Mości panowie! Na cześć onych przyszłych pokoleń! Niechże im Bóg błogosławi i pozwoli ustrzec tej spuścizny, którą im odrestaurowaną naszym trudem, naszym potem i naszą krwią zostawujem. Niech, gdy ciężkie czasy nadejdą, wspomną na nas i nie desperują nigdy, bacząc na to, że nie masz takowych terminów, z których by się viribus unitis przy boskich auxiliach podnieść się można. (H. Sienkiewicz Potop)

Wokół potopu szwedzkiego narosło wiele mitów i kłamstw. Mam tu na myśli szczególnie ostatnie publikacje dotyczące bohaterskiej postawy o. Kordeckiego. To jeszcze jeden z elementów kampanii wymierzonej przeciwko Kościołowi i Polsce.

Na półkach księgarskich pojawiła się książka Andrzeja Borcza Działania wojenne na terenie ziemi przemyskiej i sanockiej w latach "potopu" 1655-1657. W książce opisano i poddano analizie przebieg działań wojennych oraz scharakteryzowano walory obronne strategicznych miejscowości.

Przemyśl - położony malowniczo na krawędzi Pogórza - od dawna pełnił kluczowa rolę strategiczna w środkowym biegu Sanu. W sąsiedztwie miasta znajdowały się dwa ważne obiekty obronne: murowany kościół i klasztor Ojców Reformatów (otoczony był murem ze strzelnicami i basztami w narożach), kościół i klasztor Panien Benedyktynek (zaopatrzony w jedną basztę). Obronność Przemyśla znacznie poprawiała rzeka San.

W latach potopu ziemia przemyska i sanocka stały się areną zmagań toczonych przez siły zbrojne kilku państw. Operowały tutaj zarówno wojska szwedzkie, jak i liczna wielonarodowa armia Rakoczego.

Ważna część tego bardzo interesującego opracowania poświęcona jest oblężeniu Przemyśla, które miało miejsce w dniach od 8 do 13 marca 1656 r. Szwedzi zdawali sobie sprawę ze znaczenia Przemyśla dla operacji wojennych na Rusi. Aby utrzymać się na linii Sanu, musieli obsadzić to miasto swą załogą. W trzecim dniu oblężenia Szwedzi przemieszczali swe oddziały na wzgórzach okalających miasto od północy i południa. Załoga Przemyśla utrzymała swe pozycje w klasztorze ojców reformatów oraz w pobliskim klasztorze oo. Bernardynów, paląc przyległe do murów drewniane zabudowania dla ułatwienia ich obrony.

Sytuacji Szwedów nie poprawiło nadejście (szósty dzień oblężenia) regimentów generała Douglasa. W tej sytuacji najeźdźca zdecydował się na szybki odwrót w kierunku pobliskiego Jarosławia. Na wieść o tym Czarniecki natychmiast wyruszył z pod Lwowa ku Jarosławiu.

Książka Andrzeja Borcza stanowi wypełnienie pewnej luki na obszarze badań naukowych. Niewiele bowiem dotychczas napisano na temat roli ziemi przemyskiej i sanockiej w okresie potopu szwedzkiego. To opracowanie po które warto sięgnąć w celu pogłębienia swojej wiedzy z zakresu historii swojego miasta i regionu.