Reklama

Adam, tu się można modlić…

Z bp. Adamem Dyczkowskim rozmawiał ks. Dariusz Gronowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 41/2003

Z biskupem diecezjalnym dr. Adamem Dyczkowskim, o Janie Pawle II z okazji Dnia Papieskiego, rozmawia ks. Dariusz Gronowski

Ks. Dariusz Gronowski: - Zbliża się 25. rocznica wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową. Wiemy, że Ksiądz Biskup miał wiele kontaktów z biskupem, a potem kardynałem Karolem Wojtyłą, jeszcze zanim został Papieżem...

Bp Adam Dyczkowski: - Rzeczywiście, miałem okazję przeżyć szereg bardzo miłych spotkań z biskupem, kardynałem, a potem Ojcem Świętym. Już nasze pierwsze spotkanie było bardzo niezwykłe. Jako młody kapłan miałem jechać na studia zagraniczne do Fryburga w Szwajcarii. Niestety, władze ludowe odmówiły wydania paszportu. Wtedy arcybiskup, późniejszy kardynał Kominek zadecydował, że będę studiował filozofię przyrody na KUL-u. Przyjechałem na Uniwersytet troszkę spóźniony, wszyscy już poszli na zajęcia. Wszedłem do stołówki, gdzie siedział tylko jeden szczupły ksiądz. Przysiadłem się do niego, przedstawiłem się. On też się przedstawił, powiedział, że jest Karol Wojtyła, po czym zaczął wypytywać z jakiej jestem diecezji, na jaki przychodzę wydział, na jaki kierunek. Z kolei ja go zapytałem na jakim jest wydziale. Popatrzył na mnie zdziwiony - Ja na etyce. Brnę dalej - A na którym roku? Wtedy się roześmiał - No, ja już skończyłem. Jeszcze się nie zorientowałem, bo tak młodo wyglądał i pytam - To kolega pewnie przyjechał bliźnich odwiedzić? On na to - Rzeczywiście, teraz to ja przyjeżdżam, bo dotychczas mieszkałem na miejscu. Przerwałem to wypytywanie. Kilka godzin później idę korytarzem z kolegą, ks. Tadeuszem Styczniem, a ów ksiądz ze stołówki naprzeciwko. Kolega trąca mnie łokciem i mówi - Słuchaj, to jest mój profesor, bp Wojtyła. Musiałem mieć bardzo głupią minę, bo Biskup serdecznie się roześmiał na mój widok. W ten sposób miałem szczęście go poznać. Ponieważ to zaznajomienie się było takie osobliwe kard. Wojtyła dobrze mnie zapamiętał i dzięki temu późniejsze spotkania miały charakter swobodny i bezpośredni.

- Z pewnością Ksiądz Biskup spotykał się z biskupem, a potem kardynałem Karolem Wojtyłą także później.

- Tak, byłem w tej szczęśliwej sytuacji, że kiedy prowadziłem obozy wakacyjne z młodzieżą i kard. Wojtyła był w pobliżu, zawsze przychodził do nas i spędzał z nami wiele czasu, głosząc konferencje czy dyskutując. Te obozy były w warunkach bardzo skromnych, a spotkania odbywały się w jednej dużej izbie wyścielonej materacami. Zawsze go podziwiałem, że po wszystkich swych obowiązkach duszpasterskich, gdy wiedział, że gdzieś w pobliżu jesteśmy, potrafił jeszcze przyjść, spotkać się z młodzieżą, poświęcić jej jeszcze trochę swego cennego czasu. Dzięki temu też zdobywał sobie bardzo wielką sympatię u młodzieży.

- Które ze spotkań z kard. Wojtyłą jest dla Księdza Biskupa najbardziej anegdotyczne?

