W dniach 27 czerwca - 8 lipca 2001 r. w Lichajówkach (okolice Zakopanego) odbyły się rekolekcje wakacyjne zorganizowane przez Stowarzyszenie Przyjaciół Szkół Katolickich w Częstochowie. Wzięły w nich udział rodziny z Wielunia, Warszawy, Ząbek, Gryźlin oraz nauczyciele i dyrektorzy pracujący w szkołach katolickich w Wieluniu, Kadłubie, Drobnicach, Młocinach, Ursynowie, Ząbkach. Obecni byli też ks. Stanisław Gancarek ( prezes Stowarzyszenia) i ks. Krzysztof Małachowski z Nadliwia.

Rozlokowano nas w pięciu domach. Każda rodzina uczestnicząca w Bożych Lekcjach otrzymała tuż po przyjeździe broszurkę z podstawowymi informacjami, przejrzyście zapisanym programem i tekstami pieśni, których uczyliśmy się w trakcie pobytu w tej pięknej i spokojnej okolicy.

Każdego dnia odprawiana była Msza św., przy której poszczególne domy pełniły "dyżur" liturgiczny, tzn. przedstawiciele danych domów czytali Słowo Boże, śpiewali psalmy i odczytywali modlitwy wiernych. Po Mszy św. odbywały się konferencje, często nawiązujące treścią do homilii lub Słowa Bożego. Wieczorami miały miejsce domowe grupy dzielenia, czyli mieszkańcy domów spotykali się, aby podzielić się swoimi przeżyciami, spostrzeżeniami, rozważaniami i uwagami z grupą. Modlitwy było zawsze dużo, a nigdy dosyć. Na szlaku odmawialiśmy Różaniec, również grupy dzielenia rozpoczynaliśmy Różańcem. Modliliśmy się zawsze przed Mszą św., gdyż wcześnie przychodziliśmy do kościoła. Były adoracje Najświętszego Sakramentu w kościółku w Starem Bystrem i na łące przy ołtarzu polowym w Lichajówkach.

Każda Msza była odprawiana w innym miejscu i w innym kościele. A kościoły na Podhalu są piękne. I tak byliśmy na Mszach w Małem Cichem, w Toporowej Cyrhli u Ojców Marianów, na Kalatówkach u Ojców Albertynów, na Wiktorówkach w Kaplicy Matki Bożej Jaworzyńskiej Królowej Tatr, na Bachledówce u Ojców Paulinów w przepięknym kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej, na Jaszczurówce w kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa.

W czasie rekolekcji doznaliśmy wielu wrażeń i doświadczyliśmy życia we wspólnocie. Nauki przekazywane przez księży zmieniły moje spojrzenie na wiele spraw. Ks. Stanisław uświadomił mi, jak wiele we mnie jest egoizmu i jak mocno jestem przywiązany do "rzeczy świata tego". Te przywiązania są przeszkodą w spotkaniu z Bogiem. Droga do Pana Boga wiedzie przez to, co nas od Niego oddziela -pouczał Ksiądz. Owe przywiązania można nazwać też "skarbami". Należą do nich bogactwa materialne, opinie, poglądy, relacje międzyludzkie. Modlitwa służy człowiekowi do tego, aby odkrył prawdę. Człowiek powinien uświadomić sobie swój egoizm i próbować go zwalczyć. Może to uczynić poprzez " odwiązywanie się" od wszystkiego, co wydaje nam się drogie, a w perspektywie wiecznej jest "śmieciem". Takie uwolnienie się od egoizmu można nazwać nawróceniem. W tym nawróceniu może nam pomóc tylko łaska Boża. Człowiek może być tylko naczyniem, które wypełni Bóg.

Ks. Krzysztof mówił natomiast o uzależnieniach. Należy się od nich uwolnić, gdyż są one źródłem grzechu. Nie tylko alkoholizm, narkomania czy palenie papierosów, ale i plotkarstwo, i nadmierne oglądanie telewizji są nałogami. Z grzechu nie można robić tragedii, lecz trzeba go wykorzystać jako doświadczenie. Podobało mi się zdanie Księdza o tym, że religijność zaczyna się od dobrego wychowania, od kindersztuby. W jednej ze swoich homilii ks. Krzysztof mówił o tym, jak kochać. Miłość powinna być uporządkowana, gdyż miłość nieuporządkowana może wyrządzić nawet więcej zła niż dobra. Pobłażanie czy hołdowanie zachciankom nie prowadzą do Dobra. Kaznodzieja podał przykład dziecka rumuńskiego proszącego o jałmużnę. Czy datek jest czynem miłosiernym? Raczej nie, bo dziecko weźmie pieniądze i zaniesie rodzicom, którzy kupią sobie wino albo dadzą mafii. W takim wypadku należy żebrakowi kupić jedzenie lub zabrać go do baru, by zaspokoił głód.

O samych rekolekcjach mógłbym jeszcze wiele napisać. Na przykład mógłbym opisać wspaniałą Drogę Krzyżową odbywającą się w nocy przy pochodniach na szczyt góry Tarasówka, ze wspaniałą nocną panoramą Tatr. Mógłbym też złożyć sprawozdanie z emocjonującego dnia sportu albo pożegnalnego ogniska, ale na tym zakończę. Mam nadzieję, że rekolekcje te na zawsze odcisną ślad w moim życiu.