Reklama

Dzieło życia - świątynia dla Pana

Ks. Andrzej Bubicz
Edycja lubelska 13/2001

Przeżywany w wielu wymiarach Rok Jubileuszowy stał się możliwością refleksji nad dziejami Kościoła oraz doświadczenia jego roli we współczesnym świecie. Archidiecezja Lubelska słynie w Polsce z wielu świątyń i kaplic, które zostały zbudowane w trudnych czasach dzięki trosce duszpasterzy oraz wielkim oddaniu wiernych. Dzisiaj pojawiają się pytania po co budować nowe świątynie - po co tworzyć nowe parafie? Odpowiedź na te pytania mogą dać mieszkańcy małej miejscowości niedaleko Puław.

W latach 1983-1989 według planów architekta Kazimierza Kwiatkowskiego z Lublina pod kierunkiem proboszcza parafii Żyrzyn ks. kan. Eugeniusza Mikity został zbudowany kościół w Osinach. Świątynia pobłogosławiona przez bp. Piotra Hemperka w 1990 r. była obsługiwana przez duszpasterzy parafii Żyrzyn. Już w czasie budowy kościoła dała się zauważyć bardzo owocna współpraca miejscowych władz z przedstawicielami Kościoła. Wyrazem wielkiej świadomości integracji społeczności była prośba mieszkańców do bp. Bolesława Pylaka o utworzenie parafii. Data erygowania parafii - 28 lutego 1992 r. dla tej małej społeczności będzie symbolizowała początek nowego etapu wspólnych inwestycji w obrębie "swojej parafii" . Wspólnym wysiłkiem parafian zamieszkujących jedną wioskę (1070 osób) i staraniem proboszcza ks. kan. Adama Sołtysiaka została zbudowana plebania w postaci wolno stojącego budynku. Budowę trwającą 13 miesięcy zakończono w 1994 r. Inspiracje sołtysa Jana Trybuły, stała opieka duchowa nad przedsięwzięciami Księdza Proboszcza oraz zaangażowanie parafian doprowadziły do powstania nowych inwestycji: wodociągu, budowy szkoły i realizowanej obecnie budowy kanalizacji a także poszerzenie i zagospodarowanie placu kościelnego, wybudowanie ogrodzenia wokół terenu kościelnego i dzwonnicy.

Życie tej małej wspólnoty przy "swoim kościele" obrazuje rozwój wspólnoty, która uczy się jednoczenia spraw dotyczących świata materii z rzeczywistością duchową. Jedność Osin zauważalna jest także w "owocach duszpasterskich". Odpust parafialny ku czci Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski (3 maja) jest wydarzeniem dla całej wspólnoty, kiedy spotykają się przy eucharystycznym stole parafianie z rodzinami - można podziwiać ubraną w galowe stroje Ochotniczą Straż Pożarną i członkinie Koła Gospodyń Wiejskich. Przy ołtarzu eucharystycznym w każdą niedzielę gromadzi się 75% mieszkańców; w nabożeństwie do Matki Bożej Nieustającej Pomocy uczestniczy 10% mieszkańców; w czasie rekolekcji 60% parafian przyjmuje Komunię św. (od powstania parafii roczne przystępowanie do Komunii św. zwiększyło się o ponad 100%) . Parafianie dbają także o "swój kościół" - co tydzień inna rodzina dba o czystość świątyni, przybiera ją kwiatami i jeśli zaistnieje taka potrzeba tworzy odpowiednią dekorację.

Podobnych parafii jest więcej. Na pewno nie omijają ich różne problemy i trudności, lecz trzeba zauważyć to, co jest odpowiedzią na postawiony problem. Oby powstawały nowe kościoły i nowe parafie! Wszędzie tam, gdzie następuje "współpraca w różnorodności" można więcej dokonać. Tam, gdzie ludzie tworzą wspólnoty oparte na wartościach uniwersalnych będzie miejsce dla duszpasterza i Kościoła. Dzięki integralnemu ubogacaniu się i rozwojowi człowieka - jednostki i wspólnoty można będzie "wypłynąć na głębię", aby przez postawę otwartości i odpowiedzialności stawiać czoła współczesnym problemom, zostawiając jednocześnie po sobie trwały materialny znak owocu ludzkiej pracy oraz duchowego dziedzictwa.

Ku Chrystusowi

2016-08-10 08:25

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 33/2016, str. 32-33

Fot. Graziako
Martin Schongauer – wizerunek Jezusa (XV wiek)

Gdy patrzymy na Jezusa, „który istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie” (por. Flp 2, 6), staje się dla nas jasne, że On jest nie tylko niezwykłym człowiekiem, ale żywym i prawdziwym Bogiem. W Jezusie Chrystusie religia przestaje być poszukiwaniem Boga niejako po omacku, a staje się odpowiedzią wiary daną Bogu, który objawia się człowiekowi. Wierzyć w Niego oznacza nie tylko przyjąć za prawdę to, co On głosił: słowami i czynami. Wierzyć prawdziwie – według Katechizmu Kościoła Katolickiego – to „przylgnąć osobowo do Niego” (por. 150). A więc przyjąć Chrystusa całym sobą: umysłem, wolą, sercem, wszystkimi siłami. Taka odpowiedź jest możliwa dzięki łasce Jego samego, który jest równocześnie Synem Boga, współistotnym Ojcu, w którym każdy człowiek odpowiada Bogu. Wprost po mistrzowsku ujmuje tę prawdę Autor Listu do Hebrajczyków: Zastanawiajcie się więc nad Chrystusem, który „przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, abyśmy nie stali się ludźmi złamanymi na duchu i ustającymi w drodze” (por. Hbr 12, 2-3).