- Kiedyś prowadziłem w Zakopanem obóz narciarski z młodzieżą akademicką. Była piękna pogoda i cudowne warunki śniegowe, jeździliśmy więc do późnej nocy. Któregoś wieczora, gdy wróciłem z gór bardzo zmęczony, dzwoni telefon - Adam, kończę wizytację w Nowym Targu, przyjedź rano, pojedziemy w Gorce na narty. Myślę sobie, tam przecież nie ma żadnych wyciągów, wszędzie trzeba piechotą brnąć po kolana w śniegu. Tłumaczę, że są świetne warunki w Zakopanem, ale kard. Wojtyła mówi - Przyjedź, nie będziesz żałował, zobaczysz. Jemu trudno było odmówić. Jakoś rano zwlokłem się z łóżka, przyjechałem i wszedłem do zakrystii z nartami, bo bałem się je zostawić pod kościołem. Staruszek prałat proboszcz jak mnie zobaczył mówi: - I gdzie się pan pchos z tymi nartami. Powiedziałem, że chciałbym Mszę św. odprawić. Prałat był wyraźnie zaskoczony. Na szczęście Kardynał siedział obok w konfesjonale. Drzwiczki były uchylone. Po moim wyglądzie i minie prałata domyślił się o co chodzi i szybko podszedł mówiąc - Księże prałacie, ja wiem, że on na księdza nie wygląda, ale słowo daję, że on jest księdzem, niech mu ksiądz prałat pozwoli odprawić Mszę św. No więc nie tylko pozwolił, ale i jeszcze na śniadanie zaprosił, po czym kierowca Kardynała podwiózł nas jak tylko wysoko się dało pod Lubań, a tam już po kolana w śniegu trzeba było brnąć na sam szczyt. Za to Pan Bóg wynagrodził nam prześliczną pogodą. Byłem na Lubaniu tyle razy, ale taki widok miałem tylko wtedy, jeden jedyny raz. Tatry wyglądały tak imponująco, że staliśmy urzeczeni. Dopiero po chwili Kardynał się odezwał - Adam, tu się można modlić. No, ale słońce zachodziło, trzeba było przypiąć narty. Zjechaliśmy do Krościenka. Weszliśmy do karczmy na rozwidleniu dróg. Kard. Wojtyła szuka po kieszeniach i mówi - Wiesz, nie mam ani grosza, fundnij mi jakąś herbatę. Tak też zrobiłem. Popijaliśmy herbatę, a przy drugim stoliku siedziało kilku gazdów, jak to po góralsku się mówi, „z lekka przynapitych”. Z taką łatwością rozwiązywali najbardziej zawiłe problemy polityki światowej, że pękaliśmy ze śmiechu. Wreszcie jeden z nich zauważył to i podszedł. Poklepał Kardynała po ramieniu i tłumaczy się - Panocku, ja wiem, co ja jest przynapity, co to na gazde nie pasuje, ale dzisiaj musiołek się napić, bo dzisiej za jeden kubik drzewa dostołek telo dutków, co wczoraj za dwa, to mi się należało. Za chwilę jednak posmutniał i mówi - Nojgorzej bedzie, jak przyjade do chałupy. Moja baba strasznie nie lubi, jak jestem przynapity. To jest takie niescynście w domu, ze niech rynka Boska broni. Miałem pokusę, żeby mu powiedzieć, że ten, którego tak poklepuje, to jest jego Kardynał. Wytrzeźwiałby na pewno natychmiast, ale jakoś nie wypadało. Za to go pokarało niesamowicie, bo Kardynał miał później Mszę św. w Krościenku w tym kościółku na Rynku. Wychodzi z samochodu, a tu w drzwiach kościoła chlebem i solą wita go ten sam gazda. Poznał znajomego z karczmy. Zamurowało go doszczętnie i głosu z siebie wydobyć nie mógł. Kardynał też oczywiście od razu go poznał. Widzi, że z tego przemówienia gazdy nic nie wyjdzie, więc przygarnął go tak serdecznie po męsku i mówi - Fajny z ciebie chłop, ale telo nie pij.

- Oczywiście, były też inne wspólne wypady na narty...

