Na obrzeżu Dubiecka, po prawej stronie traktu tzw. węgierskiego z Przemyśla do Krosna, znajduje się dziwny obiekt, trochę zapomniany przez konserwatorów sztuki, bowiem jego istnienie nie zanotowano w Katalogu Zabytków Sztuki. Obiektem tym jest figura św. Anny. Niektórzy błędnie mówią, że to obelisk, ale nie mieści się w definicji vademecum architektury. Publikacje dotyczące historii Dubiecka, wspominają go bez szczegółów. Na frontowej ścianie w marmurze wygrawerowany jest tekst w języku łacińskim - bardzo zniszczony. Dominującym elementem ponad 5-metrowego obiektu z piaskowca jest ostrosłup o smukłej proporcji o wysokości 3,5 m., na którym znajduje się ażurowy krzyż. To ustawiono na graniastosłupie trójkątnym o wysokości ok. 1,5 m. Między elementami zaprojektowano płytę poziomą do ustawiania kwiatów, zniczy, nawet paramentów do nabożeństwa. Razem znajduje się 6 elementów, połączonych w sposób sztywny. Powstaje pytanie, skąd taka forma, co miał na myśli fundator obiektu? W Egipcie kamienne monolitowe obeliska, pokryte hieroglifami były wiązane z kultem Boga-Słońca, zdobiły wejście do świątyń oraz pałaców. Wiele tych budowli przeniesiono do starożytnego Rzymu. Później obeliski wprowadzono na cmentarze jako pomniki. Motyw stosowany w ornamentyce architektury oraz rzemiośle artystycznym. Znana od starożytności forma piramidy i ostrosłupa w Polsce początkowo pojawiała się w kompozycjach renesansowych nagrobków. Figura św. Anny, jest wzorowana na sylwecie obelisku. Jest to oryginalna budowla, wkomponowana w krajobraz ziemi dubieckiej. Były ogromne trudności z odczytaniem inskrypcji na czołowej tablicy. Odpowiednia pora roku i kąt padania promieni słonecznych umożliwił zapoznanie się z testamentem fundatora. Napis rozpoczyna się: "D.O.M. In lokum Ecclesiae, Qua, Hoc in loco sub Titulo s. Annae ab antiquo, ab lamentum omni Fundo..." .

Czas zatarł litery, ale można przetłumaczyć, że "Bogu Najlepszemu, Największemu. Na miejscu kościoła w tym miejscu pod wezwaniem św. Anny w dawnych czasach. Teraz dopiero w roku 1779 zaistniała okoliczność urzeczywistnienia tego faktu przez Jana Nepomucena Rawicza Dembińskiego. podczas Palatynu w Krakowie, dziedzica ziemskiego. Na wieczną rzeczy pamiątkę ten znak położyłem 15 maja 1781 roku". ( tł. A. Jarema)

Ta historia spisana na figurze posiada wartości dla turystów i powinna być w folderach ziemi dubieckiej. Fakt wybudowania figury, należy umiejscowić w historii. Było to po pierwszym rozbiorze Polski. Teren ten był pod rządami Austrii. Były to czasy burzliwe po utracie niepodległości. Historia, to kultura narodu, fundator Jan Nepomucen Dembiński wiedział jakie będzie mieć znaczenie ten znak dla potomnych. Element więzi dawnego pokolenia religii przodków z następcami. Obiekt powinien być objęty opieką przez urząd konserwacji zabytków w województwie. Z frontu widoczne są ślady zniszczenia płyty marmurowej: przez nieznanych ludzi, którzy, zamierzali dostać się wewnątrz do pamiątek darczyńcy. Poszerzenie drogi, drgania powstające od ciężkich pojazdów, wpływają na ciągłe niszczenie figury. Przesunięcie od drogi jest bardzo wskazane. Odrestaurowany napis powinien być przykryty szklaną płytą. Całość wymaga fachowej konserwacji. Pozostałe dane dotyczące figury można uzyskać w parafii Dubiecko.