13 czerwca 1970 r. w nasielskiej parafii pw. św. Wojciecha obrzęd udzielania sakramentu bierzmowania przerwany został nagłą śmiercią ówczesnego sufragana płockiego bp. Piotra Dudźca. Dokładnie
34 lata później, 13 czerwca br., bp Roman Marcinkowski dokonał poświęcenia tablicy upamiętniającej to wydarzenie. Tablica została wmurowana w ścianę kaplicy bocznej kościoła.
Bp Piotr Dudziec urodził się w 1906 r. we wsi Rembisze Kolonia, na terenie obecnej diecezji łomżyńskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bł. abp. A. J. Nowowiejskiego w 1932 r. i rozpoczął
pracę w parafii Zegrze. II wojna światowa zastała go na stanowisku prefekta gimnazjum w Sierpcu. Jako kapelan wraz z IV pułkiem Strzelców Konnych z Płocka przebył szlak od Działdowa do Rawy Ruskiej. Po
wojnie, od 1945 r. pełnił funkcję kanclerza Kurii Diecezjalnej Kieleckiej, ale już w 1947 r. przybył do Płocka, gdzie został kierownikiem Wydziału Duszpasterskiego Kurii, a także wykładowcą
teologii duszpasterskiej w płockim Seminarium. 28 kwietnia 1950 r. Pius XII mianował go biskupem pomocniczym w Płocku. Bp Piotr Dudziec brał udział w trzeciej sesji Soboru Watykańskiego II. Od 1955 r.
pełnił także funkcję Delegata Episkopatu ds. Trzeźwości. Nieliczne dokumenty i wspomnienia, które się zachowały, świadczą o tym, że dostrzegał zagrożenie wynikające z nadużycia alkoholu przez polski naród,
a na polu apostolstwa trzeźwości szczególne zadania przypisywał kapłanom.
Na początku Mszy św., upamiętniającej pobyt bp. Dudźca w Nasielsku i jego nagłą śmierć, Biskupa Romana powitał proboszcz ks. prał. Kazimierz Śniegocki, a także parafianka, która tamtego pamiętnego
dla Nasielska dnia znajdowała się w grupie młodzieży przyjmującej bierzmowanie z rąk bp. Piotra Dudźca.
Do postaci zmarłego nawiązał także Biskup Roman w swoim kazaniu, wspominając, że to właśnie z rąk bp. Dudźca przyjmował jako dziewięcioletni chłopiec sakrament bierzmowania, a w kilkanaście lat później,
właśnie 13 czerwca, sakrament kapłaństwa. „Dziś tu, do Nasielska, zabrałem rzeczy, których używał Biskup Piotr, a które stały się moim udziałem - mówił Kaznodzieja. - Mam na sobie krzyż,
który otrzymałem niejako w spadku po mym poprzedniku”.
Zwracając się do młodzieży, która tego dnia miała także otrzymać sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, bp Roman Marcinkowski powiedział m.in.: „Chcecie wypowiedzieć dziś swoje »tak«
Panu Bogu. Są ludzie, którzy choć w swoim życiu otrzymali bierzmowanie, jednak mówią Bogu »nie«, podporządkowując swoje życie komuś lub czemuś innemu. Wierzę, że wy chcecie ze swojego życia
uczynić coś pięknego i nadać mu głębszy sens”. Ksiądz Biskup jednocześnie ostrzegł młodych, że w ich życiu pojawią się ludzie, którzy będą starali się nimi manipulować. „Będą was zwodzili
różni ludzie, nie dlatego, że tak bardzo im zależy na tym, byście byli kimś w życiu, ale dlatego, że chcą z Was żyć” - mówił. Biskup Roman wskazał również na wagę decyzji przyjęcia sakramentu
bierzmowania jako decyzji podejmowanej samodzielnie i owocującej przez całe życie.