- Tak, i czasem nawet w jakimś stopniu wykorzystywaliśmy jego pozycję. Dostać się w pełni sezonu narciarzowi na kolejkę na Kasprowy to trudna sprawa. Trzeba godzinami czekać na bilet, dlatego staraliśmy się zawsze Kardynała wstawiać do kolejki. Obsługa kolejki jak tylko go zobaczyła, od razu podchodziła - Księże Kardynale, proszę nam wstydu nie robić, przecież nie pozwolimy na to, żeby nasz Kardynał stał w kolejce. Wciągali go od razu na zaplecze i od razu wpychali miejscówkę. Gdy mówił - Ale ja mam tu jeszcze kolegów - dla nas też zawsze były bilety. Dzięki temu można było czasem z Kasprowego parę razy obrócić. To było takie radosne patrzeć, jak on tym żył, jak on kochał to piękno Tatr, jak stał zachwycony.
Tam, na tej kolejce wytworzyła się też znajomość z pewnym sympatycznym panem, który tam sprzątał, gotował dla pracowników herbatę. Zawsze nas też tą herbatą częstował. Jego żona Hanusia też tam sprzątała. Pewnego razu, gdy czekaliśmy na kolejkę, Hanusia zobaczyła Kardynała i krzyczy ponad głowami wszystkich narciarzy - Księże Kardynale, chodźcie na gorącą herbatę. Ks. Tadeusz podszedł do niej - Hanusiu, jak Hanusia woła na Kardynała, kiedy on tak na cywila, na nartach, to jakoś tak po świecku powiedzieć, bo on się krępuje. Na drugi dzień Hanusia na widok Kardynała - Panie Kardynale, chodźcie na herbatę. Takie to były miłe i niezapomniane chwile.

- A jak Ksiądz Biskup wspomina spotkania z Ojcem Świętym Janem Pawłem II?

- Po jego wyborze na Stolicę Piotrową miałem z Ojcem Świętym dosyć częsty kontakt wynikający po prostu z moich obowiązków. Np. podczas wizyty ad limina Papież przyjmuje wszystkich biskupów indywidualnie. Podczas różnych naszych okolicznościowych wyjazdów do Rzymu, jak tylko Ojciec Święty się dowiaduje, że przyjechał któryś z polskich biskupów, to z zasady zaprasza go do siebie, żeby zaczerpnąć jak najświeższych wiadomości. Zależy mu na tym i słucha z bardzo wielką uwagą. Także ten zwyczaj stwarzał mi kilka okazji do spotkań. Poza tym zawsze ilekroć bywa w Polsce, jest okazja do spotkań i do wspomnień.
Kiedy przed kilkoma laty byłem w Rzymie i Papież dowiedział się o tym, zgodnie ze zwyczajem zaprosił mnie na obiad. Po obiedzie odprowadzałem go z bp. Pawłem do gabinetu. Przystanął, popatrzył i tak do mnie rzekł - Adam, starzejemy się. Powiadam - Ojcze Święty, na to nie ma lekarstwa, ten licznik nabija bezbłędnie, ale i tak Ojcu nie przepuścimy. Ojciec musi nas wprowadzać w to trzecie tysiąclecie. Uśmiechnął się z taką satysfakcją i rzekł - Wiesz, to samo mi powiedział kard. Wyszyński w dniu inauguracji Pontyfikatu i Bogu dzięki, że starzeję się od nóg, a nie od głowy.

- A jak Ksiądz Biskup wspomina wizytę Papieża w Gorzowie Wlkp. w czerwcu 1997 r.?

- Gdy Ojciec Święty odwiedził naszą diecezję, to było szczególnie radosne i wzruszające spotkanie. Był bardzo zmęczony, bo tego dnia przed południem odbywało się spotkanie w Legnicy, po południu zaś u nas.
Na placu, gdzie odbywało się spotkanie, kiedy po wyczerpaniu całego programu Ojciec Święty usiadł w fotelu i swoim zwyczajem zaczął prowadzić taki wesoły, serdeczny dialog z całym zgromadzeniem, sytuacja stała się tak radosna, tak sympatyczna, że Ojciec Święty stracił poczucie czasu. Dopiero ks. Dziwisz podszedł i powiedział - Jak Ojciec Święty jeszcze przeciągnie, to do Gniezna pójdziemy na nogach, bo helikopter już nie poleci. To poskutkowało i Papież przerwał, ale jeszcze poświęcił mi dosyć sporą chwilę w rezydencji. Prosił mnie, byśmy na kolację poszli gdzieś osobno, żebyśmy spokojnie mogli porozmawiać. Był zresztą tak zmęczony, że już niewiele jadł. Tak serdecznie, z troską wypytywał się o sytuację w naszej diecezji, o wszystko. W rezultacie tak się zagadaliśmy, że pora była dosyć późna. Na szczęście wieczór był bardzo pogodny, tak że helikopter nie miał żadnej trudności z przewiezieniem Ojca Świętego do Gniezna.

- Czy jest nadzieja na to, że zobaczymy jeszcze kiedyś Jana Pawła II w naszej diecezji?

