Po przeczytaniu tekstu pt. "Dusza" miasta, który miał być - jak wynika z deklaracji wstępnej - polemiką, muszę zabrać głos dotyczący pewnego rodzaju niezrozumienia tematu, jaki Ksiądz wykazał, a także pewnego rodzaju rozdwojenia pojęciowego.

Pisze Ksiądz na wstępie, że interesuje Księdza nie tyle treść sporu, jaki istnieje pomiędzy Gorzowem a Zieloną Górą, a raczej metodologia; jak mniemam chodzi tu bardziej o metody prowadzenia tegoż sporu. Ale już w następnych wierszach czytamy o samej treści sporu, czyli o tym co, gdzie, kiedy i dlaczego?

W Księdza tekście nie mogę się doszukać ani jednego słowa dotyczącego metod, jakimi posługują się we wspomnianym sporze środowiska obu miast, a już szczególnie brak omówienia sposobów jakimi posługują się politycy zielonogórscy załatwiając w Warszawie podejmowanie korzystnych dla Zielonej Góry decyzji, nawet takich niezgodnych z prawem.

Omawia Ksiądz natomiast bardzo obszernie właśnie treść sporu, wykazując przy tym brak dostatecznej wiedzy dotyczącej opisywanego tematu, jak i brak obiektywnego spojrzenia na sprawę. Pisze Ksiądz: " Niebezpieczeństwo utraty statusu stolicy województwa podczas ostatniej reformy terytorialnej zaowocowało zwarciem szeregów gorzowskich polityków i doprowadziło do stworzenia województwa-kompromisu metodą "wash& go" czyli dwa w jednym".

Nie wspomina Ksiądz o tym, że takież samo zwarcie szeregów nastąpiło w środowisku zielonogórskim, sugerując, że złe rozwiązania dwustolicowości województwa to wynik upartych działań środowisk gorzowskich. Dokładnie taki kontekst posiada ten fragment tekstu.

Dalej stwierdza Ksiądz, że to gdzie jest NBP, IPN i wiele innych wojewódzkich instytucji, nie ma żadnego znaczenia dla zwykłych ludzi. Czyżby nie dostrzegał Ksiądz prostej zależności gospodarczej, że oddział NBP, IPN i wiele innych instytucji to dodatkowe miejsca pracy i nobilitacja miasta? Piszę o nobilitacji, bo właśnie tak wyraził się arcybiskup Michalik w swoim liście opisując, a raczej wspominając przenosiny stolicy diecezji do Zielonej Góry, że umiejscowienie siedziby biskupa w Zielonej Górze nobilituje to miasto.

Dalsze Księdza porównania polskiej rzeczywistości z francuską zupełnie są niezrozumiałe.

Natomiast konstatacja, że wielkości (jak mniemam chodzi tu o wielkość realną, czyli społeczno-gospodarczą) miasta nie mierzy się ilością mieszkańców, urzędów i jego powierzchnią, a "DUSZĄ" jest kompletnym absurdem i wykazuje brak rozeznania w realiach społeczno-gospodarczych współczesnego państwa. Ksiądz wybaczy, ale "dusza" gorzowska nie nakarmi naszych dzieci, nie da pracy ich rodzicom i nie spowoduje, że miasto będzie się dynamicznie rozwijać. Wolałbym, aby o sprawach czysto ziemskich rozmowa toczyła się w języku realiów społeczno-gospodarczych, a nie transcendentnych uniesień.

Na końcu pragnę Księdzu przypomnieć, że istnieje ustawa o podziale terytorialnym kraju wraz z przepisami wykonawczymi, wiele innych przepisów prawa oraz zdrowy rozsądek, które gdyby były stosowane tak, jak należy, to wiele sporów powstających na linii Gorzów - Zielona Góra nie miałoby miejsca. Ujmowanie spraw lubuskich w takim kontekście jak Ksiądz to zrobił nie przysparza obszarów na płaszczyźnie porozumienia, a wręcz przeciwnie wyostrza sprawy konfliktowe. Tłumaczę sobie taki sposób pojmowania przez Księdza spraw lubuskich tym, że mieszkając i obcując z zielonogórzanami przejął Ksiądz ich sposób pojmowania współpracy.

Pozdrawiam i zapraszam do szerszej dyskusji, między innymi na temat sensowności podtytułu Aspektów: Katolickie Pismo Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej.

Od redakcji: List został opublikowany w całości, bez poprawek redaktorskich.