Obrączka nie ma początku ani końca. Obrączka i pierścień są symbolami wieczności ze względu na kolistą formę. Pierścień, który wyciska na dokumentach odbicie znaku, jaki zawiera, nazywa się sygnetem i jest znakiem nienaruszalności.
Wręczanie pierścienia przeszło do liturgii wprawdzie z urzędów świeckich, ale w obrzędach religijnych nabrało duchowego znaczenia, gdyż symbolika pierścienia przypomina powzięte zobowiązania przed Bogiem.
Z pierścieniem spotykamy się także w Piśmie Świętym. Już Księga Rodzaju (41, 42) przekazuje informację, że Józef, syn Jakuba, będąc w Egipcie otrzymał pełnomocnictwa od faraona, czego znakiem był pierścień. Do proroka Aggeusza Bóg mówi: „I uczynię z ciebie jakby sygnet, bo sobie upodobałem w tobie” (Ag 2, 23). W znanej przypowieści o synu marnotrawnym ojciec „bogaty w miłosierdzie” każe dać powracającemu synowi „najlepszą szatę” i „pierścień na rękę” (Łk 15, 22). W ten sposób nie tylko przywraca go do łaski ojcowskiej, ale też przywraca synowi dawne uprawnienia.
Obrączkę nakładają sobie nowożeńcy na serdeczny palec przy zawieraniu sakramentu małżeństwa, powtarzając za kapłanem, że jest ona znakiem miłości i wierności. Dla nowych małżonków, którzy sobie przysięgali przed Bogiem miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci, poświęcone obrączki ślubne są nie tylko pamiątką uroczystej chwili, ale i przypomnieniem zobowiązań wobec Boga i współmałżonka.
Obrączka noszona przez siostry zakonne jest symbolem ślubów złożonych przez siostrę i poświęcenia się na służbę Bogu.
Pierścień biskupi jest oznaką zobowiązania do strzeżenia wiary w Kościele świętym. Obrzęd nakładania pierścienia przy święceniach biskupich istnieje przynajmniej od VII wieku, ale zabytki z katakumb dostarczają przykładów używania pierścieni, jako symbolu podjętych zobowiązań. Św. Klemens Aleksandryjski przedstawił nawet propozycję symboli, które uważał za odpowiednie dla chrześcijan.
Pierścień „rybaka” z wizerunkiem św. Piotra przysługuje tylko papieżowi, oznacza trud pracy nad rozwojem wiary w świecie i zgodnie ze słowami Pana Jezusa do Piotra: „Odtąd ludzi będziesz łowił”(Łk 5, 10).