- Obawiam się, że to już nie będzie możliwe. Jak widzimy, dla niego teraz podróże są bardzo męczące, jakkolwiek nie ma on najmniejszego zamiaru z nich rezygnować i w planach ma dalsze. Jest natomiast bardzo prawdopodobne, że w przyszłym roku Ojciec Święty przyjedzie do Polski na konsekrację kościoła Opatrzności Bożej w Wilanowie. Ksiądz Prymas twierdzi, że rozmowy są bardzo zaawansowane, i że Ojciec Święty bardzo chce przyjechać. Znowu więc będzie nowa okazja do spotkania.

- Jak, zdaniem Księdza Biskupa, wiek i słabość zdrowia Ojca Świętego wpływają na Jego posługę?

- Na pewno jest mu o wiele trudniej spełniać tę posługę, aniżeli wtedy, kiedy był w pełni sił. To jest jeszcze bardziej wzruszające, że ten człowiek zraniony kulą zamachowca, po tych wszystkich operacjach potrafi zdobyć się na tak ogromny wysiłek, że nie umie odmówić zapraszającym go różnym Kościołom, i że w dalszym ciągu podróżuje po całym świecie budząc tyle radości, tyle wiary, że czyni tyle dobrego. Spójrzmy choćby na jego ostatnią pielgrzymkę na Słowację.

- Tegoroczny Dzień Papieski jest obchodzony pod hasłem „Jan Paweł II - apostoł jedności.” Jak, zdaniem Księdza Biskupa, powinniśmy rozumieć to hasło?

- Trzeba podziwiać nade wszystko wymiar ekumeniczny tego papieskiego apostolstwa jedności. To jest jeden z kluczowych punktów strategii Ojca Świętego. On idzie wszędzie: i do synagogi żydowskiej, i do mahometan, i do protestantów, i do krajów rządzonych przez reżimy komunistyczne, często wrogie Kościołowi, które się niechlubnie zapisały w naszych dziejach. To jest człowiek otwarty nie tylko ekumenicznie, ale ku każdemu człowiekowi, ku każdemu społeczeństwu, ku każdej grupie ludzkiej. Pomyślmy na przykład o tym spotkaniu ekumenicznym u św. Franciszka w Asyżu. Papież zaprosił tylu przedstawicieli różnych wyznań. Potrafił stworzyć taką serdeczną atmosferę likwidującą wszelkie antagonizmy.

- Na co w postawie i nauczaniu Ojca Świętego winniśmy zwrócić szczególną uwagę?

- Chcę szczególnie podkreślić, że Ojciec Święty w swoich wystąpieniach, gdziekolwiek jest, stara się odpowiedzieć na potrzeby, problemy nurtujące Kościół, ale równocześnie głosi naukę Chrystusa bez zbędnego upiększania czy jakichś akcentów pod publikę. Jest to z jego strony szczere przedstawienie całości nauki Chrystusa i z tego powodu niektórzy zarzucają mu, że jest konserwatywny. Z kolei z powodu jego otwartości inni zarzucają mu, że jest za bardzo postępowy. On jednak nic sobie z tego nie robi i konsekwentnie realizuje swoją strategię, ku wielkiemu pożytkowi Kościoła.

- Jednym z elementów Dnia Papieskiego jest zbiórka pieniędzy na stypendia dla uzdolnionych dzieci z ubogich rodzin naszej diecezji. Wiemy, że bardzo Księdzu Biskupowi zależy na tej sprawie...

- W czasie wizytacji kanonicznych, zwłaszcza na wsiach, idę do wszystkich szkół, konsultuję się z nauczycielami na temat poziomu intelektualnego uczniów, ich uzdolnień i z wielkim smutkiem słyszę, że często bardzo zdolni uczniowie kończą naukę w miejscowej wiejskiej szkole i nawet nie mogą kontynuować nauki w szkole średniej, bo rodziców nie stać na dojazd do szkoły, a jeszcze bardziej na internat czy stancję. W ten sposób marnuje się dużo wspaniałych talentów. Pod tym względem młodzież wiejska jest bardzo upośledzona w stosunku do młodzieży miejskiej, która ma szkołę na miejscu. Bardzo zależy mi na tym, by ratować przynajmniej te wybitne talenty, znaleźć dla nich pieniądze umożliwiające kontynuację nauki i ukończenie szkoły maturą. Nauczyciele mówią mi, że niektóre dzieci ze łzami w oczach kończą miejscową wiejską szkołę, wiedząc, że rodziców nie stać na to, by mogły pójść do szkoły średniej. Warto temu poświęcić jak najwięcej troski i uwagi.

