Jest już tradycją, że w Triduum Paschalnym w parafii św. Jadwigi Śląskiej w Nieszawie uczestniczą nie tylko miejscowi wierni, ale i osoby spoza parafii, które właśnie tu chcą przeżywać to święto wszystkich świąt, nazywane też sercem Liturgii. Szczególny charakter uroczystościom Triduum Paschalnego nadaje sięganie do źródeł, czyli do najwcześniejszej tradycji Kościoła. Wynika to z potrzeby serca i takiego rozumienia Liturgii, która ma przemawiać słowem, dźwiękiem i obrazem po to, by zbliżać człowieka do tajemnicy Paschy. Jednak możliwości - zdaniem proboszcza parafii ks. Wojciecha Sowy - zostają ledwie dotknięte, są bowiem o wiele bogatsze.
Największą radością dla Księdza Proboszcza jest bardzo liczny udział wiernych w uroczystościach. Wierni pragnący obchodzić pamiątkę ustanowienia Eucharystii gromadzą się podczas Mszy św. Wieczerzy Pańskiej wokół Chrystusa, podobnie jak Jego uczniowie podczas Ostatniej Wieczerzy.
Adoracja Chrystusa Eucharystycznego trwa do godz. 15.00 dnia następnego. Nie zdarzyło się, aby w tym czasie kościół był pusty.
Jest też tradycją odprawianie w Wielki Piątek nabożeństwa Drogi Krzyżowej ulicami Nieszawy. Olbrzymi krzyż niosą kolejno: starsi i młodsi mężczyźni, starsze i młodsze kobiety oraz licealiści, gimnazjaliści i uczniowie szkoły podstawowej, wspomagani przez dorosłych. Wielkopiątkowa Liturgia skłania do rozważania opisu Męki Pańskiej, adoracji i uczczenia krzyża świętego. Eucharystyczne Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do Grobu Pańskiego. Adoracja trwa do Wigilii Paschalnej, rozpoczynającej się w Wielką Sobotę o godz. 23.00, a kończącej ok. godz. 4.00 nad ranem. Eucharystia jest szczytem Triduum Paschalnego, uobecnia paschalne przejście Chrystusa przez śmierć do nowego życia. W Liturgii światła, Słowa Bożego i chrztu wykorzystywane są różne środki przekazu. W ubiegłym roku sięgnięto po raz pierwszy po taniec liturgiczny. W ubogacenie uroczystości angażuje się wiele osób, wśród nich zespół liturgiczny i parafialna schola. W trakcie Mszy św. odbywa się procesja, wychodząca daleko poza granice świątyni, nad Wisłę. To są niezapomniane, pełne religijnych przeżyć godziny. To czas doświadczenia Chrystusa umęczonego i zmartwychwstałego. To źródło mocy i męstwa w zmaganiach z trudnościami codziennego życia.