W dzisiejszej katechezie pragnę pokrótce przypomnieć życie świętego Proboszcza z Ars, podkreślając niektóre jego charakterystyczne cechy, które mogą stanowić wzór również dla kapłanów naszych czasów, z pewnością różnych od tych, w których on żył, jednak pod wieloma względami naznaczonych tymi samymi podstawowymi wyzwaniami ludzkimi i duchowymi.
O drugiej nad ranem 4 sierpnia 1859 r. Jan Maria Vianney, po zakończeniu swego życia ziemskiego, udał się na spotkanie z Ojcem Niebieskim, aby otrzymać jako dziedzictwo królestwo przygotowane już od stworzenia świata tym, którzy wiernie wypełniają Jego naukę (por. Mt 25,34). Jakże wielkie święto musiało być w niebie w chwili wejścia do niego tak gorliwego kapłana! Jakże wspaniałe przyjęcie musiała mu zgotować wielka rzesza synów pojednanych z Ojcem za pośrednictwem jego pracy proboszcza i spowiednika! Z okazji tej rocznicy ogłosiłem Rok Kapłański, którego tematem jest, jak wiadomo: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana”. Od świętości zależy wiarygodność świadectwa i w ostateczności sama skuteczność misji każdego kapłana.
Ks. José Antonio Plancarte y Labastida, meksykański kapłan żyjący w XIX w., który troszczył się o formację duchowieństwa i promował integralną edukację skoncentrowaną na osobie, pozostawił dziedzictwo, które również dziś pomaga stawiać czoła wyzwaniom społeczeństwa dotkniętego kryzysem człowieczeństwa i edukacji.
Świętość nigdy nie pozostaje zamknięta w życiu prywatnym człowieka. Gdy rodzi się z głębokiej jedności z Bogiem, staje się służbą, zaangażowaniem i konkretną odpowiedzią na potrzeby ludzkości. W wywiadzie dla mediów watykańskich postulatorka procesu beatyfikacyjnego Czcigodnego Sługi Bożego ks. José Antonio Plancarte y Labastidy, s. Lucía Margarita Bañuelos Yañez z Instytutu Sióstr Maryi Niepokalanej z Guadalupe, opowiada o meksykańskim kapłanie żyjącym w XIX w., który potrafił odczytać wyzwania swoich czasów i odpowiedzieć na nie w duchu Ewangelii poprzez intensywną działalność duszpasterską, edukacyjną i społeczną.
– To, co dali nas karmi, dlatego jesteśmy na tej Eucharystii. To, co dali nas buduje jako ludzi, jako Polaków, jako chrześcijan. To, co dali, to nie było za mało. To było wszystko. To wszystko nas dzisiaj też żywi – mówił kard. Grzegorz Ryś, który w 82. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego przewodniczył Mszy św. w Bazylice Mariackiej w Krakowie
– Wiedzie nas dzisiaj w mury Mariackiej Bazyliki historia naszego narodu. Często bolesna i pozostawiająca na sobie rany zdobyte na polach bitewnych, ale też pełna chwalebnych czynów i radosnych chwil, które naród przeżywał pod sztandarem, na którym polski duch wypisał: Bóg, Honor, Ojczyzna. Stajemy i dzisiaj razem we wspólnocie. Wspólnocie, w której duch jest niezwyciężony, a wiara niezachwiana. W zadumie oddajemy hołd poległym w obronie najcenniejszych wartości i prosimy o pokój w naszych czasach. Stajemy wobec tych pamiątek ufni, że i w nas drzemie siła, której nikt i nic nie jest zdolne złamać – mówił na początku Mszy św. ks. Mariusz Słonina, administrator parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie, który powitał kard. Grzegorza Rysia, członków Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Okręgu Małopolska oraz wszystkich małopolskich kombatantów, a także parlamentarzystów, przedstawicieli władz samorządowych, krakowski korpus konsularny, dowódców i przedstawicieli wszystkich jednostek wojskowych, komendantów służb mundurowych z Garnizonu Małopolskiego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.