- W bezpośredniej bliskości 25. rocznicy wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża Ksiądz Biskup będzie przeżywał 25. rocznicę własnej konsekracji biskupiej. W jaki sposób łączą się te dwa wydarzenia?

- Rzeczywiście, te dwa wydarzenia były bardzo zbieżne. Otrzymałem pismo informujące mnie o nominacji na biskupa, podpisane jeszcze przez Pawła VI, niemal bezpośrednio przed wyborem kard. Karola Wojtyły na papieża. Poprosiłem kard. Wojtyłę, żeby był moim głównym konsekratorem. Zgodził się bardzo chętnie, a termin mieliśmy ustalić na najbliższej sesji Episkopatu. Gdy przyjechałem do Warszawy, na dworcu czekał na mnie ks. prof. Tadeusz Styczeń. Gdy mnie zobaczył, mówi - Słuchaj, wyszedłem po ciebie na dworzec, bo Kardynał musiał pojechać na pogrzeb Jana Pawła I i prosił, żebyś ty w takim razie sam ten termin ustalił, a on będzie starał się jakoś do tego terminu dostosować. Idziemy dalej i serdecznie rozmawiamy jak zwykle, a w pewnym momencie ks. Tadeusz mówi - Wiesz, odprowadziłem go wczoraj do samolotu, to się tak ze mną żegnał, jakbyśmy się już mieli nie widzieć. Co to może znaczyć? Wiadomo, już przeczuwał, co może się stać. Karol Wojtyła został papieżem i już konsekratorem moim nie był. To wspomnienie jest we mnie bardzo żywe aż do dzisiejszego dnia.

- Dziękuję za rozmowę.

Ks. prof. Krzysztof Pawlina: seminaryjna formacja księży nie wystarcza

2019-04-24 12:55

Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Życie pokazuje, że seminaryjna formacja księży nie wystarcza; "Dzisiaj mentalność młodzieży zmienia się tak szybko, że młody człowiek, który przyszedł do seminarium, po sześciu latach już młodych ludzi nie rozumie" - mówi w rozmowie z KAI ks. prof. Krzysztof Pawlina, rektor Papieskiego Wydziału Teologii w Warszawie.

Archiwum PWTW
Uczelnie dzisiaj bardzo często przekazują tylko informacje, nie interesują się formacją człowieka – mówi ks. prof. Krzysztof Pawlina

Ks. prof. Krzysztof Pawlina: Badania pokazują, że młodzi ludzie szukają duchowości, że jest w nich dostrzegalna tęsknota za Bogiem, a z drugiej strony jest ich coraz mniej w Kościele, jakby ten Kościół nie był dla nich miejscem spotkania z Bogiem. Dlatego uznałem, że warto przemyśleć, jak przygotować albo „przebudować” część duszpasterzy po to, żeby tę tęsknotę za Bogiem młodzi mogli zrealizować. Bo najwidoczniej coś z nami, duszpasterzami, jest nie tak, skoro nie potrafimy znaleźć wspólnego języka albo nie potrafimy być dobrymi świadkami, a może nie mamy właściwych narzędzi. To pokazuje konieczność dobrego przygotowania duszpasterzy do profesjonalnej pracy z młodzieżą, która stanowi przecież specyficzną, niejednorodną i ciągle zmieniającą się grupę.

KAI: Nieprzypadkowo zbiega się to chyba z niedawnymi Światowymi Dniami Młodzieży, synodem o młodych czy publikacją adhortacji „Christus vivit”…

- Tak, nasza Szkoła Duszpasterzy Młodzieży jest po prostu odpowiedzią Papieskiego Wydziału Teologicznego, a więc uczelni papieskiej, na głos i prośbę samego papieża. Adhortacja sama nie przełoży się na życie. Miałem jeszcze jedną motywację – w ubiegłym roku na rzymskiej Salezjanie [Uniwersytet Salezjański - przyp. KAI] uczestniczyłem w sympozjum na temat młodzieży. Około 600 uczestników, w większości ze szkół salezjańskich. Wygłosiłem tam referat, a podczas tego kilkudniowego pobytu przyszła mi do głowy myśl, że w Polsce nie ma ośrodka akademickiego zajmującego się duszpasterstwem młodzieży. Ta myśl dręczyła mnie, aż uznałem, że nasza uczelnia może to zrobić.

