Smutno kończy się rok 2023. Kilka dni temu prezydent RP Andrzej Duda podpisał ustawę o finansowaniu metody zapłodnienia in vitro z budżetu państwa. To drugi z polityków wywodzących się z Prawa i Sprawiedliwości, który ostatnio zaskoczył nieoczekiwaną „dezercją z systemu wartości chrześcijańskich”. Pierwszym był były już premier Mateusz Morawiecki, który kilka tygodni temu, po przegranych wyborach parlamentarnych zadeklarował, że „w sprawie aborcji (…) zawsze byłem zwolennikiem kompromisu aborcyjnego sprzed 30 lat” oraz oświadczył, że „złożenie wniosku do Trybunału Konstytucyjnego [w sprawie tzw. aborcji eugenicznej – przyp. M.S.] było błędem”.

Podpisując ustawę o in vitro prezydent RP nie uwzględnił głosu Konferencji Episkopatu Polski, która słowami listu swojego przewodniczącego abp. Stanisława Gądeckiego zwracała się z prośbą o odmowę podpisania ustawy. Hierarchowie polskiego Kościoła argumentowali w trójnasób. Po pierwsze – „Ludzkie życie jest wartością podstawową i niezbywalnym dobrem. Domaga się zatem bezwzględnej ochrony, (…). Metoda in vitro tymczasem jest eksperymentowaniem na człowieku, jego swoistą «produkcją» stanowiącą «formę zawładnięcia życiem ludzkim»”. Po drugie – dziecko ma prawo, „aby być powołanym do życia w wyniku aktu małżeńskiego jego rodziców, a nie w efekcie technicznej procedury za pośrednictwem osób trzecich, których działanie zapewnia powodzenie zabiegu”. Po trzecie – „(…) dziecko nie jest rzeczą, do której ktoś miałby prawo posiadania. Dziecko zawsze jest darem, a małżonkom nie przysługuje prawo do posiadania dzieci, a jedynie «prawo do podjęcia takich aktów naturalnych, które same przez się są przyporządkowane przekazywaniu życia»”.

Oczywiście, ten czy inny polityk ma prawo nie posłuchać Kościoła, do którego przynależność deklaruje, argumentując np. tym, że w Polsce mamy rozdzielność Kościoła od państwa. Tylko powinien pamiętać – choćby z szacunku do wyborców – że wybrany został m.in. dzięki temu, że deklarował wierność określonym wartościom.