W piątkowym wydaniu Jediot Aharonot - wiadomości ostatnie ( jest to codzienna o największej poczytności gazeta izraelska) z 2 marca br. poinformowano o mających nastąpić przeprosinach za słynną zbrodnię w Jedwabnem. Zbrodnia ta i jej okoliczności - jak wszyscy wiemy - są badane przez specjalną komisję, trwają przesłuchania świadków, pojawiły się też nowe, niepublikowane jeszcze fakty. Jak, gdzie i kiedy odbędą się przeprosiny - jeszcze nie wiadomo. Wiadomo tylko, że nie jesteśmy bez winy...

Dla świata jest to nowy dowód polskiego antysemityzmu. Antysemityzm polski bowiem - zdaniem wielu - jest "genetyczny". Antysemityzm jest grzechem - to słowa Ojca Świętego. Grzechem jest również antygermanizm, antyfracuzizm czy antyamerykanizm. I trzeba uświadomić sobie i innym dobitnie, jasno, stanowczo i raz na zawsze, że grzechem jest antypolonizm.

Przed antypolonizmem nie umiemy lub nie chcemy się bronić. I w miarę upływu czasu pokazuje się, że Polakom można bezkarnie zarzucać wszystko, nawet to, co podpowiada imaginacja.

Wśród średniego i młodego pokolenia Izraelczyków coraz częściej słyszy się, że to Polacy, a nie Niemcy są winni zagłady ich narodu, że Niemcy, owszem, robili źle, ale wykonywali tylko swoje obowiązki i że większość z nich to byli bardzo dobrzy ludzie, którzy ratowali Żydów z rąk zbrodniczych Polaków. Ta opinia ugruntowała się po projekcjach filmu Stevena Spielberga Lista Schindlera, i nikt nie liczy już oliwnych drzewek posadzonych przez Polaków w Yad Vashem.

Obrazowi Polski i Polaków w świecie w dużej mierze winni jesteśmy sami. "Jak cię widzą - tak cię piszą" - głosiło dawne przysłowie, a do tego jak nas "widzi i pisze" świat, przyczyniła się nasza kinematografia pokazująca Polaków jako pijaków, kombinatorów, złodziei, prostytutki, chamów, tępych nieuków. Wszyscy patologicznie łasi na pieniądze - nie ważne jakiego pochodzenia. Brak uczuć wyższych. Do czasu do czasu spowodowana pijackim szałem bezbronna brawura. A jeśli wśród tego " stada" pojawił się inteligent - był to człowiek słaby, pokręcony moralnie, najczęściej zdrajca i kolaborant. To nie żarty. Takie właśnie świadectwo wystawiamy sami sobie. Nie będę dawać przykładów, bo nie o polskim filmie tu mowa, myślę, że każdy z państwa do tej charakterystyki coś sobie sam pobierze, chcę tylko zapytać: czy zgadzamy się z tym wizerunkiem, czy naprawdę tacy jesteśmy? Jeśli nie, to dlaczego pozwalamy na przedstawianie nas w ten sposób, na wyszydzanie Polski i Polaków, na odbieranie dobrego imienia, na zmienianie bohaterów w świnie?

Nie jesteśmy bez winy. Nikt nie jest bez winy. Każdy ma coś na sumieniu, choćby tylko to, że w dzieciństwie po kryjomu wyjadał konfitury ze spiżarni. Tak samo jest w życiu narodów. W życiu narodów są też sprawy tak bolesne i tak długo ukrywane, że zdają się niektórym nieprawdziwe. Zbrodnia w Jedwabnem - to musi wyjaśnić się do końca. Do końca też trzeba wyjaśnić zbrodnie żydowskie przeciw narodowi polskiemu w czasach rewolucji październikowej, wojny polsko-bolszewickiej*, zaboru sowieckiego z 1939 r. i lat stalinowskich. Do dziś żyją rodziny wydanych przez Żydów w ręce NKWD i zamordowanych. Do dziś żyją ci, których wydano i zdradzono i którym tylko cudem udało się ocalić życie. Większość przepadła jednak na "nieludzkiej ziemi".

Moja rodzina cudem właśnie uratowana z Kazachstanu przez Uzbekistan, później Persję i Afrykę wróciła po zakończeniu wojny do Polski. W ręce NKWD w kwietniu 1949 r. wydani zostali przez właściciela sklepu kolonialnego w Dubnie - Żyda o nazwisku Aszkenazy.

"Przebaczamy i o przebaczenie prosimy" - słowa biskupów polskich skierowane do biskupów niemieckich w 1965 r. mogłyby mieć odniesienie również do polsko-żydowskich bolesnych spraw, bo my też mamy co przebaczać. Ale nas o przebaczenie nikt nie prosi.

Zainteresowanym polecam wspomnienia Marii Dunin-Kozickiej pt. Burza od Wschodu oraz Stefana Żeromskiego Na probostwie w Wyszkowie.