- A formacja seminaryjna nie wystarcza do bycia dobrym duszpasterzem, również młodzieży?

- Życie pokazuje, że nie wystarcza. Dzisiaj mentalność młodzieży zmienia się tak szybko, że młody człowiek, który przyszedł do seminarium, po sześciu latach już młodych ludzi nie rozumie. Nam się tylko wydaje, że ich rozumiemy i mamy jakieś propozycje, które odpowiadają na ich zapotrzebowania. Po drugie, uważam, że ogólne przygotowanie seminaryjne jest dziś niewystarczające do pracy z młodzieżą. Młodym trzeba zaproponować coś więcej niż tylko duszpasterstwo, jakie mamy dzisiaj w parafii. To, co kiedyś może pomagało ludziom zbliżyć się do Pana Boga, dla młodego pokolenia dziś bywa po prostu nudne. Jeśli się dzisiaj do młodego człowieka nie wyjdzie z takim narzędziem, które go dotyka, to Kościół może sobie opowiadać wiele rzeczy, ale to nie będzie dla młodych przystępne.

- Wielu z nas, duszpasterzy, ma takie przekonanie, że mamy Ewangelię, dobrą nowinę, i to jest niezmienny skarb w Kościele, który wystarczy tylko głosić. Jednak młode pokolenie ma inne podejście. Dla dzisiejszej młodzieży prawdziwe jest to, co użyteczne, co działa. Ewangelia w takim bezpośrednim dotknięciu tak szybko nie działa. I tu następuje rozejście się dwóch dróg – księży, którzy mówią: „nie przejmujmy się, róbmy swoje, kiedyś to zadziała” i pokolenia młodych ludzi, którzy mówią: „to nie działa, chyba nie jest prawdziwie, więc zostawmy to”. Nie wystarczy posiąść prawdę, trzeba jeszcze wiedzieć, co z nią zrobić. To jest zadaniem duszpasterzy w pracy z młodzieżą i to jest zadanie naszej Szkoły Duszpasterzy: co zrobić z Ewangelią, żeby to, co jest skarbem, skarbem się ujawniało?

- Myśli Ksiądz, że duszpasterze będą tu chętnie przychodzić? Skoro, jak Ksiądz zauważył, uważają, że dobrze sobie radzą?

- Jest wielu ludzi w Polsce, wielu księży, którym zależy na młodym pokoleniu. Są też ludzie, którzy ciągle się czegoś uczą. Większości chyba rzeczywiście wystarcza to, co wynieśli np. ze studiów. I szkoda. Bo dzisiaj świat tak się zmienia, że w każdej dyscyplinie ktoś, kto przestaje pracować, przestaje w ogóle czuć, co się dzieje w życiu. Dzisiaj, żeby czuć życie, trzeba się ciągle rozwijać, trzeba się uczyć. Nasza szkoła nie jest tylko dla pasjonatów, ale też jest głosem sumienia dla tych, co nic nie robią. Bo dzisiaj powinno nas zaboleć, że młodzi ludzie zostawiają Kościół i nie chcą słuchać duszpasterzy. Pomijam problemy moralne czy skandale, które się pojawiły ostatnio, to nie one decydują o ciekawości i skuteczności Ewangelii. One mówią czasem o naszej biedzie. Uważam natomiast, że jest wielu księży w Polsce, którzy szukają sposobu, jak skutecznie dotrzeć do młodych. Dla nich ta szkoła może być wielką pomocą.

- Co będzie w niej atrakcyjnego? Czego ci duszpasterze nie znajdą w podręcznikach?

- To nie jest szkoła z wykładami, to jest szkoła z warsztatami. Dlatego nie chcę przyjąć wielu ludzi. Zależy mi na dwóch małych grupach warsztatowych, gdzie chętni będą uczyć się relacji z ludźmi, będą mogli przepracować samego siebie, żeby nie być tylko jakimś liderem czy coachem, ale człowiekiem Boga. Dlatego oprócz warsztatów psychologicznych będzie także część modlitewna. Ona z kolei nie będzie polegała na uczeniu się jakichś formuł, a będzie wprowadzeniem w taką modlitwę, którą nasz absolwent może zaproponować młodym ludziom. I trzeci taki filar, na którym opiera się Szkoła Duszpasterzy, to po prostu „oprzyrządowanie” w języku przepowiadania. Język, który młodzież dzisiaj zna, pochodzi często ze świata wirtualnego, z mass mediów. Natomiast kazania, które my głosimy, wydają się im często jakby nie z tego świata. Stąd język i sposób przepowiadania są bardzo ważne. Również w kwestii spowiedzi młodych ludzi dzisiaj. Kolejna rzecz, która dotyczy życia duchowego: jak je w ogóle prowadzić? Jak towarzyszyć w tym młodemu człowiekowi? Duszpasterz w naszej szkole zdobędzie narzędzia do pracy z młodymi ludźmi, żeby móc im efektywnie i rozwojowo służyć.

- Co duszpasterze wyniosą z warsztatów psychologicznych?

- Będzie na nich poruszona kwestia budowania relacji, ale również odkrywania potrzeb młodego człowieka, odkrywania emocji i odpowiadania na nie. Nie zabraknie też problemów trudnych i delikatnych – młode pokolenie dzisiaj gubi sens życia, wielu młodych ludzi jest w depresji, rośnie liczba samobójstw. Dlaczego? Bo świat, w którym żyją, przestał być ciekawy i nie widzą szerszych horyzontów. Jak dostrzec takie niepokojące stany u młodych, jak im pomóc, gdzie skierować?

- Kim są prowadzący?

- Są wśród nich biskupi i księża, którzy już mają doświadczenie, prowadzą dobre duszpasterstwa młodzieży; są psychologowie; są osoby prowadzące np. dominikańską Szkołę Kaznodziejstwa z Łodzi, jest ekipa portalu Stacja7.pl, która również przygotowywać będzie do przepowiadania. Nie zabraknie okazji do wymiany doświadczeń z osobami, które osiągnęły już konkretne sukcesy, są profesjonalistami. Jeszcze raz zaznaczę – to nie będzie teoretyczna, a bardzo praktyczna szkoła.

- A czy w tej szkole też jest jakaś przestrzeń dla świeckich liderów wspólnot?

- Na razie nie. Rozpoczynam od księży, ale nie wykluczam, że na listy rezerwowe zapiszę siostry zakonne albo ludzi świeckich. Księża są priorytetem, bo oni dzisiaj potrzebują pomocy. Księża potrzebują pomocy, żeby młodzieży pomóc.

- Ksiądz od lat naukowo zajmuje się m.in. religijnością młodych.

- Badam kondycję religijną młodego pokolenia, ich cele życiowe. Mam pewne rozeznanie, kim młodzi ludzie są, piszę o młodych ludziach i do młodych ludzi. I pomyślałem, że w końcu warto coś dla nich zrobić w praktyce. Ta szkoła pośrednio jest właśnie dla młodych ludzi, formujemy księży dla nich. Oczywiście łatwiej byłoby mi napisać książkę niż stworzyć szkołę. Jest to produkt autorski zespołu z Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie. Zdobyta teoretyczna wiedza i doświadczenie stanowią pewną bazę dla tej szkoły, ale my tu nie chcemy księżom mówić, kim młodzież jest, tylko jak sprawić, by Jezus był ich przewodnikiem życia, żeby młodzi ludzie załapali sens. To jest o tyle ważne, że środowisko wiary może być takim środowiskiem zastępczym, gdy młodzi ludzie nie mają żadnej bezpiecznej i rozwojowej przestrzeni dla siebie.
Chciałbym, żeby młodzi zobaczyli, że są księża, którzy prowadzą ich nie tylko na poziomie horyzontalnym, ale prowadzą ich głębiej, bo oni tego potrzebują. Młodzi księża też muszą sobie powiedzieć, że jeśli chcą swoje kapłaństwo ofiarować, to trzeba się zdecydować na stracenie swojego czasu. Bo dzisiaj młodych ludzi najbardziej pociąga duszpasterz, który po prostu dla nich jest, towarzyszy im, siedzi i z nimi rozmawia, a oni wiedzą, że mogą do niego przyjść. Tak jak Chrystus w tabernakulum który jest obecny 24 godziny na dobę i każdy, kto chce, może do Niego przyjść. Takiego duszpasterza ja chciałbym mieć jako młody człowiek. Takiego księdza, do którego się idzie ze wszystkim: po radę, po towarzyszenie, żeby się czymś podzielić.
Myślę, że te wszystkie akcje ogólnopolskie, ogólnoparafialne, są ważne wtedy, kiedy istnieje więź osobista z Bogiem. I my się bardzo często nastawiamy na jakieś fajerwerki, gubiąc tę podstawową tkankę - budowanie relacji ludzko-boskich. I tutaj jest bardzo potrzebne inne spojrzenie, że dziś nie potrzeba happeningów - potrzeba człowieka dla człowieka. Księdza, duchownego dla człowieka, który się uczy życia. Dlatego dziś taka potrzeba zrozumienia, że efektywność dla duchowości nie opiera się na czymś zewnętrznym, ale na czymś wewnętrznym. I to wewnętrzne zrozumienie, co się powinno zrobić, jest dla tej szkoły zasadnicze.

- Tymczasem starsi, również księża i duszpasterze, często narzekają na młodych, wskazują jako odnośnik swoje czasy...

- Młodzi ludzie się gubią. Ale to nie znaczy, że oni są źli. Brakuje wskazań, kierunków. I jak teraz prowadzić duszpasterstwo, które nie jest narzucaniem, ale towarzyszeniem? Jak tworzyć spotkania, które są propozycją, a nie naganianiem ludzi do czegoś? Dziś też młodzi ludzie potrzebują wspólnot. I my jako duchowni musimy wiedzieć, że nie chodzi tylko o wspólnotę dla sympatycznego spędzania czasu i zagłuszania samotności, ale wspólnoty kościelnej, eklezjalnej – wspólnoty, która żyje dla Boga i żyje Bogiem. Budowanie wspólnoty na chwałę Boga jest czymś więcej niż zorganizowaniem gry w piłkę albo pogranie na gitarze. Jeśli któremuś z księży chodzi właśnie o takie pełne oddania życie kapłańskie, to ta szkoła jest propozycją, jak rozwinąć takie pragnienie w sobie, utrzymać je i realizować.

- Jest psychologia, jest kwestia języka, kaznodziejstwo. A jak z liturgią?

- Jednym z elementów tej szkoły są pewne formy modlitewne i liturgiczne. Widzimy, że są ośrodki, które są bardzo mocne liturgicznie, gdzie przyciąga ludzi modlitwa kontemplacyjna, modlitwa liturgiczna ze śpiewem, który wprowadza pewien klimat. I taką propozycję pokażemy. Ale jestem na tyle realistą, że nie da się tego w pełni zrobić w każdej parafii. Bo do tego trzeba mieć zaplecze, trzeba mieć ludzi. Chcę pokazać księżom, że taki sposób bycia Kościołem staje się miejscem, do którego ludzie przychodzą. Kościół buduje Kościół. Jest na pewno dziś problem kontemplacji, liturgii, która wprowadza w życie i kazań będących prawdziwym pokarmem dla ducha. Młodzi ludzie chętnie wchodzą w coś, czego świat nie daje, a świat nie daje ciszy, nie daje piękna liturgii i nie daje pięknego słowa. To są elementy, które wprowadzają w inną przestrzeń. I jeśli to się potrafi organizować, to ktoś, kto przychodzi do Kościoła, odnajduje się bliżej Boga, w innym świecie. I tego chcielibyśmy nauczyć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odpowiedź Naczelnego Rabina Polski na oświadczenie Kościoła ws. Pruchnika

2019-04-24 18:45

BP KEP / Warszawa (KAI)

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik – napisał Michael Schudrich, Naczelny Rabin Polski, do Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego oraz do Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka w odpowiedzi na oświadczenie bp. Rafała Markowskiego ws. Pruchnika.

pl.wikipedia.org
Michael Schudrich

Publikujemy pełną treść odpowiedzi:

Warszawa, 24 kwietnia 2019 r.

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik.

Będziemy nadal ściśle współpracować z naszymi braćmi z Konferencji Biskupów w walce z nienawiścią, czy to na Sri Lance, czy w naszej ukochanej Polsce.

Michael Schudrich

Naczelny Rabin Polski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem