Święty Polikarp, podobnie jak św. Klemens Rzymski i św. Ignacy z Antiochii, należy do grona Ojców Apostolskich, czyli świętych pisarzy kościelnych żyjących jeszcze w czasach apostolskich i przekazujących chrześcijaństwu lat późniejszych treści pochodzące od Apostołów. Strzegli oni młodą wspólnotę przed herezją i fałszywą nauką, jak również otaczali ją troską w czasie cesarskich prześladowań. Polikarpa spotkała za to śmierć męczeńska, którą poniósł na stadionie w Smyrnie. Świadectwo jego śmierci to najwcześniej zachowane akta chrześcijańskiego męczeństwa.
Polikarp był uczniem św. Jana Ewangelisty, który z czasem wyznaczył go na biskupa Smyrny – ważnego ośrodka handlu, nauki i kultury w tej części cesarstwa. Roztropnie i odważnie przewodził on wspólnocie w Smyrnie, zyskując uznanie m.in. Ignacego z Antiochii, który scharakteryzował go jako dobrego pasterza i męża niezłomnego w wierze. Biskup Smyrny nie był człowiekiem wybitnie wykształconym, ujmował jednak prostotą i głęboką duchowością, a jego autorytet w młodej wspólnocie Kościoła był znaczący, wszak zabierał głos w najważniejszych sprawach ówczesnego Kościoła; m.in. ok. 155 r. przybył do Rzymu, by z papieżem Anicetem wypracować wspólne stanowisko w zakresie dnia obchodzenia Wielkanocy. Święty Polikarp należał do grona najpopularniejszych świętych wczesnego chrześcijaństwa.
Św. Polikarp, biskup i męczennik ur. ok. 69 r. zm. 156 r.
Św. Polikarp (ok. 70-156) był biskupem starożytnej Smyrny, ruchliwego portu i miasta pod administracją rzymską (dziś Izmir w Turcji) i tam poniósł śmierć męczeńską. Św. Ireneusz z Lyonu, który przyjął święcenia w Smyrnie i w swej młodości poznał Polikarpa, podaje, że był on uczniem św. Jana Apostoła, który go wyświęcił na biskupa. Według relacji Euzebiusza z Cezarei, Polikarp miał rządzić Kościołem w Smyrnie przez około 60 lat. W liturgii wspomina się go 23 lutego
Tradycja nie przekazała dokładnego miejsca urodzenia świętego, ale zapewne była to Azja. Nic też nie wiemy o rodzinie Polikarpa ani o jego latach młodości. W Smyrnie, której biskupem był Polikarp, znajdował się jeden z siedmiu Kościołów Azji wzmiankowany w Apokalipsie św. Jana.
Podobno głosił kazania, siedząc w konarach orzechowego drzewa w pobliżu Padwy, gdzie dziś znajduje się niewielki kościółek Sant’Antonio di Noce. Kościół katolicki wspomina 13 czerwca w liturgii św. Antoniego Padewskiego - Doktora Kościoła, jednego z najpopularniejszych świętych, patrona „od zagubionych osób i rzeczy” oraz ludzi ubogich. Dla franciszkanów jest to drugi co do ważności święty - po ich założycielu, św. Franciszku z Asyżu.
Z osobą św. Antoniego łączy się wiele pięknych legend. Jedna z nich mówi, że kiedy głosił kazanie w Rimini nad Adriatykiem, z szeroko otwartymi pyszczkami słuchała go ogromna rzesza ryb. Do najpopularniejszych wspomnień dotyczących świętego należy „cud z Dzieciątkiem Jezus”, które szeroko uśmiechnęło się do świętego z kart Ewangelii. Dlatego wiele obrazów ukazuje św. Antoniego z czułością trzymającego na rękach małego Jezusa. Szczególnie wiele tego rodzaju opowiadań mają bardzo kochający „swego” świętego Włosi, mimo że Antoni pochodził nie z Włoch, ale z Portugalii, a do Padwy przybył na krótko przed śmiercią.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
