i kilku znajomych młodych księży. Spotkałem się z bardzo życzliwym przyjęciem w parafii w mieście, w którym teraz mieszkam.

Obecnie jestem na etapie oczekiwania na zakończenie procesu w kurii, który polega na cofnięciu złożonego przeze mnie aktu apostazji.

Po odejściu z Kościoła 7 lat temu nie paliłem krzyży ani nie demolowałem kościołów. Byłem wtedy nastawiony raczej neutralnie. Nie byłem żadnym antyklerykałem ani anty-Bogiem, po prostu ten temat w mojej hierarchii był nisko.

Teraz jest dużo więcej rozmów, dużo więcej uczestnictwa w życiu Kościoła. Kościół znów jest obecny w moim życiu, co jeszcze kilka lat temu wydawało mi się nierealne. Każdego dnia staram się być bliżej Boga, co daje mi siłę i pokój.

2021-06-29 13:49

Ocena: +6 -4

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Apostazje niezrealizowane

Nawet zamiar apostazji może być szansą odkrycia sensu wiary i Kościoła.

Przyszła do biura parafialnego jakieś 3 lata temu. Mogła mieć około 20 lat. W jej głosie i zachowaniu wyczuwalne było zdenerwowanie. Na moje pytanie: czym mogę służyć? – usłyszałem: „chcę się wypisać z tej organizacji”. Zapytałem, jaką organizację ma na myśli. Odpowiedziała, że Kościół katolicki. Kontynuując dialog, starałem się uświadomić jej konsekwencje, które pociąga za sobą apostazja, czyli rezygnację z łask i przywilejów związanych z przyjmowaniem sakramentów, a biorąc pod uwagę kruchość ludzkiego życia, także rezygnację z prawa do katolickiego pogrzebu. Zapytałem, czy o swojej decyzji poinformowała rodzinę. Jeden ze starszych proboszczów zwykł w takich okolicznościach pytać: czy babcia i dziadek już wiedzą? Uzyskałem pozytywne odpowiedzi na wszystkie pytania. Widząc jednak, że emocje trochę opadają, pozwoliłem sobie na szczerą rozmowę i wyznanie, że jako proboszcz cieszę się, kiedy rodzice przychodzą do parafii, aby ochrzcić dziecko, ale mam niekiedy obawy, czy deklarację, którą składają podczas liturgii, traktują poważnie. Jeśli bowiem słownie zobowiązują się do wychowania dziecka w wierze katolickiej, a nie idą za tym czyny, wspólna modlitwa, udział w niedzielnej Mszy św., troska o katechezę, życie Ewangelią, to dziecko, gdy dorośnie, nie będzie świadomym katolikiem, ale z dużym prawdopodobieństwem osobą obojętną religijnie, mającą pretensje do Kościoła – rzadziej do rodziców – o udzielenie sakramentów. W skrajnych przypadkach będzie ono ateistą i apostatą. Po chwili usłyszałem wyznanie dziewczyny, która przestała zwracać się do mnie per pan: „proszę księdza, to tak jak było u mnie w domu”. Deklaracja o apostazji ostatecznie nie została złożona, ponieważ jako gotowy tekst wydrukowany z internetu posiadała błędy formalne. Poprosiłem – jeśli podtrzyma tę decyzję – aby poprawiła pismo i wróciła do biura parafialnego. Minęło sporo czasu, a do tej pory nie przyszła.

CZYTAJ DALEJ

Co naprawdę świętujemy?

W Boże Narodzenie warto odpowiedzieć sobie na kilka ważnych pytań: Dlaczego Syn Boży stał się człowiekiem? Po co nastąpiło Wcielenie? Po co żłóbek i kolędy?
Po co przygotowania i karp, i choinki?

W wyznaniu wiary mówimy: „On to dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy”. Jezus przychodzi do człowieka, staje się człowiekiem dla nas i dla naszego zbawienia, abyśmy mieli uczestnictwo w życiu Bożym. Słowo stało się ciałem, aby nas zbawić, to znaczy, aby nas zjednoczyć z Bogiem, aby dać nam możliwość zamieszkania z Nim w wieczności, co więcej – abyśmy mogli lepiej wniknąć w Bożą miłość.

CZYTAJ DALEJ

Bydgoszcz: obchody 31. rocznicy powstania Radia Maryja

2022-12-08 21:12

[ TEMATY ]

jubileusz

Radio Maryja

Bydgoszcz

PAP/Tytus Żmijewski

Ordynariusz diecezji bydgoskiej bp Krzysztof Włodarczyk oraz dyrektor Radia Maryja o. Tadeusz Rydzyk

Ordynariusz diecezji bydgoskiej bp Krzysztof Włodarczyk oraz dyrektor Radia Maryja o. Tadeusz Rydzyk

Bydgoskie Sanktuarium Świętej Rity było miejscem obchodów 31. rocznicy powstania Radia Maryja. W świątyni modliły się osoby duchowne, wśród nich założyciel i dyrektor rozgłośni – o. dr Tadeusz Rydzyk CSsR, osoby konsekrowane, przedstawiciele władz, parlamentarzyści, mieszkańcy i zaproszeni goście.

Kustosz ks. kan. Mirosław Pstrągowski, witając obecnych, słuchaczy i oglądających Telewizję Trwam, przypomniał, że Radio Maryja swój sygnał zaczęło najpierw nadawać w Toruniu i Bydgoszczy. – Tutaj wszystko się zaczęło. Biorąc udział, prawie co roku 8 grudnia w tych uroczystościach, zastanawiałem się, kiedy radio przyjedzie do naszej parafii. Dzisiaj jest ten pierwszy raz – mówił, zapraszając do modlitwy w intencji rozwoju rozgłośni i powstałych przy niej dzieł ewangelizacyjnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję