Drzwi i brama mają bogatą symbolikę religijną. Drzwi otwarte oznaczają możliwość wejścia w tajemnicę. Drzwi zamknięte niemożliwość wejścia w sferę świętości. Patriarcha Jakub „bramą do nieba” nazwał miejsce, gdzie w wizji oglądał „drabinę do nieba” (Rdz 28, 17).
Chrystus korzystał z wymowy tej symboliki, aby wyjaśnić, że do zbawienia człowiek może wejść tylko według określonych zasad. Kiedy słuchacze wyrazili niepokój, że zbyt mało ludzi może skorzystać ze zbawienia, Zbawiciel podtrzymując konieczne wymagania, przynaglił: „Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: «Panie, otwórz nam!», lecz On wam odpowie: «Nie wiem, skąd jesteście»” (Łk 13, 23-25). W tym samym duchu kończy się przypowieść o dziesięciu pannach (Mt 25, 10-12).
Najpełniej symbolikę drzwi wykorzystał Chrystus, gdy porównał siebie z bramą. „Ja jestem bramą. Jeśli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony” (J 10, 9). Pan Jezus w przypowieści o Dobrym Pasterzu symbolikę z Księgi Ezechiela, gdzie Bóg jest nazwany pasterzem swego ludu, odniósł do siebie i przez to ujawnił, że jest oczekiwanym Mesjaszem. Symbolika bramy oznacza tu, że Chrys-tus, Dobry Pasterz, jest jedyną możliwością zbawienia. Tylko z Nim i przez Niego wchodzi się do domu Ojca. „Nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić” (Mt 11, 27). Przez Niego człowiek wchodzi do Owczarni – wspólnoty wierzących i przez Niego wchodzi do Domu Ojca. „O tych drzwiach powinni wiedzieć ci, którzy pragną poznać Boga” (Klemens Aleksandryjski). W Księdze Objawień Jan Ewangelista opisuje wizję niebieskiego Jeruzalem. „Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach – dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy, i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy” (Ap 21, 12-13).
Świątynie chrześcijańskie nawiązują do tej symboliki, przypominając, że Chrystus jest Pośrednikiem na drodze zbawienia. Do tej myśli nawiązywały sceny rzeźbione na skrzydłach drzwi wielkich gotyckich katedr Europy i przedstawiana centralnie postać Chrystusa w tympanonie portalu w otoczeniu wielkiej liczby świętych lub osób wpływowych epoki. Warto pamiętać przy zwiedzaniu Rzymu, że najstarsze drzwi rzeźbione tego typu (V wiek) są w kościele św. Sabiny na Awentynie.
W Litanii Loretańskiej wśród przymiotów sławiących Najświętszą Maryję Pannę jest wezwanie „Bramo niebieska”, ponieważ wydała Ona na świat Zbawiciela.