Patrząc na Jezusa, „który uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym woli Ojca aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (por. Flp 2,8), dostrzegamy oczyma wiary, że Bóg kocha każdego człowieka w tajemnicy Syna ukrzyżowanego przez świat, który Go nie poznał. W oczach świata krzyż Jezusa jest postrzegany jako znak sprzeciwu i zgorszenie „słabością Boga”. Dla wierzących krzyż pozostaje mocą i mądrością Bożą. Kościół Jezusa Chrystusa jest mocny tą prawdą, że przez tajemnicę krzyża i zmartwychwstania jego Założyciela dokonało się przejście – od starego do nowego świata. Odtąd każdy, kto patrzy na Jezusa i słucha Jego słów, będzie musiał nieustannie wybierać: albo podtrzymywać ów stary świat, udaremniając Krzyż Jezusa, albo budować nowy świat na fundamencie Jezusa, otwierając historię ludzkości na Bożą przyszłość. Rozważmy niezwykłe wołanie św. Jana Pawła II z Wielkiego Piątku 1994 r.: „Niech nie zostanie udaremniony Krzyż Chrystusa, bo jeśli udaremnia się Krzyż Chrystusa, człowiek zostaje pozbawiony korzeni i nie ma już przyszłości: jest zniszczony!”.

Gdy patrzymy na Jezusa, „którego Bóg nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię” (Flp 2,9), wierzymy, że tylko w Nim i przez Niego jesteśmy zbawieni. On jest „PANEM – ku chwale Boga Ojca” (Flp 2,11). W Liście apostolskim „Tertio millennio adveniente” Jan Paweł II poucza nas, że „Chrystus jest nowym początkiem wszystkiego. Wszystko w Nim odnajduje siebie, zostaje przyjęte i oddane Stwórcy, od którego wzięło swój początek” (6).

Wpatrując się więc w tajemnicę Jezusa, każdy chrześcijanin winien ukazać światu poczucie odpowiedzialności osobistej za swoje życie. W Roku świętym Miłosierdzia obraz Sądu Ostatecznego trzeba przykładać do dziejów każdego z nas: „Wszystko, cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 40). Brak moralnej i osobistej odpowiedzialności, która stwarza swoistą „anonimowość chrześcijan”, jest postawą, która wynika z niedostatecznego szacunku dla rozpoznawanej Prawdy, którą jest Jezus Chrystus.Warto raz jeszcze podkreślić, że najważniejszą sprawą naszego życia jest nie tylko „wpatrywanie się w Jezusa”, ale osobiste i całym sobą „przylgnięcie” do Osoby Jezusa i Jego prawd. Wówczas – z pomocą Jego łaski – będziemy wolni od bałamutnych ideologii.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bydgoszcz: Msza św. o pomyślność Małych Ojczyzn

2019-08-18 09:42

jm / Bydgoszcz (KAI)

Specjalna Eucharystia dedykowana ludziom wsi, sprawowana w intencji „pomyślności mieszkańców Małych Ojczyzn”, zgromadziła 17 sierpnia w murach bydgoskiej katedry rolników, sadowników, przedstawicielki Kół Gospodyń Wiejskich, druhów Ochotniczej Straży Pożarnej, artystów ludowych i muzykantów. Wspólnie modlono się, ale również radowano wolnym sierpniowym dniem i koncertowano.

BOŻENA SZTAJNER

„Przy ołtarzu Matki Bożej Pięknej Miłości, chcemy podziękować za dotychczasowe czuwanie nad rolnikami, za zebrane plony. Prosić będziemy o błogosławieństwo oraz dalszą opiekę dla mieszkańców Małych Ojczyzn tych, którzy przez wiele lat kontynuują tradycję kultury województwa kujawsko-pomorskiego: Ziemi Kujawskiej, Pomorskiej, Chełmińskiej, Pałuk, Krajny, Kociewia, Borów Tucholskich” – stwierdzili przedstawiciele Wojewódzkiego Związku Kołek i Organizacji Rolniczych w Bydgoszczy – prezes Henryk Sobczak oraz przewodnicząca Zofia Kozłowska.

Bydgoskiej modlitwie ludzi wsi przewodniczył biskup Jan Tyrawa. Homilia ordynariusza diecezji była wykładem na temat moralnej kondycji współczesnego człowieka w świecie stworzonym przez Boga. Trud rolnika, zakotwiczony mocno w realiach starotestamentowych, obecny w przypowieściach, stwarzał dobry kontekst do homiletycznych rozważań/ – Problem w tym, że człowiek coraz częściej nie chce uznać własnej ograniczoności. W tym tkwi współczesne źródło wielu grzechów – powiedział biskup ordynariusz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem