Pierwsze spotkanie międzypaństwowe reprezentacja Szwecji w piłce nożnej rozegrała w 1908 roku, pokonując Norwegię 11:3. W 1962 roku Lennart Nyman został pierwszym trenerem reprezentacji. W poprzednich latach kadra zespołu narodowego wybierana była przez specjalną komisję. Szwecja swoje największe piłkarskie sukcesy odnosiła w latach 50. Na Mistrzostwa Świata 1950 jechała jako zwycięzca rozgrywanych dwa lata wcześniej Igrzysk Olimpijskich. W Brazylii w rozgrywkach grupowych wyeliminowała Włochy, a w rundzie finałowej mimo porażek 1:7 z Brazylią i 2:3 z Urugwajem w ostatnim meczu wygrała z Hiszpanią i ostatecznie uplasowała się na trzecim miejscu w turnieju. Dwa lata później, w 1952 roku, Szwedzi zdobyli brązowy medal na Igrzyskach, a w 1958 na Mundialu rozgrywanym na ich własnym terenie dotarli do finału, w którym ulegli 2:5 Brazylii. Drużyna, w której składzie grali m.in. bramkarz Kalle Svensson, obrońca Orvar Bergmark, czy napastnicy Lennart Skoglund i Gunnar Gren, uważana jest za najsilniejszą w historii futbolu szwedzkiego. Po okresie sukcesów reprezentacja na prawie trzy dekady popadła w przeciętność. Przez dwanaście lat nie potrafiła zakwalifikować się do mistrzostw świata, a kiedy w latach 70. już regularnie występowała na Mundialach zazwyczaj kończyła swój udział już w pierwszej rundzie. Odrodzenie szwedzkiej drużyny narodowej należy przypisać trenerowi Tommiemu Svenssonowi, który od 1991 roku przez sześć lat był selekcjonerem reprezentacji. Najpierw Szwedzi bardzo dobrze zaprezentowali się na Euro 1992 - tam po raz pierwszy pokazało się nowe pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60. z Martinem Dahlinem, Tomasem Brolinem, Jonasem Thernem, Kennetem Anderssonem, Klasem Ingessonem, Stefanem Schwarzem czy starszym od nich bramkarzem Thomasem Ravellim na czele. Dwa lata później ci sami piłkarze, wspomagani przez dwudziestoparolatków Patrika Anderssona i Henrika Larssona, sięgnęli po brązowy medal na Mundialu. Od 2000 roku Szwecja jest obecna na każdych mistrzostwach świata i Europ. Przez cztery lata jako pierwsza reprezentacja w Europie prowadzona była przez dwóch równorzędnych selekcjonerów - Tomasa Söderberga i Larsa Lagerbäcka. Po Euro 2004 ten pierwszy odszedł do drużyny młodzieżowej. Zaledwie dwie porażki odnotowali Szwedzi w eliminacjach do organizowanego przez Polskę i Ukrainę turnieju mistrzostw Europy. Obie miały miejsce na wyjeździe - w Holandii gospodarze rozbili rywali 4:1, na Węgrzech z kolei miejscowi wygrali 2:1. W pozostałych ośmiu meczach to Szwedzi zgarniali komplet punktów, z czego pięć meczów wygrywali różnicą minimum dwóch goli! Decydujące spotkanie Szwecja rozegrała dopiero w ostatniej kolejce, gdy przed własną publicznością podejmowała Holandię. Po pełnym emocji meczu gospodarze wygrali 3:2 i jako najlepsza drużyna spośród wszystkich, które zajęły w swojej grupie drugie miejsce, wywalczyła bezpośredni awans do Euro 2012. Najbardziej rozpoznawalnym piłkarzem kadry narodowej Szwedów jest znany z występów między innymi w Juventusie, Interze Mediolan, Barcelonie, czy ostatnio w AC Milan - Zlatan Ibrahimović. Talent „Ibry” jako pierwszy dojrzał były trener reprezentacji Polski, Leo Beenhakker. Holender pracując w Ajaksie Amsterdam ściągnął do klubu Ibrahimovicia ze szwedzkiego Malmo, za co zresztą początkowo był w Holandii krytykowany. Minęło bowiem trochę czasu zanim Zlatan zaaklimatyzował się w nowym otoczeniu i stał się napastnikiem światowego formatu. Na dzień dzisiejszy Szwecja zajmuje siedemnaste miejsce w rankingu Fifa.

Skład Szwecji na Euro:
Bramkarze: Par Hansson (Helsingborgs), Andreas Isaksson (PSV Eindhoven), Johan Wiland (FC Kopenhaga)
Obrońcy: Mikael Antonsson (Bologna), Andreas Granqvist (Genoa), Mikael Lustig (Celtic), Olof Mellberg (Olympiakos), Jonas Olsson (West Bromwich), Martin Olsson (Blackburn), Behrang Safari (Anderlecht)
Pomocnicy: Emir Bajrami (Twente), Rasmus Elm (Alkmaar), Samuel Holmen (Istanbul BB), Kim Kaellstroem (Lyon), Sebastian Larsson (Sunderland), Anders Svensson (Elfsborg), Pontus Wernbloom (CSKA Moskwa), Christian Wilhelmsson (Al Hilal)
Napastnicy: Johan Elmander (Galatasaray), Tobias Hysen (IFK Goeteborg), Zlatan Ibrahimović (Milan), Markus Rosenberg (Werder Brema), Ola Toivonen (PSV Eindhoven)

Trener
Erik Hamren w piłkę nożna grał tylko jako nastolatek, bo z czasem porzucił marzenia o karierze profesjonalnego piłkarza. Karierę trenerską rozpoczynał szkoląc młodzież, później zajął się jednak zespołami seniorów w drugiej lidze szwedzkiej, kolejno - Vasby, Brommapojkarna i Vasalund. W najwyższej klasie rozgrywkowej debiutował w 1994 roku na ławce trenerskiej Degerfors, aby rok później przejąć stery AIK Sztokholm. Prowadząc klub ze stolicy trzykrotnie dotarł do finału Pucharu Szwecji, z czego dwa razy wygrywał. Puchar kraju wywalczył również ze swoim następnym klubem Orgryte. Zanim został selekcjonerem reprezentacji Szwecji trenował jeszcze Aalborg BK i Rosenborg Trondheim. Z każdym z tych klubów sięgnął po jedno mistrzostwo kraju.