Ks. Izydor Węgrzyniak, kapłan archidiecezji lwowskiej obrządku łacińskiego, urodził się 18 listopada 1887 r. w Wojaszówce, pow. Krosno, jako syn Pawła i Wiktorii Such. W latach 1910/1911 - 1913/1914 studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym we Lwowie. Na kapłana został wyświęcony w 1914 r. W okresie I wojny światowej przebywał przez pewien czas (1917 r.) w swej rodzinnej parafii Łączki Jagiellońskie. Potem powrócił do archidiecezji lwowskiej i pracował w następujący placówkach duszpasterskich: w Tomaszowcach, w dekanacie Dolina (od 1918) i Barszczowicach, w dekanacie Lwów (1922-1923) - jako ekspozyt, a następnie w parafii Pistyń, w dekanacie Kołomyja (od 1923) - jako administrator. W 1930 r. został mianowany proboszczem w Cieszanowie. Na tej placówce duszpasterskiej zapisał się w pamięci wiernych jako gorliwy duszpasterz i działacz na polu akcji katolicko-społecznej. Zakładał i rozwijał w tej parafii Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej i Akcję Katolicką. Był kanonikiem honorowym Kapituły Metropolitalnej Lwowskiej.
Aresztowany przez gestapo 24 czerwca 1940 r. m.in. za współpracę z wojskową organizacją konspiracyjną „KLON”. Był więziony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen, a od 14 grudnia 1940 r. w Dachau, gdzie otrzymał nr obozowy 22365. Zginął w tymże obozie, w tzw. transporcie inwalidów, 11 czerwca bądź też 11 lipca 1942 r.
Ks. Leon Janczewski, proboszcz w Narolu i wikariusz generalny arcybiskupa lwowskiego w okresie wojny, podaje 30 czerwca 1942 r. jako datę śmierci ks. Węgrzyniaka. W liście do Kurii Metropolitalnej we Lwowie z 4 lipca 1942 r. zamieścił on adnotację następującej treści: „30 czerwca br. (1942) zmarł w obozie koncentracyjnym w Dachau ks. Izydor Węgrzyniak, proboszcz w Cieszanowie. Zwłoki zostały spalone, a popioły będą sprowadzone do Cieszanowa”.