Szczególnie mocno podkreśla Kościół, że diakoni konsekrowani przez włożenie rąk, które pochodzi od Apostołów, i ściśle związani z ołtarzem będą spełniali dzieła miłosierdzia w imieniu biskupa i proboszcza.
Owocem bowiem Słowa Bożego, słowa mądrości i prawdy o godności człowieka jest to, abyśmy miłowali braci. Jest to podstawowa powinność, wynikająca z prawdy o godności człowieka jako dziecka Bożego, a naszego
brata i siostry. Posługa miłosierdzia jest trudna i kosztuje wiele wyrzeczenia, szczególnie wobec dzieci, wobec ludzi chorych i starszych, dlatego Bóg daje człowiekowi siebie samego, swoją własną boską
miłość, jaka jest w Trójcy Przenajświętszej, w sakramentach świętych, a szczególnie w sakramencie Eucharystii. Mocą tego pokarmu każdy chrześcijanin zdolny jest do heroicznej miłości nawet wobec nieprzyjaciół.
Diakon otrzymuje odrębną łaskę do pełnienia dzieł miłosierdzia jako obdarowanie, podobnie jak małżonkowie do pełnienia posługi w życiu rodzinnym i miłości małżeńskiej czy jak kapłan do posługi kapłańskiej.
Kościół przypomina też wiernym, na czym polega istota święceń diakonatu. „Niech z pomocą Bożą tak wypełnia wszystkie te obowiązki, aby mógł go uznać za prawdziwego ucznia Chrystusa, który przyszedł
służyć, a nie po to, aby Jemu służono”. Ma więc odtwarzać i uobecniać na sobie posługę diakońską Chrystusa sługi, Chrystusa niosącego zbawienie, czyli Chrystusa niosącego wyzwolenie z niewoli zła
i grzechu. Samego zaś kandydata do diakonatu napomina Kościół: „Tobie zaś, drogi synu - albo dzisiaj: Wam, drodzy synowie, którzy macie dzisiaj otrzymać święcenia diakonatu - sam Chrystus
dał przykład, abyście tak postępowali, jak Chrystus postępował. Będziecie więc diakonami, to jest sługami Jezusa Chrystusa, który wśród swoich uczniów zachowywał się jak ten, który służy, wypełniając
ochotnie wolę Bożą w duchu miłości. Służcie z weselem Bogu i ludziom. Ponieważ nikt nie może służyć dwóm panom, uważajcie za bałwochwalstwo wszelką nieczystość i chciwość”. Diakon musi więc wystrzegać
się postaw, które są często w świecie, czyli postawy „ja i moje”, winien wystrzegać się postawy pychy i chciwości, stałby się wtedy zaprzeczeniem postawy Chrystusa, byłby antyświadectwem Ewangelii.
Chociaż wstąpił do nieba, Jezus nie przebywa „za chmurami”. Przebywa poza formą, jaką widzą oczy. Dlatego po trzeba wyostrzyć oczy wiary, aby dostrzec Jego ciągłą obecność w naszym życiu, w życiu świata. Potrzeba do tego modlitwy. Tylko ona oczyszcza oczy i serce, otwiera je na dostrzeżenie ciągłego działania Boga w świecie.
Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».
Do wersji od lat istniejącej w naszej przestrzeni internetowej Niezbędnika Katolika, która każdego miesiąca inspiruje do modlitwy miliony katolików, dołączamy wersję papierową. Poręczny modlitewnik jest dostępny wraz z naszym Tygodnikiem Katolickim "Niedziela". Dostępna jest również wersja PDF naszego Niezbędnika!
W czasie czytania pamietników bł. Hanny Chrzanowskiej w rz4szowskim szpitalu
Bł. Hanna Chrzanowska to polska pielęgniarka żyjąca w latach 1902–1973. Wysoko wykształcona w Polsce i za granicą, kształciła kolejne pokolenia pielęgniarek. W czasie wojny prowadziła działalność charytatywną oraz działała w konspiracji, m.in. przechowując żydowskie dzieci. Była prekursorką tzw. pielęgniarstwa domowego w Polsce. Współpracowała z Karolem Wojtyłą w okresie jego posługi biskupiej w Krakowie. Pozostawiła po sobie pamiętniki i listy, które wyrażają jej szczególną miłość i troskę o chorych. Jest patronką służby zdrowia oraz pielęgniarek opiekujących się osobami terminalnie chorymi.Odczytane w Rzeszowie fragmenty jej zapisków ukazują niezwykłą wrażliwość na cierpienie i przekonanie, że nawet w najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć sens i dobro. Dla wielu uczestników spotkania były one nie tylko refleksją, ale także inspiracją do codziennej służby drugiemu człowiekowi – z empatią, oddaniem i nadzieją.
Katolickie Stowarzyszenie Pielęgniarek i Położnych Polskich przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym im. Fryderyka Chopina w Rzeszowie, stawia sobie za cel systematyczną pracę nad formacją duchową i intelektualną swoich członków. Ważnym elementem jego działalności jest także godne reprezentowanie oraz ochrona zawodu pielęgniarki i położnej. Stowarzyszenie podkreśla znaczenie etosu pracy w służbie zdrowia, dbając o zachowanie i przekazywanie tradycji zawodowej kolejnym pokoleniom. W swojej działalności łączy troskę o wysoki poziom zawodowy z wartościami chrześcijańskimi, wskazując na szczególną rolę pielęgniarek i położnych w opiece nad chorymi, cierpiącymi i potrzebującymi wsparcia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
